Minderhedenforum en Zigeuners

Wat gaan we nog allemaal beleven?

COC Nederland, de belangenorganisatie voor lesbiennes, homo's, biseksuelen en transgenders, kreeg een heel bijzondere donatie binnen van tien cent. Een 9-jarig jongetje moest dit bedrag van zijn ouders overmaken omdat hij het scheldwoord 'homo' gebruikte... ?!*?!*... 'Homo', een scheldwoord?!...

'Hetero' is toch ook geen scheldwoord?

'Homo' is een officieel Nederlands woord dat opgenomen is in de Woordenlijst van de Nederlands Taal. Het wijst op homofiel of homoseksueel, da's duidelijk. Maar een Nederlands koppel houdt er wel een heel andere en eigenaardige opvatting op na over 'homo'. Omdat hun zoontje het 'scheldwoord homo' gebruikte moest hij een geldboete betalen. Het jongetje zag zijn 10 cent verdwijnen in de zakken van een organisatie die het opneemt voor mensen met seksuele afwijkingen. 

De homo-organisatie reageerde bovendien enthousiast op Facebook: "Wat een geweldige ouders! Zoon scheldt met 'homo' en moet als boete 10 cent betalen aan COC Nederland." De organisatie waardeerde de didactische aanpak van de ouders... (?!*?!*)... Didactische aanpak? Ja, ja...

Ik denk niet dat COC de moeite genomen heeft om aan de ouders én aan het kind uit te leggen dat 'homo' géén scheldwoord is, en om hen de exacte betekenis van 'homo' uit te leggen.

Er is een overproductie aan mensen op deze aardbol, met als gevolg conflicten over de hele wereld, botsingen en onenigheden alom. Rebellen, agressors en veroveringszuchtigen... ze raken allen geagiteerd en prikkelbaar. Dat komt ervan als je met zovelen dicht bijeen moet leven. Een paar meter bewegingsvrijheid gaat er ooit nog resten. De irritante aanwezigheid van medemensen wiens adem we in onze nek voelen blazen, noemde ik recent nog: 'De Hel'!

Met 7 miljard mensen moeten we dit aardbolletje delen. Zeven miljard! Ethicus Etienne Vermeersch zei dat we niet blij moeten zijn met de 7 miljard mensen die op deze aardbol rondlopen. Het gedrum binnen die grote populatie is een bedreiging voor de natuur en voor de gezondheidszorg. Hij voegt eraan toe dat "migranten in ons land teveel kinderen hebben". Daarom pleit Vermeersch voor geboorteplanning die overal gepropageerd moet worden, in het belang van de hele wereldbevolking...

Maar wat gaat er dán gebeuren? Dan ga je zien dat de westerlingen nóg minder kinderen willen, en de rest zal blijven kweken zoals voorheen. Zo zal dat gebeuren. Bij hen werkt propaganda voor geboortebeperking niet. En dan gaan WIJ uitsterven en komt er een machtsuitbreiding van moslims, asielzoekers, kansarmen, goudzoekers, illegalen... "Kweek en Heers!"... De overbevolking zal ons terugbrengen naar de tijd van de holbewoners zonder technologische snufjes...

Zodra een moslimmadam haar hoofddoek, boerka of andere lakens naast zich neerlegt en de horizontale spreidstand aanneemt, begint de kermis. Die bruin mannen schieten er niet naast. Het is telkens recht in de roos, al die voltreffers. En zo leggen ze een bonte verzameling van kleine snotneuzen aan. Die extreme verzamelwoede was vroeger al duidelijk te merken aan de overkroostrijke allochtone gezinnen. Een stuk of acht, negen, tien kinderen was heel gewoon voor een migrantengezin... Waggelen, zwijgen en kweken, meer hoefde er niet te gebeuren in de broeinesten... En als Lieve dan luidop haar bedenkingen uitsprak over die overbevolkte gezinnen en de angstwekkende groei van de allochtone bevolking, noemden ze haar een racist. Wij zouden lijdzaam moeten toezien hoe de overrompeling van vreemd gespuis hier de samenleving aan het ontwrichten is en hoe ze al onze kostbaarheden vernietigen.

'Ze zijn zo lief mijnheer'. Onder deze titel verscheen op 25.03.2008 op de Angeltjesblog mijn artikeltje over:  "Turkse tolken in de CLB's". Mijn schuilnaam was toen 'Sien'. Dat was de tijd dat ik met drempelvrees mijn blog betrad en mijn eigen naam niet durfde bekendmaken. Maar zodra ik merkte dat er dagelijks slechts een handjevol lezers mijn blog bezochten, werd ik dapperder, en gebruikte mijn eigen naam, 'Lieve'.

Toevallig vond ik gisteren tussen mijn oude papieren het Angeltjesstukje over Turkse tolken en wil het nu opnieuw plaatsen. Ik kan haast niet wachten, omdat ik daardoor een dwarsligger uit het verleden een loer wil draaien. Ik weet dat ze mijn blog volgt en dat ze sympathie-banden heeft met het CGKR. Veel leesgenot wens ik je Gülnür! En hetzelfde geldt voor An Serpent en voor Horbert! Genieten jullie allen van dit stukje proza en van alle andere stukjes die in de toekomst nog gaan volgen. Mijn zoete wraak zal geen grenzen kennen!  

Het is nu meer dan 6 jaar  geleden dat Duplo en Stradi - wat een nostalgie! - het stukje naar Angeltjes stuurden.

Hier volgt nu de letterlijke tekst van 'Ze zijn zo lief mijnheer'.

Onze vriend Duplo verwees naar een blogje dat een sluier zachtjes oplicht over de integratie van de allochtone jeugd. Hier een bloemlezing van Sien. Prachtig.

Turkse tolken in de CLB's

Ooit is het begonnen met een tijdelijke aanstelling van 1 tolkje. We waren gerust, dat politieke windje zou wel overwaaien. Maar later kwamen ze met meer naar de grote honingpot, en de tijdelijkheid van hun job kreeg een rotsvast karakter... hoe tijdelijker, hoe steviger.

Natuurlijk gingen ze ervan naast hun schoentjes lopen, met het neuspuntje in de lucht. Niemand kon hen iets maken, ze waanden zich onfeilbaar... Niemand dúrfde hen iets in de weg leggen, uit schrik om racistisch te zijn. En daarvan hebben die tolkjes fijn genoten, van die onschendbaarheid!

Turkse tolk Gülnür was het lievelingetje van baas Horbert. Ze was klein, fijn, fragiel en was bedreven in slijmen en hielen likken. Die speciale talenten moet ze van jongsaf al ontwikkeld hebben, anders waren die nu niet zo verfijnd. Dus Gülnür kreeg nóóit kritiek, nóóit een blaam, maar wel een hele hoop faciliteiten, gunsten en complimentjes. Haar hele gedrag stevende af op die verwennerijtjes. De normale PMS'ers konden fluiten naar zo'n VIP-behandeling!

Gülnür ontwikkelde strategieën en verzon slagzinnen om haar bijzondere status binnen het CLB te beschermen. "Dat is mijn werk niet", "Daarvoor word ik niet betaald"... Met deze uitspraken lukte het haar om te ontsnappen aan vervelende klussen. Haar autochtone collega's zouden die wel klaren voor haar. En we trapten er allemaal in. Horbert viseerde iedereen die poogde een opdracht op de lange baan te schuiven, maar zijn helderziendheid door de vingers was enorm wanneer het om Gülnürke ging.

Gülnür hield van dure gesofisticeerde taalprogramma's, ze moesten sjiek zijn, duur, omslachtig, gebruiksonvriendelijk, dure snobprojecten dus. Ze haalde haar neus op voor goedkoop degelijk materiaal dat simpel was in gebruik en interpretatie. Dat was goedkope brol, vond ze. Dus de scholen spendeerden fortuinen aan taalprogramma's die, zo later bleek, parels voor de zwijnen waren!

Gülnür werkte mee aan het behoud van eigen taal en cultuur van allochtone leerlingen. Er was geen sprake van stimuleren van integratie, en ook niet van Nederlands taalgebruik. Ontelbare huisbezoeken legde ze af, in haar eigen taal, in het Turks... Misschien was dat de bedoeling van overheid en schooldirecties om het bruine volkje zichzelf te laten blijven en zich hier thuis te laten voelen?!...

14-03-2008 om 15:55 geschreven door Sien

                                                 25-03-2008, 16:57 geschreven door Stradi

Aflevering 5. Verveling op Kantoor

Aan het bestaan van de Hemel heb ik altijd getwijfeld, maar de Hel, die bestaat écht, dat is een zekerheid. In de onpeilbare afgronden van het Heelal moet die Hel zich ergens bevinden, waar alle ellendelingen, zonder tussenstop in het vagevuur, naartoe gestuurd worden wanneer ze hun zondige leven hier op aarde beëindigd hebben. Zij, die onze samenleving naar de knoppen geholpen hebben, overhoop gehaald hebben, onze rijkdommen verkwanseld en verklungeld hebben aan een legertje klaplopers en leeghangers die van alle uithoeken van de aardbol naar hier gestrompeld zijn om mee te snoepen van onze grote voederbak, een voeierbak met een bodemloze bodem.

Laat de helse vlammen likken aan de verdoemden die voor eeuwig gekweld worden door elkaars aanwezigheid... 'Gekweld door elkaars aanwezigheid'!... En zo belanden we bij mijn favoriete filosoof Jean-Paul Sartre, die in zijn befaamde 'Huis Clos' (1945) op meesterlijke wijze de benauwdheid beschrijft van mensen die van dichtbij met elkaar te maken hebben. "De Hel, dat zijn de anderen", of met de woorden van Sartre: "L'Enfer, c'est les Autres"... Professor Wylleman gaf vroeger het vak filosofie, en de wijze waarop hij Sartre en zijn Huis Clos behandelde, liet bij mij een onuitwisbare indruk achter.

Illustratie van 'Gekweld door elkaars aanwezigheid'.

Zet een hoop mensen dicht bijeen in een kleine ruimte, dan duurt het niet langer dan drie minuten eer de eerste spanningen vlijmscherp te voelen en te snijden zijn. Het gezelschap begint met hoffelijke begroetingen, meestal niet gemeend, daarna wordt het benauwd en komen er nevelen aandrijven van ongenoegen, van vijandigheid, die overgaan in donderwolken, waarna onzichtbare onweders losbarsten. Gevoelens van afgunst en hoopvolle verwachtingen wisselen elkaar af. De onderlinge irritaties zijn niet merkbaar, onopvallend verschuilen ze zich achter een schuine mop, een luchtige opmerking of een geforceerd geflikflooi met de vrouw van een ander. Hoe anderser, hoe beter... En intussen droomt iedereen van zijn pantoffels en een biertje in zijn zetel voor de tv... Of van zijn vertrouwde barkruk in zijn stamcafé... Of van intiem vreemdgaan... Alles beter dan dit broeinest van naarlingen die als sardientjes in een blikje opgepropt zitten...

Aan alle Vlaamse ouders die de multiculturaliteit liefhebben

Blanke ouders, stuur uw kindjes naar een turkenschool waar het lesniveau zó laag is dat uw kindjes niets bijleren. Laat uw lieve bengeltjes naast een Turk in de klas zitten, als ze dan thuiskomen spreken ze Nederlands met een Turks accent.

Het is ook niet zo erg als er tuig of ander minderwaardig gespuis in de klas zit, dat hoort nu eenmaal bij hun cultuur, die sociale eigenaardigheden moeten we leren accepteren, leren begrijpen, we moeten verdraagzaam zijn.

Uw kindjes zullen heel veel leren van hun andersoortige klasgenootjes en van hun vreemde culturen en rare gebruiken. Uw kindjes zullen leren hoe ze moeten spijbelen, hoe ze de klas op stelten moeten zetten, hoe ze later vlot aan hun dopcenten kunnen geraken, en meer van die cultuurgebonden rariteiten. Echt boeiend om te weten hoor, in een blanke school leren ze daarover niets.

Uw kindjes hoeven in een turkenschool ook niet meer te wedijveren met gelijksoortige medeleerlingen, ze hoeven alleen maar de allochtoontjes te overtroeven, en dat is een fluitje van een cent.

Het onderwijspeil vaart er wel bij, er gaat een mooie nivellering komen, naar de afgrond toe, maar we doen ons best, die afgrond is nog ver weg. Uw blanke kindjes zullen de eersten zijn die in de afgrond tuimelen, daarvoor zullen de concentratiescholen wel zorgen, want die beschermen eerst hun eigen migrantjes, en daarna uw blanke indringertjes die toch niets kunnen bijbrengen aan de allochtoontjes, omdat die allochtoontjes eigenwijs en eigengereid niets willen aannemen van hun nieuwe blanke klasgenootjes.

Vlaamse ouders, vergeet vooral niet om uw kindjes een zwemvest mee te geven, dan zullen ze niet verdrinken in het minderwaardige multiculturele moeras.

Ali Ait was een middelbare scholier van een klein plattelandsschooltje. Hij was de oudste zoon uit een kroostrijk Marokkaans gezin. Kroostrijk en kleurrijk, zoals we allochtone gezinnen kennen. Ali had een heleboel jongere broertjes en zusjes die in de lagere school van directeur Mosselmans zaten. Als oudste broer van een lange sliert  kleine Marokkaantjes, voelde Ali zich belangrijk, hij kreeg stilaan de kapsones van een bendeleider.

Mijn eerste kennismaking met het gezin gebeurde via een formulier, door het gezinshoofd in te vullen. Het was echter Ali die de vragenlijst invulde omdat zijn ouders geen Nederlands verstonden. Tolken waren toen nog niet uitgevonden. De gezinssamenstelling telde zes lijntjes op het formulier, uiteraard niet genoeg om alle kinderen van de Ait-familie een plekje te geven, daarom kribbelde Ali onderaan in de rand nog een aantal namen van zijn broers en zusjes. 

In de straat van Ali woonden nog andere Marokkaanse jongens, die het spijbelen goed onder de knie hadden. Ali liet zich meeslepen. Zo nu en dan bleef hij ook al eens weg uit school, zomaar, 'onwettig afwezig'. Over de draagwijdte van zulke dingen werd bij hem thuis nooit gesproken.

Corrupte Mosselmans toverde hocus pocus de onwettige afwezigheden om in legale afwezigheden met behulp van twijfelachtige doktersattesten. Ook riep hij de hulp in van een maatschappelijk werkster om het Marokkaanse gezin te begeleiden toen bleek dat Ali's ouders helemaal geen ambities koesterden voor hun kinderen. De jongens zouden later gaan doppen net zoals hun vader, en de meisjes werden voorbereid om te trouwen en om kindjes te krijgen. Zo eenvoudig stippelden ze de toekomst uit van hun kinderen. En naïeve Mosselmans droomde van een wonder in het Marokkaanse gezin.

De maatschappelijk werkster, een soort straathoekwerkster, en de plaatselijke migrantendienst sloegen de handen in elkaar en vanaf toen was er alleen maar veel blabla en eindeloos geklets en gezwets, gezeur en geleuter. Het spijbelprobleem raakte natuurlijk niet opgelost. Integendeel, álles deden de dames verkeerd. Ze maakten de ouders wegwijs naar allerlei instanties die hen hielpen profiteren, die hen hielpen met zich te nestelen in een nest dat niet van hen was. Ali's ouders werden met alles geholpen, behalve met integreren. Hen werd gesproken over hun rechten en over faciliteiten om hun leventje in dit paradijs te veraangenamen. Migrantenwerk, maatschappelijk werk, onderwijs, allen hebben in het verleden veel verknoeid, onherstelbaar!

Op kousenvoeten afkomen bij allochtone ouders mag je nooit doen, je mag hen zeker nooit gelijk geven en je moet er altijd van uitgaan dat ze hier zijn voor zichzelf, om een stukje hemel op aarde te veroveren zonder zelf enige bijdrage te leveren aan die welstand. Geloof nooit in hun goede wil om onze taal te leren, geloof nooit in hun goede wil om te gaan werken, geloof nooit in hun goede wil om zich aan te passen. En blijf vooral koppig hameren op hun plichten en verantwoordelijkheden, zwijg over hun rechten, daar komen ze vanzelf wel achter.