"Les extrêmes se touchent"¹

Wanneer politieke partijen hun leden uitnodigen om de 'Pride' te gaan vervoegen, die rond het thema 'Fearless' wordt gebouwd, spreken ze hen persoonlijk aan: “We hebben je nodig!”

Die aanpak lijkt wel geschoeid op de leest van het religieuze proselitisme: godsdiensten werven actief nieuwe leden met slogans zoals: “God needs you!” - in dit geval met een verwijzing naar Jeremia 1:4-10, waar men kan lezen hoe Jahweh zich richt tot de profeet persoonlijk met de mare dat hij voorbestemd is om Hem te dienen en wanneer Jeremia tegenstribbelt en aanvoert dat hij te jong is en niet spreken kan, wordt hij aangemaand tot gehoorzaamheid: onbevreesd moet hij uitrukken en vernietigen.²

“Heb geen vrees!”, aldus klonk ook het devies van de Russisch-Orthodoxe patriarch Kirill van Moskou aan de rekruten bij Poetins inval in de Oekraïne, een oorlog die inmiddels al ruim een kwart miljoen gesneuvelde Russische soldaten heeft opgeleverd en in totaal al meer dan twee miljoen slachtoffers.

“We hebben je nodig!”: aldus zet een land zijn onderdanen ertoe aan om in (nakende) oorlogstijd in het leger te gaan dienen en aan het front te vechten en berucht zijn de affiches met daarop de verpersoonlijking van de staat die zijn burgers recht in de ogen kijkt en aanwijst: “Your country needs you!”/ “I want you for U.S. Army”/ “Join the fight, enlist today!” En inzake de Belgische rekrutering bij de Special Forces Group klinkt het: “Who dares, wins”.³

Dat met die uitnodiging 'to dare', tot durf, fearlessness of, in wat andere bewoordingen, roekeloosheid, op de genodigden druk wordt uitgeoefend, hoeft geen betoog want alle leden van de betrokken partij worden aangesproken en zo spreken zij ook elkander aan: “Jij gaat toch ook!?” en het voegwoordelijk bijwoord 'toch' onthult de aansporing in wat eruit ziet als een onschuldige vraag, die dan betekent: “Je gaat ons toch niet teleurstellen!?”; “Je laat ons toch niet in de steek!?”; “Beloof ons dat we op je kunnen rekenen!”; “Jij gaat ons toch niet verraden!?”; “Jij bent toch geen lafaard!?” Of hoe krijgsheren hun wagen laten trekken door het tweespan van de schaamte en de schande.

Maar heldhaftigheid en roekeloosheid liggen heel dicht bij elkaar en hetzelfde geldt blijkbaar voor gemeenschapszin en kuddegeest die, paradoxaal genoeg, in juxtapositie misschien wel staan voor elkanders contrapunt, respectievelijk de met gemeenschapszin verbonden verantwoordelijkheid tegenover de onverantwoordelijkheid van de kuddegeest.

Zoals de Hellenen betoogden, ligt de deugd in het midden tussen twee ondeugden en zo houdt de moed het midden tussen de lafheid en de roekeloosheid of de overmoed en zo ook lijkt de gemeenschapszin zich te situeren tussen de kuddegeest en het individualisme - of moet men hier spreken over asociaal gedrag?

De oproep “We hebben je nodig!” is persoonlijk doch richt zich tegelijk tot velen en hij betekent dat men nodig wordt geacht voor een of andere strijd en dus voor een krijgsmacht of een leger, dat zichzelf sowieso altijd zal bestempelen als 'des heils'. Maar hij is hoe dan ook polariserend, hij zet een vijand in de kijker tegen welke geageerd moet worden en in het geval van de Pride wordt die vijand voorgesteld als 'de haat'.

Edoch, haat is een gemoedstoestand en emoties kunnen geen vijanden zijn: omdat haat gericht is tegen personen, gaat hij ook van personen uit en dat zijn de haatdragenden. Maar zijn de haatdragenden dan niet de slaaf van hun gemoedstoestand, onvrij derhalve en nimmer handelend in de hoedanigheid van een (redelijk) persoon? Handelen zij dan niet zoals de dieren die de bewegingen van hun driften volgen?

In het geval van de Pride heeft men het heel abstract over 'de haat' omdat men het schuwt om de haatdragenden bij naam te noemen. Zij kunnen niet worden getypeerd als zekere religieuze groepen omdat religies niet eendrachtig zijn inzake de geloofsleer: naast heilige geschriften zijn er immers nog interpretaties en deze vormen een hele brede waaier met in hun zog telkenmale andersgelovigen. Ook kunnen zij niet worden getypeerd als extreemrechtse groepen omdat ook hier de eendracht zoek is. De 'haat' die hier geviseerd wordt, is een vijand zonder gezicht, een boze geest, een demon.

Zo is de Pride een optocht tegen demonen en hij wordt gehouden rond het thema 'Fearless' omdat demonen angst aanjagen. Want over kwade machten is bekend dat zij mensen kunnen bezitten en dat zijn dan bezetenen, in de betekenis van lui die een duivel van hun vrijheid heeft beroofd. Maar uitgerekend de bezetenen diaboliseren zekere medemensen; zij demoniseren hen of stellen hen als duivels voor en zo creëren ze een vijand teneinde op die manier een reden te hebben om jacht op hen te kunnen maken, om hen monddood te kunnen maken en om hen tenslotte ook effectief te kunnen vermoorden. Ongeacht wie kan worden bezeten door de demon van de haat en toeslaan waar en wanneer niemand het verwacht, om lukraak slachtoffers te maken onder degenen die hij eerst gediaboliseerd heeft. En op die manier legt hij al wie hij viseert, aan banden.

Als de wereld des duivels is, zijn alle mensen vrijwel zonder uitzondering wel van iets bezeten: iedereen heeft zijn demon of demonen en de mensen groeperen zich rond hun specifieke diabolen die, zoals men kan vermoeden, een onderlinge strijd voeren om de hegemonie.

Er is de demon van de afgunst, Leviathan, het machtsmonster dat in de visie van Thomas Hobbes de staat vertegenwoordigt. Leviathan is uiteraard verwant aan de demon van de hebzucht, Mammon, die hen verzamelt die zich het liefst ophouden in de wereld van de centen en de banken, de beurzen, de tollenaren, de schuldeisers, de deurwaarders, de boetes en de opcentiemen. Verwant met de hebzucht is de vraatzucht met demon Beëlzebub, en weer verwant met deze laatste is Asmodeus, de demon van de lust en de onkuisheid: zijn naam stamt van Aëshma-daëva, de demon van de woede in de Avesta, het heilige boek van het zoroastrisme, de religie van de oude Perzen met hun door Friedrich Nietzsche ook in het Westen bekend geworden profeet Zarathoestra. In de Bijbel heet deze demon Amon en de Boeddhisten geloven dat woede alleen met aandacht en vriendelijkheid in toom kan worden gehouden. Belfagor is de demon van de luiheid. En tot spijt van wie het benijdt: boven alle zonden staat de hoogmoed met als demon Lucifer, gekenmerkt door eigenwaan en trots, of: pride.

Trots, in het Engels pride, van het Latijnse parare of klaarmaken is verwant met parade, pronkzuchtige optocht, en is niet voor niets de katholieke hoofdzonde: het is de zonde van Lucifer die de Almachtige naar de kroon steekt. De machthebbers in het Westen, die in hun feitelijke theocratieën hun recht op heerschappij verdedigen middels de katholieke theologie, belichamen de pronkzucht maar bij hun onderdanen propageren zij, middels het tot staatsgodsdienst verklaarde christendom, de nederigheid welke centraal staat in de slavenmoraal, die de hoger genoemde wijsgeer in zijn Jenseits von Gut und Böse (1886) en in zijn Zur Genealogie der Moral (1887) heeft verklaard als reactionair ressentiment: slaven beamen hun lot louter uit overlevingsdrang, als een overlevingsstrategie; wat voor de heren zwakheden zijn, bestempelen zij prompt als deugden en andersom laken zij de pronkzucht van hun meesters.

Pas op het ogenblik dat de onderdrukten de schellen van de ogen vallen, trachten zij hun geperverteerde waardenstelsel weer recht te trekken: zij willen niet langer nederig zijn en dienen doch trots worden, zoals hun overheersers van weleer. Volgens de katholieke kerkleer die menig dictator in het zadel houdt - met op kop de paus van Rome - zijn zij uiteraard rebellen aangevoerd door de demon Lucifer, de demon van de Pride, maar in hun eigen nieuwe filosofie van zelfbevrijding ontmaskeren de onderdrukten op eigen kracht die zogenaamde theologie als de ketening der slavernij doorheen een geschiedenis van tweeduizend jaar. De historische waarheden met betrekking tot de machtigen der aarde en hun machtsmisbruik zijn immers aan het licht gekomen en steeds krachtiger verheft zich dat licht aan de horizon als de nieuwe hoop der onderdrukten: het is het licht van de Rede, die weerstand biedt aan de verlammende magie waarvan 'tovenaars', zoals godsdienst- en nog andere waanzinnigen mogen heten, zich nog steeds bedienen om baas te spelen over andermans bestaan.

Anderen onder de duim houden doet men door hen te definiëren in een mens- en wereldbeeld waarin zij schuldig zijn en moeten boeten. Van zodra zij in hun schuld geloven, willen mensen zich daarvan ontdoen en snakken zij naar straf en boete teneinde zich van die vermeende schuld te kunnen bevrijden omdat geen mens de aanhoudende verwijten van een ander kan verduren, en zodoende zijn zij gelijk een vogel voor de kat. De verwerping van het repressieve mens- en wereldbeeld dat ons van kindsbeen af werd ingelepeld samen met de pap, heeft af te rekenen met een enorme weerstand die van magische makelij is, net zoals het schuldbesef en het besef van zonde: het vergt een overwinning van de aangeprate schaamte maar nog veel meer van de angst voor diabolische represailles. Die manifesteren zich middels door demonen bezetenen die hun aanslagen legitimeren door hun slachtoffers te situeren bij de volgelingen van een of andere demon in hun perverse theologie, filosofie of politieke theorie.

De trots die in de Pride aan bod komt, betreft vooreerst een weigering om nog langer mee te draaien in een millennia oud verhaal dat de eigen repressie beaamt vanuit de angst voor het verlies van het fysieke leven. Die weigering van de voortzetting van de slavernij heeft immers af te rekenen met de gekende moordlust van de machthebbers die in die rebellie hun eeuwenoude voorrechten zien sneuvelen en dat is dan ook de reden waarom zij niet zullen nalaten om toe te slaan van zodra zij dat straffeloos kunnen doen, wat wil zeggen: in de openbaarheid. Dat lukt hen nog zolang zij hun openbare misdaden alsnog weten te verbergen, wat nu gebeurt middels hun laatste maar taaie strohalm: de tactiek van de zelfmoordaanslagen.

Met dat doel worden gewis mensen gebruikt die onder een verschrikkelijke druk worden gezet: als zij na jarenlange hersenspoelingen alsnog zouden weigeren om op commando een aanslag uit te voeren, worden hun geliefden omgebracht. Overleven zij de aanslag, dan zullen zij blijven zwijgen want zij vallen hoe dan ook in handen van hun opdrachtgevers... die lustig mee marcheren in de optocht.

(J.B., 5 augustus 2026)

Het leugenachtig karakter van de industrialiseringsfilosofie (Vervolg 1)

Euvels veroorzaakt door industrialisering bestrijden met nog meer industrialisering is een tactiek welke geschoeid is op de leest van de leugenaar die immers euvels veroorzaakt door leugens zal bestrijden met nog meer leugens.

De massaproductie van airconditioningsmachines ter bestrijding van de gevolgen van de klimaatramp is lang geen onschuldige activiteit daar deze de verwerpelijke gang van zaken normaliseert en bagatelliseert. De productie van lapmiddelen tegen de rampen volgend uit de miskenning van de milieuproblematiek die inherent is aan kapitalistische systemen houdt immers de aanvaarding in van het door immoraliteit veroorzaakte kwaad en derhalve een aanvaarding van deze immoraliteit zelf.

De industrialisering is een doodlopend straatje wegens de eindigheid van de grondstoffen, de energie en de tijd, die door dat almaar doordravend proces wordt miskend en dat is dweilen met de kraan open, het is een zoveelste illustratie van een toenemende contraproductiviteit.

Bovendien wordt op die manier een fikse rem gezet op het anderszins en grondig corrigeren van de omgang met de milieuproblematiek maar een wel bijzonder alom opduikend bijverschijnsel van de gelaakte handelwijze is dat zij de kloof tussen rijk en arm steeds groter maakt: ze werkt polariserend en is derhalve ook alles behalve bevorderlijk voor de vrede. Dit bijverschijnsel is misschien wel het meest laakbare van alle mogelijke gevolgen van het genoemde tekort aan ethisch bewustzijn terwijl het tevens het minst zichtbare is. Waar eertijds (in een pre-industrieel tijdperk) rijk en arm de vrije beschikking hadden over zuivere ademlucht, heeft de industrie ervoor gezorgd dat zuivere lucht nu kan worden ingezet als een krachtig chantagemiddel: de lucht werd vervuild door een industrie waarvan de baten aan de rijken ten goede komen maar de armen ontvangen geen compensaties voor het feit dat zij nu niet meer kunnen ademen: zij dienen daarentegen terug te kopen wat hen werd ontnomen, meer bepaald door de aanschaf van systemen om het vuil uit de lucht te zuiveren. Rijkelui hebben hiermee uiteraard geen problemen maar de armen worden genoopt om dit kwaad dan maar te verduren en het levensnoodzakelijke op te geven. Vergelijk het met de handel in dure vaccins waarmee de mensen de gezondheid waarvan zij beroofd werden, kunnen terugkopen (...als zij het geld daartoe hebben) of de dure voertuigen waarmee men (...andermaal, als men het geld daartoe heeft) de afstanden kan overbruggen die een samenleving onder koning auto heeft geschapen.

Merk op dat het hier niet meer gaat om het kwaad van de zogenaamde schijnbehoeften die door de reclame worden aangepraat maar die men kan missen en die men mits het nodige inzicht ook vrijelijk kan vermijden: het huidige kwaad onderscheidt zich bijzonder scherp van de handel in onnodige pseudoproducten in de decennia volgend op de Tweede Wereldoorlog doordat het dit keer gaat om levensnoodzakelijke middelen. De trend om alles wat initieel gratis was, om te zetten in marktproducten waarvoor tol geheven wordt, is tekenend voor een wereld waarin alles tot zijn marktwaarde werd herleid, inclusief de lucht die wij nodig hebben om in leven te blijven en het hele milieu. Alles is te koop en het leven zelf komt via deze leugenachtige omwegen in het bezit van rijken.

(J.B., 4 augustus 2026)

Het leugenachtig karakter van de industrialiseringsfilosofie

IJveraars voor het behoud van het goede leefmilieu hebben sinds meer dan dertig jaar gewaarschuwd voor de gevolgen van de verregaande industrialisering: zij werden niet gehoord omdat zij tevens pacifisten zijn in een wereld van geweld en nu moeten we de eerste en reeds niet minieme gevolgen ondergaan met vooral warmterecords, hittegolven en wereldbranden - en in het zog daarvan kunnen wij overstromingen verwachten tegelijk met droogte, honger en nog meer oorlogen. Productie en consumptie à la bonheur maar het afval belandt wel telkens onder de mat, het werd nooit meegerekend in het plaatje dat enkel oog heeft gehad voor winst. Met winstbejag is weliswaar principieel helemaal niets mis maar wel met vermeende winst, zoals men de winst noemt die geboekt wordt op de korte termijn alsook deze die de eigen zak betreft: in die twee gevallen wordt schade toegebracht aan het algemeen belang - algemeen zowel met betrekking tot in principe alle mensen als met betrekking tot de vooralsnog niet levenden, die echter wel in de toekomst reeds bestaan.

Winstbejag kan verblinden en is in dat geval hardnekkig, zodat men weigert om terug te keren, iets wat verstandige mensen doen op het ogenblik dat zij ontdekken een verkeerde weg te zijn ingeslagen. Zij houden halt, draaien zich om, keren terug naar het punt waar zij zich van weg hebben vergist en zoeken daar dan uit welke de goede richting is. Maar wie verblind zijn, doen dat niet: zij volharden in de foute weg en zetten prompt hun doolgang voort, ook als zij onderweg worden gehinderd door grote ongelukken. De weg die zij dan zijn opgegaan is vergelijkbaar met deze van de bouwlieden van de toren van Babel: zij blijven maar grondstof aanbrengen voor het nog hoger maken van hun toren die de hemelen naar de kroon steekt maar zo zien zij niet dat hun arbeid helemaal geen vruchten kan afwerpen omdat al hetgeen zij aanvoeren, onderweg moet worden opgebruikt voor herstellingswerkzaamheden. De toren wordt helemaal niet meer hoger, hij is veranderd in een val die de middelen en de energie van een heel volk opslorpt zonder er nog wat voor terug te geven en op die manier leidt hij niet langer naar de hemel maar wordt hij het symbool van de weg naar de hel - die plek waar men alle hoop moet laten varen.

Leugenaars zullen nooit bekennen dat zij liegen en dat wordt gegarandeerd door de leugenaarsparadox: als zij zeggen dat zij liegen, spreken zij de waarheid en liegen zij alsnog en als zij zeggen de waarheid te spreken, liegen zij. Verblind door de filosofie van de niets ontziende industrialisering, gehoorzamen op dezelfde manier haar handlangers aan de immer gevaarlijke gek die de troon van de satan bekleedt: in plaats van ze strenger te maken, schaffen zij prompt de milieuwetten af en maken zij reclame voor godbetert nog meer industrialisering, nu in de productie en de consumptie op reusachtige schaal van de instrumenten voor zogenaamde airconditioning.

(J.B., 3 augustus 2026)

Augustinus in augustus (Vervolg1)

In een fysicalistische wereld die de metafysica schuwt, is het even wennen aan de idee dat het Zijn voorafgaat aan het Niet-Zijn of dus aan zijn Afwezigheid en toch is dat heel vanzelfsprekend: het is zo vanzelfsprekend dat het Leibniz verweesd achterliet in een verbazing welke hij verwoord heeft in het geroemde raadsel: “Waarom is er niet veeleer Niets dan Iets?”

Dat het fysicalisme ons op het verbeende been zet, kan alleen nog in twijfel worden getrokken door wie van de hele zaak geen kaas gegeten hebben en we gaan ons betoog van weleer hier dan ook niet meer herhalen.¹ Maar de gedachte dat alles op de een of andere manier geconstrueerd werd en derhalve niet alleen tot in zijn kleinste onderdeeltjes kan ontleed worden maar dan ook opnieuw kan worden gereconstrueerd, blijft degenen verblinden die niet zozeer op zoek zijn de waarheid maar wel naar macht, hier in de vorm van de goddelijke almacht die zij benijden in de schepper.

Edoch, een schepper is er niet, zoals reeds Augustinus heeft betoogd, kennelijk zonder ook goed te beseffen wat zijn onderrichting inhield: het feit dat wij achter de wereld een maker zoeken, heeft zoals de door de katholieke kerk heilig verklaarde man aantoonde, alles te maken met projectie: wij, architecten van een eigen wereld, projecteren wat we doen op een wezen dat het heelal als zodanig geconstrueerd zou hebben. Merk op dat ook de creatio ex nihilo, de schepping uit het niets, dankzij het betoog van de heilige in het water valt en daarmee ook de vastgeroeste veronderstelling dat aan de grondslag van alles een schepper zou liggen, iemand die dat allemaal gemaakt heeft - uit het niets. Maar zoals hoger betoogd, gaat er aan het bestaande helemaal geen Niets vooraf en zijn noch een schepping van iets uit niets, noch een schepper nodig - om te verklaren, nota bene, wat niet om een verklaring vraagt.

(Wordt misschien vervolgd)

(J.B., 3 augustus 2026)

Augustinus in augustus

De realiteit van het Niet-Bestaan' wordt afgeleid uit de realiteit van het Bestaan zoals de realiteit van het A-Theïsme' wordt afgeleid uit de realiteit van het Theïsme' maar zoals het A-Theïsme zijn bestaan dankt aan het bestaan van het Theïsme, zo ook dankt het Niet-Bestaan zijn bestaan aan de realiteit van het Bestaan.

De bovenstaande zin kan cryptisch lijken maar de inhoud ervan is simpel: de dingen gaan vooraf aan hun negatie, er kan pas sprake zijn van een Afwezigheid indien er eerst een Aanwezigheid was, het is bijgevolg een vergissing om ook over ons Bestaan te gaan denken dat het een constructie zou zijn bovenop het Niet-Bestaan.

In nog wat andere bewoordingen: het is een vergissing om te denken dat de initiële toestand der dingen de Dood is, of eerder nog: hun Afwezigheid, en dat een Aanwezigheid iets is dat er bovenop geplaatst wordt. Wie deze kwestie rustig overdenken, zullen alras tot de conclusie komen dat de initiële toestand het Zijn is, of het Leven, en pas daar waar het Zijn of het Leven ontbreken, is er een Tekort (een Niet-Zijn).

Het hele concept van het Niets is in hetzelfde bedje ziek als dat van het Construeren, over hetwelke reeds in de vierde eeuw Augustinus van Hippo schreef. Wij geloven dat de wereld een Maaksel is, zei hij, maar dat wij dat geloven komt hierdoor, dat wij zelf architecten zijn, of makers, die van zodra ze iets zien dat op een gebouw gelijkt, spontaan gaan denken aan een maker. Augustinus verklaarde dit om aan te geven dat de schepping geen maaksel is: een maaksel behoeft grondstof terwijl het geschapene de grondstof zelf is; wat geschapen is, is derhalve uit het niets 'gemaakt'. Dixit Augustinus.

Maar Augustinus ging niet ver genoeg met zijn correctie want wat hij zegde over de oorsprong van de wereld, geldt uiteraard ook voor de wereld zelf en voor het Zijn of het Leven als zodanig. Wel lichtte hij een tipje van de sluier op in zijn ethiek, waar hij ontdekte dat het kwaad niet op zichzelf bestaat doch slechts een afwezigheid kan zijn, een afwezigheid of een tekort aan een zeker goed. En ziehier dan een uitbreiding van Augustinus zijn betoog.

Het Zijn komt niet uit het Niet-Zijn voort en het is ook geen bouwsel bovenop het Niet-Zijn, het is daarentegen de gegeven toestand van de dingen. Dat wij ons de hoger beschreven, verkeerde voorstelling maken, vindt zijn oorsprong hierin dat wij, van zodra we iets zien, we verkeerdelijk gaan geloven dat dit iets - door iemand - in het niets geplaatst werd. Het is echter niet door iemand geplaatst, wij denken dat alleen maar omdat wijzelf iets in een lege ruimte kunnen plaatsen. En het is ook niet in het niets geplaatst, omdat Iets altijd aan Niets voorafgaat, aangezien Niets alleen Afwezigheid kan betekenen.

(Wordt misschien vervolgd)

(J.B., 3 augustus 2026)

De innerlijke mens en de pens

Op de keper beschouwd moeten al wie om welke reden dan ook naar de marge van de samenleving worden gewerkt, wel heel veel missen maar anderzijds blijven zij wel gespaard van de vracht aan illusies waaronder wie er warmpjes geloven in te zitten, helemaal bedolven worden. Het comfort erbij te horen is weliswaar allerminst illusoir omdat het te maken heeft met zelfbehoud, ontwikkelingskansen, welvaart en geluk maar er zit ook een vals gevoel aan vast dat menigeen op het verkeerde been zet en dat heeft alles te maken met het voorwaardelijkheidskarakter van dit deelgenootschap.

Als je een westerling bent met een witte huidskleur en in een witte buurt woont zonder allerlei verstoringen, als je gezond bent en je hebt een job en ook wat geluk met het gezin, als je autootje afbetaald geraakt en je vakantie en je wordt niet aangevallen enzoverder enzovoort, valt je alras een samenhorigheidsgevoel te beurt. Samenhorigheid met meer bepaald alle anderen die eveneens op de hier opgesomde troeven kunnen bogen want het gevoel tot een gemeenschap te behoren omvat tevens de kennis van het feit dat elke gemeenschap grenzen heeft en dat men er binnen en niet buiten valt omdat men voldoet aan zekere voorwaarden die men lang niet altijd te kiezen heeft. Wie er warmpjes in zaten doch door het noodlot werden verrast, kunnen over de genoemde voorwaardelijkheid getuigenis afleggen: het volstaat dat men, zoals vandaag zovelen, zijn job verliest, dat men ernstig ziek wordt of dat men zoals iedereen die dat geluk heeft, gewoon oud wordt, om te kunnen ondervinden dat het been waarop men rust, inderdaad het verkeerde is.

Als men niet langer voldoet aan de voorwaarden die toegang geven tot de voorrechten die het gevoel van erbij te horen, teweeg brengen, kan men niet langer ontkennen hoe dit 'erbij horen' geen vanzelfsprekendheid is, geen natuurlijke toestand en ook geen recht: het is een constructie met een bijzonder voorwaardelijk en tijdelijk karakter, tevens grotendeels bepaald door de lotto van het leven. Het is weliswaar niet zo dat geld gelukkig maakt maar een tekort aan middelen kan er wel voor zorgen dat men zich ongelukkig voelt omdat men niet samen hoort met de groep die het wat beter heeft: men moet dan inzien dat het samenhorigheidsgevoel dat men tot dan toe voor een immaterieel goed hield, louter koopwaar was, precies zoals het immateriële gevoel van eigenwaarde dat het bezit van een materiële sportauto begeleidt. Geestelijken, over wie men denken zou dat zij verstervingen doen en ontberingen lijden, eten prompt hun buikje rond met een grapje waarmee echter helemaal niet te lachen valt, namelijk dat ook de innerlijke mens versterkt moet worden: zij kennen het verband tussen de geest en de maag, om nog te zwijgen over het verband tussen de geest en de drank.

Die laatst genoemde samenhorigheid mochten we al bespreken in IJzeren logica met Omsk Van Togenbirger¹ en het betreft hier het verband tussen de plicht van elke priester om dagelijks de heilige mis te vieren, waarvan de consumptie van een soeplepel alcohol deel uitmaakt, met de duizelingwekkende, door de clerus bedachte theologie van de katholieke kerk. Elke verslavingsdeskundige zal immers beamen dat wie dagelijks een slok van de genoemde harddrug tot zich nemen, een gigantische kans hebben om daarvan afhankelijk te worden met als gevolg een almaar toenemende behoefte aan het hallucinogene goedje dat de kerkdienaar eerst geestrijk maakt en hem het hemelrijk openbaart om hem in het navenante delirium tremens een oponthoud te verzekeren in de hel.

Het samenhorigheidsgevoel is koopwaar, het is een comfort waarvoor men aardig moet betalen en wie het geld missen, missen ook dat comfort. Maar het is even illusoir als een sportauto of een overmaat aan drank want er is geen andere band met degenen met wie men samen hoort te horen dan deze die steunt op een vergelijkbaar bezit. Het gevoel heeft uitsluitend te maken met de kuddegeest en derhalve met de slavernij die daaraan eigen is, zoals ook de afhankelijkheid van alcohol, van opium of, om de cirkel rond te maken, van opium voor het volk.

(J.B., 2 augustus 2026)

“I've got you under my skin”

We willen dat de eetwaren die wij in de supermarkt kopen, goed verpakt zijn, dat geeft ons immers het gevoel dat er niets bij kan dat ze zou kunnen besmetten, met legionella bijvoorbeeld, of gewoon met het stof van de vloer. Waar we echter niet aan denken, is dat binnen de hermetische verpakking waarvan we de inhoud naar binnen spelen, zowat alles al aanwezig is om ons ziek te maken of zelfs te doden. Het gif komt het lichaam samen met het voedsel naar binnen zoals de desinformatie meereist met de informatie, zoals allerlei ongewenste plagen ons aandoen samen met de winst die goedkope werkkrachten opleveren of simpelweg zoals de keerzijde de medaille begeleidt. Na allerlei moeizame inspanningen om gezonder te eten en vergif te weren, ontdekken we uiteindelijk dat er geen echt ontsnappen aan het euvel is en leggen we ons er uiteindelijk gemakshalve bij neer: aan alles zit een keerzij vast zoals ook de dood vastzit aan het leven.

Thuis gearriveerd met de eetwaren, ontdoen we deze van de verpakking, door de band plastics, en die verpakking gaat in de blauwe zak die opgehaald wordt en getransporteerd naar een sorteercentrum dat zowat tachtig percent daarvan recycleert. De overige twintig percent belanden (bij elke cyclus opnieuw!) uiteindelijk via restafvalverbrandingsinstallaties met een hoge schouw in de lucht of komen in de oceanen terecht. In de twee gevallen eroderen de plastics tot minuscule deeltjes, nanopartikels, die de grootte hebben van de stofdeeltjes uit rook en die zich derhalve ongeremd verspreiden in de lucht, in het water en in de grond. Ook als we gaan resideren in de Alpen waar we alleen gezonde lucht ademen en als we ons drinkwater halen uit zuivere bronnen, zijn we niet veilig want de afvaldeeltjes reizen onbelemmerd door landsgrenzen of milieuwetten met het drinkwater mee, met de ademlucht en met de bouwstenen van elke plant en van elk dier dat van het gif verzadigd wordt, ziek wordt en voortijdig sterft: de planten, de dieren en uiteraard ook de mensen die aan de top staan van de voedselpiramide.

Het vuilnis in het drinkwater ontsnapt niet alleen aan ons oog maar voor een deel ook aan de filters die het moet passeren tussen omzeggens het Albertkanaal waaruit het wordt opgepompt en het kraantje in de keuken. Het vuil waarmee de lucht verzadigd wordt, nemen wij waar als het roet dat wij weliswaar van de ruiten kunnen wegspoelen maar niet uit onze longen: een long is een met haarvaatjes dooraderd doorlaatbaar vlies met een oppervlakte van zo'n honderd vierkante meter en in de longblaasjes wordt niet alleen de zuurstof opgenomen die wij geen minutenlang kunnen missen maar ook het roet dat aan de ruiten en de meubels kleeft. Het bloed vervoert vervolgens het roet uit de longen maar ook het vuil dat via het voedsel via de maag in het lichaam komt, zonder mankeren naar elk van onze twintig biljoen lichaamscellen. De cellen nemen de voedingsstoffen op maar ook het afval waarvan wij ons geloofden te bevrijden via vuilniszakken, waswater en hoge schouwen: ver weg is het dus niet, hier onder onze huid.

Het leven is niet dom: het recycleert wat goed is en filtert weg wat het kan missen maar omdat perfectie niet bestaat, stapelen zich alsnog resten op in de vuilnisbelten van het lichaam totdat het individu eraan kapot gaat. Maar voor het zo ver is, plant het zich voort: de nieuwe exemplaren zijn weer zuiver.

Of althans tot voor kort was dit zo, of ongeveer zo, want het vuil blijkt ook de genen aan te tasten en dat zijn de plannen voor de (her)opbouw van het wezen, de blauwdrukken voor de (re)constructie van mug, mus, muis en mens, het ontwerp van de dag van morgen.

(J.B., 2 augustus 2026)

Over de terroristische aanslag in Berlijn op 25 juli 2026 (vervolg 2)

Dat de massa de andere kant opkijkt waar zich onrecht voordoet, mag niet verwonderen aangezien massa's anoniem zijn en niet bestaan uit menselijke personen doch uit meelopers, individuen die blindelings het devies van hun leider volgen en tot robots werden door de danige hersenspoelingen: op bevel van hun meesters, nadat die hen hebben bewerkt met allerlei beschuldigingen en bedreigingen, begeven zij zich naar een of ander van hogerhand gefabrikeerd front om daar te gaan sneuvelen in de onmogelijke waan waarmee zij werden opgezadeld, namelijk dat zij aldus hun land dienen en hun naasten.

Maar niet alleen de massa kijkt de andere kant op: ook als zij dat doet, volgt zij alleen maar het voorbeeld van haar leiders die het voorstellen als een normaliteit, ja zelfs als een heilige plicht, om de pikorde te respecteren en alle onheil af te wentelen op Atlas, de verpersoonlijking van het leger van slaven, loonslaven en verdrukten die sinds het begin der tijden met hun leed het hemelgewelf moeten torsen en in de modernistische interpretatie, de wereldbol maar hoe dan ook de hele wereld. Als straf, zo leggen de heilige geschriften het uit, want als leider der Titanen stond Atlas op tegen de oppergod Zeus. De beruchte maar door de verdrukten gevierde rebellie kent haar evenbeelden in alle andere 'woke'-mythologieën, die immers het lamentabele karakter van het menselijk bestaan uitleggen als een penitentie voor de verwerping van de bevelen van hogerhand. Zo is er in de katholieke versie van het christendom de rebellie van oproerkraaier Lucifer tegen Jahweh die van zijn schepselen blinde volgzaamheid eist, ook deze die hij die bedeeld heeft met een vrije wil, namelijk de mensen, wat op de keper beschouwd wel een beetje sadistisch mag heten: men krijgt keuzevrijheid tegelijk met het gebod tot gehoorzaamheid. Maar op die manier wordt aan de volgelingen meegegeven dat zij alle kansen kregen doch dat ze die hebben verspild (door ze te gebruiken), waardoor niet alleen het onheil hen treft maar tevens de schuld daarvoor, wat de vermeende godheid van alle zonden vrij moet pleiten. Eveneens sinds het begin der tijden is de beschuldiging van de slachtoffers van het kwaad de tactiek bij uitstek die het de potentaten toelaat om met het onrecht lustig door te kunnen gaan.

De aanslag op de pride die het verzet symboliseert tegen het onrecht van de verdrukking van een seksueel gekarakteriseerde minderheidsgroep ligt in de lijn van het verzet van onder meer de zwarten tegen hun (nota bene andermaal ontegenzeggelijk in hoofdzaak katholieke) kolonisatoren, brandmerkers en uitbuiters, de (bij uitstek in de religies achtergestelde) vrouwen waarmee nog steeds handel wordt gedreven alsof het om objecten ging en sinds kort ook de onmondigen ingevolge allerlei vormen van invaliditeit waaronder de gemarginaliseerde leeftijdsgroepen zoals de (grootschalig door religieuzen misbruikte) kinderen en de ouderen die allang niet meer in de minderheid zijn maar die wel een zekere zwakheid delen die hen bijvoorbeeld belet om hun stem uit te brengen voor partijen die in het politieke veld hun rechten konden verdedigen.

Teneinde zich een beeld te kunnen vormen van de ernst van het onderhavige gebeuren van de aanslag, dient men zich voor ogen te houden dat de impact hiervan immens is terwijl dit meestal niet als zodanig geconcipieerd wordt. Men denkt immers alras dat het gaat om 'slechts' één geval van agressie tegen 'slechts' één of enkele personen en dit verhaal wordt ook wijd en zijd opgehangen door beleidslieden die zich aldus van hun verantwoordelijkheid trachten te ontdoen. Kijken wij hier opnieuw naar het voorbeeld van de laffe moord op veearts-keurder dokter Karel Van Noppen, dan kan niemand ontkennen dat één dergelijke moord volstaat om alle neuzen in dezelfde richting te krijgen, namelijk wegkijkend van het feit dat niet de wet, het recht en de orde regeren maar daarentegen het beestachtige winstbejag of het kapitaal: zij hebben het laatste woord, dat niet een woord is doch een gewelddaad, en dat zij kunnen bewerken dat voortaan elke arm der wet in dezer door die ene moord verlamd zal blijven, blijkt uit het feit dat alle alom te lande openlijk in de weiden uitgestalde vee, onverminderd opgeblazen staat van de hormonen.

Het euvel situeert zich in de angst en in de lafheid: quasi niemand durft het aan om zich (onbeschermd) uit te spreken tegen de geweldenaars omdat egoïsme en opportunisme primeren op algemeen belang en recht. Het is dan maar de tragiek en de paradox van het zogenaamde religieuze dat wie in de naam van de Waarheid rebelleren tegen wereldse machten, uitgerekend door hun (zelfverklaarde) navolgers in de burchten van hun instituten, die louter verzekeringsmaatschappijen zijn, worden verraden.

(J.B., 30 juli 2026)

Over de terroristische aanslag in Berlijn op 25 juli 2026

Van de in april 2015 door het Belgische gerecht wegens schuldig verzuim in een misbruikzaak veroordeelde gewezen aartsbisschop André Léonard¹ herinnert men zich de 'weerzinwekkende uitspraak'² dat aids een kwestie zou zijn van 'immanente rechtvaardigheid'³, waarbij Zijne Hoogwaardige Excellentie verwees naar (sinds 27 april 2014 'Sint') Paus Johannes-Paulus II. De verantwoordelijkheid van de kerk inzake de verspreiding van aids is niet gering en haar verdediging voor het onverminderd verbod op condoomgebruik en contraceptie is gammel: het devies van onthouding en trouw is niet realistisch om niet te zeggen absurd (welke keuze hadden overigens met h.i.v. besmette foetussen?) en de beschuldiging van mannen met machogedrag gelijktijdig met het daadwerkelijk promoten van de ongelijkheid tussen de geslachten in de kerk is een van alle schaamte gespeend vals spel.

Even krom en wereldvreemd zijn de religieus geïnspireerde argumenten tegen mensen die niet direct kunnen beamen dat zij schuldig zijn aan alle seksuele activiteiten die zich niet situeren binnen het rooms-katholieke, op de voortplanting gerichte huwelijk. In alle opzichten heeft men hier allerminst te maken met het volgelingschap van 'de Nazoreeër' op wie men zich evenwel beroept maar veeleer met een verzekeringsmaatschappij die, te oordelen naar de exuberante luxe waarin haar aandeelhouders baden, financiële bijdragen int om u tegen te zeggen en als slachtoffers van door haar veroorzaakte rampen komen aankloppen, geeft zij niet thuis. Een geschiedenis van dit keer repressie en misbruik, volgend op de aloude ontkenningen van (in beider betekenissen) astronomische waarheden, speelt de maatschappij nu parten zodat zij zich genoopt ziet om weer wat 'bij te sturen', zoals men haar koerswijzigingen onder druk van de feiten zou kunnen noemen en zodoende blijkt zij ook niet te beroerd om, zich van krommenaas gebarend, de trouwste volgelingen van haar weliswaar wereldvreemde theologie prompt te excommuniceren.

Die volharders in de leugen steunen onder de 'radar' die hier eertijds ter sprake kwam, figuren uit de heuse onderwereld en zo kan men de geschiedenissen nagaan van onder meer Steve Bannon, die Trump in het zadel hielp voor diens eerste termijn en die directeur was van Breitbart News, een forum dat conversietherapie promoot. Bannon stichtte in een klooster in Trisulti nabij Rome het Dignitatis Humanae Institute, een school voor de opleiding van rechtse populisten en conservatieve katholieken, kringen die gefrequenteerd worden door voor racisme veroordeelde figuren, maar het opzet kwam niet van de grond wegens teveel verzet, uiteindelijk ook vanuit de katholieke kerk, toen de hele wereld op het punt stond haar de rug toe te keren. Pas zeer recent zijn deze katholieke extremisten, volgelingen van de Heilige paus Pius X, ook daadwerkelijk geëxcommuniceerd, al ging het voor het pausschap wellicht om een laatste strohalm voor het onder het vuur van de hypocrisie tanende instituut.

Het is derhalve helemaal niet realistisch om vanwege Zijne Heiligheid de Paus van Rome een veroordeling van de tegen homo's gerichte terreur van gisteren te verwachten en zo'n verwachting mag zeker wereldvreemd worden genoemd in het licht van het feit dat de paus er al niet in slaagde om de Shoah, een van de grootste genocides in de menselijke geschiedenis, te veroordelen terwijl hij daarover perfect geïnformeerd was, zoals blijkt uit historisch onderzoek.⁴ Een onmiddellijke reactie is er over de terreurdaad van gisteren alvast niet; uitspraken worden aan plaatselijke beambten overgelaten en verder kijkt men de kat uit de boom; alvast is er geen haast, voor opportunisten heeft het sowieso altijd nogal wat voeten in de aarde om zijn standpunten te wikken en te wegen in het licht van de op til zijnde gevoeligheden op het politieke toneel.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 26 juli 2026)