Zo dadelijk op VTM 21.35 uur speelt Richard Gere een rijke banker die nog snel zijn zakenimperium probeert te verkopen voordat zijn uitgebreide financiële fraude aan het licht komt...

Dames, zijn jullie allemaal mooi opgetut? Want Richard Gere komt op tv!

Victor heeft onlangs een poging gedaan om mijn illusies weg te toveren: "...minder-goed nieuws voor onze lieve Blogbazin: "Richard Gere (65) heeft "al een jaar" relatie met Spaanse van 32.  Artikel in hln/showbizz op 24/06/15.    Geen nood hoor, er zijn nog genoeg mannen over om van te dromen.

Geeft niets hoor Victor, ik kijk niet naar een trouwring minder of meer, ook niet naar een trouwboekje...

Deze film is weer eens een gelegenheid om te schrijven over:

De Laatste Dag van mijn Leven

Mijn allerlaatste dag moet er eentje zijn van onbezonnen losbandigheid en tomeloze drift. Ik wil terug naar het landelijke Vlaanderen van 1900, en naakt gaan zwemmen in het heldere beekje waar de Witte van Zichem met zijn vriendjes ging zwemmen, en dan zalig in het gras gaan liggen waar warme zonnestralen mijn lichaam opdrogen. Ik wil met Richard Gere gaan wandelen door weidse velden en onder een grote lindeboom de liefde met hem bedrijven. En dan gaan we samen terug naar het beekje om wat af te koelen. Op het malse gras spreiden we een dekentje, en genieten we van Champagne en Aardbeien. Als dat met Julia Roberts kan, dan moet dat met mij zéker lukken... De combinatie van champagne en aardbeien geeft aan onze lichaamssappen een magische kracht, en we beginnen opnieuw te minnekozen. Eerst wat speelse aanrakingen, en dan... een dodelijke extase!... Daarna is alles afgelopen, geen heden meer, geen toekomst meer. Alleen 'vroeger' blijft over...

Een web van roddels

Lyceum, schooljaar 1994-1995. Het incident is al meer dan 20 jaar oud en toch herinner ik me alles nog haarfijn. Ik raakte toen verstrikt in een web van roddels, leugens, afgunst, achterklap en laster. Dankzij juridische bijstand ben ik eruit kunnen spartelen.

Hoofdrolspelers

Vier vrouwen, vier vriendinnen, vier roddelende wijven, en alle vier koesterden ze zich onder de beschermende vleugels van Horbert, PMS-directeur en regisseur van het drama. Horbert liet zich misleiden door klaagzangen en fantasieverhalen van het vrouwenclubje. Altijd al was hij een begrijpende biechtvader voor klagende vrouwen. Met zijn zalvende stem wist hij hen in te palmen en beloofde acties om hen te imponeren. Hij vergat wel de correctheid na te gaan van de roddels die op hem afkwamen.

Wie waren die vier krengen?

Om te beginnen was er directrice Prutsmans met een ziekelijke belangstelling voor leerlingen-in-nood, voor hang- en tuigjongeren, voor familiale probleemsituaties, om er eindeloos over te zeuren en tot op de bodem uit te pluizen. In haar bovenkamer zaten lekken en toch kon het ongedierte dat erin huisde niet ontsnappen.

Er was ook maatschappelijk werkster Marie-Jeanne, net zoals Prutsmans geobsedeerd door sociale randgevallen in school. Zij koos op eigen houtje (!) als begeleidingsgeval een gevaarlijk meisje, een eerstejaarsleerling. Annick was haar naam, een meisje vol complexen en boosaardig. Als kind werd Annick seksueel misbruikt door een familielid. Later meer over deze perverse man die zelfs een boek schreef over 'De Europese droom'.

De overbezorgde moeder van Annick heet Laura. Zij woont in Alken. Ik zal het niet vergeten. Vijanden mag je niet vergeten en vooral niet vergeven. Vergiffenis geeft hen carte blanche om  opnieuw ravage aan te richten.

Een fatale combinatie van vier samenzweerderige vrouwen

Prutsmans, Marie-Jeanne, Annick en haar moeder Laura sloten innige vriendschap en hitsten elkaar op met leugens en verzinsels die ze bij biechtvader Horbert uit de doeken deden, om zich interessant te maken bij pater Horbert. Zijn luisterend oor deed wonderen en dikte de fantasieën van de roddelwijven aan. 

Beoordelingsfout

Na een aantal slopende weken met juridisch geharrewar, verwaterde het hele voorval. Het had geen enkele grond om op te staan. Het liep af met een sisser. "Sorry Lieve, het was een beoordelingsfout"... Dat was alles...                 

IMF: "Griekenland heeft 50 miljard euro extra nodig"

Ik heb een koffertje met zwart geld dat ik kwijt wil. Inhoud: 50 miljard euro. Precies genoeg om de Griekse crisis te helpen oplossen. Morgen stap ik op het vliegtuig richting Athene. Als daarmee de Griekse soap kan opgelost worden...

Pffft pffft, hijg hijg, zucht zucht... Dus ik was bezig met te vertellen dat ik liever een pintje ging drinken bij Bertie dan mee te helpen met het ophijsen van drenkelingen in mijn bootje. Ik moet er niet aan denken als ik ze daarna ook nog moet uitwringen, of afdrogen, of misschien nog ergere dingen...

Kijk eens aan, Bertie heeft haar café omgetoverd in een soort kerk. Donker interieur, donkere nissen, duistere tapkranen, onvervalst en echt, tapkranen die niets van hun glans verliezen, nietwaar Walter?... Alle gordijnen waren dicht om de felle zonnestralen te weren. En er was ook nog ingetogen klassieke muziek om de oren te strelen. Als ik vroeger zó in een kerk ook nog bier kon krijgen was ik nooit afvallig geworden...

Kleine-Brogel was vandaag echt weer eens het heetste plekje van de hele aardbol. Als je op het terras durft te gaan zitten, smelt je weg als ijs voor de zon. Je wordt onzichtbaar. Er blijft echt niets meer van je over. Je bloed gaat koken en je begint te raaskallen. Niet erg als je in je eentje bent, maar in gezelschap is het best genant. De parasols bieden geen soelaas meer, ze broeien onder de genadeloze zonnestralen die loodrecht mikken op de schuimende pintjes. Lezer/drinker, probeer één te worden met je biertje en drink het vlug leeg, anders is het binnen de vijf minuten verdampt. Weg! Vervlogen!

Gisteren was er op ÉÉN een uitzending over 'Buitengewone kinderen'. Ik heb het niet gezien, ik kijk nauwelijks tv, hooguit wel eens naar knappe Frank De Boosere. Volgens het tv-blaadje ging het over een meisje met een hersentumor waardoor ze slecht kan bewegen en epilepsieaanvallen heeft. Goed, maar wanneer komen er eens mensen aan bod waaraan niets hapert of die overlopen van kwaliteiten en talenten? Waarom de klemtoon op 'minder'validen? Er zijn toch ook 'meer'validen? En allemaal samen zijn ze 'andersvalied'. Allemaal buitengewone mensen, de zwakkeren én de sterkeren.

En zo kom ik bij mijn bedenking van vandaag: Buitengewoon Lager Onderwijs (BLO) is er altijd geweest voor ZWAKBEGAAFDEN. Waarom geen BLO voor HOOGBEGAAFDEN? Zij zijn toch ook 'buitengewoon'?!

Buitengewoon onderwijs, uitsluitend voor verstandelijk minderbedeelden, is een zuivere discriminatie van de hoogbegaafden. Hoogbegaafden hebben recht op elitair onderwijs dat afgestemd is op hun superieure verstandelijke capaciteiten! Net zoals de zwakbegaafden onderwijs krijgen dat aangepast is aan hun beperkte verstandelijke mogelijkheden...

En als er enkel BLO mag bestaan voor zwakbegaafden, dan betekent dat het promoten en kweken van achterlijken en debielen, van stompzinnigen en zwakzinnigen, van onderontwikkelden en primairen, van gekken en idioten, van zwanzers en zeikerds, van kwakzalvers en andere imbecielen ...
Genieën en supergetalenteerden worden gediscrimineerd! Zal ik eens naar het CGKR stappen?...

Onze jeugd blijft ons achtervolgen. Herinneringen aan vervlogen jeugdjaren zijn soms tedere beelden om je eindeloos in te verliezen. Beelden van vroeger kunnen plotseling oprijzen en daarna vervagen, en dat doet pijn, omdat er zoveel tijd overheen gegaan is.

De film 'The summer of 42' helpt een handje mee om met weemoed terug te denken aan een Eerste Echte Liefde.

Het verhaal van Herman Raucher werd meesterlijk verfilmd door Regisseur Robert Mulligan. Zijn nostalgische prent gaat over een "wonderlijke liefde waaraan elke jongen alleen in zijn stoutste dromen denkt"... En: "In hem ontvlamt een typische jongensliefde: ongemotiveerd en eindeloos warm"... Onschuldige Verliefdheid...

Onderwijsminister Crevits kreeg een bizar voorstel: "Mevrouw Crevits, maak van klimaatopwarming een apart vak op school."  Historicus Pieter Boussemaere richt zich op gebiedende toon tot de minister. Hij vraagt niet, hij smeekt niet, hij beveelt.

Ik hoop dat de minister zijn bevel in de doos met oud papier gooit.

Boussemaere schreef een boek: 'Eerste hulp bij klimaatverwarring', waarom de opwarming van de aarde veel meer is dan een milieuprobleem, waarom de huidige opwarming uitzonderlijk is, waarom zoveel mensen de klimaatkwestie negeren... daarover gaat zijn boek en dat wil hij nu waarschijnlijk in de scholen promoten.

En dan hebben we ook nog milieuactivist paus Franciscus. In zijn nieuwe encycliek roept hij westerlingen op om soberder te leven, om minder te consumeren en te verteren. We moeten welvaart inleveren om het milieu en onze planeet te redden.

Minder welvaart? Meer milieu?... Eerst bewerkt de paus de gevoelens van westerlingen om hen week te maken voor de toekomst van de aarde, om vervolgens te suggereren dat de westerse welvaart onrechtvaardig is en verdeeld moet worden over de minderbedeelden van de hele wereld. Hoor ik daar geen linkse geluiden over 'iedereen gelijk en iedereen evenveel'?

Het probleem is de overbevolking. Er zijn teveel mensen. Nu al lopen er 7 miljard mensen rond op deze aardbol, en er zullen nog vele miljarden bijkomen. Hoe meer mensen hoe meer conflicten en oorlogen, hoe meer mensen hoe meer afvalstoffen. Ik denk niet dat de paus de mensen zal oproepen om minder kindjes te maken. Daarom zal ik het maar doen: "Totale afschaffing van alle kindergeld en extra belasting betalen voor elk kind dat er bijkomt"... Voor het welzijn van onze planeet.

... een Triporteur From Heaven. Dat is een Vlaams biertje, drie jaar geleden uitgevonden door brouwer Bert. Bert bakt zijn mouten zelf en ontwerpt ook nieuwe mouten in zijn eigen moutbakkerij in Bree (Limburg).

De afbeelding laat drie bierviltjes zien die in elkaar passen als een stripverhaal. We zien een guitig mannetje met een bakfiets. Wel dat mannetje bestaat echt! Het is Bert himself, hij woont in Bree waar hij in zijn brouwerij ook nog andere lekkere biertjes op het vuur heeft staan.

Links en rechts van Bert zien we de twee sterkste troeven van de triporteurbieren: bier uit de hemel en bier uit de hel. Het mannetje met de bakfiets heeft in de hemel blonde biertjes afgeleverd en neemt wuivend afscheid van zijn twee verleidelijke stoeipoesjes. Daarna brengt hij het helse donkere bier naar de duivels in de hel. Duivels zijn ongeduldig en pikken al enkele flesjes... terwijl Bert nog in volle extase aan het genieten is van het hemelse uitzicht inclusief glooiende boezems en een vol glas in de hand. Wat kan er nog erger zijn dan volle boezems en volle glazen?

"Griekenland op Rand van Chaos"... Ja, dat komt er van als Grieken hun handen niet uit de mouwen kunnen steken en gewend zijn om altijd geld toegestopt te krijgen.

Ondertussen ligt Europa te zieltogen en te kreunen onder de instroom van massa's vluchtelingen. En toch las ik onlangs in HBVL een column van Lore Abrahams over Bootvluchtelingen. Een jonge vrouw, een mama van drie kindjes, komt ONS vertellen over het zielige lot van bootvluchtelingen. En daarbij gaat ze op de sentimentele pathetische toer, waarbij ze het drama van bootvluchtelingen in een handomdraai verdraait in een beschuldiging aan het westen dat niet bereid is om die zwalpende stumperds op te vangen. "En wat doen onze staats- en regeringsleiders ondertussen? Vrolijk de andere kant uitkijken."...

Terwijl Europa bezig is met zichzelf te vernietigen, raaskalt de mama van 3 kindjes voort over bootvluchtelingen: "Smachtend naar een ander leven in betere oorden... Hoe radeloos ben je als je zulke gevaren trotseert?"... "60 miljoen mensen op de vlucht voor oorlog, geweld of vervolging. Zij lieten alles achter op zoek naar bescherming... Kinderen, ouders, grootouders, studenten, arbeiders, journalisten... die hun leven riskeren op gammele bootjes op de Middellandse Zee, weg van de miserie, op zoek naar veiligheid en geluk."

Haar verhaal is geromantiseerd, niet levensecht: "Met mondjesmaat worden vluchtelingen toegelaten op westers grondgebied... het liefst worden hulpeloze mensen op grote afstand gehouden... het gespuis moet van ons erf weggejaagd worden"... Ik denk dat de mama haar verhaal van achter haar kookfornuis bedacht heeft, ver weg van de realiteit...en toch mocht ze haar verzuchtingen kwijt in de krant?...

Eerder al schreef HBVL over "De helse tocht naar Europa, met de Dood als enige Metgezel"... Klinkt tragisch, het is zo'n beetje spelen met de gevoelens van de lezer, om hen op een dwaalspoor te brengen, om hen te overtuigen van de slechtheid van Europeanen wiens armen niet wijd genoeg open gespreid zijn om die arme drommels op te vangen.

De mama van 3 kindjes legt ons uit hoe schaamteloos het westen is in de opvang van al die sukkelaars die hun leven wagen in een bootje waarvan ze weten dat het schuitje nooit heelhuids Europa kan binnendrijven. En toch worden die wanhopigen opgehemeld tot in de verste uithoeken van het hemelijk halfrond.

De 'Ode aan de Vluchteling' van Lore Abrahams kwam op mij over als een 'Weg met het westen, weg met Europa, leve de Vluchteling, leve de Overrompeling van Europa, leve de Vernietiging van Europa'... WEG MET ONS...

Nu ga ik iets vertellen over één van mijn eerste ervaringen met een islamleraar.

Op een zwoele zomerdag werden Lieve en Wies  op pad gestuurd naar het atheneum waar de islamleraar op hen wachtte. Het beloofde een moeilijke dag te worden, met moeilijke mensen en onmogelijke gesprekken. Hier komt gesodemieter van... De mussen op het dak van het schoolgebouw voorspelden al kwekkend een akelige dag: "Lieve, zet je schrap want er gaan rare dingen gebeuren vandaag." Mussen kunnen in de toekomst kijken, dus luisterde ik naar hen. Ik haalde mijn opperste alertheid tevoorschijn en begaf me in het hol van de leeuw, samen met Wies aan mijn zijde. Het liefst was ik in m'n eentje de arena binnengestapt, maar collega Wies wilde graag het spektakel meemaken.

En inderdaad, daar begon het Turks gezeik al. De islamleraar weigerde om te bemiddelen in een Turks gezin, waar de zoon iedere woensdagmiddag koranlessen volgde en daarom geen tijd had om zijn huiswerk te maken. De islamman werd gesteund door mensen van het integratiecentrum die ook aanwezig waren. Deze integratiemensen kozen uiteraard partij voor het Turks gezin. Ik heb me altijd afgevraagd waarom het 'integratie'centrum eigenlijk bestond. Uitzichtloze discussies volgden, en intussen bleven de integratiemensen bij hun eenzijdige standpunt.

Het wartaaltje van de islamleraar maakte de miserie compleet. Toén was de maat vol. Lieve en Wies besloten eensgezind om ermee te stoppen. Zonder afscheid te nemen vertrokken we naar betere oorden. En als er een cafeetje op je weg ligt, moét je er binnengaan, aangezogen door geheimzinnige krachten, en zo. En daar zaten we dan, Lieve en Wies, op gelijke golflengte, achter een schuimende kelk. De spanningen vloeiden zó van ons af en de frustraties van vanochtend ook.

Lieve en Wies waren trots op hun geslaagde wraakactie van vandaag. Zij wensten de lastigaards van vanmorgen naar de maan, ze mochten ook allemaal naar de pomp lopen, of de boom in kruipen.

Het woord 'woonwagenbewoner' is al keurig ingeburgerd.  'Zigeuner' mag niet meer. We moeten echt op onze tellen passen om niemand te kwetsen of te stigmatiseren. 't Is allemaal vlug gebeurd tegenwoordig, met al die kwetsbare groepen en andersgesocialiseerden.

Het Gelijkekansencentrum en het Minderhedenforum, beiden overeind gehouden door Vlaams geld, bewieroken etnische minderheden. Stamhoofd Wouter Van Bellingen en bendeleider Jozef De Witte protesteerden eerder dit jaar tegen het woordgebruik 'Zigeuner'.

Nu heeft het Minderhedenforum een prijs uitgereikt aan het Kinderrechtencommissariaat omdat het commissariaat zich zo fel inzet voor zigeuners en opkomt voor de rechten van zigeunerkinderen. De prijs was een Gouden Woonwagen. 

Met kinderen rondzeulen van de ene drassige weide naar het andere onherbergzaam terrein, het moest strafbaar gesteld worden, het is een vorm van kindermishandeling. Straffen? Neen, er worden prijzen uitgereikt.

Wegwuiven van regels en voorschriften

Als een school een maatschappij in het klein is, dan moeten we ons hart vasthouden. De algemene tendens op school is dat leerlingen hun voeten vegen aan het schoolreglement en met hun klak gooien naar bevelen en orders... Allochtone leerlingen bezaten een bijzondere gave om dat allemaal te kunnen, zonder blikken of blozen. Alsof onaangepast gedrag in de genen van een vreemde etniciteit zit. Logisch, ontworteling brengt gewetenloosheid met zich mee. We hoeven het niet te ontkennen of te negeren, het ís gewoon zo, het was gewoon zo, en dat waren ook mijn ervaringen.

Waarom de leraar zich zo boos maakte

Toen twee Turken een A-attest kregen tijdens de deliberatie van juni 1990, geslaagd dus, was de maat vol voor leraar Huybrichs. Hij ontplofte. En sloeg toen zó hard met zijn vuist op tafel, dat het hele gebouw op z'n grondvesten daverde. Leraar Huybrichs was boos omdat twee Turken geslaagd waren zonder iets gepresteerd te hebben, terwijl een Vlaamse leerling die hard gestudeerd had, een tegenvaller had met wiskunde en wetenschappen, en dus gebuisd was.

De vulkaan barst uit en de kruik breekt op het water

Telkens ik vroeger in de nabijheid kwam van leerkrachten, hield ik pen en papier in de aanslag. Zo heb ik heel wat wijsheden en onzin kunnen vergaren. Een leraarskamer was voor mij een snoepwinkel waarin ik moeilijk kon kiezen tussen de uitspraken van leerkrachten, inclusief de islamleraar. Zo noteerde ik ook flarden van kreten van leraar Huybrichs toen die in volle colère schreeuwde: "Leerlingen die studeren worden gestraft, en die niét studeren worden beloond... De gebuisde leerling heeft zijn best gedaan, terwijl twee luieriken en spijbelaars wél geslaagd zijn! Waar zijn we naartoe aan het gaan?!". Zijn gelaat liep rood aan, hij was het kennelijk écht beu dat migrantenleerlingen beschermd en bevoordeeld werden. Leraar Huybrichs was duidelijk in zijn speach, je kon hem niet mis verstaan. Zijn collega's waren het met hem eens, maar ze zwegen...

Het gezeur over luxeverzuim is alweer in volle gang. Terwijl we een heel schooljaar lang niets horen over allochtone spijbelaars, die veel meer bedreven zijn in onwettige afwezigheden dan onze Vlaamse leerlingen.

Vlaamse luxespijbelaars gaan gewoon de laatste week van een trimester mee met hun ouders de vlieger in, ofwel op de achterbank mee naar zonnige zuiderse oorden of naar verre skigebieden... Het wordt echt een gewoonte. En de scholen breiden de laatste vrije dagen hoe langer hoe meer uit. Want delibereren valt niet mee als ouders en leerlingen om de haverklap een beoordeling kunnen aanvechten. Een B- of C-attest moet grondig verantwoord worden of er staan ouders aan de schoolpoort om te protesteren tegen de beslissing van de klassenraad. Ik vind dat ouders teveel macht gekregen hebben, en hun klachten zijn bijlange niet altijd gegrond. Mijn kind, schoon kind... Geef ouders minder macht, dan zal de tijd tussen het einde van de examens en het begin van de vakantie vanzelf beduidend ingekort worden.

Vroeger, met de broederkes en nonnekes was het anders. Er waren oppassers genoeg in de school om op de leerlingen te letten. Die geestelijken mochten toch niet het klooster verlaten om zich te laven aan wereldse genoegens.

Het derde trimester in het onderwijs! Om te beginnen: ik ben voorstander van 'tot-de-laatste-snik', dat wil zeggen volgende week dinsdag 30 juni 16 uur luidt de bel en begint de zomervakantie. En geen seconde eerder! Het derde trimester stelt zo al niets voor als het gaat om leerstof aanbrengen. Leerlingen keren nauwelijks terug van de Paasvakantie of ze tuimelen alweer in allerhande verlengde weekends, 1 mei, Hemelvaart, Pinksteren... en dan volgen examens waarna helemaal niets meer gebeurt tot een eind in september, want de eerste weken van september moet er warm gelopen worden én... worden er al plannen gemaakt voor de herfstvakantie. Leerstof aanbrengen, kennisoverdracht, daarvan is er weinig sprake van zowat april tot september, een half jaartje ligt alles zo goed als stil. Hoe kunnen scholieren dan degelijk voorbereid worden op Hoger Onderwijs als de fundamenten in het middelbaar zo wankel gelegd worden?!

Terug naar het allochtoon verzuim. Over de geroutineerde spijbelaars in allochtone middens sijpelt er weinig door in de media. Ik denk dat journalisten de opdracht krijgen om er fel over te zwijgen, zeker die van het linkse Belang van Limburg. En tóch zijn ze d'r, de hardnekkige onwettige afwezigen, waarvan de klassenraad zich in bochten wringt om hun afwezigheden wit te wassen. Zo heb ik het zien gebeuren dat migrantjes samen met de hele familie in de helft van juni vertrokken naar Turkije of Marokko. Om dan in de loop van september rustig terug te keren vanuit hun verre thuisland naar onze Vlaamse scholen. Ik herinner me nog dat er heel even sprake was om deze allochtone schoolafwezigheden te legaliseren. Dat was de tijd dat het woord 'luxeverzuim' nog niet bestond.

Het Europees Milieuagentschap onderzocht de toestand van de zeeën en besloot dat alle zeeën rondom Europa vies en ongezond zijn. Afval en schadelijke stoffen drijven er rond, meestal afkomstig van het vasteland...

Van het vasteland? Ik denk eerder in de richting van de overbevolkte wateren waarop nog nooit zoveel mensen tegelijk rondgezwalpt hebben als de laatste paar jaren. Het lijkt er op dat het Milieuagentschap de werkelijke vervuilers wilt verschonen van de smeerboel die in de wateren terecht gekomen is. Het zwijgt over de massa's bootvluchtelingen die in hun zucht naar avontuur aangezogen worden door het beloofde continent Europa. De lange boottochtjes werken op darmen en ingewanden. Bootvluchtelingen zijn ook maar gewone mensen, zeggen ze toch, en die hebben ook hun gewone noden net zoals wij. Maar WIJ hebben een propere badkamer. En wat doen bootvluchtelingen? Juist ja.

En als iedere vluchteling ook nog een paar lege blikjes overboord kiepert, komen we al gauw aan een héle afvalberg. Om nog maar te zwijgen van de ontelbare lijken die in de zeeën drijven. Ja, ook menselijke resten en stoffelijke overschotten maken zeewater vuil en ongezond.

Ziezo, wie gelooft er nu nog dat het drijvend afval in de zeeën afkomstig is van het vasteland?...