Beste belastingbetaler, uw zuurverdiende centjes gaan naar reddingsoperaties waarbij verwende jonge snotneuzen uit zee gevist worden. Zij overtreden nonchalant de wet en denken dat ze alle regels aan hun laarzen mogen lappen.

Jeugdminister Sven Gatz (Open Vld), beschermengel en promotor van jeugdige ondeugd, zegt dat de belastingbetaler moet opdraaien voor de kosten van reddingsoperaties van onbezonnen en onbesuisde jongeren die zwemmen in verboden zones, om dan in de problemente geraken. Zichzelf redden kunnen ze niet eens. Willen zwemmen en niet kunnen zwemmen... Ach, hun ouders hebben hen toch altijd wijsgemaakt dat ze de hele wereld aankunnen, en dat hen alles toegelaten is! Dan krijg je een lichtzinnige jeugd zonder normbesef en met een buitenmaatse zelfoverschatting. En, beste belastingbetaler, het is die vrijheid om buiten de lijntjes te mogen kleuren die óns aangerekend wordt. Terwijl de ouders van de jonge wetsovertreders vrijuit gaan.

Nog een weekje, en dan gaan alle schoolpoorten op slot. Twee lange maanden. Véél te lang.

Winkelbedienden houden nu al hun hart vast voor wat komen gaat tijdens die lange vakantie, wanneer jonge moedertjes hun lastige kindjes meeslepen naar de supermarkt. De supermarkt als één grote speelplaats waar hun spruitjes vrij mogen rondlopen en andere klanten ambeteren. En niemand durft iets zeggen. Hele rayons zetten ze  in rep en roer, crossen als wildebrassen doorheen de levensgrote speeltuin, tot grote ergernis van andere klanten. En de allerkleinsten zijn de ongelukkigste kindjes van de hele wereld, zij huilen voortdurend en krijsen er op los. In alle toonaarden. Er zijn geen blije kinderen meer, ik hoor hen zo weing lachen, vrolijke kinderen zijn zeldzaam aan 't worden, ze krijsen en joelen en jengelen alleen maar... Wat een verdriet, o wat een ellende.

De Vlaamse winkeliersvereniging is tot de vaststelling gekomen dat schreiende kinderen voor een grote omzetdaling zorgen. Klanten vluchten weg uit de winkel als zo'n rotjochie het op een krijsen zet. 

Al wekenlang huivert het winkelpersoneel bij de gedachte aan wat komen gaat. Ze houden hun hart vast en hebben al voorzorgen genomen. Om zich te wapenen tegen de kleine terroristjes hebben een aantal winkels al de toegang verboden voor mama's met kleine kindjes.

Andere warenhuizen hebben aan de ingang een systeem ontwikkeld met een aantal leibanden waaraan de kleine ettertjes vastgeketend worden terwijl hun mama's rustig winkelen.

Uit onderzoek bleek dat 95% van de geketende griezeltjes stopten met huilen, ze schreeuwden niet meer, werden rustiger en er verscheen warempel een glimlach op hun gezichtje. De kalmerende werking van de leibanden is tot op heden nog niet echt bewezen, maar er zijn duidelijke aanwijzingen dat buitenlandse winkels ons 'leibandsyteem' gaan overnemen. En zo wordt het prettig winkelen voor iedereen.

Vroeger konden Turkse en Marokkaanse schoolverlaters direct terugvallen op een sociale zekerheid, opgebouwd door hun naarstige blanke medeburgers die als verdraagzame en brave werkwilligen en met een eindeloze zin voor liefdadigheid hun vreemde medemensen helpen met overleven... typisch Vlaams, onderdanig en behulpzaam. Ik zal 't zelf maar schrijven want in geen 1 krant staat te lezen over de edelmoedigheid van ons eigen soort.

Woorden van De Wever: "In geen enkel ander land kunnen mensen al gebruik maken van de sociale zekerheid vooraleer ze er geld in gestopt hebben."

Vroeger hadden allochtone schoolverlaters geluk toen ze ongestoord van de schoolbanken konden verhuizen naar het stempellokaal. Klasdeliberaties pasten hun beslissingen aan aan deze gulle maatregel. Hopeloze gevallen, 20 jarigen, laatstejaars beroepsonderwijs, en nog altijd gebuisd. Dat was vroeger heel simpel, de school stuurde alle gebuisde allochtonen door naar 'den dop'. Gelukkig kan dit nu niet meer... Ik weet niet hoe ze het nu klaarspelen tijdens deliberaties. Een hele herziening zal nodig zijn. Maar zoals het onderwijs verzot is op allochtonen zal dat wel lukken.

Een bloedhete dag als vandaag doet me met weemoed terugdenken aan de legendarische zomer van 1976. Niet één zomer zal die ooit kunnen evenaren. De aanhoudende tropische hitte begon al in 't voorjaar toen de de verse groene blaadjes aan de bomen al verdorden toen ze pas ontloken waren.

De zwoele zomer van 1976 is onvergetelijk. Dat was toen de gloeiend hete zon nooit wou ondergaan, toen vogeltjes de hele dag een middagdutje deden, toen de hele natuur in coma lag, alles lag stil, geen blaadje roerde zich, niets bewoog. Enkel de zon was aan het werk met haar scherpe stralen midden in een knalblauwe lucht. De bermen langs de autowegen lagen er een hele zomer lang verschroeid bij. Kurkdroge grasvelden en dorstige akkers hunkerden naar een regendruppeltje. 

1976, toen de allesverschroeiende zon de alcohol in m'n pintjes deed verdampen terwijl ik d'r bij zat, toen ik jong was, en onbezonnen en mijn hormonen niet onder controle had. Dat was in 1976.

Door de verzengende zon brandde het zand naast het water in m'n huid en grifte voor altijd een herinnering in m'n geheugen over mijn eerste liefde, pril en kwetsbaar. Het brandende zand en de gloeiend hete zon maakten van 1976 een ouderwetse nostalgische zomer.

Heel vroeg in de ochtend kon ik nog genieten van de natuur, de zon was nog niet wakker geworden, toen wandelde ik langs een beekje dat verscholen lag achter dicht struikgewas en wassende grasvelden. Ik wandelde langs boerderijen en landerijen, langs veldweggetjes en veldkapelletjes, weilanden en akkers... en toen de zon genadeloos begon te schijnen in de loop van de ochtend, toen zocht ik verkoeling in uitgestrekte korenvelden en maisvelden om in te verdwalen...

De man op de foto is een verrader, hij is gezwicht voor de islam. Hij verloochent de Vlaamse identiteit van zijn Vlaamse school. Zijn naam is Johan Wagemans, directeur van het Sint-Lievenscollege in Antwerpen en hij kan niet diep genoeg in de grond zinken van schaamte. Hij besliste om de start van het nieuwe schooljaar uit te stellen tot 4 september, omdat het islamitische Offerfeest op vrijdag 1 september valt.

1 September is vanouds een hoogdag in het onderwijs. Leerlingen maken kennis met de school, met de leerkrachten, met hun klasgenootjes en met het nieuwe lessenrooster. En dat ritueel voltrekt zich elke eerste dag van elk nieuw schooljaar. Het is een vastgeroeste traditie die nu geschonden wordt. Wat zijn wij waard als Vlaming, als Vlaams volk dat haar tradities doet wijken voor islamitische aangelegenheden? Wat stelt ons zelfrespect dan nog voor?... Een islamitisch offerfeest past niet in ons Vlaamse onderwijs!

De afwezigheden van moslimleerlingen op 1 september getuigen van een diepe minachting voor ons Vlaamse onderwijs en het betekent een radicale afwijzing van integratie. Moslims die bereid zijn om te integreren hangen hun offerfeest toch gewoon aan de takken van de bomen? En komen als fatsoenlijke leerlingen op 1 september naar school, zoals iedereen, en zoals het hoort... Maar ik heb al eens geschreven over het onvermogen van moslimleerlingen om te integreren (28.11.2016).

De onwil en het onvermogen om te integreren werden gevoed door onze slaafse tolerantie t.a.v. moslimleerlingen en hun ouders. Zo hebben ze stapvoets allerlei privileges en vrijheden verworven in de loop der jaren. Het onderwijs heeft zich te pletter uitgesloofd om de islam ter wille te zijn. Angstvallig werd er ingegaan op al hun wensen en eisen. En die onderdanige kruiperigheid blijft nu nog altijd nazinderen. Waar gaat het eindigen?... In een totale islamisering!

De islamitische miserie begon toen het Vlaamse onderwijslandschap bezoedeld werd door de invoering van islamlessen in de jaren 70. Omdat idiote Belgische regeerders in 1974 de islam als godsdienst erkenden, mocht er islamonderwijs gegeven worden... En jaren later begonnen we te zeuren over de integratie van moslimleerlingen.

Mohammed, Ahmed en Karim zijn gezworen kameraden. Zij wonen met hun gezinnen in een hoge woontoren in Londen, waar ze een appartement huren. Ze kennen er vele moslimvrienden die daar ook wonen en ze ontmoeten elkaar vaak in de moskee. Samen hebben ze vroeger op dezelfde school gezeten waar ze heel wat kattenkwaad uithaalden. Hun misstapjes werden hen vergeven omdat men dacht dat ze nog wat aanpassingstijd nodig hadden. Dat sterkte hun gevoel van straffeloosheid, en zo gebeurde het dat ze nu als volwassenen hun talenten als terrorist volop kunnen ontwikkelen.

Op een dag kwamen Mohammed, Ahmed en Karim niet opdagen in de moskee. Hun moslimvrienden van de woontoren evenmin. De spijbelaars zaten allen te broeden op snode plannen in 't café om de hoek. Moslimcafe's, nog zo'n broeinest van terroristich gedachtegoed.

De islamitische torenbewoners maakten afspraken om aan de brandalarmen in de toren te prutsen en een en ander onklaar te maken. Niks mis mee, dachten ze, de verhuurders  zien toch ook niet zo nauw met de brandveiligheid. En met de sprinklers kan er en passent ook wat geknoeid worden.

Na verhitte discussies raakten de mannen het eens over het maken van vuurhaarden op verschillende plaatsen in de toren en op hetzelfde ogenblik. Hetzelfde ogenblik!... Wekenlang dachten ze na over hun moorddadige plan en nu zijn ze erin geslaagd om in één klap een vuurzee tevoorschijn te toveren over het hele gebouw. En de terroristen konden allen tijdig de woontoren verlaten. Ze hoefden zichzelf niet eens op te blazen.

Over de ware oorzaak van de brand zullen we nooit iets vernemen, zeker niet als het om een terroristische daad ging. Alle torenbewoners overal in de westerse steden zouden dan verhuizen. En de corrupte rijkigaards zien hun huurgelden dan smelten als sneeuw voor de zon.

In den beginne schreef ik mijn eerste blogberichten. Ik was alleen op de wereld. En jaren later kwam er nóg altijd geen kat kijken naar wat ik allemaal te vertellen had op m'n blog. Mijn verzuchtingen vervlogen in het ijle. Eerlijk gezegd, ik was een saaie blogger, nu nog, maar nu kan ik 't beter verbergen.

Naarmate de jaren verstreken, inclusief botsingen met seniorennet en ontredderende confrontaties met het CGKR, ach, die vervelende dingen nam ik erbij, zij hoorden bij het op gang brengen van een meer revolutionaire schrijfstijl waarbij ik mijn belagers uit het verleden een klinkende veeg uit de pan meegaf.

Nu volgt er een ouderwets en braaf verhaaltje zoals ik het vroeger zou geschreven hebben, braaf en saai, voorzichtig rond de pot draaien en camoufleren van pijnlijke details. Daar zit de lezer toch niet echt op te wachten...

Er was eens een piepjong en eigenwijs sociaal werkstertje. An was haar naam. Zij kwam vers van de schoolbanken waar ze al haar onderbroeken versleten had.

Al vanaf de eerste dag op het PMS-centrum speelde het meiske het klaar om zich te verstrengelen in een vechtscheiding van twee mensen die elkaar ooit dolverliefd in de ogen keken aan het altaar waar ze eeuwige trouw aan elkaar beloofden. De priester had hen beiden een lap om de oren moeten geven.

Dus An begaf zich moedwillig in een 'wespennest', zij moeide zich met huishoudelijke perikelen en aanverwante echtelijke miseries. Zij voelde zich geroepen om de ambras in huishoudens op te klaren... An D.B. leed aan grootheidswaanzin. En het ergste was dat zij daarin gesteund werd door psychopaat Horbert.

Op zekere dag zette ze haar klauwen in een jongetje van het vierde leerjaar van het lyceum. Het jongetje simuleerde angst en bezorgdheid om zijn ouders die verwikkeld zaten in een vechtscheiding. Maar An doorzag het spelletje niet van het sluwe jongetje. Zij wist niet dat het jongetje om aandacht vroeg en een gesprek wilde met een PMS-medewerker. Onschuldig een beetje babbelen? Neen, een wespennest! Het kereltje was bezig met zijn ouders tegen elkaar uit te spelen, tegen elkaar op te zetten en zich te moeien met hun huwelijk.

De jongen was er alleen maar op uit om toegelaten te worden in de rechtszaal waar de scheiding besproken zou worden. En via het PMS-centrum hoopte hij zijn zin te krijgen. Jong, sluw en geraffineerd. Misschien is hijzelf wel de oorzaak van de scheiding van zijn ouders? In goedkope speelfilms kom je dat meer tegen dat ouders het slachtoffer worden van hun boosaardige kinderen...