Een inzender stuurde me volgende brief.
Brief van een Belg met gevoel voor humor aan alle moslims.
Ik richt mij tot alle moslims van Frankrijk, België en heel Europa.
Mijn familie en ikzelf willen ons graag in Marokko, of Algerije of Turkije vestigen.
Mijn buren en vrienden, die aan ons gehecht zijn, zouden ons het liefst volgen, natuurlijk ook hun familie en de vrienden, daarvan zijn er ook weer de vrienden van hen en...
We zullen dus met heel velen in Uw land zijn. En omdat we allemaal Katholiek zijn, moeten er kerken gebouwd worden, en MOETEN wij subsidies krijgen van de Marokkaanse en Algerijnse Staat.
Daarom moeten er straten afgesloten worden voor onze processies. Maar wees gerust, bij ons is dit slechts één keer per jaar voor de Heilige Maagd Maria, en niet... 5 keer per dag.
Wij willen dat uw feesten verboden worden, want die zouden onze christelijke gemeenschap beledigen.
We eisen dat onze kinderen op schoolreis kunnen gaan met een kruisje om hun nek en we willen onze sandwich met ham kunnen nuttigen op school of op het werk.
We eisen varkensvlees, en als we de bak in zouden moeten (best niet) eisen wij mooie cellen, goeie verwarming, sportaccomodatie, kleuren-tv, en dat we 's avonds kunnen kiezen tussen DRIE verschillende menu's!
Wij eisen dat onze katholieke vrouwen in hun bikini op het strand mogen en dat we samen (mannen + vrouwen) in één zwembad mogen zwemmen.
Voor het geval dit verboden wordt, kunt u ons dan het dichtstbijzijnde politiebureau aanwijzen waar wij onze klacht betreffende discriminatie kunnen deponeren?
Ik dank u bij voorbaat voor uw begrip.
Wacht, ik vergeet nog iets...
Als mijn dochter uw vlag in de fik steekt wanneer een Belgisch sportteam een wedstrijd wint, wilt u dan net zo vergevingsgezind zijn zoals wij?
Goed, dan zal ik er voor vloeken... bedankt.
Getekend,
Miljoenen normale Europeanen met en zonder geloof!
2 reacties op dit bericht
hallo Lieve
Arme volgende generatie ! Ik mag er niet aan denken.
Die warmste langste dag van juni 1947
verwekt geweest te zijn door twee mensen die elkaar innig lief gehad hebben en
er nu niet meer zijn of ze waren 100 en 98 jaar oud. Wat ben ik gelukkig de
romantiek gekend te hebben van de eerste films waar geen geweld bij te pas kwam,
waar man en vrouw dansten en liefkoosden, waar het leven mooi en vredig
voorgesteld werd. Wat ben ik gelukkig te mogen aanvaarden dat mensen met een
knoop in de hersenen zich niet meer moeten wegsteken omdat ze als gender op de
wereld kwamen, maar moeten wij dat nu aanzien als normaal, moeten zij nu echt
kinderen opvoeden in hun gedachtenwereld waar zoiets normaal is, moeten ze nu
aan normale jongens en meisjes een opvoeding gaan geven dat ze abnormaal zijn
als ze een andere sekse gaan opzoeken. Moesten mijn kinderen of kleinkinderen
zich als homo of lesbienne gedragen dan is dat spijtig en zou ik dat aanvaarden,
maar zou ze opvoeden in de zin van zich niet openbaar te uiten of te
provoceren.