creativiteit

Een bulderend geweld tegen de dijk op
Harde storm hoge woeste golven
Een geluid je kunt je eigen stem niet eens horen
Een machtig gevoel stroomt door me heen
Jezelf zo nietig op de aarde
De natuur van onschatbare waarde

Schepen liggen aan de kade
En gaan straks naar zee
De grilligheid van de natuur
Het water en de wind
De zon en de regen
We kunnen er allemaal tegen

Als een schip vergaat
En op de bodem slaat
De natuur neemt het in haar bezit
En geeft vissen beschutting
Het schip gaat zo niet verloren
En een nieuwe biotoop wordt geboren

speelster

de vrouw de spil van het gezin
de vrouw staat er middenin
de vrouw loopt achter haar man
wat vindt de vrouw daar nu van

in elke cultuur zijn mannen de baas
vrouwen zijn niet in tel
een man met meerdere vrouwen is een macho
een vrouw met meerdere mannen een hoer

een man
een vrouw
samen 1
vaak voelt men zich alleen

vrouwen zijn zo sterk
vrouwen zijn zo slim
vrouwen worden zo onderschat
de vrouw is de spil van de maatschappij

de man

de macho
de machthebber
de werker met de witte boord
de sloof en slaaf van de baas

de onderdrukte van de vrouw
die het heft in handen heeft
de man die zondags het vlees snijdt
de krent die zijn vrouw mishandelt

de goedzak en jaknikker
de boosaardige en kwaadwillige
de doorzagende en vasthouder
dat kunnen de mensen zijn

een vrouw of een man
mensen van vlees en bloed
harten die samensmelten
die doen het altijd goed

en dan komt de afgunst
de jalouzie om de hoek
de afwijzende blik
dan moet je sterk in je schoenen staan
en met je eigen leven verder gaan

speelster

als vanouds of het nooit anders is geweest
gemopper en gemier
nee dat geeft mij geen plezier
en toch zijn er lichtpuntjes
de zon achter de wolken
die komt weer tevoorschijn
zo ook als de boze bui
weer voorbij trekt
toch alles maar positief blijven bekijken
alles vaart voorbij
en dat gevoel maakt me blij
ik kan niet steeds op internet
gemopper in me nek
maar het is gek
ook dat went
ik heb brede schouders en een lange nek
groei overal bovenuit
en hou me zo staande
in het gekrakeel
met mijn nieuwe vriendje
loop ik in het gareel
wandelen door de duinen en het bos
even weg van zorgen
die verban ik naar morgen
dan heb ik weer even rust
daar aan het water bij de kust
de zee neemt mijn zorgen mee
en ik loop naar huis heel tevree

speelster