Er zijn weeral Scholen tekort

Het islamonderwijs neemt onherroepelijke proporties aan, onherstelbare schade wordt aangericht. De islamisering is niet meer terug te schroeven. Het was te verwachten, te voorspellen. Het hoge geboortecijfer bij moslims is hun kracht. Hoe meer islamietertjes er gemaakt worden hoe meer islamlessen er nodig zijn op school. Goed voor de opkomst van de islam over de hele wereld. De islam is behept is met een ziekelijke zucht naar wereldheerschappij. Overal willen moslims in de meerderheid zijn. In die zin is de islam pathologisch en een bedreiging voor de westerse beschaving die op instorten staat. Instroom, eigen kweek en een overproductie van nieuwe moslimpjes leiden tot een demografische uitbarsting die onze traditionele samenleving overhoop haalt.

'Islamfobie', een totaal onzinnig begrip, was het toverwoord om ons te sussen en ons verdraagzaam op te stellen. Tolerantie is echter het begin van eigen ondergang. Met heel veel reverences werd in ons land de islam als godsdienst erkend - de verantwoordelijke idioten moesten vervolgd worden - moskeeën inclusief minaretjes werden erkend, imamopleidingen werden gesponsord, moslimleerkrachten en islamleerkrachten werden gepromoot... Wat konden we nog méér doen om onszelf uit te roeien?...

De toename van het aanbod van islamonderricht in de scholen is 'verontrustend', zegt het Vlaams Belang. Iéder weldenkend mens zou dit 'verontrustend' moeten noemen. Op z'n minst 'verontrustend', eerder angstaanjagend!

Twee ronkende titels van actuele nieuwsberichten heb ik onthouden: "Islamonderwijs in de lift in Vlaanderen"... "Islamonderwijs in Vlaanderen gaat er fors op vooruit"... EN VLAANDEREN ZELF?! Hoe gehavend komt het échte Vlaanderen uit deze islamitische overrompeling?...

Lente! Tijd om het midlifegevoel van me af te schudden. Om mijn ego een glansbeurt te geven, om mijn ego wat op te krikken. En mezelf wijsmaken dat ik zo oud ben als ik me voel. Twintig dus, of dertig of zo... in het ergste geval veertig als ik slecht geslapen heb, of de bloemetjes buiten gezet heb. In het voorjaar weegt mijn midlifegevoel zwaar door. Maar aan een midlife'crisis' ben ik nog lang niet toe.

Mannen hebben het makkelijk. Die gooien hun postzegelverzameling aan de kant en beginnen rond te toeren op een zware motor, of ze gaan valschermspringen, of diepzeeduiken, of snoepen van groene blaadjes.

Maar hoe moeten vrouwen vechten tegen het midlifegevoel? Die zijn aangewezen op een grondige beurt in een beautyfarm voor body- en andere liftings, of ze gaan zich bezinnen in een of andere abdij, liefst eentje waar lieve paters bier brouwen, of ze kunnen gaan praten tegen de bomen en in een innige omhelzing hun diepste geheimen ontfutselen... het is maar goed dat bomen niet kunnen spreken, er zou nogal wat afgekletst worden... Ofwel kan een vrouw in een cabrio gaan rijden en showend rondjes maken over het marktplein, zo van: "kijk mij!"... Of haarextensies laten aanbrengen, zo van die wulpse losse haarsliertjes... Of zich hullen in frivole kledingstukken die de vetrolletjes camoufleren, kleding die verhult én uitdaagt tegelijk!...

Dames die kampen met een storend midlifegevoel raad ik om zeker geen kookcursussen te gaan volgen, ook geen cursus bloemschikken, en ook geen aansluiting bij een turnclub... Anders stevenen ze regelrecht af op een midlife'crisis'!

Dag Bertie, hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag!

Zeg eens Bertie, ge moet u niet verstoppen achter uwen toog hoor. We weten allemaal da ge weer een jaarke ouder zijt. Ge wilt u onzichtbaar maken, de grond in zakken, of achter in uw keukentje stillekes blijven kokkerellen zonder dat iemand u in de gaten heeft... Ge kunt het niet versteken: alweer een jaarke d'r bij!

Hier zet ik je 'in de vitrine' (uitdrukking van blogvriend Houzee). Bloemen heb je al gekregen, 3  dagen te vroeg, van je broer, zei je... ja, ja, van je broer... Het wast een mooi boeketje dat op den toog stond te pronken. En dat nieuwe boeketje van gisteren, dat was van je andere broer zeker?

Bertie, ik wens je nog vele jaren en dat je nog lang mijn glazen mag vullen, dat je nog lang heerlijke streelmuziek mag laten horen, en dat ik je nog lang mag plagen met een Bushbiertje te vragen. Ik ga toch ooit eens echt snuffelen in uw bierkast op zoek naar Bush... Tot straks in 't café!

Directrice An Serpent (zie afbeelding) was lid van een soort broederschap onder leiding van Horbert, die broeder-overste speelde,  en een geslepen manipulator was ie ook nog. Over zijn psychopathische trekjes ga ik het nu niet hebben, die komen een andere keer weer eens aan de beurt.

Serpent en Horbert vonden de weg naar Jozef De Witte van het CGKR om mijn blog aan te klagen. Dat mag ik nooit vergeten, en daarom zullen ze regelmatig terugkeren in mijn blogberichten. In crescendo-stijl... Als je iemand boos maakt, moet je de wraak erbij nemen.

Serpent en Horbert hielden van corruptie. Ze stelden vervalste verslagen op om allochtoontjes gratis te kunnen laten genieten van logopedielessen. Als twee bedriegers samenwerken, is het resultaat in het kwadraat.

Bondgenoten Horbert en Serpent waren uitslovers en dienaars van de allochtone schoolbevolking in een armtierig wijkje waar de zon nooit scheen, met troosteloze straten, verouderde winkels, lege panden met gebroken ruiten volgeplakt met Turkse onzin, vunzige Turkse café's, slonzige moslimmadammen die voortstrompelden naar een of andere aftandse winkel, of naar het schooltje van Serpent om hun jengelende kroost af te halen. Hun logge gestalte op lompe sandalen was een aanfluiting van een normaal vrouwelijk wezen, een belediging voor elk vrouwelijk schepsel zoals God het bedoeld had. Moslimmadammen zijn spotprenten, ze zijn een kruising tussen nijlpaarden en olifanten, gehuld in doffe lakens, muffe sluiers en donkere gewaden.

Westerse waardigheid werd er wél uitgestraald in het andere dorpsgedeelte met het deftige stadhuis, een prachtige kerk gothische stijl, de vertrouwde Generale Bank, een mooi postgebouw, een katholieke school, fatsoenlijke klasse-winkels, nette straten en trottoirs... Dit was het beschaafde dorpsgedeelte.

Hoe is het nu zo ver kunnen komen dat de ene helft van het dorpje een achterlijke woestijn was, en de andere helft westerse trots uitstraalde?... Wel, het wijkje rondom de concentratieschool van An Serpent kende een brutale aangroei van migranten in de jaren 70, 80 en 90. Er kwam gettovorming, een onverkwikkelijk fenomeen, ondanks alle linkse pogingen om tot een multicultureel geheel te komen. De dromers en fantasten van toen geloofden in de goede wil en bereidheid van migranten om zich te integreren en aan te passen aan de bestaande bevolking... Naïeve migrantenwerksters waren ook zo bijgelovig. Nietwaar Martine, Katleen, Natsja en Gülnür?

Als automoblist was het een helse klus om te maneuvreren tussen alle obstakels in de achterlijke woestenij, het was even op je tanden bijten, je verstand op nul zetten, met beide handen het stuur omklemmen, een zesde zintuig was ook niet voldoende, want hier golden geen verkeersregels, het was een jungle waar de dikste snor, de langste rok, en de langst werkloze voorrang had. Soms stond er wel een politieagent op straat, maar dat was een Turk of een Marokkaan die stond te loeren om autochtonen te bekeuren voor een prul...

Ik zou eens de gedachten willen lezen van al die zwartjes die zo wanhopig hunkeren naar Europa. Wat spookt er door hun hoofd? Ik zou zo graag hun geest willen peilen. Bij de eerste voetstappen op Europees grondgebied zou men hen moeten vragen hoe ze hun toekomst in Europa zien, wat ze gaan doen voor de kost, hoe ze hun dagen gaan vullen, wat ze ons, Europeanen, te bieden hebben, wat ze verstaan onder 'een beter leven leiden in Europa' en hoe ze zelf daartoe gaan bijdragen... ALS ze ambitieus blijken te zijn, dan vraag ik me af waarom die massa's jonge mannen niet samen de instabiliteit en armoede in hun thuislanden bestrijden.

Over hun "Helse Tocht naar Europa" en over "De Dood als Metgezel" hoeven ze niets meer te vertellen, dat hebben de kranten al genoeg gedaan.

Maar goed dat bootvluchtelingen niet kunnen vliegen. Vliegvluchtelingen zouden hier met zwermen  neerstrijken, inclusief hun brousse-mentaliteit en onderontwikkeling, en zich razendsnel verspreiden over heel Europa. Europa bezaaid met marginalen, losers en rioolratten. Stel je voor. Het oorspronkelijke Europese landschap verandert, wordt vernietigd, er is geen vegetatie meer, geen cultuur meer, geen rijkdom meer. Sprinkhanen gaan ook zo destructief te werk (12 april en 19 april op dit blog: De Sprinkhanenplaag).

De geschiedenis van grote beschavingen leert ons dat volksverhuizingen leiden tot chaos en ontreddering, ze hebben een vernietigend effect. Achterlijke bevolkingsgroepen kunnen doorgaans niet thuisblijven, en als ze dan, gepakt en gezakt met hun vreemde culturen, van een heel andere plek van de aardbol elders aanschuiven om er mee te snoepen van rijkdom en weelde, zetten ze de bestaande samenleving op stelten. Al het waardevolle van een rijke beschaving glijdt weg in de afgrond, alle structuur wordt ondermijnd, waarna de afgebrokkelde rijke beschaving vervalt om nooit meer weer te keren... Het Verval!

Raad van Europa erkent derde geslacht 'X'.

Transgenders hebben nu drie keuzemogelijkheden: M, V en X. Wat een luxe!

Nu kunnen alle twijfelaars en besluitelozen op hun beide oren slapen. Zij die hele dagen piekerden "ben ik nu een man, of ben ik een vrouw?", en halve nachten wakker lagen om 's ochtends nog altijd niet te weten bij welke groep ze hoorden: M of V? V of M?...

Seksloze tussensoorten, labiele seksgevallen met een hele waaier van seksvariëteiten, zij die zichzelf niet aanvaarden, ontevreden zijn over hun eigen lichaam, in een ander lichaam willen wonen... alle sekseneutralen zonder identiteit en zonder nummerplaat kunnen nu terecht in het hokje 'X'.

Met 'X' kan je alle kanten uit, driemaal genieten van seks, seksgenot in het kwadraat. 

Tegenwoordig wordt er veel gemediteerd en gefilosofeerd over het eigen geslacht. Daarom moeten er voldoende alternatieven aangeboden worden en stelt Lieve nog een vierde mogelijkheid voor, de 'Y'-variëteit, het vierde geslacht 'Y'. De Y'ers willen alle seks uit hun leven en uit hun lichaam bannen, compleet seksloos door het leven willen ze gaan. Zij willen geen M, geen V, geen X. In de Y-groep zitten de penislozen, de baarmoederlozen, de clitorislozen... ze hebben enkel nog een lichaam, zoals geslachtsloze engelen... En nu maar hopen dat de Raad van Europa ook het vierde geslacht 'Y' erkent.  

Vanavond is er op tv de film 'Fatal Attraction', een schitterende thriller met in de glansrollen Michael Douglas en Glenn Close. Deze film wil ik graag aanbevelen aan alle overspeligen, schuinsmarcheerders en scheveschaatsrijders. Na het zien van de film zullen ze zodanig geschrokken zijn dat ze hun buitenshuisactiviteiten graag willen afleren... Tot mijn spijt.

Iedere ochtend verscheen ze in school met de zwarte raaf op haar schouder, en een boekentas vol met toverformules. Formules om Vlaamsblokkers in haar school te betoveren, om hen tot andere inzichten te brengen. Maar Prutsmans bracht er niets van terecht, met haar gepermanente hersenen kon ze niet meer wijs uit alle toverspreuken en ratelde er maar wat op los.

Prutsmans rolde van de ene stommiteit in de andere blunder. Blunderen en flateren, dat deed ze met haar volle verstand en uit eigen vrije wil. Een prachtige illustratie van haar stunten was het bordje 'School zonder Racisme' dat ze op de speelplaats wilde ophangen op een opzichtige plaats. Ze pakte daartoe een laddertje dat gelukkig wat wiebelde en toen donderde ze naar beneden met veel rokkengezwaai en bliksemstralen. Een prachtig vuurwerk!

Ze worden door hun ouders overbeschermd, hoeven niet na te denken over geldzaken, krijgen zakgeld, moeten hun hoofd niet breken over essentiële leefkosten, en vaak sparen ouders zelfs in hun plaats. Zo verhinderen ouders hun kinderen om zelfstandig met geld te leren omgaan. Door die overprotectie houden ze hun kinderen financieel dom.

Het Cebud werkte in zijn onderzoek nauw samen met het Vlaams Centrum Schuldenlast (VCS). Beiden wezen uitdrukkelijk op de belangrijke rol van de ouders bij het verantwoord en zelfstandig leren omgaan met geld. Ook het onderwijs wordt gevraagd om meer aandacht te besteden aan financiële opvoeding.

Het Vlaams Centrum Schuldenlast dringt bij onderwijsminister Crevits aan om zwaarder in te zetten op financiële educatie op school. Directies en leerkrachten moeten er meer aandacht aan besteden.

Crevits belooft verbetering: "Dit najaar start het debat over de actualisering van de eindtermen, en financiele opvoeding zal er deel van uitmaken."

Klinkt allemaal goed en wel, maar wat mij intrigeert is de naam van de coördinator van het Vlaams Centrum Schuldenlast: Mohamed El Omar. Niet bepaald een Vlaamse naam voor een Vlaams Centrum. Ik hoorde liever Pol of Pier, of Jan of Jef, dat mag ook... Of Gust of Tuur of Lowie... maar toch geen Mohamed!... Ik blijf dit zaakje in de gaten houden.

En dan heb ik ook zo m'n argwaan tegen financiële voorlichting op school. Geen enkele les, geen enkel vak op school kan verhinderen dat ouders hun oogappels overladen met  zakgeld en hen financieel dom houden.

De Sprinkhanenwerkgroep Natuurpunt heeft een paar jaren geleden in ons land een sabelsprinkhaan gespot. Een sabelsprinkhaan heeft kleine vleugeltjes en zingt met een zoemend geluidje. Hoe is het hier geraakt, dat sabeltje met zijn korte vleugeltjes? Met wie is het meegelift? Dat weet men niet. Een zingend mannetjes-sprinkhaantje, hoe moet dat dan met de voortplanting? Laat het maar zingen, want als er vrouwtjes-sprinkhanen verschijnen, dan zal ons sabeltje gauw stoppen met zingen.

Zwermgedrag is er enkel voor meelopers die zich volproppen met de beschikbare lekkernijen en daarop parasiteren. De groepsvorming bij sprinkhanen doet de serotonine in elk individueel insectenlijf verhogen. Volgepompt met adrenaline komen ze in een opgefokte bewustzijnstoestand, en dan is een destructieve zwermvorming met een sterk samenhorigheidsgevoel het gevolg. Overal waar ze landen delen ze de lakens uit en doen ze zich gulzig tegoed aan de rijkdom van anderen. Een kale vlakte waar niets meer te beleven valt, blijft er dan over...

Zo werkt dat ook met de sprinkhanenplaag die Europa teistert (zie mijn blog 12 april), de niet te stuiten instroom van sprinkhanen die door hun ijzersterke groepsgevoel in staat zijn om al onze velden met gewassen en granen en vruchten kaal te vreten. Rijke oogsten worden vernietigd. Het is een ramp voor de eigen bevolking. Aan onze overvloed zal echter ooit een einde komen! En als er niets meer te schransen valt, vliegt de destructieve zwerm naar andere oorden, om daar alles kapot te maken en te vernietigen, om alle bestaande luxe en welstand naar de knoppen en naar de hel te helpen...                

Zo nu en dan verliezen de beestjes onderweg een deel van hun soortgenoten die verdrinken tijdens de oversteek naar hun gedroomde walhalla... Zo hoort het, volgens de wet van de sterkste, zoals in de jungle of in de woestijn, enkel de besten moeten overleven. Kwaliteit en superioriteit moeten bovendrijven, zo hoort het. En minderwaardigheid moet vernietigd worden. Inferioriteit moet verdrinken... bij de oversteek naar contreien waar ze de rust van de oorspronkelijke bewoners verstoren en er de samenleving broos en onevenwichtig maken.

Daarom mogen we geen medelijden hebben met verzopen vluchtelingen... Tenzij we onszelf willen vernietigen!...

Vroeger, toen Lieve nog in Kinderland woonde, was 'straf' heel gewoon in een strenge nonnenschool. De nonnen hadden een hekel aan mij, er was iets tussen ons dat niet wilde klikken. Een beetje gehavend ben ik er dan toch doorheen gesparteld. Alle nonnen wonen nu in de hel waar ze door Satan voor eeuwig geplaagd zullen worden. Da's hun verdiende loon. Omdat ze me strafregels deden schrijven, eindeloze rijen, ontelbare bladzijden, en steeds hetzelfde zinnetje...

Op een zonnige dag tijdens een saaie les, speelde Lieve met een gom, een dikke witte gom die mals en zacht aanvoelde als een babyvelletje. Het zonlicht scheen helder op mijn bank, en toen tekende ik met de gom een mooie grote peer, slank bovenaan en naar onder toe boller met zachte rondingen. Ziezo, de welvingen zitten op de juiste plaats. Nu nog een grappig steeltje er bovenop en enkele streepjes om de peer te doen glanzen. Het geheel was goed van compositie en uitzicht. Lieve was trots en tevreden.

Tweehonderd regels "Ik mag geen peer op mijn bank tekenen", dat waren acht eentonige bladzijden met saaie regels zonder enige afwisseling. Het trok er niet op. Daarom vond ik dat het geheel versierd moest worden. Dus tekende Lieve op de randen naast de strafregels allemaal peertjes, een hele boomgaard. Het resultaat was prachtig, en fier gaf Lieve haar strafregels aan de non. Die bekeek me berispend en besloot om mijn ouders op school te ontbieden voor een onderhoud. Alsof het om een ernstig vergrijp ging...