Het einde van de conversatie

Het fantoom (vervolg 7)

Waar de tiran het protest verbiedt en overgaat tot de vrijheidsberoving en de levensbeëindiging van de klokkenluiders die met verminkte poppen het onzichtbaar gehouden binnenste van de door hem onderdrukte en geschonden mens laten zien, voltrekt zich onafwendbaar de ultieme metamorfose waardoor bij de slachtoffers van repressie het onzichtbare alsnog zichtbaar wordt: nadat de verminkte barbiepoppen uit de handel zijn genomen, krijgt het ongeschonden uitzicht van de nieuwe een heel andere betekenis. Want zij zijn nu zoals de crimineel die onterecht werd vrijgesproken en die, door de straten dwalend, wordt uitgejouwd door onhoorbare stemmen die echter luider klinken dan de echte het zouden doen wegens la présence de l' absent. Het offer van de rebel heeft de wereld nu als het ware binnenstebuiten gekeerd en wat voordien straalde, gaat nu stinken omdat er een geurtje aan is, omdat het voordien onschuldige dat niet langer is omdat het boter op het hoofd heeft. De losgelaten Barabbas moet uiteindelijk vluchten omdat elkeen denkt: zie hem daar nu lopen! - gedachten die nu zelfs de doven kunnen horen.

En dat is de magie van kunst: zij is de rechtspraak zelf en haar vonnis kan niet worden genegeerd, de straf kan nimmer worden ontlopen, zij heeft zoals in de praktijk van voodoo van de pop een mens gemaakt nadat de mens herleid werd tot a puppet on a string en van de mens die alsnog denkt de dans te zijn ontsprongen, een heuse pop die dan verrijst in al zijn potsierlijkheid. De haring van de show die on must go, een bakt niet meer, het lieken van de tiran is uitgezongen, de wereld binnenstebuiten zal, alle strijkijzers ten spijt, nooit meer in zijn oude plooi worden gelegd want het is nu dweilen met alle kranen open waar men protest alsnog wil smoren. De grootsprakerige tiran met al zijn tierlantijnen is nu herleid tot zijn ware proportie van akelig fantoom.

(J.B., 24 september 2026)

Het fantoom (vervolg 6)

Het fantoom van het internet en het geld. Over het wezen van de mammon. Als waarschuwing aan kunstenaars. Een conversatie met de A.I.-modus van Google inzake auteursrechten. Zie de PDF in de bijlage onder dit gele kader a.u.b.

Het fantoom (vervolg 5)

Het Proto-Indo-Europees is een taal die nooit geschreven werd maar die verondersteld wordt aan de gemeenschappelijke oorsprong te liggen van de Indo-Europese talen zoals onder meer het Nederlands, het Latijn, het Grieks, het Russisch, het Iers, het Perzisch, het Sanskriet - in totaal een vierhonderdtal. In die veronderstelde oertaal zit de stam 'beh'¹ waaruit honderden woorden voortgekomen zijn met betekenissen zoals 'licht', 'verschijning' en 'spraak'. In het Oudgrieks corresponderen daarmee onder meer de woorden φαίνειν/ 'phaínein' en φαντάζειν/'phantázein' die 'zichtbaar maken' of 'tonen' betekenen; φαντάζεσθαι/'phantázestai' of 'verschijnen' en φάντασμα/'phántasma' of 'verschijning'; in het Klassiek Latijn: 'phantasma' of 'geestverschijning', 'schijnbeeld'; in het Volkslatijn: 'fantauma' en 'phantagma' of 'spook', 'illusie'; in het Oudfrans: 'fantosme' en 'fantasma' wat wil zeggen: 'waanbeeld', 'illusie' of 'spook'; in het Middelnederlands: 'fantoem' met als betekenis 'waanidee' of 'zinsbegoocheling', vandaag geëvolueerd tot het woord 'fantoom'.

Een fantoom blijkt aldus iets dat voortkomt uit iets anders, iets dat zijn eigen bron niet is doch dat verwijst naar een of andere bron die echter niet aanwezig is - in tegenstelling tot het fantoom, het verschijnsel waarvan wij kennisnemen. Het fantoom is het schijnsel dat voortkomt uit de lichtbron, de spraak die voortkomt uit de spreker, het gevolg dat wordt voortgebracht door een of andere oorsprong, het kind als het ware dat uit een moeder is geboren zoals het licht geboren wordt uit de zon, de getuige die ons vertelt over iets dat we zelf niet zagen. Paradoxaal genoeg is het fantoom derhalve datgene wat ons bereikt terwijl de bron zelf afwezig blijft want men is wellicht geneigd om te denken dat het fantoom de afwezige is.

Het fantoom is wat ons bereikt terwijl de bron ervan altijd verborgen blijft en zo moeten we het stellen met de fantomen van de dingen, de fenomenen - het woord 'fenomeen', zoals ook het woord 'fase' - is geconnecteerd met het woord 'fantoom'.

Fenomenen staan niet stil, zij vloeien in andere fenomenen over en zo bijvoorbeeld vloeien woorden over in andere woorden, waarbij hun betekenissen overvloeien in andere, verwante betekenissen en soms waaieren die betekenissen zo ver uit, dat er woorden ontstaan met betekenissen die heel ver verwijderd lijken van de oorspronkelijke. Hiermee volgen zij het voorbeeld van het leven dat zich voortplant en vertakt, differentieert, divergeert, totdat het alles bestrijkt wat maar enigszins mogelijk is.

Maar geen fenomeen kan bestaan zonder zijn oorsprong; er is geen schijnsel zonder lichtbron, geen taal zonder spreker, geen gevolg zonder oorzaak. De vraag is alleen of er één ultieme oorsprong is, één bron waaruit het allemaal opwelt, ofwel of dit een illusie is. En in dat geval zijn alle fenomenen op hun beurt bronnen - van andere fenomenen - en zijn alle bronnen in wezen slechts fenomenen - van bronnen die op hun beurt fenomenen zijn, wellicht zoals alle kinderen voortkomen uit moeders die zelf kinderen van weer eerdere moeders zijn zonder dat een oermoeder hoeft te bestaan waaruit zij allemaal zouden ontspringen.

De verwantschappen onder de woordbetekenissen doorheen de tijd volgen het voorbeeld van het leven zelf en wij beelden ze af in de kunst en bij uitstek in de muziek waar een leidmotief een muziekstuk samenhoudt doorheen de tijd die het bestrijkt en er de rode draad van vormt. Die rode draad ligt aan de basis van de harmonie, zoals de onderschildering van een schilderij waarin reeds de vormen aanwezig zijn welke zich aan elk oog behalve aan het schildersoog onttrekken: de schilder ziet ze, niet omdat ze op het doek staan want hij kijkt via het doek naar een wereld die nog niet bestaat terwijl die wel in zijn bereik ligt omdat hij een 'ziener' is, waaronder we verstaan: iemand die ook zonder ogen ziet omdat het hier een zien betreft van dingen uit een andere wereld.

De schilder accentueert de vormen van de onderschildering zoals hij ze ziet, zoals zijn geest ze projecteert - zijn geest die niet behoort tot deze wereld maar die aan deze wereld aldus vorm geeft: de materie is er reeds, als Chaos, zoals de mens voor zijn bestaan er is als klei, maar de lichamen moeten uit het stof worden gehaald en bij de Hellenen gebeurt dat middels de kracht van Eros, die de schilder of de dichter is ofwel bezielt. De kunstenaar als instrument van Eros die de Chaos bevrucht en we schrijven die twee met kapitalen omdat zij goden zijn.²

De fenomenologie, omstreeks 1900 ontstaan bij Edmund Husserl, leerling van Franz Brentano, bestudeert de fenomenen en tracht op basis daarvan tot de essentie door te dringen en dit in tegenstelling tot andere filosofische stromingen die vertrekken vanuit veronderstelde essenties waaruit dan de fenomenen worden afgeleid. Men gelooft niet in een god om vervolgens zijn schepping te verklaren maar men onderzoekt de verschijnselen, de fenomenen of de fantomen. Die benadering van de realiteit staat haaks op het microreductionisme en het materialisme dat onze wereld beheerst en naar den duvel helpt: het is een filosofie van de geest, allerminst simplistisch en zeker niet tegemoet komend aan de eis van de verwende consument met zijn klein rugzakje waar hij alsnog alles in wil kunnen proppen. De fenomenologie laat zich niet vangen door het essentialisme, zij neemt vrede met de fantomen die zij onderzoekt; ook wil zij de dingen niet inpassen in eigen theoretische constructies maar ze laat ze voor zichzelf spreken, zoals de componist doet die getuigt dat de muziek zichzelf schrijft en zoals de schilder doet wiens schijnbaar witte doek een venster op de hogere wereld is. Het zien van de schilder is bij de fenomenoloog de 'Wesensschau', waardoor de werkelijkheid wordt 'verstaan' en niet herleid tot kennis waarvan men zich dan de bezitter kan wanen.

En zo situeren de waanbeelden zich niet binnen de geesteswetenschap van de fenomenologie of de studie der fantomen maar wel daarbuiten, namelijk in de materialistische benaderingen van de realiteit die, terwijl zij geloven dat zij nuchter zijn en bij de feiten blijven, alleen maar de waanzin voeden, de illusie dat zij het Zijn kunnen inpakken in de doos van de kennis - die kennis is een fantoom.

(J.B., 23 september 2026)

Het fantoom (vervolg 4)

Een angstaanjagende stroming in de hedendaagse kunst betreft de zogeheten gemutileerde poppen waarvan de zeggingskracht bijzonder groot blijkt, getuige de shock die zij veroorzaken bij vrijwel elke toeschouwer. Een beeldend kunstenaar getuigt: "(...) Ooit een 8-tal [portretten van specifiek gemutileerde poppen] op een expo gezet, en de reacties logen er niet om: bepaalde kinderen mochten niet kijken van de moeder; een andere jongen van ik schat zo'n 11 jaar stond stokstijf te kijken."¹ De shock van deze kunstuiting is dermate heftig dat het gemutileerde beeld bij uitstek dat het (zelden vermelde en bijna onzichtbaar geworden) kruisbeeld is, een ganse (soms macabere) cultuurgeschiedenis om zich heen heeft weten te creëren.

De achterliggende bedoelingen kunnen variëren maar vaak beeldt de verminkte pop een menselijk trauma uit. Pioniers, uiteraard allen in het spoor van Jeroen Bosch (1450-1516), zijn onder meer Goya, Ensor, Munch, Redon, Kubin, Egon Schiele en de Dadaïsten.²

Verder is er de tot het magisch-realisme en het surrealisme gerekende Hans Bellmer (1902-1975) wiens potloodtekeningen en etsen, arabesken van wellustige, vaak geschonden vrouwenlichamen zijn, zoals op het titelblad van de uitgave van 1954 van l'Histoire d'O van Pauline Réage.

Bellmers poppen die misvormde lichamen voorstellen, zijn een protest tegen de nazi-cultus van het Arisch perfecte lijf. Eveneens getraumatiseerd door de oorlog en meer bepaald door zijn job bij het luchtafweergeschut, maakt Paul Wunderlich (1927-2010) de sculptuur Raubvogel, een kruising tussen een adelaar en een gevechtsvliegtuig.³ De Dada-kunstenaar George Grosz fotografeerde 'ontaarde' poppen in een antifascistisch verzet, toegejuicht door André Breton en de Franse surrealisten. De gebroeders Chapman creëerden met de 'Hellscapes' een inferno waarin nazi-soldaten massaal worden verminkt en afgeslacht door skeletten - een speelgoedvariant op de industriële massavernietiging van de Shoah.

Kunstverklaarders verwijzen onder meer naar Das Unheimliche waarin Sigmund Freud verklaart dat gemutileerde poppen ons shockeren omdat ze onze kwetsbaarheid blootleggen, het trauma en het misbruik die lichamen moeten ondergaan, zoals bij Jordan Wolfson en Cynthia Edison: wie zijn wij? De objecten bevinden zich in een angstaanjagende droomwereld waar zij protesteren tegen de oorlog, de schijn van mannelijkheid, het patriarchaat, het fatsoen of het misbruik van de vrouw. Zo monteren Grete Stern en Remedios Varo het hoofd van de huisvrouw op haar apparaten om aldus haar lot (van moderne slavin) aan te klagen.

Naast Berlinde De Bruyckere (met haar gefragmenteerde paarden en wassen mensentorso's verwijzend naar de chirurgie) en Johan Muyle (met zijn griezelig speelgoed) vervoegt ook Dirk D'Hulster de varianten op de Belgische traditie van het surrealisme (René Magritte, Paul Delvaux ) en de groteske (Dirk Biddeloo) met in het brandpunt de dood in het geweld (De geboorte van de oorlog) en in de ziekte (het kunstboek Metastasis - met audio).

Metastasis of uitzaaiing verwijst op een acute manier naar het lichaam dat op een verborgen manier van ons vervreemdt door ziekte, steeds massaler, in het zog van de milieuverloedering: de poppen worden medisch en anatomisch materiaal zoals in The Anatomical Study.⁴

Zoals ook Gary Hill en Hoda Siahtiri (stemvervorming), Yann Leguay (destructie van de geluidsbron) en Aminata Soumaré (gedeconstrueerde media-archieven) trauma's weergeven met gemanipuleerde geluiden, verrijkt ook D'Hulster zijn sculpturen niet alleen door ze te transformeren (middels variaties maar ook met video-effecten) maar vooral door ze te koppelen aan geluidskunst. Geluiden versterken het effect van de mutilatie: het trauma wordt hoorbaar in het gekraak en in het machinaal lawaai.

In de muziekvideo De geboorte van de oorlog worden de poppen 'puppets on a string' in het theater van geweld en dood. Commentaren wijzen erop dat daarin de artiest tevens een subtiele reminiscentie brengt aan de stillevens van de Vlaamse Primitieven en aan de pioniers van de fotografie.

De vrees bestaat dat de soms overstelpende uitleggingen van kunstcritici afbreuk doen aan het directe effect van het object dat, getuige de woorden van de artiest zelf, de toeschouwer sowieso en onmiddellijk paralyseert. De kunstkritiek beroept zich op de dieptepsychologie van Freud en expliceert hoe de verminkingen de wreedheid van de oorlog symboliseren waarbij de pop evolueert van speelgoed naar karkas. Maar De geboorte van de oorlog wordt door critici terecht "een universeel requiem voor de onschuld" genoemd en "een dystopische oorlogsfabriek waar menselijke lichamen louter grondstof zijn."

In der Beschränkung zeigt zich der Meister en daaraan ook ontleent het harde metier met zijn bedrieglijke eenvoud van pen, potlood en penseel, zijn succes. Het wordt door slechts weinigen beheerst en is de vrucht van levenslange toewijding en vaak ook, niet te onderschatten, een kluizenaarsbestaan. Ver van alle glitter en glamour en middels onverdroten dagelijkse noeste arbeid, ontplooit zich moeizaam het oeuvre van de artiest met als patroonheilige 'Sint Vincent'. Daar tegenover worden de nieuwe stromingen soms periodieke opflakkeringen van curiositeiten genoemd en dikwijls is een gebrek aan vakmanschap de reden voor een overstap naar indrukwekkender productiemiddelen - iedereen kent het voorbeeld van de verfilmde roman, die wellicht altijd in de schaduw van het boek en van het doek zal blijven staan. Maar in het werk van Dirk D'Hulster is dit zeker niet het geval.

Dikwijls ook genieten nieuwe kunstvormen geruchtmakende exposities en gesofisticeerd commentaar terwijl zij de tand des tijds niet kunnen doorstaan, onder meer daar de materialen van de installaties vaker vluchtig zijn maar ook complex doch ook op dit punt blijft dit werk waarschijnlijk overeind.

Wel is het in het licht van de jongste geopolitieke wendingen niet onmogelijk dat machthebbers er opnieuw beslag op leggen zoals ten tijde van de beeldenstorm en van de beruchte 'index' van de katholieke kerk. Geslaagde geëngageerde kunst is immers de nachtmerrie van de tiran, het fantoom der potentaten.

(J.B., 22 september 2026)

Het fantoom (vervolg 3)

Omdat het uiteindelijk de kou van de ziel is die ons velt en niet die van het lijf, is het laatste een fantoom ofwel een leugen en niet het eerste, zoals ons in deze tijd wordt voorgezegd van op het preekgestoelte van de demonen. Wel vindt de ziel haar afbeeldingen in de wereld van de stof, de schaduwen van wat haar aangaat en dat zijn de stekeldoornen die men helemaal niet zien kan maar die alsnog verbeeld worden door kunstenaars die, zoals eerder gepoogd om te verwoorden, de poorten zijn naar de hogere oorden.¹

Petroesjka, en in onze contreien Tony, de meest geslaagde onder vele andere, zijn poppen die levende mensen terechtwijzen die zich als ziellozen gedragen en zij doen dat zoals de zich heilig achtende geschriften, de gedichtsels, verhalen, drama's, liederen en nog andere literaire creaties dat doen. Edoch, de beeldende kunsten zijn directer en daarom ook heftiger en noodlottiger: ook als men na de door de nieuwsgierigheid gedreven blik onmiddellijk van het artefact wegkijkt, heeft men het al helemaal gezien; het heeft ons al veroordeeld zonder dat wij nog in staat zijn om het verdict ongedaan te maken of er voor op de vlucht te slaan.

Het beeld is daarom zoals de bliksem en de enig mogelijke bliksemafleider is de negatie van de kunst, hetzij door de artiesten te behandelen alsof zij honden waren, hetzij middels retoriek of leugenaarskunst, gesofisticeerd commentaar die al het schone kapot kan praten: de toehoorder wordt op die wijze de oren gestopt voor wat het werk te zeggen heeft en hij zal het kopen, wat gelijkstaat aan verslinden en verslinden is wat honden doen. Gedoemd om te mislukken weliswaar want kunstbezit vindt zijn enige zin in de expositie van de artistieke werken.

De 'poppen' die vandaag de aandacht trekken, zijn gemutileerd en wat zij ons te vertellen hebben is niet min.

(J.B., 21 september 2026)

Macht, hersenchemie en politiek gedrag (vervolg 4)

Beschaving, met daarin herkenbaar het woord 'schaaf', betekent verfijning maar niet alleen het goede wordt verfijnd, de verfijning betreft evenzeer het kwaad.¹ Het brute geweld met de tanden en de klauwen lijkt te zijn verdwenen maar in wezen werd het verfijnd tot psychosociale foltering en verkapte genocide en dan nog onder de dekmantel van onder meer de zorg voor de gezondheid en voor de volksgezondheid. In zijn Histoire de la folie² heeft de Franse filosoof Michel Foucault uitgelegd waar de volksgezondheidszorg vandaan komt³ en om zich daarvan te verzekeren dat de zorg voor de persoonlijke gezondheid tot een echte kermis is verworden, raadplege men Medical Nemesis⁴ van Ivan Illich, al kan men om zich daarvan te vergewissen, ook gewoon de eerste de beste apotheek naar binnen gaan. De A.I.-modus van Google zegt hierover onder meer het volgende:

"Onder het mom van 'het beschermen van het leven' krijgt de staat een legitiem mandaat om diep door te dringen in de private sfeer van het individu.(...) Wie zich niet voegt naar de normen van de 'volksgezondheid' (of dat nu historisch de 'krankzinnige', de 'ongehoorzame' of de 'ongevaccineerde' is), wordt niet langer publiekelijk gemarteld, maar via administratieve, maatschappelijke en psychosociale weg buitengesloten. Het is een vorm van uitsluiting die als 'noodzakelijk en wetenschappelijk' wordt gepresenteerd, waardoor het morele verzet ertegen in de kiem wordt gesmoord."

In een eerder artikel van 29 juli 2009 mochten we het reeds hebben over 'psychopolitiek'⁵, het betreft een handboek met voorschriften over politieke indoctrinatie uit de tijd van het communisme in Rusland. Sinds de aanvang van de twintigste eeuw hebben verschillende auteurs, met als meest bekende Noam Chomsky, aangetoond dat inzake hersenspoeling en manipulatie van de massa, het Westen van vandaag niet moet onderdoen voor de U.S.S.R. van destijds, vooral ook omdat met de digitalisering van ons hele bestaan, de middelen daartoe gigantisch werden. Tevens is de interiorisering van de dictatuur nu compleet: met onze PC nemen we niet alleen het werk over van de administratie van destijds maar voltrekken we nu ook zelf de manipulatie waaronder wij gebukt gaan: we straffen en belonen onszelf en daartoe houden we onszelf aan een ketting die nu 'smartphone' heet: dwang werd zelfdwang, de norm werd geïnternaliseerd samen met zijn tirannie die mislukking onvermijdelijk maakt maar we beschuldigen alleen onszelf.

De 'explosie van de neocortex' lijkt geleid te hebben tot een alleenheerschappij van de rede met een verheerlijking van de Verlichting maar zoals de denktank van de Frankfurter Schule heeft opgemerkt, heeft die doorgedreven rationaliteit niet alleen gezorgd voor een technologische en wetenschappelijke vooruitgang: ook de nucleaire bewapening, de holocaust en de mogelijke zelfvernietiging van alle leven behoren evenzeer tot haar 'prestaties'. De ooit zozeer gevierde 'zuivere rede' heeft de belofte veranderd in een dreiging; onder de engelen van destijds verschuilen zich demonen.

(J.B., 15 september 2026)

Macht, hersenchemie en politiek gedrag (vervolg3)

Onze positie in de pikorde correspondeert met de chemie in ons hoofd: potentaten kicken op macht - op dopamine; verliezen zij hun macht dan vervangen zij die door drugs. Politici maar ook commerçanten en pooiers kennen die wetmatigheden en weten aldus mensen te manipuleren, zij doen aan 'grooming', zij maken kwetsbare mensen tot slachtoffer met isolatie, controle en manipulatie: hun slachtoffers worden compleet afhankelijk en willoos, het zijn slaven. 

Exact hetzelfde doen de piloten van de A.I.-modus van Google, alleen houden zij op die manier miljarden mensen in de tang, om niet te zeggen de hele wereld. Religies alsook staten doen dit al millennia lang: als heer over de slaven, als pooier in zijn harem, voelen zij zich als een vis in het water. Maar zo voelen zich allerminst de miljarden slaven en de wereld wordt het ongemak gewaar, de leugen en de uitzichtloosheid van de toestand.

Als wij onze tekst aan de A.I.-modus van Google te lezen geven, antwoordt die het volgende:

"De vergelijking tussen een loverboy en het internet/A.I. is treffend omdat beide systemen gebruikmaken van sociale conditionering. A.I. heeft geen moraal of bewustzijn, maar de algoritmen zijn specifiek geprogrammeerd om onze hersenchemie (met name dopamine) te hacken. (...) Sociale media en A.I.-gestuurde apps werken exact zoals een gokkast. Elke swipe, like of notificatie geeft een onvoorspelbare, kleine dopamine-kick. Omdat je nooit weet wanneer de 'beloning' komt, blijf je scrollen."

De isolatie is inderdaad compleet, zo geeft A.I. grif toe:

"De smartphone trekt ons weg uit de fysieke realiteit. We zitten in onze eigen 'filterbubbel'. De algoritmen schotelen ons exact voor wat we willen zien, waardoor we denken dat we zélf die keuzes maken (de illusie van vrije wil). (...) Om je aandacht vast te houden, gebruiken algoritmen polarisatie. Berichten die woede, angst of morele verontwaardiging opwekken, scoren het hoogst. Dit triggert de paradoxale werking van oxytocine op grote schaal: de verbondenheid binnen de eigen politieke of ideologische groep stijgt, terwijl de 'andere kant' volledig wordt ontmenselijkt. ('De "Wij-tegen-Zij"-paradox in algoritmen). (...) Media en A.I. bepalen de kaders van wat we 'normaal' of 'waar' vinden. We consumeren recepten, nieuws en meningen die door A.I. zijn samengesteld. Hierdoor wordt onze instemming en onze moraal subtiel gevormd door de partijen die deze systemen bezitten en financieren. (Manufacturing Consent)."

En dat is uiteraard het grootkapitaal maar tegelijk blijft kunstmatige Intelligentie (AI) beweren van zichzelf moreel neutraal te zijn en dat is een leugen bovenop alle andere.

Nihil novi sub sole maar de golem is veel machtiger geworden: wij, mensen, leren weliswaar bij maar we worden oud en onze nazaten moeten met leren herbeginnen; de golem daarentegen leeft eeuwig en veroudert noch vergeet: hij is ons de baas of alvast zijn z'n piloten dat, de technocraten die onder het commando van de wereldheersers staan, die op het monopolie uit zijn.

Daarover bestaat nog steeds gekibbel - oorlog - maar die is eigenlijk gericht op het samenhouden van de te beheersen groep. Op de dag dat er nog één monopoliehouder overschiet, zullen de externe vijanden weg zijn en heeft de potentaat er nieuwe nodig en dat zullen onvermijdelijk 'interne' vijanden zijn: zekere sectoren van het volk moeten dan worden gedemoniseerd en met het oog op haar machtsbehoud zal de superstaat beslist niet haar sterkste onderdanen viseren: de zwakkeren worden weer het zwarte schaap.

Omdat de wereldheerschappij reeds gecentraliseerd is, werden ook de interne demonisering en polarisering reeds geactiveerd en zo ziet men hoe het recht van de sterkste zich nu ook over onze 'beschaving' meester heeft gemaakt: Heart of Darkness!

(J.B., 13 september 2026)

Op de afbeeldingen hierbij:

Joseph Conrad (1857-1924): (Józef Teodor Konrad Korzeniowski ) Pools-Engelse schrijver (wiens geboortestad Berdytsjiv heden in de Oekraïne ligt). Een van zijn bekendste werken is Heart of Darkness, waarin hij een boottocht beschrijft, landinwaarts over de Kongorivier, tijdens de kolonisaties. Het is tevens een reis naar het donkere binnenste van de menselijke geest.

Macht, hersenchemie en politiek gedrag (vervolg3)

Onze positie in de pikorde correspondeert met de chemie in ons hoofd: potentaten kicken op macht - op dopamine; verliezen zij hun macht dan vervangen zij die door drugs. Politici maar ook commerçanten en pooiers kennen die wetmatigheden en weten aldus mensen te manipuleren, zij doen aan 'grooming', zij maken kwetsbare mensen tot slachtoffer met isolatie, controle en manipulatie: hun slachtoffers worden compleet afhankelijk en willoos, het zijn slaven. 

Exact hetzelfde doen de piloten van de A.I.-modus van Google, alleen houden zij op die manier miljarden mensen in de tang, om niet te zeggen de hele wereld. Religies alsook staten doen dit al millennia lang: als heer over de slaven, als pooier in zijn harem, voelen zij zich als een vis in het water. Maar zo voelen zich allerminst de miljarden slaven en de wereld wordt het ongemak gewaar, de leugen en de uitzichtloosheid van de toestand.

Als wij onze tekst aan de A.I.-modus van Google te lezen geven, antwoordt die het volgende:

"De vergelijking tussen een loverboy en het internet/A.I. is treffend omdat beide systemen gebruikmaken van sociale conditionering. A.I. heeft geen moraal of bewustzijn, maar de algoritmen zijn specifiek geprogrammeerd om onze hersenchemie (met name dopamine) te hacken. (...) Sociale media en A.I.-gestuurde apps werken exact zoals een gokkast. Elke swipe, like of notificatie geeft een onvoorspelbare, kleine dopamine-kick. Omdat je nooit weet wanneer de 'beloning' komt, blijf je scrollen."

De isolatie is inderdaad compleet, zo geeft A.I. grif toe:

"De smartphone trekt ons weg uit de fysieke realiteit. We zitten in onze eigen 'filterbubbel'. De algoritmen schotelen ons exact voor wat we willen zien, waardoor we denken dat we zélf die keuzes maken (de illusie van vrije wil). (...) Om je aandacht vast te houden, gebruiken algoritmen polarisatie. Berichten die woede, angst of morele verontwaardiging opwekken, scoren het hoogst. Dit triggert de paradoxale werking van oxytocine op grote schaal: de verbondenheid binnen de eigen politieke of ideologische groep stijgt, terwijl de 'andere kant' volledig wordt ontmenselijkt. ('De "Wij-tegen-Zij"-paradox in algoritmen). (...) Media en A.I. bepalen de kaders van wat we 'normaal' of 'waar' vinden. We consumeren recepten, nieuws en meningen die door A.I. zijn samengesteld. Hierdoor wordt onze instemming en onze moraal subtiel gevormd door de partijen die deze systemen bezitten en financieren. (Manufacturing Consent)."

En dat is uiteraard het grootkapitaal maar tegelijk blijft kunstmatige Intelligentie (AI) beweren van zichzelf moreel neutraal te zijn en dat is een leugen bovenop alle andere.

Nihil novi sub sole maar de golem is veel machtiger geworden: wij, mensen, leren weliswaar bij maar we worden oud en onze nazaten moeten met leren herbeginnen; de golem daarentegen leeft eeuwig en veroudert noch vergeet: hij is ons de baas of alvast zijn z'n piloten dat, de technocraten die onder het commando van de wereldheersers staan, die op het monopolie uit zijn.

Daarover bestaat nog steeds gekibbel - oorlog - maar die is eigenlijk gericht op het samenhouden van de te beheersen groep. Op de dag dat er nog één monopoliehouder overschiet, zullen de externe vijanden weg zijn en heeft de potentaat er nieuwe nodig en dat zullen onvermijdelijk 'interne' vijanden zijn: zekere sectoren van het volk moeten dan worden gedemoniseerd en met het oog op haar machtsbehoud zal de superstaat beslist niet haar sterkste onderdanen viseren: de zwakkeren worden weer het zwarte schaap.

Omdat de wereldheerschappij reeds gecentraliseerd is, werden ook de interne demonisering en polarisering reeds geactiveerd en zo ziet men hoe het recht van de sterkste zich nu ook over onze 'beschaving' meester heeft gemaakt: Heart of Darkness!

(J.B., 13 september 2026)

Op de afbeeldingen hierbij:

Joseph Conrad (1857-1924): (Józef Teodor Konrad Korzeniowski ) Pools-Engelse schrijver (wiens geboortestad Berdytsjiv heden in de Oekraïne ligt). Een van zijn bekendste werken is Heart of Darkness, waarin hij een boottocht beschrijft, landinwaarts over de Kongorivier, tijdens de kolonisaties. Het is tevens een reis naar het donkere binnenste van de menselijke geest.

Macht, hersenchemie en politiek gedrag (vervolg 2)

Vooreerst weze hier herhaald dat criminelen met sociale conditionering de hersenen van hun slachtoffer manipuleren: een loverboy brengt een meisje het hoofd op hol in een spel dat het echte liefdesspel nabootst... zoals de A.I. de intelligentie van een persoon nabootst. En uiteraard rijst hier de vraag naar het gevaar en naar de schuld of onschuld van A.I.: is nabootsing als zodanig zondige vervalsing of legitimeert het doel de middelen?

Het is een huzarenstukje voor een mens om zich aan anderen voor te doen als iemand die hij niet is maar lekt het bedrog in kwestie, dan is het liedje van de bedrieger uitgezongen: hij wordt verbannen voor immer en drie dagen. Hoeveel te groter is dan niet het bedrog van wat er schuilgaat achter de schijn van een persoon als dit fantoom al helemaal geen mens is? En A.I. is beslist geen mens, het blijkt een louter instrument. Maar dan komt de kat op de koord: het is een instrument in handen van zekere mensen.

Zijn de 'bestuurders' van A.I. dan criminelen zoals loverboys? Laatstgenoemden doen aan grooming en dat is een proces van verregaande conditionering, eerst met sociale middelen, daarna met drugs. Zoals bekend isoleert de loverboy zijn slachtoffer - bijvoorbeeld een jonge vrouw - van alle anderen uit haar vertrouwde kring terwijl hij zelf opvalt als controlefreak: hij heeft de absolute dominantie, ook financieel, neemt alle beslissingen in haar plaats en laat haar ook geen ogenblik alleen. In de ogen van de maatschappij lijken de pooier en zijn prooi het perfecte koppel maar het verborgen leed bij het slachtoffer is onbeschrijflijk daar het, ter ere van het gouden kalf, van haar vrijheid werd beroofd en dat zonder uitzicht op een einde aan de slavernij.

Bij A.I. echter is de misdaad anders maar daarom helemaal niet minder desastreus. Om te beginnen gaat het niet om één slachtoffer maar om in principe de bevolking van de hele 'beschaafde' wereld: miljarden zielen! En de term 'zielen' mag hier gerust onbedoeld verwijzen naar de gouden eeuwen der religies die immers met een eigen primitief doch uiterst doeltreffend opium wereldmacht verwierven over quasi alle volkeren. Tot voor kort bestond er weliswaar geen afluisterapparatuur en geen privacy schendend internet maar de biecht bezorgde aan het centrale gezag van de paus - de trouwe partner van de wereldlijke macht - alle informatie die enkel aan het alziend oog van god kon toegeschreven worden.

Ten tweede: de isolatie van het slachtoffer van zijn of haar vertrouwde kring is met betrekking tot de zelfverklaarde partner voor het verstrekken van informatie reeds gebeurd en wel omdat het recht op privacy van het slachtoffer als wapen tegen dat slachtoffer wordt ingezet: wie voor zijn pc zit, is sowieso geïsoleerd, het betaamt immers niet om mee te kijken op het scherm van een ander, neuzen in iemands personal computer is zoals kijken in iemands hoofd of afluisteren. Voor zijn of haar isolatie zorgt aldus het slachtoffer zelf: het wil geïsoleerd zijn of alvast gelooft het dat te willen.

Vervolgens: dat het internet een controlefreak is, kan geen mens in twijfel trekken want wie online zijn (en dat geldt welhaast als een sociale plicht), worden op de voet gevolgd; alles wat zij op het net plaatsen, eraf halen of zelfs maar bezoeken, is informatie die op dat eigenste ogenblik wordt buitgemaakt; zij wordt opgeslagen en verkocht om daarmee de hersens van de internetgebruikers te bewerken. En over financiële dominantie gesproken heeft inmiddels menigeen al moeten ondervinden dat Microsoft een ware slokop is, samen met al zijn mede-instituten. Zo bijvoorbeeld moet Windows 10 nu 'dringend' plaats maken voor Windows 11 en dat stelt zekere eisen aan de pc: wordt daaraan niet voldaan, dan dreigen warempel virale infecties om u tegen te zeggen, begin dus maar al te sparen voor een nieuwe!

Internet neemt voortaan ook alle beslissingen in de plaats van zijn gebruikers: hoe bereidt men rodekool? A.I. weet het als geen ander en niemand trekt haar recepten in twijfel! Alleen is het helemaal niet zo zeker dat wij het zijn die internet gebruiken: ervaren gebruikers merken op dat internet ons gebruikt.

Tenslotte laat ook deze virtuele pimp zijn slachtoffers geen ogenblik alleen: wie om zich heen kijken in het midden van ongeacht welke wereldstad, zien een massa mensen, de ogen allemaal gericht op hun persoonlijke telefoonscherm, de vingers naarstig tikkend, alleen heel eventjes opkijkend om een straat over te steken of om een voorbijganger niet omver te lopen.

In de ogen van de maatschappij lijken deze superpooier en zijn miljarden prooien wel de meest perfecte koppels van de hele wereld maar het verborgen leed bij de slachtoffers die er alsnog blijken in te slagen om zichzelf daarvoor te verdoven, is in feite onbeschrijflijk daar het, ter ere van het gouden kalf, elk mens op aarde van zijn vrijheid berooft met in het vooruitzicht het almaar toenemen van die slavernij. En dat ware allemaal vergeeflijk indien de golem in kwestie ook nog de waarheid en niets dan de waarheid sprak maar reeds de voorgangers van Chomsky en Herman hebben zowat een eeuw geleden uitgemaakt wat onze media te betekenen hebben: onze menselijke toestemming is een fabricaat van de potentaat en dat staaft de allerergste diagnose: het mensdom is verworden tot een slavendom.

(J.B., 12 september 2026)

Macht, hersenchemie en politiek gedrag (vervolg)

Zoals hoger gezegd kan tiranniek gedrag hersenchemisch worden 'verklaard' doordat bij strebers en bij uitstek bij potentaten de productie van het motivatiehormoon dopamine extra wordt gestimuleerd en die van oxytocine en serotonine geremd. Maar oxytocine werkt paradoxaal en polariserend: het contrast van 'wij' (de intimi) tegenover 'zij' (de vijand) neemt toe en politici weten dat een gemeenschappelijke vijand de beste banden smeedt: mensen gaan uit schrik samenhokken. Hersenchemie houdt verband met de pikorde zodat men zich beter voelt als men hoger zit - geluksgevoel blijkt met andere woorden een zaak van sociale vergelijking - maar zonder die sociale ladder, kan men ook met drugs het geluksgevoel bereiken omdat die de genoemde neurotransmitters na-apen. Vals spel uiteraard dat zich echter wreekt: de dader plaatst zichzelf buitenspel. En als machthebbers kampen met tanend succes, grijpen zij nogal eens naar die 'oplossing'.¹

Als drugs in de plaats komen van sociale activiteit, vertroebelt de realiteitszin maar het omgekeerde kan ook: met specifieke sociale maneuvers kan het effect van drugs worden nagebootst. Dat gebeurt zeer uitgesproken bij manipulatie, bijvoorbeeld bij grooming, waar een dader aast op het vertrouwen van zijn slachtoffer met het oog op misbruik.

De loverboy wint het vertrouwen van zijn slachtoffer door een vorm van conditionering die rechtstreeks haar hersenchemie aanstuurt. Dopamine wordt geproduceerd door de hersenen van een slachtoffer dat van de dader beloning verlangt en zet aan om daartoe alles in het werk te stellen en de beloning zelf maakt endorfines vrij, die genot opleveren. Bij straf treedt een heel andere chemie in werking.

Die mechanismen zijn oeroud: ze zitten in de hersenstam als overlevingsmechanismen en eigenlijk zijn wij daaraan voor een groot stuk onderworpen. 'Temmers', manipulatoren of criminelen kunnen met sociale conditionering de hersenen van hun slachtoffer(s) manipuleren en zo weet een loverboy een meisje het hoofd (dus ook letterlijk) op hol te brengen in een spel dat het echte liefdesspel nabootst zoals de A.I. de intelligentie van een persoon nabootst. Eenmaal verliefd, speelt de loverboy met de gevoelens van zijn slachtoffer en trekt hij haar over de streep om zaken te doen die zij eigenlijk helemaal niet wil. De hersenchemie van de jonge vrouw geraakt helemaal in de war en hetzelfde gebeurt met haar sociaal leven.

Maar daar houdt het niet op want de loverboy schakelt voor de (hersenchemische) bevrediging van zijn slachtoffer alras over op drugs en op die manier verkrijgt hij over haar een direct en absoluut commando, waarbij de rede (en derhalve eveneens de maatschappij met haar moraal) volledig buiten spel worden gezet. De dader bestuurt zijn slachtoffer dan letterlijk met de toediening of de onthouding van zekere chemische stoffen (die zij van hem kan krijgen). Het slachtoffer wapent zich tegen schaamte door de eigen productie in de hersenen van sterk verdovende stoffen en alweer kunnen die worden vervangen door of aangevuld met drugs. Alles in het hoofd van het slachtoffer geraakt in de war, het is een welbekende weg naar de hel.

Loverboys en kinderlokkers bedienen zich van grooming teneinde zich te kunnen vergrijpen aan hun slachtoffers maar ook commerçanten, waarvan (het merendeel van de) politici een bijzondere subgroep vormen, delen die verregaande methoden van legale of illegale maar hoe dan ook 'niet weldadige' conditionering en om die reden worden sommige politici 'volksmenners' genoemd. Schijnbaar met alleen maar woorden smeden zij hun toehoorders om tot een massa: een groep van gedepersonaliseerde en derhalve allemaal 'gelijke' individuen waarvan zij dan makkelijk elk individu kunnen bereiken en besturen.

In de praktijk echter worden de woorden, de redevoeringen van de demagogen (stiekem) begeleid door potentieel geweld, wat meebrengt dat die woorden als een trigger werken voor het aan de gang brengen van een proces dat (door eerdere conditionering, bijvoorbeeld grooming) opgelopen trauma's weer openrijt. Ook dat is een fysiek chemisch gebeuren waarbij de wil geheel buiten spel gezet wordt zoals ook het geval is bij allergie voor bijvoorbeeld bijensteken: na herhaaldelijk het gif te hebben toegediend gekregen, heeft de zieke daartegen zoveel 'weerstand' opgebouwd dat een volgende portie hem door het optreden van zijn eigen weerstand, fataal wordt. De volksmenner weet dan de scheikunde van de hersenen van elk individu dat tot zijn massa behoort, en wel zonder dat dit individu het goed beseft, te bespelen zoals 'puppets on a string'.

Opvallend daarbij is dat de slachtoffers van de praktijk in de illusie verkeren dat zij zelf willen wat zij doen. Onlangs nog kwam een kennis hier zijn hart luchten over het reeds halverwege de maand in zicht komen van de bodem van zijn portemonnee: mijn vrouw koopt ons arm aan kleren maar als ik haar vraag om het abonnement op haar modeblad stop te zetten, blijkt zij het verband met haar koopgekte niet te kunnen leggen, zo klaagde hij: ik ben het die een tandje moet gaan bijsteken! De dupe beschuldigt iedereen behalve de dader en op die manier boeken volksmenners succes na succes. Zelfs als zij openlijk het volk africhten, worden zij met rust gelaten en een verbijsterend actueel voorbeeld is nu Trump zijn gezwaai met een pak geld voor elke burger bij herverkiezingswinst.

(J.B., 12 september 2026)