Archief

Ik herinner me de tijd toen we mekaar afvroegen wat hij of zij, deel van het kwartet ouders-schoonouders, eigenlijk kwam doen. Zag hij of zij niet dat we onze drukke dagelijkse bezigheden moesten onderbreken om onbenulligheden te horen over een pijntje hier en een lastje daar?

Zouden we het toen ook zo goed hebben laten voelen ( ik vind al die werkwoorden na elkaar altijd wat storend, maar je kunt er geen missen, anders werkt het niet) als we het nu, vanuit dat veranderd generatiestandpunt, zelf aanvoelen als wat teveel, wat storend?

Je weet niet meer alles, en wil het ook niet vragen want dat ruikt naar bemoeizucht. Nee zeg! Zo ben je niet! Maar je verwacht… (dat mag toch?) dat je minstens de essenties verteld worden.

Nu ik dit opschrijf, zweeft er een glimlach. Die essenties naar mijn eigen ouders waren o zo beperkt. De harde feiten die ze anders toch zouden horen, de verjaardagen waar ze (pfff…) toch bij aanwezig zouden zijn en de geplande reizen waardoor ze (oef!!) hun visiteregelmaat moesten onderbreken; maar wel regelmatig bellen! (leve die pre-GSM tijd, waar de telefoon in het hokje bij de camping toch zo dikwijls stuk was.)

Zei mijn kleinzoon laatst: “Nu moet ik toch niet voortdoen, want nu gaan jullie koffie drinken en een halfuur babbelen.” Eigen duim of gehoord? ‘k Ben wijs geweest en ‘k heb geen koffie gedronken. Even de essenties gevraagd en weg! Zoals de koppen van de krant. Maar ik heb wel een precedent gemaakt….

Na wat meditatieve vertering, weet ik dat hier een proces van ‘loslaten’ start. Niet alleen je mond houden, maar zelfs het niet allemaal meer weten. En doen ze ’t eigenlijk niet om ons te beschermen? Bloeddruk of zo?

 

Traumadour                             23/2/2011

Morgen wat serieuzer denk ik.

Daarnet deed ik een testje. Op de vraag die ik mij stelde hoe het komt dat blogs die later bijgewerkt zijn dan die van mij toch onveranderd bleken, deed ik een experimentje en voegde een puntje "." toe. En ja, ik stond weer op de eerste plaats, goed voor de kijkcijfers. 

Na 5 jaar.

Heb je dat ooit gehad

een echte vriend die met je inzat?

Eén voor wie je telt

die vraagt of die andere helft niet is geveld.

 

Och, er is een nieuwe wereld, een nieuwe wind.

Nu is er de pragmatische-vrind.

Zolang je nuttig bent

lijkt iedereen content,

maar als je stilaan wegsterft,

wordt je als met doorkijklak geverfd.

Stilaan oplossen is dan het proces

van die zware pragma les.

 

Ooit hoor je dan: ‘Wie had dat gedacht?

Vroeger had hij toch zoveel kracht!’

 

 

Traumadour                  21/2/2011

                        Los

 

Ze zijn er niet meer

de vrienden van weleer,

de familie met hun genegenheid

en de kennissen van vervlogen tijd.

 

Als je ‘alleen komt te staan’,

als je partner ‘is over gegaan’,

dan ben je niet meer zoals zij,

dan pas je er niet echt meer bij.

 

Je aanwezigheid zullen ze verdragen

en uit beleefdheid zullen ze je nog vragen,

maar je mist een onbespreekbaar part,

het gesprek komt niet meer uit het hart.

 

Je ontdekt jezelf geremd, verhinderd,

de onderwerpen tot de helft verminderd.

Men is bang je pijn te doen

door alles wat herinnert aan toen.

 

Stilaan koelen relaties af.

En waar je vroeger zo veel om gaf

lijkt nu zo zinloos, zo leeg,

terwijl je er eertijds niet genoeg van kreeg.

 

Na een tijd heb je veel geprobeerd

en tot je schande je les geleerd.

‘Alleen’ ben je maar een halve mens meer

en niets brengt die andere helft weer!

 

Traumadour                                   11/5/2008

token achter het gordijn.

 

ik dacht dat ik geen schuld had

maar de twijfel groeit

ik lees over een kind dat zijn grootmoeder verliest

en mijn emoties slaan op hol

de grootmoeder van mijn kleinkind

ging ook verloren            gewild

’t zit diep te diep om te ontwortelen

en dan iets nieuws op internet dat niet lukt

grijpt mij ook sterk aan             waarom

iets vastgegroeid onderbewust

dagelijks enkele uren voor dat elektromonster

was ik er niet voor mijn vrouw

dagelijks uren samen alleen als resultaat

enkele jaren verbannen vervloekt dat ding

en dan … terug … onder sociale druk …

diezelfde glijbaan af

maar nu krimpt mijn maag

vanuit diezelfde diepte

als het te lang duurt

als het te veel eist

te laat.

 

traumadour          19/2/2011

De aantrekkelijkheid van soaps is dat ze nooit eindigen.

Als liefde het resultaat is van oxytocine, dat ons een gevoel van tevredenheid geeft, op voorwaarde dat in de eerste levensjaren de nodige hersenverbindingen zijn aangemaakt (weer onder invloed van oxytocine en zeer belangrijk, bemoedering), dan doet dit nog niets af aan de waarde ervan.

Er zijn van die dingen waarbij je je moet neerleggen. Maar soms gaat het moeilijk. Voor mij toch.

Als ik even terugkijk, dan is het of alles zich telkens herhaalt. Ik werk mezelf steeds in dezelfde situaties ook al zijn de omstandigheden totaal veranderd. En zelfs het vaststellen ervan komt cyclisch voor.

En de natuur blijft wonderen.

 

En de natuur blijft wonderen. Dat de longen van de vogels, van onze doordeweekse kip, zo ingenieus gebouwd zijn, had ik niet verwacht. Hoe dikwijls zag ik ze niet uithalen en weggooien door mijn  moeder? Nu doet men dat niet meer zelf, maar het gebeurt, en met dezelfde onachtzaamheid over dat wonder van vindingrijkheid.

Kort: als een vogel inademt gaat er lucht in achterste voorraadzakken (soort airbags) en van daar stroomt die lucht continu door de longen naar de voorste luchtzakken, niet onderbroken door het in en uitademen, vanwaar de verbruikte lucht weer uitgeademd wordt.

Wat is de winst? Continue doorstroming veroorzaakt door een discontinue beweging. Met een veel beter rendement dan bij ons. Niet in en uit de longen, maar door en door. Een beetje te vergelijken met een doedelzak, die ook continu muziek kan blazen, maar dan met één opening. En door dat hoge rendement kunnen vogels zelfs vliegen waar wij met moeite nog kunnen leven (op 6000m).

Maar de natuur is opportunist ook. Die volle luchtzakken maken het soortelijk gewicht van de vogel kleiner en geven hem daarnaast nog een goede luchtkoeling. En dan het zingen nog!

Dat roze stukje vlees dat niet goed was, of hoogstens voor de kat.

 

Traumadour                 15/2/2011