Avonturen met schooldirecties, leerkrachten, ouders, leerlingen, clb'ers. Vertellingen over vroeger en nu. En ook nog een beetje actualiteit met een korreltje zout.

Woensdag 30 juli 2014

Laster en Eerroof

TV-soaps zitten propvol drama's en intriges. In het werkelijke leven is het niet anders, en vaak veel erger en ingewikkelder. Ik zal eens vertellen over de zwartste bladzijde uit mijn hele loopbaan. Dat was in 1995 in het lyceum waar ik verstrikt raakte in een web van roddels, leugens, afgunst, achterklap en pure laster. Ik was aangewezen op juridische bijstand. Men adviseerde me om klacht neer te leggen wegens laster en eerroof, en ze zouden me daarbij helpen en steunen, ze zagen immers dat ik emotioneel een wrak was. En tóch heb ik geen klacht ingediend en dat spijt me nu nog ten zeerste. Met vijanden mag je nooit voorzichtig zijn, heb ik nu geleerd, je mag ze nooit ontzien.

Het begon allemaal met Marie-Jeanne B., maatschappelijk werkster en geobsedeerd door sociale randgevallen in het lyceum. Net zoals directrice Prutsmans, die familiale probleemsituaties tot op de draad kon uitpluizen en eindeloos erover kon zeuren en zagen, in plaats van haar school te leiden, maar daartoe was ze niet bekwaam. Extreme belangstelling voor goot- en richeltuig zegt al genoeg over je eigen aard...

Marie-Jeanne koos als begeleidingsgeval een gevaarlijk meisje, een eerstejaarsleerling van het lyceum. Annick was haar naam, en haar moeder Laura was al even onbetrouwbaar, achterbaks en belust op intriges. Moeder en dochter sloten innige vriendschap met begeleidster Marie-Jeanne. Later sloot directrice Prutsmans zich ook aan bij het vriendenclubje. Deontologisch kon dit niet, mocht dit niet, je kunt onmogelijk professioneel werken als de band tussen hulpverlener en patiënt innig en persoonlijk wordt. Denk maar aan de therapeut in de Tiense kliniek die precies door het te nauwe contact met zijn patiënten in de fout ging...

Ik distantieerde me van het clubje en wist dus niet wat ze bekokstoofden en hoe ze elkaar ophitsten met leugens en verzinsels over mijn persoon. Fantasieverhalen, overdrijvingen en verdraaiingen, ontsproten uit het brein van het duivelskind Annick, bereikten baas Horbert. Nog altijd voelde ik geen argwaan en werkte voort. Omdat ik niet deelnam aan het gezelschap en omdat ik Marie-Jeanne wees op haar achteropliggend werk werd ik een soort boeman. Marie-Jeanne weigerde taken uit te voeren die bij haar eigenlijke opdracht hoorden. Ze werkte zelfstandig en wilde niets vertellen over haar activiteiten, ze pikte mijn begeleidingsgevallen in, inclusief de dossiers, weigerde te overleggen, liet zich opslokken door Annick, door haar moeder Laura en door Prutsmans, ze geneerde zich ook niet om haar vijandigheid jegens mij openlijk te laten blijken. Onvoorstelbaar en raadselachtig!

Ondertussen had baas Horbert een resem van klaagzangen ontvangen vanuit het vrouwenclubje. Horbert was een goede biechtvader voor klagende vrouwen. Altijd zo geweest Zijn zalvende stem was de druppel op een hete plaat. Op een sombere dag ontving ik van hem een berispende nota waarin gedetailleerd alle opmerkingen van het vrouwenclubje vermeld stonden. Die nota was de kers op de taart van intriges. Dankzij juridische bijstand ben ik uit de ellende kunnen spartelen.

Nu is Marie-Jeanne B. werkzaam in CLB Lommel. Welke slachtoffers zou ze daar uitgekozen hebben? Hoe zou ze nu omgaan met haar frustraties? Hoe zou ze die een fatsoelijke uitlaatklep kunnen geven? Zou ze zich eindelijk verzoend hebben met haar ondergeschikte positie? En zich aanpassen aan haar feitelijke job?... Allemaal vragen die me nu niet meer mogen interesseren. Het hele incident van vroeger is op een sisser uitgelopen, het verdampte alsof er niets gebeurd was. "Sorry Lieve, er is een beoordelingsfout gemaakt". Dat was alles...

Geschreven door lieve om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 29 juli 2014

Limburg , anders gekleurd

Nu volgt er een verhaaltje over een ondeugend afleidingsmaneuver waaraan ik nu nog met veel plezier terugdenk. Een afleidingsmaneuver om mijn sympathie voor het Vlaams Blok te camoufleren. Als Turken mogen liegen om te overleven, mag Lieve ook wat foefelen om zich te handhaven.

Het ging om het vroegere maandblaadje 'Limburgs Mozaïek', uitgegeven door het Provinciaal Integratiecentrum, waarin nieuwtjes stonden over multicultureel Limburg, en waarin vreemdelingen geïnformeerd werden over integratiemogelijkheden, blabla... De integratiewerkers waren trots op de naam 'Mozaïek' die verwees naar een bonte mengeling van culturen in één mooi samenlevingsgeheel. De fantasten waren allemaal ezels die achter een worteltje liepen.

Het integratiecentrum gaf ook een gids uit over 'Nederlands leren in Limburg', om migranten uit hun 'sociaal isolement' te halen wanneer die bv. gingen solliciteren. De integratiewerkers hadden nog nooit een migrant van dichtbij gezien, anders wisten ze dat migranten niet staan te popelen om Nederlands te leren en zeker niet uit hun sociaal isolement gehaald wilden worden, én nog minder om te integreren. Wereldvreemde illusies koesteren doet geen pijn...

Vroeger, dat was sympathiseren met het Vlaams Blok terwijl niemand dat mocht weten... Ik abonneerde me dus op 'Limburgs Mozaïek'. Niet uit belangstelling, en ook niet uit liefde voor mijn bruine medemens, maar om de aandacht af te leiden van de heksenjagers in het lyceum die erop uit waren om Vlaamsblokkers te verklikken bij de directie. Als je dan stond te zwaaien met 'Limburgs Mozaïek', dan ontsnapte je aan alle verdachtmakingen. Heksenjagers misleiden en verschalken. Heerlijk! In het lyceum hadden Vlaamsblokkers de kwalijke reputatie van marginale verschoppelingen die door een geheimzinnige bacterie besmet waren, een imago dat door directrice Prutsmans gecreëerd en in stand gehouden werd, een soort sanitair cordonneke. Prutsmans, dat was die toverkol met kromme snavel die met een bezem naar school kwam. En later had ik ook nog af te rekenen met toverkol An Serpent, eveneens op jacht naar rechtse rechtvaardigen.

Alle maandblaadjes 'Limburgs Mozaïek', van wel vijf jaargangen bleven helemaal onaangeroerd. ik heb ze doen verdwijnen in een grote kartonnen doos met andere waardeloze oude papieren. Dat was hun verdiende lot. De gemeentelijke papierophalingen zorgden voor de complete vernietiging van alle Mozaïekblaadjes!... De maandblaadjeas van het Vlaams Blok heb ik nauwkeurig doorgenomen en bijgehouden...

Geschreven door lieve om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 29 juli 2014

ADHD is Fictie !

http://www.wanttoknow.nl/gezondheid/bedenker-van-de-adhd-diagnose-adhd-is-fictie/

Deze link plukte ik van de Rilatineblog van apotheker Haesbrouck : https://blog.seniorennet.be/rilatine .

Ik ergerde me vroeger mateloos aan het amateurisme en lichtzinnigheid waarmee mijn collega's ADHD-diagnoses stelden. Voor hen was diagnosestelling kinderspel en ze waren gecharmeerd omdat ze meetelden in de hype rond ADHD. Ze vroegen zich niet eens af waarom ADHD vroeger niet bestond, en nu ineens wel. Dwepen met de 'ziekte' ADHD en zwaaien met de medicatie Rilatine. Dat was de rage!

Van bij de aanvang had ik geen respect voor ouders die hun kinderen overleverden aan de farmacie in plaats van zélf hun kind op te voeden. Een aangepaste pedagogische aanpak, door ouders én leerkrachten, moet er zijn, en geen wonderpilletje waarop klakkeloos vertrouwd wordt. Het is gemakzuchtig en goedgelovig.

Nu blijkt dat ADHD geen ziekte is, ADHD is verzonnen, ADHD heeft nooit bestaan. ADHD is fictie! De ADHD-'ziekte' blijkt onbekend te zijn, even onbekend als de werking van de rilatine-medicatie ertegen. De bedenker van de ADHD-diagnose, psychiater Leon Eisenberg, bekent op zijn laatste levensdagen: "ADHD is een fictieve ziekte". Lees hierover en klik op de bovenste link.

Heer Haesbrouck bleef altijd consequent bij zijn correcte standpunt: "ADHD is een verzonnen aandoening waarvoor geen neurobiologische diagnosecriteria bestaan. Een verzonnen ziekte, omdat een ziekte voorgewend moest worden om een toxicomanie te mogen instellen. Verzonnen om van rilatine als psychoticum een kaskraker te maken. In rilatine zit de chemische stof methylfenidaat die onder de opiumwetgeving valt, daarom is rilatine schadelijk, het verwoest zenuwstelsels van kinderen, het doet controleverlies over het gedrag ontstaan, agressief gedrag dat dan weer bijgestuurd moet worden door antipsychotica. En door deze winstgevende bipolariteit zwijgt de medische wetenschap over het werkingsmechanisme van rilatine"...

De rilatine-rage en de verering van de wonderpil zijn vergeefse opvoedingspogingen, want de druktemakertjes kennen slechts een lichte tijdelijke opflakkering van rust, kalmte en bezinning. Pedagogisch comfortabel, maar de rapportcijfers van rilatinegebruikers heb ik nóóit zien verbeteren! Als gedrogeerde willoze automaten zitten ze in een klas samen met alerte medeleerlingen die geen rilatine nodig hebben!

Geschreven door lieve om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 28 juli 2014

Minderhedenforum en Zigeuners

Het Minderhedenforum dat de belangen verdedigt van etnisch-culturele minderheden in Vlaanderen, stapt naar de rechter met een strafklacht tegen burgemeester Debroux. Ook dj Jos zou medeplichtig zijn.

Het Minderhedenforum bundelt groeperingen van allochtonen, vluchtelingen, woonwagenbewoners, en wordt door de Vlaamse overheid (!) erkend.

De burgemeester kwam in opspraak toen hij koppige woonwagenbewoners van een industrieterrein wilde verdrijven met luide muziek... Muziek verzacht de zeden zeggen ze toch?

Eén van de doelstellingen van het Minderhedenforum is het verbeteren van de verstandhouding tussen bevolkingsgroepen. En tóch klagen ze de burgemeester aan?!

Zo zitten wij in elkaar, wij brave bange Vlamingen, die eigen medemensen aanvallen en rondtrekkende zigeuners vrijpleiten.

Eergisteren speelden zigeunerkinderen, van hetzelfde kamp dat 2 weken geleden uit Landen vertrok, op de spoorweg in Lommel. De kinderen werden aangemaand om elders te gaan spelen, maar er werd géén proces-verbaal opgemaakt... Doet me denken aan de straffeloosheid van jonge overtreders vroeger in school...

Geschreven door lieve om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 27 juli 2014

Het Veldkapelletje

Er was eens een slaperig dorpje met landelijke weggetjes waarlangs je eindeloos kon fietsen zonder een mens tegen te komen. De verlaten kronkelpaadjes waren omzoomd door lange grassprieten die als verse korenaren meewiegden met het zachte zwoele lentebriesje. Ook korenbloemen en klaprozen in velden en weiden deinden vredig mee. Het geheel leek op een kleurrijk boeket dat regelrecht van een schilderspalet kwam. De sereniteit van het ogenblik nodigde uit om even te verpozen op een bankje bij een kapelletje. Even wegdoezelen, met enkel het geluid van de pure natuur onder een ijle helblauwe hemel. Er was het intense verlangen om dit moment vast te houden, om het niet te laten wegglippen.

Het landelijke weggetje had een tweesprong, en midden op de scheiding stond het lieflijke kapelletje, met bankjes errond en bloemversieringen die elke dag ververst werden. De oude buurtbewoners maakten er een pronkstuk van. Hún kapelletje! Bij mooi weer verzamelden de oudjes zich rondom het kapelletje, om gewoon wat te zitten en te keuvelen. Het ontroerende tafereeltje deed me denken aan 'Het Dorp' van Wim Sonneveld.

Even verderop was er het plaatselijke schooltje met allemaal kindjes die in de buurt woonden. Allemaal Jantjes en Miekes. In de loop van de jaren 80 evolueerde het schooltje naar een heuse concentratieschool. Alle Vlaamse kindjes werden verdreven, toen de migrantjes langzaam maar zeker de school kwamen bevolken. Vreemde gezinnen palmden brutaal hele buurten in rondom het schooltje. De buurt verloederde, en in de mooie tuintjes van weleer lag er alleen nog maar afval en rommel. Straten en pleintjes verloren hun uitstraling van eigenheid.

Soms vraag ik me af of het veldkapelletje er nu nog zou staan? Iets houdt me tegen om weer te gaan kijken naar de tweesprong op het landelijke weggetje waar het kapelletje stond. De schrik voor ontgoocheling houdt me tegen! Misschien is het Mariabeeldje weggenomen, of zijn de bankjes vervangen door bidmatjes, of is het kruisje weg, en staan er nu minaretjes op het dak? Een mini-moskeetje?... Moskeeën, minaretten, bidmatjes... het zijn vuiltjes in je ogen waar je niet goed bij kunt...

Geschreven door lieve om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 26 juli 2014

Moordenaar van Pim Fortuyn heeft Kapsones

Niet te geloven! Moordenaar Volkert van der G. stelt eisen! Hij wil van zijn enkelband af. Die enkelband zou volgens hem een resocialisatie in de weg staan... Ja, ja.

Onbegrijpelijk dat Volkert steeds weer de aandacht voor zichzelf vraagt. Vandaag de enkelband en morgen weer iets anders. "Het mag nooit zo zijn dat hij zijn zin krijgt. Deze man heeft helemaal niets te willen"... "Deze schaamteloze figuur blijft tot aan zijn dood de belastingbetaler vermogens kosten door steeds maar weer te procederen op staatskosten."... "Te schandalig voor woorden dat het weer zoveel moet kosten, alleen om dit heerschap zijn zin te geven. Die Volkert wist allang dat hij die enkelband eerst moest toestaan om er daarna op terug te komen."

Ondanks de kosten van Volkerts gang naar naar de rechter, mag hij toch doorgaan met procederen op kosten van de belastingbetaler?!...

Geschreven door lieve om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 26 juli 2014

Wantoestanden in de PMS-centra (6)

Ik ga gewoon door met PMS'ers, bendeleider Horbert, en alle toestanden daarrond in hun hemd te zetten.

Aflevering 6. De Taterende Theetantes

De dagelijkse herrie begon 's ochtends al. De zon was nog maar pas opgestaan en de kindjes in een duistere crèche gedumpt, of er verzamelde zich al een kliekje kwekkende theetantes in de refter van het PMS-gebouw. Tetteren en tateren over hun belevenissen van de vorige avond en de vorige nacht, over hun kinderen en over hun man. "Mijne man". Bezitterige collega's had ik toch. Al koffieslurpend ratelden ze maar door, alsof er peppillen in de koffie zaten. Ondertussen kletterde het lepeltje tegen de randen van het koffiekopje. Het kwam geen seconde in hen op om iets te gaan presteren, om iets te gaan doen waarvoor ze betaald werden.

Directeur Horbert sloeg het banale spektakel grinnikend gade en glimlachte instemmend. Hij was van mening dat het groepsgewijs tateren "de teamwerking bevordert" en zo van die zever. Hét Team! Dat was Horberts stokpaardje. Of dat team nu presteerde of niet, dat was bijkomstig, als er maar een geolied team klaarstond. Hij was vertederd door de giecheltrienen en door hun gekwebbel over onbenullige dingen, hij vond het formidabel... Ondertussen pruttelde de koffiezetmachine rustig voort ...

Nu gaat Lieve namen noemen van collega's die haar ferm geambeteerd hebben. Waarschijnlijk deden ze dat opzettelijk om mij te hinderen in mijn concentratie, en omdat ze wisten dat ik oordopjes (!) gebruikte om van hun luidruchtig gezaag af te zijn.

Eerst waren er Annie en Huguette die de hele voormiddag doorbrachten met kwaken en schateren. Hele verhalen kwamen aan de beurt, en samen leken die verhalen op een soap.

Dan was er ook Marc F. die radio Donna op zijn luidst liet schetteren terwijl hij aan zijn koffie slurpte en de gazet doornam. Toen ie naar school vertrok 'vergat' ie de radio af te zetten die maar bleef doorratelen. Lieve trok toen met een boze ruk de stekker uit het contact om van het lawaai verlost te zijn. Dagelijks ritueel!

Er was ook nog Marleen W. die halftijds aanwezig was met wispelturige uren, net zo wispelturig als zijzelf. Horbert had haar nooit een concrete opdracht gegeven en daarom zat het mens zich halftijds te amuseren met het entertainen van haar mannelijke collega's. Het leek wel of die mannen gecharmeerd waren door haar hysterische kreten en zinloze lachbuien. Onnozelaars!

De interne keuken van het PMS-gebeuren werd te grabbel gegooid aan buitenstaanders wanneer er zich bezoek aankondigde aan de voordeur. Meestal waren dat ouders of leerlingen. Het belgerinkel was onhoorbaar vanwege het lawaai in de refter waar koffieslurpers heftig tekeer gingen. Daarom waren de wachtende bezoekers in de gang getuigen van het achterlijke kabaal in de refter. Pijnlijk! Genant!...

Geschreven door lieve om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 25 juli 2014

'Homo', een Scheldwoord?!

Wat gaan we nog allemaal beleven?

COC Nederland, de belangenorganisatie voor lesbiennes, homo's, biseksuelen en transgenders, kreeg een heel bijzondere donatie binnen van tien cent. Een 9-jarig jongetje moest dit bedrag van zijn ouders overmaken omdat hij het scheldwoord 'homo' gebruikte... ?!*?!*... 'Homo', een scheldwoord?!...

'Hetero' is toch ook geen scheldwoord?

'Homo' is een officieel Nederlands woord dat opgenomen is in de Woordenlijst van de Nederlands Taal. Het wijst op homofiel of homoseksueel, da's duidelijk. Maar een Nederlands koppel houdt er wel een heel andere en eigenaardige opvatting op na over 'homo'. Omdat hun zoontje het 'scheldwoord homo' gebruikte moest hij een geldboete betalen. Het jongetje zag zijn 10 cent verdwijnen in de zakken van een organisatie die het opneemt voor mensen met seksuele afwijkingen.

De homo-organisatie reageerde bovendien enthousiast op Facebook: "Wat een geweldige ouders! Zoon scheldt met 'homo' en moet als boete 10 cent betalen aan COC Nederland." De organisatie waardeerde de didactische aanpak van de ouders... (?!*?!*)... Didactische aanpak? Ja, ja...

Ik denk niet dat COC de moeite genomen heeft om aan de ouders én aan het kind uit te leggen dat 'homo' géén scheldwoord is, en om hen de exacte betekenis van 'homo' uit te leggen.

Geschreven door lieve om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 24 juli 2014

Zomers Tussendoortje

Pffft pffft, hijg hijg, zucht zucht...

Kleine-Brogel was vandaag het heetste plekje van de hele aardbol. Riskeer niet om op het terras te gaan zitten van de Run Inn, want dan smelt je meteen weg, je bloed gaat koken, en dan begin je te raaskallen. Niet erg als je in je eentje bent, maar in gezelschap is het best genant. De parasols bieden geen soelaas meer, ze broeien onder de genadeloze zonnestralen die loodrecht mikken op de schuimende pintjes. Lezer, probeer één te worden met je biertje en drink het vlug leeg, anders is het binnen de vijf minuten verdampt. Weg! Vervlogen! Alsof je buurman aan je pint heeft gezeten.

Vandaag een primeur meegemaakt. De terrasklanten werden aangemaand om hun bestellingen binnen aan de toog door te geven en ook om ze zelf mee naar buiten te nemen. Cafébazin Bertie, bekend om haar ondernemingszin en besluitvaardigheid, besloot om tot deze actie over te gaan, omdat ze half bewusteloos terugkeerde van het kokendhete terras, waar koppigaards nog steeds wensten bediend te worden. Bertie droeg een luchtig geraffineerd jurkje, maar de zon was nóg geraffineerder. 'De Zon' is vrouwelijk... Met een verhit aangezicht en een blos op haar wangen verscheen ze terug achter haar toog. Het stond haar wel goed...

Geschreven door lieve om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 24 juli 2014

Er zijn teveel Mensen!

Er is een overproductie aan mensen op deze aardbol, met als gevolg conflicten over de hele wereld, botsingen en onenigheden alom. Rebellen, agressors en veroveringszuchtigen... ze raken allen geagiteerd en prikkelbaar. Dat komt ervan als je met zovelen dicht bijeen moet leven. Een paar meter bewegingsvrijheid gaat er ooit nog resten. De irritante aanwezigheid van medemensen wiens adem we in onze nek voelen blazen, noemde ik recent nog: 'De Hel'!

Met 7 miljard mensen moeten we dit aardbolletje delen. Zeven miljard! Ethicus Etienne Vermeersch zei dat we niet blij moeten zijn met de 7 miljard mensen die op deze aardbol rondlopen. Het gedrum binnen die grote populatie is een bedreiging voor de natuur en voor de gezondheidszorg. Hij voegt eraan toe dat "migranten in ons land teveel kinderen hebben". Daarom pleit Vermeersch voor geboorteplanning die overal gepropageerd moet worden, in het belang van de hele wereldbevolking...

Maar wat gaat er dán gebeuren? Dan ga je zien dat de westerlingen nóg minder kinderen willen, en de rest zal blijven kweken zoals voorheen. Zo zal dat gebeuren. Bij hen werkt propaganda voor geboortebeperking niet. En dan gaan WIJ uitsterven en komt er een machtsuitbreiding van moslims, asielzoekers, kansarmen, goudzoekers, illegalen... "Kweek en Heers!"... De overbevolking zal ons terugbrengen naar de tijd van de holbewoners zonder technologische snufjes...

Zodra een moslimmadam haar hoofddoek, boerka of andere lakens naast zich neerlegt en de horizontale spreidstand aanneemt, begint de kermis. Die bruin mannen schieten er niet naast. Het is telkens recht in de roos, al die voltreffers. En zo leggen ze een bonte verzameling van kleine snotneuzen aan. Die extreme verzamelwoede was vroeger al duidelijk te merken aan de overkroostrijke allochtone gezinnen. Een stuk of acht, negen, tien kinderen was heel gewoon voor een migrantengezin... Waggelen, zwijgen en kweken, meer hoefde er niet te gebeuren in de broeinesten... En als Lieve dan luidop haar bedenkingen uitsprak over die overbevolkte gezinnen en de angstwekkende groei van de allochtone bevolking, noemden ze haar een racist. Wij zouden lijdzaam moeten toezien hoe de overrompeling van vreemd gespuis hier de samenleving aan het ontwrichten is en hoe ze al onze kostbaarheden vernietigen.

Waar ik ook naartoe wil, is de figuurlijke sprinkhanenplaag in Europa, de niet te stuiten instroom van sprinkhanen die door hun ijzersterke groepsgevoel in staat zijn om al onze velden met gewassen en granen en vruchten kaal te vreten. Rijke oogsten worden vernietigd. Het is een ramp voor de eigen bevolking. Aan onze overvloed zal echter ooit een einde komen! En als er niets meer te schransen valt, vliegt de destructieve zwerm naar andere oorden, om dáár alles kapot te maken.

Net zoals bij sprinkhanen, is er ook bij de mens een vernietigende invloed van de groep op het individu. In groep verandert de mens, is hij zichzelf niet meer. Zijn persoonlijkheid wordt wankel en hij raakt beïnvloedbaar. Hij wordt vatbaar voor extremiteiten en gekke ideologieën. Eigen standpunten moeten wijken voor die van de groep. Zij die maar losjes in hun schoenen staan, zijn de eerste slachtoffers. Kijk maar naar de gevallen van massahysterie, de kracht van indoctrinatie, de gevoeligheid voor hypnose... Kijk vooral ook naar de kracht waarmee het onzwikbare geloof van de islamaanhangers in stand gehouden wordt. Het geloof in krankzinnige denkbeelden wordt aangesterkt door de massa. Weg met het individu.

Geschreven door lieve om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 22 juli 2014

Blognostalgie: Ze zijn zo lief mijnheer

'Ze zijn zo lief mijnheer'. Onder deze titel verscheen op 25.03.2008 op de Angeltjesblog mijn artikeltje over: "Turkse tolken in de CLB's". Mijn schuilnaam was toen 'Sien'. Dat was de tijd dat ik met drempelvrees mijn blog betrad en mijn eigen naam niet durfde bekendmaken. Maar zodra ik merkte dat er dagelijks slechts een handjevol lezers mijn blog bezochten, werd ik dapperder, en gebruikte mijn eigen naam, 'Lieve'.

Toevallig vond ik gisteren tussen mijn oude papieren het Angeltjesstukje over Turkse tolken en wil het nu opnieuw plaatsen. Ik kan haast niet wachten, omdat ik daardoor een dwarsligger uit het verleden een loer wil draaien. Ik weet dat ze mijn blog volgt en dat ze sympathie-banden heeft met het CGKR. Veel leesgenot wens ik je Gülnür! En hetzelfde geldt voor An Serpent en voor Horbert! Genieten jullie allen van dit stukje proza en van alle andere stukjes die in de toekomst nog gaan volgen. Mijn zoete wraak zal geen grenzen kennen!

Het is nu meer dan 6 jaar geleden dat Duplo en Stradi - wat een nostalgie! - het stukje naar Angeltjes stuurden.

Hier volgt nu de letterlijke tekst van 'Ze zijn zo lief mijnheer'.

Onze vriend Duplo verwees naar een blogje dat een sluier zachtjes oplicht over de integratie van de allochtone jeugd. Hier een bloemlezing van Sien. Prachtig.

Turkse tolken in de CLB's

Ooit is het begonnen met een tijdelijke aanstelling van 1 tolkje. We waren gerust, dat politieke windje zou wel overwaaien. Maar later kwamen ze met meer naar de grote honingpot, en de tijdelijkheid van hun job kreeg een rotsvast karakter... hoe tijdelijker, hoe steviger.

Natuurlijk gingen ze ervan naast hun schoentjes lopen, met het neuspuntje in de lucht. Niemand kon hen iets maken, ze waanden zich onfeilbaar... Niemand dúrfde hen iets in de weg leggen, uit schrik om racistisch te zijn. En daarvan hebben die tolkjes fijn genoten, van die onschendbaarheid!

Turkse tolk Gülnür was het lievelingetje van baas Horbert. Ze was klein, fijn, fragiel en was bedreven in slijmen en hielen likken. Die speciale talenten moet ze van jongsaf al ontwikkeld hebben, anders waren die nu niet zo verfijnd. Dus Gülnür kreeg nóóit kritiek, nóóit een blaam, maar wel een hele hoop faciliteiten, gunsten en complimentjes. Haar hele gedrag stevende af op die verwennerijtjes. De normale PMS'ers konden fluiten naar zo'n VIP-behandeling!

Gülnür ontwikkelde strategieën en verzon slagzinnen om haar bijzondere status binnen het CLB te beschermen. "Dat is mijn werk niet", "Daarvoor word ik niet betaald"... Met deze uitspraken lukte het haar om te ontsnappen aan vervelende klussen. Haar autochtone collega's zouden die wel klaren voor haar. En we trapten er allemaal in. Horbert viseerde iedereen die poogde een opdracht op de lange baan te schuiven, maar zijn helderziendheid door de vingers was enorm wanneer het om Gülnürke ging.

Gülnür hield van dure gesofisticeerde taalprogramma's, ze moesten sjiek zijn, duur, omslachtig, gebruiksonvriendelijk, dure snobprojecten dus. Ze haalde haar neus op voor goedkoop degelijk materiaal dat simpel was in gebruik en interpretatie. Dat was goedkope brol, vond ze. Dus de scholen spendeerden fortuinen aan taalprogramma's die, zo later bleek, parels voor de zwijnen waren!

Gülnür werkte mee aan het behoud van eigen taal en cultuur van allochtone leerlingen. Er was geen sprake van stimuleren van integratie, en ook niet van Nederlands taalgebruik. Ontelbare huisbezoeken legde ze af, in haar eigen taal, in het Turks... Misschien was dat de bedoeling van overheid en schooldirecties om het bruine volkje zichzelf te laten blijven en zich hier thuis te laten voelen?!...

14-03-2008 om 15:55 geschreven door Sien

25-03-2008, 16:57 geschreven door Stradi

Geschreven door lieve om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 22 juli 2014

Bericht aan het CGKR

Dames en heren van het CGKR! Ga eens loeren op de blog van Dyab Abou Jahjah. Dié man is pas de moeite waard om in de gaten te houden, NIET IK met mijn klein onschuldig blogje!

Aanzetten tot geweld is verboden en verwerpelijk. Toch slaagt Jahjah, ooit 's lands politieke vijand nr.1, erin om vrij te blijven rondlopen, hoewel hij lid was van de verboden terroristische organisatie Hezbollah, een strafbaar feit in België. Als gewezen leider van de AEL, waarbij hij opkwam voor de belangen van islamitische allochtonen in België, waren hij en zijn AEL een symbool voor maatschappelijke ontwrichting. De Libanese Belg, zoals de media hem plechtig noemen, lokte regelmatig controverse uit. Een onruststoker en een provocateur die hier vrij en vrolijk zijn gang mag gaan?...

Ook ontsnapte hij aan vervolging in 2002 na hevige rellen in Borgerhout, toen hij jongeren in Borgerhout ophitste en toen hij als razende tekeer ging tegen de Antwerpse korpschef Luc Lamine. De veroordeling die hij opliep, werd tenietgedaan.

Ook zijn pleidooi tégen integratie van allochtonen veroorzaakte onrust, en toch werd hij ongemoeid gelaten?...

Toen hij vorig jaar terugkeerde naar België, na een verblijf van 7 jaar in geboorteland Libanon, kondigde hij zijn Movement X-plannen aan die "sterker en efficiënter worden dan de AEL ooit geweest is." Een soort Libanese partij? Want N-VA lijkt op een racistische partij, en VB is allang irrelevant... zegt hij.

Politiek activist, columnist en gewezen leider van de Arabisch Europese Liga (AEL), Dyab Abou Jahjah, doet op zijn blog een oproep tot verzet tegen het "kolonialisme, de apartheid en het racisme" in Palestina. Dat verzet kan voor Abou Jahjah onder de vorm van een boycot, maar ook van gewapend verzet.

Volgens Abou Jahjah kan er enkel een oplossing en vrede komen als er een einde wordt gemaakt aan het "kolonialisme, de apartheid en het racisme" in Palestina. Maar om dat doel te bereiken moet Israël volgens Abou Jahjah eerst "ontmanteld en vervangen" worden door "een democratische staat op de historische grond van Palestina".

Om te komen tot vrede en een "rechtvaardige en humane oplossing" is er volgens Abou Jahjah "verzet op alle niveaus" nodig. "Verzet door wapens, woorden, kunst, een boycot, mobilisatie, protest, diplomatie", zo staat te lezen op de blog van Abou Jahjah.

Geschreven door lieve om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 21 juli 2014

Wantoestanden in de PMS-centra (5)

Aflevering 5. Verveling op Kantoor

In de glorietijd van de jaren 70 werden er meerdere ambtenaren aangesteld om dezelfde opdracht uit te voeren. Ze struikelden over elkaar, liepen elkaar in de weg en voor elkaars voeten. Zo ook in de PMS-centra waar verpleegsters en sociaal werksters overvloedig aanwezig waren en ronddoolden zonder echt te weten waarmee ze bezig waren. Meestal hadden ze niets om handen, maar dat probleem wisten ze heel vindingrijk op te lossen. Terwijl sommigen met de vingers bleven draaien, namen anderen het initiatief om toch iets nuttigs te presteren. Op sociaal vlak bijvoorbeeld gingen ze een zieke collega bezoeken (tijdens de diensturen), thuis of in het ziekenhuis. Dat kon gaan van een beenbreuk tot een bevalling, van een griepje tot een depressie, van een gebroken duim tot een overspanning. Alle ziektebeelden werden uitvoerig besproken wanneer ze weer plaatsnamen aan hun bureau. En even later was het tijd om naar huis te gaan. De werkdag was eindelijk voorbij.

Toen ik als jongste collega aan mijn loopbaan begon, heb ik met verbazing de meest uiteenlopende activiteiten aan de bureaus gadegeslagen. Kruiswoordraadsels oplossen, boodschappenlijstjes opstellen, kaarten, breien, nagels lakken, telefoneren, roken, koffie slurpen, kranten lezen, een dutje doen, dagdromen, of gewoon wat doelloos voor zich uit staren... Maar hét hoogtepunt van de hele week was voor de verpleegsters de wekelijkse markt. Voor die uitstap trokken ze een volle halve dag uit, en als ze dan moe maar voldaan terugkeerden, stelden ze hun lingerie en andere prullen tentoon op hun bureau. "Kijk eens wat wij allemaal gekocht hebben!".

Dat was het falderie-faldera-leventje van de PMS'ers uit de jaren 70. De Oude Baas zag alles gebeuren, maar keek de andere kant uit. Hij hield wel de agenda's in de gaten waarin iedereen zijn dagelijkse prestaties noteerde. Voor verpleegsters was dat niet zo moeilijk, die hadden hun verplichte medische onderzoeken, maar sociaal assistenten worstelden met wazige opdrachten, ze misten een duidelijke taakomschrijving. En daarom schreven ze elke dag 'administratie' in hun agenda. Dat ene woordje 'administratie' dekte alle activiteiten van die dag... Er was één sociaal assistentje dat zich helemaal geen zorgen hoefde te maken, zij was de dochter van de baas. Haar hele agenda stond bol gevuld met 'administratie'.

De flowerpowerperiode kon niet blijven duren. Toen baas Horbert aan de macht kwam was het afgelopen met het liederlijke PMS-leven. De PMS'ers van de jaren 70 belandden regelrecht van de hemel in de hel!

Geschreven door lieve om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 21 juli 2014

Een Verhaaltje van Johan

https://blog.seniorennet.be/johan1944

'n verhaaltje : ..........."Ik had het allemaal"......

Deze morgen zat ik op een bank in het park naast een zwerver.
”Vorige week had ik nog alles.” zei hij. “Een kok maakte mijn eten klaar, mijn kamer werd gepoetst mijn kleren werden gewassen en ik had een dak boven het hoofd. Ik had toegang tot het internet, beschikte over een fitnessruimte en kon regelmatig een stapje in de wereld zetten. En als ik eens een dagje lekker wilde niksen deed ik dat gewoon.”

“Maar wat is er dan eigenlijk gebeurd?”, vroeg ik, “Drugs? Gokken? Een vrouw?”

“Neen”, antwoordde hij, ”Ik werd vrijgelaten uit een Belgische gevangenis.”

Geschreven door lieve om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 juli 2014

In het Aards Paradijs

Het begon allemaal met een man, een slang en een flesje Verboden Vrucht. De brouwerij De Kluis had zich in het Aards Paradijs gevestigd. Adam hoefde maar een belletje te doen, of de brouwer kwam al aangerend met een flesje Verboden Vrucht. Ondanks de waarschuwingen van de slang, proefden Adam en Eva samen van het heerlijke rosbruine vocht, waarna ze het schuim van elkaars lippen likten. Toen ze hun gezamenlijke roes hadden uitgeslapen, schudde God hen wakker en verdreef hen uit het Aards Paradijs. De zondeval!

Na het vertrek van Adam en Eva veranderde de Tuin van Eden al spoedig in een wildernis. Adam was er niet meer om het gras te maaien of om de bomen te snoeien. En Eva was er niet meer om bloemetjes te plukken. Adam kreeg geen bloemetjes meer van Eva. De wildgroei nam toe en God liet de hele natuur in zijn oorspronkelijke staat betijen. Hij stuurde portiers van de hemelpoort naar het aards paradijs om er de brouwerij van de Verboden Vrucht te bewaken. In God zit alle goedheid, alle wijsheid, en alle goede smaak, dus hield Hij ook van een Verboden Vruchtje. Nu Adam en Eva er niet meer waren had Hij alle biertjes voor Zich alleen.

Na een tijdje kreeg God toch spijt van zijn beslissing om Adam en Eva uit het Paradijs te verdrijven, en Hij deed de brouwerij verhuizen naar Hoegaarden in België, daar waar Adam en Eva woonden... Adam en Eva leefden toen nog zat en gelukkig...

Geschreven door lieve om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 juli 2014

De Hel

Aan het bestaan van de Hemel heb ik altijd getwijfeld, maar de Hel, die bestaat écht, dat is een zekerheid. In de onpeilbare afgronden van het Heelal moet die Hel zich ergens bevinden, waar alle ellendelingen, zonder tussenstop in het vagevuur, naartoe gestuurd worden wanneer ze hun zondige leven hier op aarde beëindigd hebben. Zij, die onze samenleving naar de knoppen geholpen hebben, overhoop gehaald hebben, onze rijkdommen verkwanseld en verklungeld hebben aan een legertje klaplopers en leeghangers die van alle uithoeken van de aardbol naar hier gestrompeld zijn om mee te snoepen van onze grote voederbak, een voeierbak met een bodemloze bodem.

Laat de helse vlammen likken aan de verdoemden die voor eeuwig gekweld worden door elkaars aanwezigheid... 'Gekweld door elkaars aanwezigheid'!... En zo belanden we bij mijn favoriete filosoof Jean-Paul Sartre, die in zijn befaamde 'Huis Clos' (1945) op meesterlijke wijze de benauwdheid beschrijft van mensen die van dichtbij met elkaar te maken hebben. "De Hel, dat zijn de anderen", of met de woorden van Sartre: "L'Enfer, c'est les Autres"... Professor Wylleman gaf vroeger het vak filosofie, en de wijze waarop hij Sartre en zijn Huis Clos behandelde, liet bij mij een onuitwisbare indruk achter.

Illustratie van 'Gekweld door elkaars aanwezigheid'.

Zet een hoop mensen dicht bijeen in een kleine ruimte, dan duurt het niet langer dan drie minuten eer de eerste spanningen vlijmscherp te voelen en te snijden zijn. Het gezelschap begint met hoffelijke begroetingen, meestal niet gemeend, daarna wordt het benauwd en komen er nevelen aandrijven van ongenoegen, van vijandigheid, die overgaan in donderwolken, waarna onzichtbare onweders losbarsten. Gevoelens van afgunst en hoopvolle verwachtingen wisselen elkaar af. De onderlinge irritaties zijn niet merkbaar, onopvallend verschuilen ze zich achter een schuine mop, een luchtige opmerking of een geforceerd geflikflooi met de vrouw van een ander. Hoe anderser, hoe beter... En intussen droomt iedereen van zijn pantoffels en een biertje in zijn zetel voor de tv... Of van zijn vertrouwde barkruk in zijn stamcafé... Of van intiem vreemdgaan... Alles beter dan dit broeinest van naarlingen die als sardientjes in een blikje opgepropt zitten...

Geschreven door lieve om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 juli 2014

Tussendoor op m'n Fiets

Ik heb een 'thuisfiets'. Zo eentje zonder wielen. Alleen de pedalen draaien rond. Hoe hard ik ook trap, ik geraak er geen millimeter mee vooruit. En aan het stuur is er ook geen beweging te krijgen, het is wel handig om me eraan vast te klampen wanneer ik doortrap, wanneer ik de pedalen verlies. Zoals op mijn blog waarin ik ook niet altijd vast in het zadel zit en de greep op de essentie van mijn verhalen verlies. En dan verdwaal ik in andere onderwerpen dan 'schoolperikelen'.

Zal ik eens vertellen over de voordelen van mijn thuisfiets, de voordelen van het ter plaatse pedaleren?

-Er zijn geen ambetanteriken die m'n pad kruisen.
-Er zijn geen rode lichten waarvoor ik moet stoppen.
-Ik hoef geen alcoholcontroles te vrezen.
-En snelheidscontroles ook niet.
-Mijn rijbewijs en de hele papierwinkel hoef ik niet bij me te hebben.
-Ik mag gsm'en terwijl ik fiets, ik mag eten terwijl ik fiets, ik mag drinken terwijl ik fiets, en tv-kijken ook nog.
-Ik hoef me geen zorgen te maken over mijn eindbestemming want die is er niet.
-Ik hoef geen gordel te dragen.
-Ik hoef niet te tanken.
-Ik hoef aan niemand voorrang te verlenen. Eigen 'ik' eerst!

Geschreven door lieve om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 17 juli 2014

Brief aan alle Vlaamse Ouders

Aan alle Vlaamse ouders die de multiculturaliteit liefhebben

Blanke ouders, stuur uw kindjes naar een turkenschool waar het lesniveau zó laag is dat uw kindjes niets bijleren. Laat uw lieve bengeltjes naast een Turk in de klas zitten, als ze dan thuiskomen spreken ze Nederlands met een Turks accent.

Het is ook niet zo erg als er tuig of ander minderwaardig gespuis in de klas zit, dat hoort nu eenmaal bij hun cultuur, die sociale eigenaardigheden moeten we leren accepteren, leren begrijpen, we moeten verdraagzaam zijn.

Uw kindjes zullen heel veel leren van hun andersoortige klasgenootjes en van hun vreemde culturen en rare gebruiken. Uw kindjes zullen leren hoe ze moeten spijbelen, hoe ze de klas op stelten moeten zetten, hoe ze later vlot aan hun dopcenten kunnen geraken, en meer van die cultuurgebonden rariteiten. Echt boeiend om te weten hoor, in een blanke school leren ze daarover niets.

Uw kindjes hoeven in een turkenschool ook niet meer te wedijveren met gelijksoortige medeleerlingen, ze hoeven alleen maar de allochtoontjes te overtroeven, en dat is een fluitje van een cent.

Het onderwijspeil vaart er wel bij, er gaat een mooie nivellering komen, naar de afgrond toe, maar we doen ons best, die afgrond is nog ver weg. Uw blanke kindjes zullen de eersten zijn die in de afgrond tuimelen, daarvoor zullen de concentratiescholen wel zorgen, want die beschermen eerst hun eigen migrantjes, en daarna uw blanke indringertjes die toch niets kunnen bijbrengen aan de allochtoontjes, omdat die allochtoontjes eigenwijs en eigengereid niets willen aannemen van hun nieuwe blanke klasgenootjes.

Vlaamse ouders, vergeet vooral niet om uw kindjes een zwemvest mee te geven, dan zullen ze niet verdrinken in het minderwaardige multiculturele moeras.

Geschreven door lieve om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 16 juli 2014

De Seksuele Behoefte

Studenten van vroeger waren nog lange tijd groen achter hun oren. Ontmaagding op 25 jaar was toen heel normaal. Nonnen en paters zeiden immers dat we ons lichaampje alleen maar mochten schenken aan de Ware Jacob... En dan maar afwachten wanneer die ons pad zou kruisen.

Professor Nuttin was de favoriete prof van vele studenten. Toen zijn lessen over 'seksualiteit' gingen, waren er géén brossers. De hele aula was tot aan het plafond gevuld. Want iedereen was er gretig op uit om over seks te horen vertellen... met rode oortjes en blozende wangetjes.

Nuttin sprak over de seksuele behoefte als 'een drang die gericht is op lichamelijk contact met individuen van dezelfde soort'. Het woord 'drang' vond ik prachtig, het had iets dierlijks, iets wilds, iets onbeheersbaars. En het woord 'soort' impliceerde al dat er perversies konden bestaan, of andere zorgelijke afwijkingen.

De prof vervolgde: 'De seksuele bevrediging veronderstelt een intiem contact met een ander mens, en gaat gepaard met een intens gevoel van lust, een intens genotsgevoel, een lustbeleving, die ons hele biologisch wezen doet ontplooiien. In geen andere lichamelijke ervaring ondervindt de mens een zulkdanig gevoel van expansie en volkomenheid. Daarom is er een zeer nauwe band tussen de seksuele behoefte en de behoefte tot zelfverwezenlijking. Het genot verbonden aan de bevrediging vertoont een graad van geheimzinnigheid, beroering en complexiteit evenredig aan het mysterie van het lichaam en de geïncarneerde persoonlijkheid zelf'.

Dit laatste bracht de prof in verband met het lichaam van de partner, 'het lichaam van de andere is niet te scheiden van zijn totale persoonlijkheid'... 'De seksuele vereniging is uiteindelijk een behoefte aan vitale ontplooiing en levensvolheid. De vrees voor seksuele impotentie is daarom diep kwetsend voor het Ik. Seksualiteit wint aan psychologische rijkdom als ze geïntegreerd wordt in de grote behoefte aan psycho-sociaal contact met een geliefd persoon...'

De studenten begonnen zenuwachtig te worden, ze zaten ontgoocheld te wachten op pikante verhaaltjes of op seksuele voorlichting die ze thuis nooit gekregen hadden. In plaats daarvan stond er een poëtische prof een dichterlijke uiteenzetting te geven over 'de seksuele behoefte'...

Geschreven door lieve om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 16 juli 2014

In mijn Tuin

Er is een plekje in mijn tuin waar ik wel honderd jaar kan worden. Ik noem het 'mijn prieeltje'. Als ik er zit te mijmeren staat de tijd stil en stopt de aarde met ronddraaien. Het is een lommerrijk hoekje waar je met een lekker drankje weer helemaal tot jezelf kan komen. Bomen en struiken werpen een donkere schaduw over mijn 'holletje' dat helemaal omringd is door het gebladerte van laurierbomen. De zon kan er niet bij met haar hete stralen.

Mijn tuin is een wildernis. Hij is nu zomer-rijp. Ik laat de natuur haar gang gaan. Lange grassprieten slingeren rond mijn benen als ik me een weg baan naar mijn prieeltje. Dan zie ik wilde bloemen in allerlei kleuren. De bloemenpracht wordt afgewisseld met wispelturige grassoorten die ongeremd met hun stengels naar de lucht reiken. Zelfs de netels passen harmonieus in de wildgroei. Ik zie ook waterjuffertjes en libelletjes zwierig heen en weer vliegen. En witte fladdervlindertjes die met elkaar flikflooien. En kikkertjes die regelrecht van de waterrand op een waterlelie springen.

Ik zei dus dat mijn tuin een wildernis is. Geen gesnoei, geen grasmaaier die met het geluid van een straaljager alle grassprietjes vernietigt. Neen, geen kunstmatige ingrepen. Mijn buren klagen ook niet over de lange afhangende takken van mijn bomen over hun tuin, ze zeggen niets over mijn uitbundige struikgewas dat tot ver door de omheiningsdraad gegroeid is. En de blaadjes van mijn lauriers mogen hun gladgestreken gazonnetjes ook nog strelen.

Geschreven door lieve om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van SCHOOLPERIKELEN (Vroeger)