Er zijn teveel Mensen!

Dames en heren van het CGKR! Ga eens loeren op de blog van Dyab Abou Jahjah. Dié man is pas de moeite waard om in de gaten te houden, NIET IK met mijn klein onschuldig blogje!

Aanzetten tot geweld is verboden en verwerpelijk. Toch slaagt Jahjah, ooit 's lands politieke vijand nr.1, erin om vrij te blijven rondlopen, hoewel hij lid was van de verboden terroristische organisatie Hezbollah, een strafbaar feit in België. Als gewezen leider van de AEL, waarbij hij opkwam voor de belangen van islamitische allochtonen in België, waren hij en zijn AEL een symbool voor maatschappelijke ontwrichting. De Libanese Belg, zoals de media hem plechtig noemen, lokte regelmatig controverse uit. Een onruststoker en een provocateur die hier vrij en vrolijk zijn gang mag gaan?...

Ook ontsnapte hij aan vervolging in 2002 na hevige rellen in Borgerhout, toen hij jongeren in Borgerhout ophitste en toen hij als razende tekeer ging tegen de Antwerpse korpschef Luc Lamine. De veroordeling die hij opliep, werd tenietgedaan.

Ook zijn pleidooi tégen integratie van allochtonen veroorzaakte onrust, en toch werd hij ongemoeid gelaten?...

Toen hij vorig jaar terugkeerde naar België, na een verblijf van 7 jaar in geboorteland Libanon, kondigde hij zijn Movement X-plannen aan die "sterker en efficiënter worden dan de AEL ooit geweest is." Een soort Libanese partij? Want N-VA lijkt op een racistische partij, en VB is allang irrelevant... zegt hij.

Politiek activist, columnist en gewezen leider van de Arabisch Europese Liga (AEL), Dyab Abou Jahjah, doet op zijn blog een oproep tot verzet tegen het "kolonialisme, de apartheid en het racisme" in Palestina. Dat verzet kan voor Abou Jahjah onder de vorm van een boycot, maar ook van gewapend verzet.

https://blog.seniorennet.be/johan1944  

'n verhaaltje : ..........."Ik had het allemaal"......

Studenten van vroeger waren nog lange tijd groen achter hun oren. Ontmaagding op 25 jaar was toen heel normaal. Nonnen en paters zeiden immers dat we ons lichaampje alleen maar mochten schenken aan de Ware Jacob... En dan maar afwachten wanneer die ons pad zou kruisen.

Professor Nuttin  was de favoriete prof van vele studenten. Toen zijn lessen over 'seksualiteit' gingen, waren er géén brossers. De hele aula was tot aan het plafond gevuld. Want iedereen was er gretig op uit om over seks te horen vertellen... met rode oortjes en blozende wangetjes.

Nuttin sprak over de seksuele behoefte als 'een drang die gericht is op lichamelijk contact met individuen van dezelfde soort'. Het woord 'drang' vond ik prachtig, het had iets dierlijks, iets wilds, iets onbeheersbaars. En het woord 'soort' impliceerde al dat er perversies konden bestaan, of andere zorgelijke afwijkingen.

De prof vervolgde: 'De seksuele bevrediging veronderstelt een intiem contact met een ander mens, en gaat gepaard met een intens gevoel van lust, een intens genotsgevoel, een lustbeleving, die ons hele biologisch wezen doet ontplooiien. In geen andere lichamelijke ervaring ondervindt de mens een zulkdanig gevoel van expansie en volkomenheid. Daarom is er een zeer nauwe band tussen de seksuele behoefte en de behoefte tot zelfverwezenlijking. Het genot verbonden aan de bevrediging vertoont een graad van geheimzinnigheid, beroering en complexiteit evenredig aan het mysterie van het lichaam en de geïncarneerde persoonlijkheid zelf'.

Dit laatste bracht de prof in verband met het lichaam van de partner, 'het lichaam van de andere is niet te scheiden van zijn totale persoonlijkheid'... 'De seksuele vereniging is uiteindelijk een behoefte aan vitale ontplooiing en levensvolheid. De vrees voor seksuele impotentie is daarom diep kwetsend voor het Ik. Seksualiteit wint aan psychologische rijkdom als ze geïntegreerd wordt in de grote behoefte aan psycho-sociaal contact met een geliefd persoon...'

De studenten begonnen zenuwachtig te worden, ze zaten ontgoocheld te wachten op pikante verhaaltjes of op seksuele voorlichting die ze thuis nooit gekregen hadden. In plaats daarvan stond er een poëtische prof een dichterlijke uiteenzetting te geven over 'de seksuele behoefte'...

Er is een plekje in mijn tuin waar ik wel honderd jaar kan worden. Ik noem het 'mijn prieeltje'. Als ik er zit te mijmeren staat de tijd stil en stopt de aarde met ronddraaien. Het is een lommerrijk hoekje waar je met een lekker drankje weer helemaal tot jezelf kan komen. Bomen en struiken werpen een donkere schaduw over mijn 'holletje' dat helemaal omringd is door het gebladerte van laurierbomen. De zon kan er niet bij met haar hete stralen.

Mijn tuin is een wildernis. Hij is nu zomer-rijp. Ik laat  de natuur haar gang gaan. Lange grassprieten slingeren rond mijn benen als ik me een weg baan naar mijn prieeltje. Dan zie ik wilde bloemen in allerlei kleuren. De bloemenpracht wordt afgewisseld met wispelturige grassoorten die ongeremd met hun stengels naar de lucht reiken. Zelfs de netels passen harmonieus in de wildgroei. Ik zie ook waterjuffertjes en libelletjes zwierig heen en weer vliegen. En witte fladdervlindertjes die met elkaar flikflooien. En kikkertjes die regelrecht van de waterrand op een waterlelie springen.

Ik zei dus dat mijn tuin een wildernis is. Geen gesnoei, geen grasmaaier die met het geluid van een straaljager alle grassprietjes vernietigt. Neen, geen kunstmatige ingrepen. Mijn buren klagen ook niet over de lange afhangende takken van mijn bomen over hun tuin, ze zeggen niets over mijn uitbundige struikgewas dat tot ver door de omheiningsdraad gegroeid is. En de blaadjes van mijn lauriers mogen hun gladgestreken gazonnetjes ook nog strelen.

Mijn tekst van gisteren is nog niet afgekoeld of ik heb alweer iets te vertellen over kinderrijke gezinnen. Een actueel nieuwtje: "Kinderbijslag blijft nog drie jaar ongewijzigd". Er verandert dus niets. De Vlaamse onderhandelaars gaan pas in 2017 hun nieuwe bevoegdheden concrete vorm geven.

Toch was er een paar dagen geleden sprake van een hervorming van het systeem van kinderbijslag, om te komen tot een gelijke kinderbijslag voor elk kind. Het huidige systeem is progressief: het minst (90 euro) voor het eerste kind, en het meest (249 euro) voor het derde kind en voor elk volgend kind.

Vanaf het derde kind begint de hoorn des overvloeds dus op volle toeren te draaien. Voor welke gezinnen? Welke gezinnen hebben doorgaans 3 of meer kinderen? Juist!

Hoe komt het toch dat onze verse medemensen hier zo goed de weg kennen naar het geld? België, zo klein als een muizenkeuteltje, maar met de uitbundige gulheid van een sinterklaas, stippelt die weg zélf uit voor migranten die in hun thuisland over het bestaan gehoord hebben van België, het Beloofde Land.

Het zijn onze eigen beleidsmensen die het welzijn betrachten van zoveel mogelijk nieuwelingen. "Welkom iedereen" staat er geschreven op alle grenspalen rondom ons land.

Begin 2010 besloot de overheid om 'Vlaamse inburgeringspakketten' te gaan verspreiden in de landen waar de meeste migranten vandaan komen. Zo konden buitenlanders zich in hun thuisland al voorbereiden op hun integratie in Vlaanderen. Waarom hen niet ineens allemaal met een taxi gaan ophalen en hen hier installeren?!

In 1999 publiceerde PRIC (Provinciaal Integratiecentrum) een brochure 'Wegwijs in België', een praktische gids voor nieuwe Limburgers. Opgepast lezer, die 'nieuwe Limburgers' zijn vermomde migranten die niét in België geboren zijn, maar halverwege hun leven besloten hebben om hier aan te schuiven aan de rijkgevulde maatschappelijke tafel. De brochure 'Wegwijs in België' begint met een wereldvreemde inleiding: "Wie naar een ander land emigreert, wil graag snel vertrouwd geraken met de andere leefgewoonten, met het aanbod aan voorzieningen en met de regels die de samenleving ordenen"... Ja, ja, daar zitten die gasten echt naar uit te kijken.

Doelstellingen en activiteiten van PRIC (gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap!) getuigen van een 'belangeloze' behartiging en bekommernis om 'de migrant'. Zoveel Samaritaanse goedheid ben ik nergens zo edelmoedig tegengekomen als in de brochure 'Wegwijs in België'. Het grenst aan zelfachterstelling, aan zelfverloochening. Het aast op een "open Limburgse samenleving met respect voor ieders identiteit en cultuur, volwaardig burgerschap en inspraak en participatie, menselijke opvang en begeleiding van allochtonen, vluchtelingen en woonwagenbewoners". Nieuwkomerscursussen werden georganiseerd om de introductie van migranten in onze samenleving te stimuleren... En nog andere aanbiedingen om het de nieuwkomers zo comfortabel mogelijk te maken in hun nieuwe omgeving, zodat ze niet van de stress ineen verschrompelen of wegkrimpen van verwaarlozing.  

Dan zijn er ook nog de Migrantendiensten van de OCMW's die zich uitsloven voor het welzijn van 'de migrant'. Op zulke diensten, ten dienste van de migrant, werken hoofdzakelijk vrouwen, die zich het lot van de verschoppelingen van onze maatschappij persoonlijk aantrekken. Zij steunen en pleiten voor de migrant, en als allochtone scholieren hun beklag komen maken over de school, krijgen ze steevast gelijk van die vrouwen. Migrantendiensten die het gezag van de scholen ondermijnen!!!

Gelezen op de rilatineblog van apotheker Fernand Haesbrouck  https://blog.seniorennet.be/rilatine : Je kind vertellen dat er iets mis is met zijn hersenen - je hebt adhd - is niet wetenschappelijk onderbouwd en derhalve onaanvaardbaar.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3687770/2014/07/11/Stop-met-kinderen-ritalin-voorschrijven.dhtml

In het prille begin van mijn blogbestaan kwam geen kat kijken naar wat ik te vertellen had. Toén had ik de kans om ongegeneerd en schromeloos te schrijven over wat ik wou, en daarbij alle regels van fatsoen overtredend, geen haan die ernaar zou kraaien. Maar ik greep mijn kans niet, ik bleef braaf schrijven over brave belevenissen. Tot ik op een dag besloot om mijn artikels over een andere boeg te gooien. Mijn teksten moesten pikanter worden, smeuiiger, meer waarheidsgetrouw. De mensen die me vroeger dwarsboomden, mocht ik niet meer ontzien. Gedaan met rond de pot te draaien.

Mijn voorzichtige blog kreeg stilaan een andere wending... Tot ik op een dag een stapje te ver ging met de gewaagde titel: 'Haatprozaïsch Tussendoortje'... Doink!!! Het ging over werkloze allochtonen, waarbij ik me afvroeg: "Hoe komt het toch dat er zoveel allochtone werklozen zijn?". De inhoud van mijn artikel strookte met de realiteit, maar de titel was een klinkende miskleun van jewelste die niet meer te herstellen was. Ik vergaloppeerde me al, nog voor het verhaal goed en wel begonnen was. Een betere titel ware geweest: "Er was eens...". Dan was er niemand over gestruikeld, dan had ik niet de hele tekst moeten herzien om allochtonen in een gunstiger daglicht te stellen.

Mijn 'racistisch getint' berichtje heb ik niét verwijderd, ik heb het gewoon in een andere vorm gegoten ("mijn mening is... mijn ervaring is..."). Een herziening is altijd jammer, de eerste impulsieve zinnen moeten hun creatieve karakter kunnen behouden. Dat is ook zo gebeurd met de koran, die is toch ook profetisch neergepend en nooit meer gewijzigd. Waarom is een herziening van de koran niet nodig? IK doe mijn best en corrigeer. En de profeet hoeft dat niét te doen?!

Ik vraag me af waarom er geen blogmaster toezicht hield toen de Koran opgesteld werd. In die openbaringen staan er heel wat meer uitspraken waarover gestruikeld kan worden, die onaanvaardbaar zijn, die moordlustig en haatdragend zijn. Vergeleken met de koran zijn seniorennetblogs brave sprookjes.

11 juli, feest van de Vlaamse Gemeenschap.

Vlaming, kom in opstand, kom uit je schuilplaats. Klaag de Vlaamse discriminatie aan. Kom uit je nederige positie en meld je massaal aan bij het Centrum, met toeters, klaroengeschal, trompetten en tromgeroffel. Schud de detectives daar wakker, overrompel hen met verhalen over de bevoorrechting van allochtonen in het onderwijs en in de maatschappij. Kom op voor je éigen rechten!

Vlamingen zijn éérsterangsburgers die fier met opgeheven hoofd de ereplaats in de loge van de Vlaamse samenleving verdienen, de meest exclusieve plaats waar ze recht op hebben! Schud die typisch-Vlaamse nederigheid van je schouders, wacht niet op gunsten in onderdanige bescheidenheid, wees alert voor onderdrukking en achterstelling, verloochen jezelf niet, verloochen je eigenheden niet, verscherp je vechtlust, herstel je aangetast zelfrespect, versterk je gevoel van eigenwaarde, kom op voor jezelf en voor je soort- en rasgenoten, en hou eindelijk op met toegeeflijk 'ja' te knikken en alles goed te vinden!

Dat stond gisteren in de krant te lezen. Met een foto d'r bij van een 'mens van Afrikaanse afkomst' op de voorgrond. Natuurlijk.

Dus slechts 1 op 10 van alle afgestudeerde middelbare scholieren blijkt bekwaam om doktersstudies aan te kunnen. Da's een pak minder dan de vorige twee jaren. En aangezien er een artsentekort is, bestaat de mogelijkheid dat universiteiten hun opleidingen gaan versoepelen en het niveau gaan aanpassen aan de gemiddelde student van tegenwoordig. Met als gevolg dat we in de toekomst meer en meer kwakzalvers zullen tegenkomen in het dokterskabinet.

Vraagt nu echt niemand zich af waaróm er zo weinig studenten slagen in de toelatingsproef? Waaróm het middelbaar onderwijs zo weinig vijfsterrenleerlingen kan afleveren?

Het secundair onderwijs is al lang geleden begonnen met de aftakeling van de leskwaliteit. Het begon allemaal met het binnensijpelen van enkele andersgetinten, en toen hun aantal bleef stijgen, zakte het lespeil vanzelf, anders was iedereen gebuisd.

Middelbare scholen die hun scholieren niet voorbereiden op hoger onderwijs, moeten ontmaskerd worden. De kloof tussen middelbaar en hoger onderwijs, ik zeg het nog eens, wordt in de hand gewerkt door middelbare scholen die hun leerlingen slecht voorbereiden op het hoger onderwijs, middelbare scholen die diploma's en rapportcijfers te grabbel gooien, die hun leerstof aanpassen aan de zwaksten, die geen hoge eisen willen of durven stellen, die niet streven naar het afleveren van eersteklasleerlingen.

Rik Torfs, rector KU Leuven, zei vorig jaar nog dat universiteiten zich mogen moeien met de kwaliteit van het secundair onderwijs. "Er zijn grote verschillen tussen middelbare scholen, maar men durft dat niet te meten", zei hij voorzichtig. Nadien heb ik er niets meer over gehoord. Een heikel punt blijkbaar.               

Het is bekend dat middelbare concentratiescholen helemáál uit de boot vallen bij de voorbereiding op het hoger onderwijs. In de jaren 80 en 90 werden witte leerlingen zelfs meegesleurd naar het onderste treetje, omdat ze niet de leerstof kregen die ze verdienden, die ze aankonden, omdat de leerkrachten hun handen vol hadden aan de Turken en Marokkanen in de klas. Zó heb ik het zien gebeuren.