naar het AMC

mijn verhaal
 
 
In de 53 jaar die ik hier rondloop heb ik ook al heel wat klappen te verwerken gekregen.
Achteraf kan ik pas relativeren en ben sterk uit de strijd gekomen al heb ik nog een lange weg te gaan niet wetende waar die eindigt.

Ik kom uit een arm maar warm gezin.
De buitenwereld zoals ik de omgeving zal noemen
buiten het gezin is keihard
Nu zeg ik dat ze gewoon jaloers waren en afgunstig
Ik ben de oudste van 5 kinderen en moest altijd maar het voorbeeld geven.
In ons gezin was ook zo'n haantje de voorste.
wat ook een verhaal apart is.

Ik was een bedplasser en werd door de buitenwereld met de nek aangekeken en uitgescholden voor stinkdier en mocht nooit meespelen op straat.
Want elke dag lakens aan de lijn dan is er wat aan de hand he.
Ik stonk echt niet maar een pispaal was ik wel.
in de zesde klas gingen we 3 dagen naar texel maar ik sliep niet bij mijn klas maar bij een vreemde klas en daar heb ik nu nog steeds goede herinneringen aan want die hebben me die 3 dagen opgevangen.
En ik heb daar een hele fijne tijd gehad.
Ik had in de kinderperiode 1 vriendin die zich niets aantrok van de andere.
Ook zij werd genegeerd omdat ze met mij speelde.
Later hoor je dat er een andere reden was.
En wat zijn mensen dan kortzichtig.
In de periode daarna ging het pesten (zo noem ik het nu) gewoon door.
Met dichtgeknepen neus voorbijlopen en niets zeggen.
Maar ik mocht naar de muziekschool en kon accordeon leren spelen wat ik heel graag wilde.
Voor mij een heel moeilijk instrument want ik heb een stoornis in de links rechts coordenatie.
En mijn leraar zei van dat ik het nooit goed zou leren
Nu ik zal in zijn ogen geen ster zijn, maar ik speel de sterren van de hemel en de mensen genieten met volle teugen van de muziek die ik vertolk vandaag de dag.
In 1974 tijdens de nachtwandeltocht alkmaar denhelder loop ik iemand tegen het lijf waar ik de rest van mn leven mee wil doorbrengen.
we trouwen in 1976 en in 1978 krijgen we een dochter en in 1980 een zoon.
Met 3 weken wordt hij geopereerd en toen begonnen de moeilijkheden.
Ik kon daar heel moeilijk mee omgaan had heel veel geduld maar eens raakt daar de rek uit lijkt wel.
Heb hem veel pijn gedaan omdat hij dat opriep
En toch steeds weer proberen om lief tegen hem te zijn.
Maar dat stootte hij af.
Tot zijn 9e had hij wel 40 driftbuien op een dag
om niets alleen om zijn zin door te drijven ik zeg nu
niet goedschiks dan kwaadschiks.
Ik heb hem met de pollepel grootgebracht.
Tegen mijn natuur in maar het kon niet anders.
hij heeft ooit één klap gehad en daarna maar dreigen door mij als je niet dan......en dat is echt niet leuk om zo een kind tot de orde roepen maar ik kon niet anders
 we hebben uiteindelijk wel hulp ingeroepen en gekregen maar toch ......
het viel allemaal niet mee en met veel liefde en geduld is het uiteindelijk wel goedgekomen.
Toen werd onze dochter ook nog ziek.
ze was 8 jaar en eigenlijk al 6 jaar ziek wat we niet wisten.
6 weken het ziekenhuis in en 3 jaar in een korset met beenkokers.
Ze mocht alleen maar wijdzitten en wijdlopen en meer niet.
Werd door de buitenwerld genegeerd en achtervolgt
Zou haar het zelfde overkomen wat mij is overkomen.
Nee gelukkig niet we leven in een andere tijd van praten en op school wordt uitgelegt wat er aan de hand is en ze is goed opgevangen.
Ik zat in de ouderraad en moest met haar mee op
schoolreis van de leraar van haar klas.
(we gingen een dag fietsen op Texel met z'n allen dus dochter bij mij achterop op een lekker kussen benen in de fietstassen en armen om me heen en wat heeft ze kunnen genieten.)
ze zat onderhand in de 5e klas.
Daar werd door ouders wat van gezegt.
Dat deed zo pijn.
Ik die nog nooit voor mezelf was opgekomen deed mijn mond open.
Ik zei, Ik ga liever niet mee dan had ik tenminste een gezond kind gehad maar ik moet wel mee want ik wil mijn kind deze dag niet onthouden.
En toen stonden die ouders met een rood hoofd en een mond vol tanden en ze dropen af.
Dat gaf mij voor het eerst een goed gevoel.
met onze zoon ging het in die periode ook slecht het was 1990 tijdens de golfoorlog al die beelde optv en zijn minbeeld van zichzelf door zijn houding had zich in zijn hoofd geprent dat niemand van hem hield.
op een morgen zie ik hem in bed liggen met gekraste polsen.
Wel met potlood maar toch.
wat betekend dat vroeg ik.
Hij zei, ik wil dood ik wil niet meer leven er is toch niemand die van me houdt,
betekenen wij dan niets voor je vroeg ik,
wij houden heel veel van je maar jij stoot ons steeds af,
Waar ik de moed vandaanhaalde weet ik nu nog niet maar ik ben naar de keuken gelopen en heb het grootste mes gepakt wat ik kon vinden en aan hem gegeven en gezegt alsjeblieft ga je gang als je zo graag dood wilt doe het dan nu.
Wat er toen gebeurde was een kentering ten goede.
Voor het eerst kwamen er echte tranen in zijn ogen en hij zegt mama dit meen je niet he
ik krijg 2 armen om me heen en ik zeg jongen je weet toch dat ik ontzettend veel van je hou.
Eindelijk na al die jaren van afstoten kreeg ik een dikke zoen van hem.
En stapje voor stapje gaat het bergopwaarts met hem.
Onze dochter daarentegen heeft een ongeneeslijke heupziekte en zal in niet al te lange tijd in een rolstoel belanden.
En nu is mijn man ook nog ziek en wordt niet meer beter.
hij heeft ops ofwel de schildersziekte
en dat kun je vertalen naar een vorm van vervroegde dementie.
hij gaat nog steeds achteruit al gaat dat heel langzaam.
maar dat ik nu leef met een hart vol verdriet is wel te begrijpen.
Ik heb ook heel lang met een schuldgevoel rondgelopen.
maar nu ben ik zover dat ik kan zeggen
Ik ben Ik en ik leef zoals mij goeddunkt.
Met gevoel en medeleven naar hun toe.
ik sta heel positief in het leven want de les is hou van elkaar liefde geven is heel belangrijk geef de moed niet op want er komt een tijd dat je elkaar heel hard nodig hebt.
ik sta nu niet in de kou want ik heb per ongeluk( wat is per ongeluk) een lieve internet vriend ontmoet die me door dik en dun steunt in deze moeilijke periode.
en daar ben ik heel blij om.
Ik geniet van de kleine dingen en leef bij de dag.
En zie de toekomst zonnig tegemoet.

speelster
 

zoals altijd heb ik 3 keer in de week heerlijke uitjes waar ik erg van geniet

ik speel accordeon voor dementerende ouderen die de laatste fase van hun leven doorbrengen in een huiskamer in een verzorgingstehuis en verder eigenlijk nergens meer komen

als ik binnenkom zijn de mensen zo blij dat ze weer een middag vermaakt worden met liedjes uit hun jeugd een verhaaltje kunnen vertellen en de gezelligheid straalt dan van de gezichten

dit te kunnen geven ondanks mijn pijn en verdriet want mijn man wordt ook dement
en ik heb zeker al 5 jaar geen echt huwelijk meer want de gezelligheid thuis is ver te zoeken en wij zijn nog redelijk jong maar mijn man is ziek geworden door zijn werk

zo ben ik dus weer heerlijk uit spelen geweest
ik heb zo lekker zitten spelen
het voelde zo goed
komt er een verzoek voor michiel de ruiter

en laat ik die nu niet bij me hebben en ik kan het absoluut niet uit mijn hoofd

dus ik kreeg steeds een beetje de slappe lach
en met een grapje werd het opgelost want echt ik kan het niet uit mijn hoofd

ik speel alles van bladmuziek dat is eigenlijk mijn handicap

maar omdat ik zo mooi speelde en veel liedjes van vroeger had
ook licht klassiek en ballades en toreador was het hoogtepunt volgens het publiek
het ging ook als vanzelf allemaal

komt er plots het vrouwtje van het verzoek nummer naar me toe dat ik niet kon spelen en zegt oooooooooh ik heb zo genoten van je muziek ik kan je wel zoenen

zegt de verzorgster "wat let je pak der maar ff lekker"

en ik krijg me toch een knuffel en een dikke zoen

hartverwarmend wat een uurtje accordeon muziek betekent in een mensen leven dat bijna om is

haar polsen in een breese dus klappen kan ze niet dat zegt ze ook elke keer maar ik geniet wel hoor en dat is ook wel te zien maar ze genieten allemaal elk op hun eigen manier

na afloop wordt mijn jas omhoog gehouden zodat ik er zo in kan stappen

die kleine momenten van bedanken doet zo goed aan beide kanten
bedankt dat u hier wilt komen spelen zegt men dan opeens
ik er promt overheen dat ik hier mag komen spelen want het is heerlijk om een uurtje plezier te brengen

en het loopt meestal uit naar 2 uur met zo nu en dan even pauze dan is het een minuut stil geweest en ik begin aan een nieuw nummer
OOOOOOh accordeonmuziek wat leuk zegt iemand alsof ze het nog niet eerder gehoord heeft
maar dan is ze het alweer kwijt
het plezier een praatje een gezellige middag komt zo tot een eind en volgende week wordt het weer voorgezet

en het verveelt nooit

in het ene tehuis kom ik al 20 jaar
en toen ik dat pas deed werd me gezegd "dat jij voor die mensen gaat spelen"

wel mensen die niet kunnen praten hebben wel gevoel en als je dat gevoel kunt laten voelen door mooie muziek te brengen dan mag je je gelukkig prijzen dat je dat kunt doen was mijn antwoord
en zo denk ik er nog steeds over

ik heb al heel wat mensen een paar gelukkige uurtjes bezorgt en blijf daar mee door gaan tot het niet meer gaat

speelster

was dat maar niet zo
helaas is de werkelijkheid anders
zoals ik het nu beleef is er geen ommekeer ten goede en dat is verdomde jammer
men zegt wel eens degene waar je het meeste van houdt daar kun je tegenaan schoppen
ik heb heel lang bedacht ach hij kan er niets aan doen dat hij zo geworden is en dat gaf een stuk troost maar ik heb nu gemerkt dat ik ook door andere problemen het niet meer op kan brengen
elke keer weer die scheldkannonades
ook de onmacht dat weet ik ook wel maar bij mij is de rek eruit
aan anderen vertelt hij dat hij mij zo goed verzorgt heeft in de week dat ik zo ziek was
maar hij deed niets uit zichzelf
en zelfs een kopje water brengen ging met gemopper gepaard
wat denk je dat er door me heen ging
alleen maar pijn en verdriet op dat moment
ik gun mijn man alles maar er zijn grenzen
en die zijn nu bereikt
hij leeft in een andere denkwereld dan ik nu
hij zegt vanalles maar uitvoeren is er niet meer bij
hij wilde graag een digitale camera kunnen we samen foto's bekijken op de pc
is zo zijn gedachtengang leuk hoor maar de uitvoering daar komt het niet van want dat kan hij niet het is te ingewikkeld
en de camera ligt nu in de kast en ik mag hem niet gebruiken want de camera is van hem
hij wil een nieuwe pc maar met deze kan hij niet overweg dus zou hij wel met een andere wel overweg kunnen?
hoe vaak de pc al is leeggemaakt en weer geinstaleerd is zeker 10 x jaar en dat gaat met veel kabaal want ja alles moet eraf en weer geinstaleerd worden
en het zijn juist de programma's die hij eropzet van internet die dan problemen geven want ja dat is *gratis* en makkelijk
maar en je kunt hem niet aan het verstand brengen dat het niet nodig is om bv 7 spamfighers op de pc te hebben aan 1heb je er genoeg
of 5 firewals van verschillende merken
het is een soort verzamelen op de pc
of er een programma opzetten en dat hele maal uitpluizen in de verkenner van hoeveel mappen en ornamenten het heeft
en er verder niet mee werken waar de pc uiteindelijk bedoelt is
een spelletje spelen of zo kan hij niet volgen dat gaat allemaal te vlug
en dan is hij boos dat ik er een kwartiertje achter zit om een gedicht te schrijven en te bewerken en op me club zet
dus zit ik er achter overdag als hij niet thuis is of als hij slaapt dan kan ik even rustig werken maar ook dat wordt minder want ik heb nu even pas op de plaats en geef mezelf de rust die ik zo nodig heb om alles op een rijtje te zetten van hoe nu verder want ik zit er al 15 jaar in en heb heus wel steun maar de warmte en de liefde dat mis ik zoooooooooo
ook dat is in de loop der tijd veranderd
we zijn straks 30 jaar getrouwd maar van een echt huwelijk met lief en leed delen daar is al jaren geen sprake meer van
ik geef en geef maar krijg niets meer terug
ook dat heeft me opgebroken
ik hou zielsveel van mijn man maar om hem zo te zien aftakelen tot wat zal ik het noemen
een zombie??dat is het ergste wat me is overkomen
ik zou willen dat het anders was en zou kunnen worden maar dat zit er helaas niet in
dus heb ik het advies gekregen om hem te laten onderzoeken wat hij nog in zijn mars heeft en daar moet ik mee aan de slag
want tussen zeggen en doen zit dag en nacht verschil
als niets meer vanzelfsprekend is en het wordt een martelgang dan ben je ver van de werkelijkheid en dat is wat ik meemaak en dat is hartverscheurend en heel pijnlijk en daar heb ik last van want een omeekeer ten goede zal er niet komen en daar heb ik het mee te doen
en dat te beseffen en een plaats tegeven dat heeft tijd nodig
ik heb het te lang voor me uitgeschoven van ik red het en we gaan het redden maar nee ik zie in dat het niet lukt helaas
dus er moet een oplossing komen zodat we samen toch nog redelijk met elkaar overweg kunnen en daar wil ik nog voor knokken maar ik weet nu al dat het eigenlijk een verloren strijd is
iemand zo zichzelf te zien verliezen dat gaat me zo aan het hart dat doet zo zeer dat heeft me nu dus opgebroken en een arm om me heen die moet ik zo missen want ook dat krijg ik niet spontaan ik moet daar om vragen en dan is het antwoord
moet dat ??
ja ik heb je even nodig en mijn hart krimt ineen door dat antwoord
dus de warmte die ik mis in huis haal ik nu buiten de deur
met een andere invulling met plezier en liefde en dat is accordeon spelen
daar kan ik mijn gevoel totaal in kwijt en de warme reacties die ik daarvan krijg doen de thuissituatie even vergeten en zo heb ik het jaren vol kunnen houden en nu ????????
ik ga gewoon door met ademhalen en zie wel
ik kan weer lachen en dat doet me goed

Speelster

het is weer een tijdje geleden dat ik mijn verhaal gedaan heb
er is nog niet veel veranderd
ik pak zo zoetjes aan mijn bezigheden weer op
ik ben blij dat ik het zonder medicijnen af kan
ik heb gelukkig mensen waar ik me verhaal bij kwijt kan en die me een warm hart toedragen ook dat laat ik meer toe
ik ben altijd iemand geweest die zich groter voordeed dan ik was zeker tegen vreemden
het is zo makkelijk om te zeggen ja hoor het gaat goed want dan hoeven ze je klaagzang niet aan te horen
maar mensen die me kennen zien dat ik niet lekker in me vel zit en vragen door en dan komen de tranen vanzelf en dat is heerlijk om dat te kunnen en mogen tonen want emoties die heb ik even niet in de hand
ik ga een heerlijk weekend tegemoet met een hoop muziek
en ik ga nu ook eindelijk aan mijn gedichtenbundel werken
ik heb daar nu eindelijk zin in
want ook dat heb ik even opzij geschoven
ik moest eerst eens bij me zelf te raden gaan en mijn gevoel op een rijtje zetten
het gaat beter met me en ik heb er weer zin in
misschien denken jullie en je man dan??
wel we leven nu gewoon in 2 werelden
en ik denk dat dat goed is
gewoon met elkaar praten en blij zijn met elkaar is er niet meer bij
ik ben het wel maar kan het niet overbrengen
hij voelt het niet hoeveel ik van hem hou
dus heb ik de knoop doorgehakt en tegen mezelf gezegt ik hou heel veel van hem maar zijn ziekte maakt dat hij het niet meer over kan brengen op mij
dat geeft mij een stuk rust
de afgelopen week is de agressie een stuk afgenomen en heeft bij mij een stuk twijfel gebracht maar ik heb daar niet aan toegegeven en ga door met de stap die ik gezet heb want ik weet hoe het is geworden en het zal wel slechter worden maar nooit beter wat ik heel jammer vindt

gister zei hij om 5 uur de kranten moeten naar buiten die worden zo opgehaald
om 6 uur stonden ze nog niet buiten
ik was aan het eten koken en kon ff niet uit de keuken weg
ik pak hem bij de arm en laat aanstalten maken dat hij de kranten in de voortuin zet
dat was tegen het verkeerde been want ik moest de kranten maar buiten zetten
dus er is niets veranderd aan de situatie
en dat sterkt mij in mijn beslissing hoe moeilijk die ook is

hij wil alles maar er gebeurt niets meer
en dat is zo verdomde jammer
dat je plannen maakt en er komt uiteindelijk niets van terecht dan alleen maar gebrul geraas en getier

zo ik ga vanmiddag heerlijk uit spelen
weer mensen een aangename middag bezorgen met een liedje een walsje en een tango heerlijke accordeonmuziek hihi
speelster

eenzaamheid
alleen voelen
het niet echt zijn
maar toch

niet goed kunnen verwoorden
gevoelens, de leegheid
de achterdocht
het wantrouwen

het is er allemaal
en toch....
hoe moet dit verder
samen en toch alleen...

speelster

dit heb ik in janari 2005 geschreven na een zwarte decembermaand

we zijn vorige week naar het docteam geweest
ik heb een vaste casemanager en hij een vaste psygologe
ik kan met mijn vragen bij de casemanager terecht
en nu zegt mijn man dat er echt niets met hem aan de hand is
maar dat zegt elke patient hoor ik daar vertellen
en soms lijkt het ook wel zo
maar de denkfunctie is heel laag
het incasseringsvermogen is heel laag
nummeronthouden is heel hoog (is ander deel hersens wat niet is aangetast)
emoties tonen is extreem
stemmingswisselingen is extreem
en dan de achterdocht
de jalouzie wat hij nooit gehad heeft en nu extra fel wordt
dat is wel eens zwaar te behappen
en daar heb ik nu hulp bij
meer negeren niet overal op ingaan
want meestijds weet hij niet waar hij het over heeft
(als ik het na een kwartiertje aanhaal zijn boosheid kijkt hij me aan van waar heb je het over)
(mopperen is meer een stukje onmacht als dat het tegen mij is gericht )
en dan kan ik weer even verder zonder een naar gevoel te hebben
ik zit lekker in me vel en hij even niet
wat zeer jammer is
maar ik kan hem daar niet in bijstaan
want hij is dan zeer onredelijk
maar mij raakt het niet meer en dat is mijn winst
want ik raak nu niet mijn goede gevoel kwijt en ik ben dat lang kwijt geweest zonder dat ik dat wist maar daar ben ik door het gesprek achter gekomen
het was altijd maar rekening houden met en dat hoeft nu niet meer
wel er zijn maar meer niet
en daar hoef ik geen naar gevoel meer van te hebben
want het valt niet mee om iemand te verliezen waar je zoveel van houdt
ik merk ook aan mezelf en dat is zelfbehoud dat mijn gevoel naar hem toe afneemt
ook dat heb ik besproken en dat is ook een hele *normale* reactie in zo'n situatie
wat je niet meer krijgt kun je ook niet meer geven
dat geeft soms een heel leeg gevoel
je wilt zo graag anders maar het gebeurt niet

ik heb daar wel een andere invulling aan gegeven maar dat is meer onbewust dan bewust
nu geniet ik meer van waar ik mee bezig ben
zoals gistermiddag bij de mensen waar ik voor speel
die warmte en gezelligheid dat doet me zo goed daar kan ik weer even op teren
de energie die ik daar krijg kan ik thuis opsouperen met een lach die niet geheel begrepen wordt

zo kom ik er goed doorheen vindt ik zelf

en zo kan ik de thuissituatie nog lang volhouden zonder weer terug te vallen in waar ik in december beland ben geraakt

want die periode heb ik echt gebruikt om te rouwen en te bezinnen hoe nu verder en ik was echt heel ver heen maar ben daar nu volledig uit

ik zie de zon weer schijnen met hier en daar een donkere wolk maar dat is het leven
en dat bevalt me goed

we zijn nu een jaar verder en het leven lacht me toe met alle zorg me toevertrouwd en zo kan ik het nog lang volhouden

speelster

december
maand van contrasten
blijheid en droefheid
stemmingen tegengesteld

de maand van het licht
stralen die stralen
vanuit de verte en het hart
van de dorpskern

overdenkingen
gedachten
die vervliegen
in de nacht

licht komt van ver
licht komt dichtbij
licht dat verlicht
en maakt het hart blij

december
maand van het licht
kleine verzoeningen
zo rond de kerstdagen

speelster

in de natuur is alles op elkaar afgestemd
in de natuur gaat niets verloren
in de natuur is alles natuurlijk
de mens is een storende factor

mensen zijn niet superieur
ook al denkt men van wel
mensen hebben natuurlijke vijanden
alleen zijn ze niet te zien

de vijand van de zebra is de leeuw
de vijand van de muis is de uil
de vijand van de worm is de egel
de vijand van de mens is het virus

een vijand die niet te zien is
een vijand als een sluipmoordenaar
een vijand die geen onderscheid maakt
iedereen krijgt er mee te maken

rijke mensen wapenen zich
arme mensen gaan eraan onderdoor
maar niemand ontkomt
eens houdt het leven hier op

de cyclus zet door
geboorte en dood
zo dicht bij elkaar
de boodschap is

raak niet in paniek
leef je leven
dood ga je toch
geniet !!!!!!!!!

speelster

moeten

moeten is zo'n dwingend woord
moeten, moeten we niets
mogen en doen
is positief

als je iets wilt
ga je er voor
het lukt na veel
oefenen

ik mag .....
ik doe ......
ik geniet
ik heb plezier

zo door het leven te gaan
open en eerlijk
zonder rancune
met liefde en vriendschap

geeft vreugde
schept vreugde
en blijdschap
in mensenharten

speelster

Laat los en vertrouw

maar wie moet ik loslaten of wat moet ik loslaten
ik vertrouw er maar op dat het gaat zoals het moet gaan
dan kan ik met plezier en genoegen verder
want ik geniet met volle teugen van het leven

het is zo mooi ook al heb ik stil verdriet
zonder dat geniet ik niet
want met stil verdriet kan ik dankbaar zijn
dat ik mag beleven wat ik beleef

de zonnestraal op mijn arm en in mijn gezicht
de kilte als er een wolk voor de zon komt
en zo is het in het leven ook
natuur is leven en we zijn allemaal onderdeel van de natuur

speelster

iedereen is uniek
groot of klein
dik of dun
volmaakt of mismaakt

niemand uitgezonderd
blank of zwart
rood of groen
geel of wit

elk nest geeft liefde
op een bepaalde manier
uniek is iedereen
niemand uitgezonderd

dat doet de mensheid zelf
iedereen in een hokje stoppen
soort zoekt soort
maar dat is niet hoe het hoort

iedereen is uniek
niemand uitgezonderd
je kunt er niets aan doen
als je hebt een gebrek

zo geboren of zo geworden
een ongeluk kan een ieder overkomen
denk daar maar eens aan
iedereen is uniek

speelster

waterdruppels
kleuren oranje rood
in de avondzon
aan het firnament

waterdruppels
een kostbaar kleinood
in de kinderhand
in een arm land

waterdruppels
vergiftigd
door geldgebrek
kostbare waterdruppels

waterdruppels
zoet, zout, bitter, zuur
waterdruppels zuiveren
is ontzettend duur

waterdruppels
levensbehoefte nummer een
rijke mensen zijn niet zuinig
verspillen en vergiftigen

waterdruppels
iedereen heeft het nodig
mens, dier, en plant
om te groeien en te bloeien

waterdruppels
mmmm, lekker
als ze zijn
zuiver en puur

speelster

Tien geboden voor zelfliefde

1. Ik ben die ik ben.
Met dit lichaam en deze geest moet ik het doen.
Dit is alles wat ik heb.
Ik kan niet meer ruilen.
Dit is blijkbaar precies zoals ik moet zijn; zonder mij, zoals ik op dit moment ben, was de schepping niet volledig.
Ik houd op mezelf verwijten te maken voor dingen die ik (nog) niet kan.

2.Ik hoef niet perfect te zijn.
Ik hoef niet te kunnen wat ik niet kan.
Perfectie is stilstand en stilstand is dood.
Ik leef dus ik maak fouten.
Ik mag ook fouten maken.
Van fouten leer ik.
Sterker nog: ik ben perfect juist omdat ik de fouten maak die ik maak!
Zo houd ik de evolutie op gang.

3.Ik krijg precies wat ik nodig heb.
Alles helpt mij om mijn opdracht op aarde te vervullen - ook de tegenslagen en de ziekte, de vijanden en de ruzies, de verloren liefdes en de gebroken harten.
Als ik dat nu niet zie, zal ik het later wel kunnen zien.
Ik besef bij elk moeilijk moment, dat alles nog veel erger had kunnen zijn.

4.Ik hoef alleen maar volsterkt eerlijk naar mezelf te zijn.
Soms moet ik selectief met de waarheid omgaan.
Totale eerlijkheid naar andere mensen is niet altijd liefdevol, integendeel.
En soms moet ik mezelf beschermen, dat is nu eenmaal zo in deze wereld.
Als ik maar niet lieg tegen mezelf; als ik maar weet wat ik doe en waarom.

5.Ik kan het nooit de hele wereld naar de zin maken.
Wat de een goed vindt, vindt de ander waardeloos.
Er zal altijd iemand zijn die mij bekritiseert; er zal altijd iemand zijn die mij bewondert.
Ik moet maar gewoon doen wat ik voel dat ik moet doen.

6.Ik houd mijn aandacht in het nu.
Oude koeien horen in de sloot.
Alles is gebeurt omdat het moest gebeuren,het heeft geen zin er over te piekeren.
Ook vage fantasieën over de toekomst verspillen energie.
NU is verreweg het boeiendste, interessantste moment van mijn leven, want alleen NU gebeurt er echt, in vlees en bloed, wat er gebeurt!
Gebruik maken van mijn geheugen en het opdiepen van nuttige herinneringen, best maar ik ga niet zeuren.

7.Ik houd mijn aandacht hier.
Hier is mijn lichaam dus hier ben ik.
Hier is de belangrijkste plek op aarde!
Alleen hier kan ik werkelijk zien, ruiken, horen, voelen, proeven
Hier klopt mijn hart, hier haal ik adem, hier voel ik mijn spieren onder mijn vel.
Ik ga niet zweven, geen twee dingen tegelijk doen met mijn geest, want dan doe ik er minstens eentje half.
Ik ga me niet nodeloos druk maken over de eventuele gevoelens en gedachten van andere mensen over mij elders.
Ik ben hier.

8.Iedereen mag van mij genieten op zijn/ haar eigen wijze.
Ik ben hier nodig.
Anderen leren van mij, ik leer van anderen.
Maar hoe dat weet ik niet altijd en dat hoef ik ook niet te weten.
Ik laat iedereen zijn/haar oordeel over mij; positief of negatief.
Ik mag genieten van complimenten.
Ik kan ook kritiek incasseren.
En ik hoef niet elk beeld van een ander over mij te corrigeren.

9.Ik hoef niet bang te zijn.
Ik houd mijn angsten kritisch tegen het licht.
Lijdt een mens niet het meest onder het lijden dat hij vreest?
Ik wacht rustig af en ik bereid me voor, maar ik ga niet fantaseren over alle vreselijke dingen die eventueel ooit zouden kunnen gebeuren.
Dat vind ik zonde van de tijd.
We zien wel !
Als alles goed gaat heb ik gelukkig niet vergeefs geleden.
En als er wel iets akeligs gebeurt, heb ik tenminste niet vooraf geleden.

10.Ik houd ontzettend veel van mezelf.
Daarom kan ik ook van andere mensen houden.
Net zoals ik houd van dieren, planten, bomen, rotsen.
En alles houdt van mij.
De stoel waarop ik zit, houdt van mij.
Het tijdschrift dat ik in mijn handen heb, houdt van mij.
De zon bemint mij, de maan ook.
Alles is Liefde en ik ben er een deeltje van.

Auteur onbekend

een mooie levensles

egoisme leidt tot chaos

het plezier verdwijnt
mopperen en schelden
wachten is een taboe
redelijkheid wat is dat

sneeuw een mooi natuurverschijnsel
mensen raken in paniek
lange files het gevolg
men is het niet meer gewend

haast en agressiviteit
maakt de mens egoistisch
en dan krijg je brokken
want tijd is geld

en als geld regeert
worden mensen dom
als kuddedieren
iedereen jaagt elkaar na

en het einde van het liedje
is stilstand en chaos
door het egoisme van de mens
die redelijkheid is verloren

speelster

Bejaarden,
Ja wat zijn bejaarden?
Je ziet ze overal.
In het park of op bankjes,
Of schuifelend door de supermarkt
Of op een plezierboot op de rijn rijn rijn!
Hoe komt men erbij om een groep van
de bevolking bejaarden te noemen
Is het onze drang om alles en iedereen
in groepen te verdelen?
Wat een raar woord eigenlijk: bejaarden
Het heeft iets van gehangen
De muur is behangen met behang
De mens wordt behangen met jaren
Hij wordt bejaard
Positief gezien heeft een bejaarde vele rollen ervaring meer dan een jongere
Hij heeft het allemaal al meegemaakt
Streepjesbehang,bloemetjesbehang,
alles bruin tot alles wit.
Ja zegt de onervaren jongere
Ze lopen zo krom
Natuurlijk lopen ze krom
Ze hebben ook al veel vaker in een punaise getrapt!
Nu kijken ze uit waar ze de voeten neerzetten.
Ja zegt de snotneus
Ze vergeten dingen
Welnee Ze vinden niet alles meer zo interessant om te onthouden
Ja zeurt de snotaap verder.
Ze luisteren naar van die achterlijke muziek
Wat is achterlijk
Kleine greetje uit de polder of Johnny Rap uit de ghetto
Greetje krijgt een kick van een boterham met beemsterkaas en johnny moet zijn hele lijf vol proppen met hallucinerende gifstoffen om er nog een noot uit te krijgen.
Johnny mag blij zijn als hij bejaard wordt
Zie je ooit in de krant:
Een groepje dronken bejaarden beroofden jongeman van zijn tasje?
Natuurlijk niet.
Er loopt geen jongeman met een tasje rond of hij moet het net van een bejaarde gestolen hebben.
Zie je Opa of Oma, vol generatiekloven een avondje uitgaan naar een house party?
Stuiterend op het geluid van een hysterische heimachine,het ietwat ruime vel wapperend om het skelet?
Oma graaft twee partypillen uit haar tasje en hopla met de beentjes
Opa roept heel enthousiast:
We vallen hier helemaal niet op, ze hebben hier allemaal last van Parkinson.
Ik zie het niet gebeuren en niet omdat ze er te oud voor zijn maar omdat ze er te wijs voor zijn geworden
Laatst haalde ik mijn vrouw op uit het verpleegtehuis
Dat klinkt vreemd omdat we nog zo'n jeugdig koppeltje zijn maar ze werkt daar
Alles liever dan het verpleeghuis hoor je wel eens
vertelde ze
Maar er wordt toch heel goed voor de mensen gezorgd
Wat de familie niet meer kan behapstukken
gebeurt daar professioneel
een advokaatje voor oma een borreltje voor opa
Zorg op maat
Gewoon wat ook de meeste jongelui dagelijks meemaken als moeder ze een bord boerekool voorzet
voordat ze die nacht housend doorhalen
Dan kunnen ze er tegen
Anders worden ze nooit oud en wijs die jongelui
Anders worden ze nooit bejaarden

anoniem maar waarschijnlijk geschreven door tol hanse

ik werd vanmorgen om half negen opgehaald
met de auto naar den oever
daar waren we om 5 over negen
we werden welkom geheten en gingen de boot op
de koffie en het gebak stond al klaar
afmeren en de waddenzee op
een eind langs de afsluitdijk gevaren
de pieren waren wit van de uitwerpselen van de aalscholvers
er stond een hele rij met opengeslagen vleugels
het zijn prachtige vogels vooral als de zon er op schijnt
2 trekken met het sleepnet gedaan en wat kwam er tevoorschijn?
een zootje wier een zootje krabben ik heb er nog nooit zo veel gezien en wat platvis
de kleintjes gingen over boord
en de groten werden apart gehouden
schoongemaakt en het rookhol in een half uurtje roken en heerlijk peuzelen wat lekker zeg een vers vissie zo uit de zee
onderweg kregen we heerlijke tomatensoep met een broodje de befaamde wieringse gehaktbal
drinken en lekkere sate
om half drie ongeveer zou het wad droogliggen maar de wind hield de golven hoog
we hebben op blote voeten op de waddenbodem gelopen en het water was ruim 20 graden onnoemelijk hoge temperatuur voor de tijd van het jaar
maar de dieren varen daar wel bij en groeien als kool dat liet hij ons mooi even zien
wat een leven onder het zand
kokkels scheermessen kokerwormen en zeepieren en kleine krabbetjes en al wat er nog meer te zien was
zeer leerzaam hoe snel een scheermes zich een weg in het zand weet te banen
zo snel was hij verdwenen
we weten nu ook waarom er zo weinig kokkels en mossels waren vorig jaar
dat liet hij ons ook zien
als wier zo'n 30cm dik op de bodem ligt en slib vasthoud komt er geen zuurstof in het zand en verstikt de hele boel
dus alle schelpen gaan dood
we hebben het nu met eigen ogen kunnen zien wier op stenen is niet erg maar wier op zand is een verschrikking en nu met die hoge temperaturen van het zeewater groeit het als kool en ligt het als een dikke deken op het zand
kijk kleine visjes daar is het ideaal voor die verschuilen zich er in en drogen niet uit als het wad droogvalt maar schelpen krijgen geen zuurstof en stikken
heel triest maar ja dat is de natuur en die wordt verpest door de mens dus krijg je dit soort exsessen
dat was wat er vertelt werd
net als de netten de mazen mogen maar 6 cm zijn
en de visser wil eigenlijk 10 cm
en die regels worden ook steeds weer veranderd
hij heeft dan ook netten met verschillende maswijdtes 
liefst eigenlijk 12 cm dan vallen de krabben door de mazen en de grote vis komt in het net en de kleintjes vallen er ook uit
maar nu heb je een net vol met wier en krabben en van kleine tot grote platvis
er zat zelfs een schedel in het net
een passagier vond dat maar niets en gilde van ....
de tijd was om voor we er erg in hadden om 5 uur stapte ik het huis weer binnen met een schat aan natuur
schelpen en een stuk hout dat doorboord was door een boorschelp
en een maaltje vis dat we in de loop van de week heerlijk verorberden
en zo kwam aan een dag een eind waar ik met heel veel plezier aan terug kan denken

speelster

op een mooie zondag met de bus naar blijswijk in zuid-holland
het was heel erg mistig onderweg
maar hoe verder we kwamen hoe helderder het werd
we moesten op het sportveldencomplex zijn en daar was de start voor het wandelen
we hebben 10 kilometer gewandeld door een prachtig natuurgebied
we zijn om kwart over 11 gestart en om kwart voor twee waren we weer op de plaats van bestemming
het was een hele mooie route
langs en door weilanden en een heel stuk langs de rotte met hele mooie doorkijkjes
een hond zwom maar heen en weer in het water
hij kon er maar geen genoeg van krijgen maar zijn bas moest hem toch maar aan de riem doen want hij sprong er zo weer in
ik heb even staan praten en de hond zwemt daar alle dagen en mag dan 6 keer heen en weer zwemmen dat is toch 3 kilometer
en het is heel gezellig druk met skeelers skaters langlouffers fietsers ruiters een paardesjees op de weg en bootjes op het water groot en klein
veel vogels en wijdse uitzichten
mooi weer wat wil een mens nog meer
het heeft heel veel indruk gemaakt hoe mooi holland dan toch is
s'avonds was de zonsondergang ook al zo mooi aan het strand
al die kleuren en dan lage wolken in het duinlandschap en de hogere duinen daar bovenuit een prachtgezicht
daar heb ik op een bankje gezeten zo eens heerlijk zitten te genieten
een paar meeuwen boven het hoofd en de sterren kwamen een voor een tevoorschijn en binnen de korste keren was het donker
het is een heerlijke dag geweest

speelster