Het zijn slechte tijden voor de schoolgaande jeugd. Kinderen lijden meer en meer aan allerlei ongemakken en enge ziektes die vroeger niet bestonden. Levensbedreigende aandoeningen hangen boven de hoofdjes van onze schoolkinderen. Ze verzuipen in de ellende.

Kinderen horen er tegenwoordig niet meer bij als ze niet lijden aan een of andere moderne kwaal. Kwalen en kwellingen, uitgevonden en in stand gehouden door scholen en ouders, om hulpverleners, begeleiders en andere 'tehulpsnellers' werkzekerheid te bieden, én om de farma-industrie draaiende te houden.

Hoe ze dat doen? Wel, da's heel simpel. Voor elke vorm van een ietsepietsie afwijkend schoolgedrag wordt er een moeilijke naam verzonnen, iets met Latijn of Grieks erin, of een mysterieuze afkorting, en aan elk van die akelige kwalen zijn  therapieën, medicatie en professionele begeleiding verbonden.

Het is één en al miserie en rampspoed die in de scholen ronddwaalt, als je ze allemaal op een rijtje zet, de ADHD'ers, de dyscalculiekers, de dysfasiekers, de dylectiekers, de dysgrafiekers, de dyspraxiekers, de dysartriesten... het zijn allemaal moderne stoornissen die vroeger niet bestonden. Nu zijn ze uitgevonden en hebben een naam gekregen. De tovenaar, vermomd als therapeut, komt dan op kosten van de ziekenkas naar school om de 'gestoorde' leerling te behandelen gedurende een X-aantal sessies. Het ziekenfonds betaalt toch het grootste deel van de kosten.

En daar maken logopedisten gretig van gebruik. Logopedisten zijn bijzonder handig in het uitbreiden van hun patiëntenbestand. Als ze niemand meer vinden om geld aan te verdienen gaan ze op zoek naar rekenmoeilijkheden (!), bij lagere schoolkinderen en zelfs middelbare scholieren. Allemaal op kosten van de belastingbetaler.

Het krioelt hier van de logopedisten, ze schuimen alle scholen af op zoek naar probleemgevallen die echt geen probleemgeval zijn. Op zoek naar denkbeeldige afwijkingen... Zo slagen ze erin om constant aan het werk te blijven. Ze worden bijgestaan door corrupte leerkrachten en corrupte directies. Nietwaar directrice An Serpent, PMS-directeur Horbert en logopediste Bernadette S.? Met jullie vervalsingen van IQ-cijfers konden allochtoontjes gratis taallessen volgen! Taallessen als Parels voor de Zwijnen! Taallessen die op niets eindigden, die op zero strandden!... Want een uurtje later sprak het 'patiëntje' thuis weer lustig Turks, en volgende week ging het lustig op vakantie in Turkije... Het is zoals taakleraar J.S. zei: "Ik sloof me uit om hen drie woordjes Nederlands te leren, en als ze terugkomen van Turkije zijn ze álles vergeten."

"Militairen krijgen 50 euro per dag 'bibbergeld' voor veiligheidsopdracht in eigen land"

Toen ik vroeger op pad gestuurd werd naar de gevaarlijke wijk Meulenberg, om daar in het atheneum klassenraden bij te wonen, kreeg ik geen gevarengeld, geen bibbergeld, geen angstgeld, niks. Het was toen bekend dat leerlingen die streng aangepakt werden, het aandurfden om de autobanden van leerkrachten kapot te steken, of om hun carrosserie te beschadigen. Die dingen kwamen nooit in de krant, maar de criminele feiten waren er wel. Meulenberg is er ver mee gekomen, met de bescherming van zijn jonge criminelen...

Lieve slaagt er makkelijk in om vijanden te maken. Dat is haar specialiteit. En dat is echt niet zo moeilijk, dat gaat vanzelf. Ik hoef alleen maar over allochtonen of over seks te schrijven, dat volstaat om enggeestige lezers te doen steigeren. Het liefst willen ze me persoonlijk aanvallen, maar ik sta klaar met riek en moersleutel, en achter de deur staat mijn paraplu ook nog.

In achterlijke en onbeschaafde bewoordingen werd ik er ooit eens op gewezen dat mijn teksten aaneenhangen van de grootste onzin, dat mijn berichten onsamenhangende verzinsels zijn en dat ik 'racistische prietpraat' verkoop. De vulgaire opmerkingen zal ik hier maar achterwege laten, om mijn blog binnen fatsoenlijke perken te houden.

Wie die jammeraars zijn? Wel, behalve enkele zielige anoniemelingen zijn er multiculliefhebbers die het mij kwalijk nemen dat mijn liefde voor migranten, asielzoekers en ander tuig niet groot genoeg is, dat mijn hart voor hen wijder moet openstaan, en zo van die ontroerende toestanden die emoties losweken... Dan luister ik nog liever naar de getuigen van Jehova.

De predikers die mij willen bekeren hebben een tere maag. Mijn berichten blijven in hun prikkelbare darmen rondzwerven, kunnen de uitgang niet vinden, beginnen te rotten, en zetten zich dan om in onverdraagzaam gejammer en gezeur. Het zijn xenomanen met een ziekelijke voorkeur voor asielzoekers, vreemdelingen, minderheden en andere rariteiten. Eentje heeft zelfs een negerinnetje als vriendinnetje... Doorgaans zijn het mijn seksueel en racistisch getinte berichten die onverteerbaar op hun gevoelige maag blijven liggen... Preutsheid en xenomanie gaan blijkbaar hand in hand.

De paus wil niet dat we kweken als konijnen. Hij had net zo goed kunnen zeggen: "Kweek niet zoals kakkerlakken". Maar misschien houdt hij meer van konijntjes.

"Katholieken moeten zich niet voortplanten zoals konijnen. Ik pleit voor verantwoord ouderschap."

Katholieken? De paus viseert de katholieken. Over moslims spreekt hij niet. Die mogen hun dierlijke driften onder de lakens botvieren. Verantwoord ouderschap is voor hen onbestaand. Van zodra boerka, hoofdvodden en andere vodden naast het bed liggen, springt de tijger als een uitgehongerd beest op zijn prooi. En zo ontstaan er hele slierten van kleine moslimpjes. En wij maar denken dat ze aan de bomen groeien, of uit de lucht komen vallen.

De paus zet aan tot seksuele uitspattingen bij de moslims. Hij applaudisseert bij elke voltreffer van een neukende moslim, en kijkt dan goedkeurend naar boven, naar Allah, met de woorden: "Ik krijg de katholieken wel klein, en de westerlingen ook. Moge mijn boodschap u behagen, mijn woorden doen wereldwijd de ronde, ze zijn een flinke stap in de richting van een islamitische heerschappij."

Allah knikt instemmend. Ook hij wil een islamitische overheersing in de hele wereld en een complete teloorgang van de westerse beschaving. "En denk eraan Franciscus: om te heersen moet men kweken!"

Onder het schrikbewind van de psychopathische PMS-directeur Horbert vielen er doden op het slagveld. Vaak denk ik nog aan mijn collega's die hun pensioen niet haalden. Geveld door de stress! In amper 10 jaar tijd waren er welgeteld 2 hartinfarcten, 3 kankers: borstkanker, darnkanker en longkanker, 1 beroerte, en 1 zelfmoord!

De overlevers hielden er ook een en ander aan over, die kwamen nooit helemaal in orde, of tot zichzelf, ze hielden er allemaal wat aan over, aan de onmenselijke werkdruk. De ene zat verwikkeld in een vechtscheiding, nog een andere liep constant  met een fles whisky onder de arm, of met overdosissen kalmeerpillen. Sterfgevallen, echtscheidingen, medicatiemisbruik en alcoholverslaving, dat waren de gevolgen van de onredelijke eisen van Horbert, de psychopaat. Gewetenloos, machtswellustig, manipulatief, emotionele schade berokkenend, en vatbaar voor het kwade, zo zat die Horbert ineen geknutseld. Zijn ouders hebben hem lange tijd 'Horror' genoemd...

Over mijn kroegentochtjes tijdens de diensturen heb ik al eens eerder verteld. Die verzon ik voor mezelf om te ontsnappen aan de hoge werkdruk, om te overleven. Ze werkten therapeutisch en gaven me adrenaline met hopen, en hevige strijdlust ook. 's Ochtends bekeek ik de dagplanning om te zien waar er gaatjes waren om te kunnen spijbelen en om te overleven dus. Knutselen aan een overlevingsstrategie die mijn hachje moest redden! Eigen gezondheid eerst! En ondertussen Horbert misleiden. Heerlijk!...

Alle wegen tussen het PMS en de scholen lagen bezaaid met verleidelijke cafeetjes, knusse terrasjes en onvergetelijke restaurantjes. Elke dag was er wel iéts illegaals te beleven onderweg. Illegale zijweggetjes zijn altijd boeiender dan de saaie hoofdweg, dat is in het echte leven ook zo...

Misschien heeft Lieve zonder het te beseffen ook iets overgehouden aan het helse werktempo? Ik weet het niet, want een zonderling ben ik altijd geweest... Maar de hel heb ik wél overleefd!...

Nu ga ik feministen plagen. En andere vrouwen ook.

Mike Buchanan nam in 2009 ontslag uit de partij van David Cameron toen hij merkte dat op de voorverkiezingslijsten alleen maar vrouwen stonden. Hij zal nu met een mannenpartij naar de Britse parlementsverkiezingen van 7 mei trekken. Omdat de maatschappij teveel focust op vrouwen en anti-man is. "Feministen haten mannen en vrouwen denken dat ze goddelijk zijn." Daarom richtte Buchanan een mannenpartij op. Vrouwen niet toegelaten.

Ik begrijp Buchanan volkomen als hij bedoelt dat 'organiseren' en 'beslissinigen nemen' mannenwerk is. Mannen kunnen ook beter dan vrouwen gulden middenwegen bewandelen, relativeren, redeneren met uitschakeling van gevoelens.

Als vrouwen toch zo nodig willen emanciperen, waarom gaan ze dan niet achteraan een vuilniswagen hangen om zakken op te halen, of in de mijn gaan werken, of septische putten legen?

Freud: "De vrouw is het duistere continent".

Lieve: "Vrouwen zijn geschapen om naar te luisteren en om gelijk te krijgen", "Aan vrouwen iets uitleggen, kost je een jaar van je leven".

Als Turkse moslims mogen liegen om te overleven, dan mag Lieve spotten met Allah en zijn volgelingen. Ridiculiseren en spotten zijn geoorloofd bij elke overrompeling of dreiging van buitenaf ! Uit zelfverdediging, voor ons zelfbehoud en eigenwaardegevoel.

Daarom nu een luchtig fantaserietje over het scheppingsverhaal, gegrabbeld uit de oude blogdoos.

In den beginne was er niets. Daarom schiep God hemel en aarde, licht en duisternis, het uitspansel, aarde en zeeën, zon en maan en sterren, vogels en vissen, landdieren... en tenslotte maakte God de mens naar Zijn evenbeeld... God bekeek alles wat Hij gemaakt had en zag dat het goed was. Hij voltooide Zijn meesterwerk in zes dagen. Op de zevende dag, een zondag, rustte God.

Allah pakte het anders aan. Die sloeg de eerste zes werkdagen over en begon al onmiddellijk te rusten op zondag. Dat was zo vermoeiend dat hij voor de rest van de week ook nog eens moest uitrusten. En zo komt het dat de volgelingen van Allah, de moslims, ook zeven dagen in de week nodig hebben om te rusten...

WIJ hebben een bijbels scheppingsverhaal, maar hoe zit dat met het islamitisch scheppingsverhaal, als Allah al die tijd moest rusten zonder iets te presteren?... Allah is groot, maar WIJ zijn groter!

Schooljaar 1991-1992. Wijkschooltje in Lummen. Elem was het dochtertje van een Turkse vader en een Vlaamse moeder. Het meisje kreeg ontzettend veel aandacht van de lieve juf en van alle kindjes in de school. Ze was uniek omdat niemand in de hele school een Turkse papa had.

Op een dag kwam er een haar in de soep, en in de boter ook, toen het kleuterklasje van Elem medisch onderzocht werd. Op het hoofdje van Elem zat er een hele nest luizen en neten! Zij zag er ook onverzorgd en onhygiënisch uit. Het nieuws verspreidde zich razendsnel in de hele school. Verontruste ouders meldden zich bij de directeur en vroegen om uitleg. Zij wilden het behoud van een zuivere serene witte school, zonder vervuiling, zonder smet, zonder schande.

Toen begon de molen te draaien. Het OCMW was de eerste om zich met het gezin te moeien, op de hielen gevolgd door het PMS-centrum en de dienst Bijzondere Jeugdzorg. Zij stelden allen vast dat het om een probleemgezin ging en de vooruitzichten waren hopeloos. Er kwamen eigenaardige dingen aan het licht, waarna men besloot het gezin van dichtbij te volgen en te begeleiden.

Schets van het gezin. De mama van Elem was niet in staat om voor het huishouden te zorgen omdat ze veel te dik was. Obesitas in een erge graad. Haar lichaam zat haar in de weg. Ze kon zich nauwelijks bewegen. Met moeite kon ze zich wel in haar kleine autootje wringen om haar vriendinnen te gaan bezoeken, of om de hoek een brood te gaan halen. Het gebeurde ook wel eens dat ze Elem vergat op te pikken van school. Ook bij de Turkse papa van Elem werden rariteiten vastgesteld. De man woonde op een ander adres, want pa en ma waren aan het scheiden. De meeste tijd was hij aan het bonjouren in Turkije, en telkens wanneer hij Elem bezocht, had hij dure cadeaus bij. Dure cadeaus?!... En toch kreeg het gezin OCMW-begeleiding omdat moeder niet kon rondkomen met haar beperkte inkomen!

De hele gezinsbegeleiding liep af met een sisser. Vastgeroeste en cultuurgebonden gewoonten laten zich niet zomaar veranderen. Je kan er niet zomaar aan sleutelen of aan prutsen. Na verloop van tijd restte er enkel nog de thuishulp. De mensen van de thuishulp kwamen gewoon wat poetsen, wassen, strijken, boodschappen doen... Ze namen álle werk uit handen van de moeder. Ze gaven haar géén dieettips, géén huishoudtips, géén opvoedingstips. Alles wat ze deden was het huishouden draaiende houden van een luie Vlaamse  moeder en een flierefluitende Turkse vader... 

Twee jaar geleden al trok Hans Bonte aan de alarmbel, maar dat was om meer Vlaamse middelen te eisen voor de inburgering van anderstalige nieuwkomers die Vilvoorde aan het overrompelen en aan het bezetten waren.

Die 'inburgering' waar hij toen zo voor pleitte, om Vlaams geld los te peuteren, wel, die inburgering is een fiasco geworden, anders zouden zijn Syriëstrijders zeker niet naar Syrië vertrokken zijn. Hoe heeft Hans Bonte het Vlaamse geld voor 'inburgering' aangewend?...

En nog érger: hoe zijn de 5 miljoen euro voor extra plaatsen in het onderwijs gebruikt? Ja, nieuwkomers maken nieuwe kindjes, en zo neemt de anderstaligheid gigantische vormen aan. Door de sterke bevolkingstoename kwamen er capaciteitsproblemen in het Vilvoordse onderwijs... Heeft er iemand ooit gecontroleerd hoe die 200.000.000 franken (!) besteed zijn aan de uitbreiding van scholen, aan het creëren van extra plaatsen?... Vilvoorde heeft dat geld gekregen. Wat is ermee gebeurd?

'De Bezetting van Vilvoorde'

Zo begon op 30 mei 2013 mijn stukje over Vilvoorde. Vilvoorde dat uitpuilde van anderstaligen en andersoortigen. Ik begon met Hans Bonte te ontgoochelen, met hem rap uit zijn dromen te helpen en hem van zijn illusies te verlossen. Heer Bonte, nieuwkomers zijn niét gekomen om hier op de schoolbanken te komen zitten of met een engelbewaarder naast zich doorheen onze maatschappij geloodst te worden. Nieuwkomers zijn hier gekomen om zich te nestelen op een plekje waar veel te rapen valt, om zonder bijlessen en zonder enige begeleiding zoveel mogelijk bijeen te graaien wat er bijeen te scharrelen valt van alle luxe dingen die van onze autochtone camions vallen. De motivatie van nieuwe burgers om in te burgeren is een sprookje! Inburgerinsinitiatieven zijn als druppeltjes water naar de zee brengen, of zandkorreltjes naar de woestijn. Waar eindigt de bevolkingsaangroei? Waar eindigen de Vlaamse middelen? En waarom moet de Vlaamse burger instaan voor de eindeloze rij nieuwelingen die zich hier nestelen en zich ongebreideld voortplanten? Is er dan echt geen bodem in de Vlaamse Geldpot?!

Nu ga ik alle moslims tijdelijk wat laten sudderen en smoren in eigen hun sop, om hen daarna door de gehaktmolen te draaien en compleet gaar te laten koken tot er een willoze brei overblijft. En morgen of zo haal ik de pan weer uit de frigo om er wat aan te kneden en te friemelen tot er een nieuw verhaaltje vorm krijgt... Ik schrijf graag in de stijl van een echte keukenprinses, toch ben ik een kluns in de keuken... zij die het minst kunnen, schreeuwen het hardst, nietwaar Lieve? Schrijf dan nu eerst maar iets over een aandoenlijke belevenis van vroeger.

De Hippie

Zijn naam ben ik vergeten, maar in mijn geheugen staat hij gegrift als een flowerpower-typetje dat was blijven hangen in een Woodstockachtige sfeer, waarin hij zich lekker kon afzetten tegen de gevestigde orde. Ik weet niet meer hoe hij heette, dat vind ik spijtig, maar we zullen hem De Hippie noemen. Die naam past het best bij zijn imago. Hij had mooie lange krulharen, was vredelievend, sociaal voelend en hulpvaardig, en liep over van gezond verstand.

Op een mooie dag vertrokken Hippie en Lieve als twee collega's naar een studiedag in het Brusselse Vormingscentrum, waar bijscholingscursussen gegeven werden. Zou het Vormingscentrum nu nog bestaan? Met zijn blabla-theorieën, hypocriete handjesschudderijen, zien-en-gezien-worden zoals op een mondain terras, en nog meer opzichtige komedie en belachelijk vertoon.

We spraken af in het station, Hippie en Lieve. Fijn zo'n bijscholingsdag, zeker wanneer de trein naar Brussel ook in Leuven stopt. Het zou zonde zijn om deze halte te negeren. We weten dat in Leuven de versnaperingen in het wild groeien, en er een romantische mist hangt boven gewelven, gebouwen en straten.

De Hippie loodste me mee naar zijn 'kroeg', zo noemde hij de 'Rodins', zijn stamcafé in Leuven. Bij het binnenkomen was de sfeer overrompelend, en de damp van sigaretten kringelde rondom de tooghangers als erotische nevelen. Maar het meest bedwelmend was de muziek uit de jaren zestig. Je weet wel, Suzanne van Leonard Cohen, Rob Denijs met zijn 16 jaar toen het zomer werd, Benny Neyman met zijn vraag 'waarom fluister ik je naam', en meer van die duizelingwekkende dingen... De mensen werden er allemaal stil van en begonnen zelf te fluisteren...

De rustige klanken en weemoedige muziek nodigden uit om te blijven zitten, te blijven plakken en te blijven babbelen. Het bleef natuurlijk niet bij dat ene pintje en bij dat ene sanitaire stopje, en van het ene kwam het andere. We werden niet verliefd op elkaar, Hippie en Lieve, helaas, maar het scheelde toch niet veel...

Mijn dag in Leuven samen met Hippie was een onvergetelijke belevenis die ik koester als een zalige herinnering aan het verleden...