“Nieuwkomers maken we zelf”

Eigenaardig dat nu ineens rapper Boef geviseerd wordt wegens vrouwonvriendelijke liedjesteksten, terwijl in zovele teksten van andere zangers de vloer geveegd wordt met vrouwen en meisjes. Maar ik vind 't niet erg dat een nakomeling van Algerijnse ouders in 't vizier van publiekelijke verontwaardiging komt. Liever hij, dan een-jongen-van-bij-ons.

Jonge meisjes zwijmelen bij de 'gedichtjes' die Boef aframmelt op een afstompend ritme met negroïde stuiptrekkingen en spastische bewegingen die een zware motorische handicap en serieuze spraakstoornis doen vermoeden. Ik denk dat de meisjes geen benul hebben van de boodschappen van de rapper, maar enkel geboeid zijn door zijn fysiek en vlotte babbel.   

Een woelig leven laat z'n sporen na. Geboren in Frankrijk als Soufian Boussaadi, uit Algerijnse ouders, en opgegroeid in Nederland met de Franse nationaliteit, specialiseerde deze jongen zich op speelpleintjes in het 'rappen'. Hij laat punchlines razendsnel elkaar opvolgen, zodat zelfs een goede luisteraar een slechte verstaander is.

Zijn Algerijnse afkomst verklaart zijn visie op meisjes en vrouwen. In die stijl werd hij opgevoed en die denkbeelden zijn onuitwisbaar. 't Is goed dat hem het zwijgen opgelegd wordt, dat ie door radiozenders geboycot wordt en hopelijk zal zijn naam voorgoed van alle affiches verdwijnen.

Deze knulletjes passen niet in onze beschaafde samenleving!

"Een Vogel voor de Kat", zo noemden de leerkrachten vroeger op school de gebuisde allochtone leerlingen die vanuit het lager onderwijs toch mochten doorstromen naar het middelbaar. Het waren deze 'vogels voor de kat' die het lesniveau deden dalen omdat leerkrachten zich genoodzaakt voelden om de leerstof aan te passen aan hun lage niveau. Dat was vroeger het begin van de verloedering van ons Vlaamse onderwijs.

Terug naar de actualiteit: de jonge vluchtelingen.

Eindelijk is er iemand die openlijk durft beweren dat jonge vluchtelingen weinig of geen kans maken om hier in te burgeren. Bob Pleysier, ex-directeur van Fedasil, laat zich pessimistisch uit over de toekomst van minderjarige vluchtelingen. Hij heeft het zelfs over 'vogels voor de kat', en over hun geringe kansen op inburgering. Jonge Afghaanse vluchtelingen hebben in hun eigen land nauwelijks scholing gehad en als ze als ongeletterden plots 8 uur naar school moeten, geeft dat zeker problemen. Jazeker.

Over de reddeloosheid van minderjarige vluchtelingen heb ik de alarmbel al veel eerder geluid. In meerdere blogberichtjes opperde ik dat de schoolplicht voor jonge nieuwkomers dringend moet herzien en aangepast worden. Het heeft geen zin om hen onmiddellijk op de schoolbanken te zetten, in 't gareel van een dagelijkse schooldag. Analfabete kinderen op de schoolbanken om regulier onderwijs te volgen? Onvoorstelbaar! Ze geuren nog naar het Middellandse Zeewater, en hebben zichzelf amper teruggevonden na een lange traumatische reis hierheen. De cultuurschok zal hen nog lang parten blijven spelen, en van inburgereren is dan zeker geen sprake meer.

Schoolbanken zijn echt niet aangewezen om hen tot zichzelf te laten komen.

Er is heel wat te doen geweest rond de organisatie van onderwijs aan nieuwe asielertjes die van heel ver gekomen zijn om hier 't geluk en de welvaart te vinden. Ze kijken stomverbaasd om zich heen. Hun nieuwe indrukken krijgen ze allemaal niet tijdig verwerkt en ze krijgen niet eens de tijd om te wennen aan hun nieuwe woonomgeving. Omdat ze al meteen naar school moeten.

Zo krijgen we gestresseerde asielkindjes die niet alles ineens in zich kunnen opnemen, die niet rustig op adem kunnen komen na de lange eenzame tocht in het gammele schuitje. Allemaal in hetzelfde schuitje, efkes pootje baden om aan vasteland te geraken, en dan ineens op de schoolbanken, kant-en-klaar om te leren lezen, rekenen en schrijven. Kleertjes pas opgedroogd, voetjes pas afgewassen, en een kommetje soep opgeslurpt... En dan moet plotseling 1 + 1 twee zijn?!

De schoolplicht voor verse nieuwelingen die hier pas zijn komen aanspoelen, is zinloos. Om onze scholen niet te ontwrichten, om onze eigen leerlingen niet overstuur te maken met wilde overzeese verhalen, zou ik graag alle anderstalige minderjarigen zien verhuizen naar afgelegen containertjes, daar waar ze onze Vlaamse kinderen niet kunnen besmetten met intellectuele en fysieke armoede. En onze scholen hoeven dan ook niet meer te worstelen met ongeletterde vluchtelingenkinderen.

Mijn mannelijke lezers wil ik waarschuwen voor de slinkse trucjes van verleidelijke dametjes die opdringerig de aandacht opeisen van een chauffeur die aan een rood licht wacht.

Heren, als er zich een weelderige boezem met panoramisch uitzicht en glooiend landschap tegen uw voorruit komt plakken en uit de gebarentaal van haar ronde welvingen blijkt dat het mens hulp nodig heeft en om dringende bijstand smeekt, een lichaamstaal die wanhoop en radeloosheid uitstraalt, stap dan vooral niét uit uw auto, negeer het slechte wezen, laat u niet afleiden, verlies uw hoofd niet, en uw kluts ook niet, blijf kalm, kijk de andere kant uit, vergrendel alle portieren en geef een bruuske stamp op het gaspedaal. Verdwijn! Maak u uit de voeten! Schud het mormel van u af!

Vervolg apathisch uw weg, en doe alsof er niets gebeurd is. Dan ziet ge in uw achteruitkijkspiegel hoe de vermomde 'slechtheid' weggezwierd wordt en met een smak op het andere rijvak belandt.

Waarom deze hardvochtigheid? Waarom onze hulpbehoevende naaste niet helpen? Wel, omdat menslievendheid bijlange niet altijd een deugd is, omdat naastenliefde vaak enkel de andere bevoordeelt, ten koste van jezelf. Dat heeft mijn nachtelijke droom nog maar eens uitgewezen.

Laat ik eens vertellen over mijn droomarbeid van vorige nacht.

Een verleidelijk vrouwtje tikte heel vriendelijk tegen mijn voorruit toen ik ergens wachtte op een groen licht. Heel lief maande ze me aan om uit te stappen en bleef maar wenken op mij. Argeloos opende ik het portier, waarna plotseling twee louche kerels uit het struikgewas opdoemden. Ze sleurden me uit mijn auto, verkrachtten me, en raasden toen in volle vaart weg met al mijn bezittingen, huissleutels, handtas, autopapieren, een collectie boodschappen, álles... En toen werd ik wakker.

't Was vorige nacht weer kermis in de terreurwijk Molenbeek. Ook in Anderlecht, Schaarbeek en Haren vierden allochtone jongeren de jaarwisseling in hun eigen typische stijl: met onbeschaafde apenmanieren, zonder respect voor gezag, leefden ze zich uit op straat en gaven de vrije loop aan hun onbestemde agresssiegevoelens. Met hun broussementaliteit slaagden ze erin om voertuigen van politie en brandweer met stenen te bekogelen, auto's in brand te steken, vuurwerk af te steken richting politie, en poogden ze ook nog brand te stichten in het commissariaat in Schaarbeek.       

De pers blijft hen beleefd 'jongeren' noemen - haast met ontzag! - terwijl we allemaal goed weten welk gespuis er huist in Brussel. Ook minster Jambon is voorzichtig en blijft dromen van een harmonieuze multiculturele samenleving in het hopeloze Brussel. Brussel, een verknoeide stad. Komt nooit meer goed. Tenzij we alle inwoners afzonderen ergens op een eiland, weiland, doet er niet toe, of een afgelegen industriegebied waar ze stoomcursussen inburgering te verwerken krijgen en waar hen fatsoenlijke manieren en westerse ingetogenheid aangeleerd worden. Wie buist, vliegt in 't gevang of liever direct naar 't land vanwaar ze gekomen zijn.  

Minister Jan Jambon (N-VA) na onrustige nieuwjaarsnacht in Brussel: “Wat in Brussel gebeurd is, kan echt niet door de beugel”. En na de rellen in november, na de kwalificatie van Marokko voor het wereldkampioenschap voetbal, noemde hij de agressie in Brussel "onaanvaardbaar". Jambon gelooft blijkbaar nog altijd in de goede wil van de Brusselse allochtonen om respectvol samen te leven in de Brusselse multicultuur. Een harmonieuze multiculturele samenleving is een illusie! Het multiculturele fiasco wordt door Jambon straal genegeerd en hij blijft koppig zeggen dat de uitspattingen van Brusselse 'jongeren' onaanvaardbaar zijn, of niet door de beugel kunnen. En volgende week of zo gaan de achterlijke vandalen alweer opnieuw aan de slag, die rollen van de ene vandalenstreek in de andere relschopperij. Dat is decennialang al zo aan de gang. En Jambon vindt het crapuleuze gedrag onaanvaardbaar, maar hij kuist niets op. Hij moet toch weten dat hun afwijkende gedrag bij hun 'cultuur' hoort, bij hun ontworteling, en dat de pamperpolitiek hen aanmoedigt, waardoor ze zich straffeloos en ongenaakbaar wanen.

Al in 2009 (!) wilde het Vlaams Belang de Belgische nationaliteit afnemen van allochtone relschoppers: "Allochtone relschoppers en vandalen zijn de terroristen van de toekomst."... Blijkbaar ondervindt de modale Vlaming geen hinder van allochtone uitspattingen en agressieve acties op straat... anders zouden veel meer Vlamingen kiezen voor het Vlaams Belang!

Aj wisj joe e heppie en piesful toetausent ent ijtien

Wit lot of eppines, luv, seks, ent helt.

Aj doe it nauw biekos wen aj em drunk, maj inglish is not so goet.

Maj bottel is not emptie, aj must stij eweek e littel longer.

Aj hoop dat jor bottel leeg is, den ken joe sliep wel.

For ol maj luvelie rieders: Eppie Noejier!!!

Aj wont toe kis joe ol.

In een Engelse school hebben ze een eigenaardige manier om de schrijfvaardigheid van hun leerlingen te onderzoeken. Ik noem het amateuristisch geklungel, hoe de leerkracht aan 12-jarige meisjes de opdracht gaf om een brief aan hun ouders te schrijven waarin ze verklaren dat ze zich willen bekeren tot de islam.

Er was slechts één ouder (slechts één!!!) die protesteerde en naar school ging om uitleg te vragen over deze bizarre schrijfopdracht. En daar vernam de vader dat de opdracht bij het lespakket hoorde en dat het bedoeld was om de schrijfvaardigheid van de leerlingen te beoordelen. Ja, ja, schrijfvaardigheid...

Op dat moment had de vader al grote argwaan moeten koesteren en moeten weten dat de leerkracht een persoonlijke toets aan de schrijfopdracht gegeven had.

Ook moesten er vragen gesteld worden bij het onderzoek naar schrijfvaardigheid. Dat doe je niet d.m.v. huiswerk, maar door klassikale of individuele toetsen in de klas zelf. Om invloeden van buitenaf te vermijden.

Het verweer van de school "dat hoort bij het lessenpakket" slaat nergens op, schrijfvaardigheid onderzoeken hoort bij het lessenpakket, oké, maar het onderwerp van bekering tot de islam zeer zeker niet. De leerkracht interpreteerde het naar eigen believen. Schrijfvaardigheidstesten horen te gaan over neutrale onderwerpen, ofwel een onderwerp door de leerling te kiezen.

Beste Vlaamse ouders, controleer grondig alle huistaken en handboeken van uw kinderen, volg hen op de voet, want ook hier in Vlaamse scholen sluipt de islam binnen als een reptiel dat ongezien alle kansen benut om zich te verstrengelen met het westerse gedachtegoed van uw kinderen en het in een wip aan te tasten. Zoek steun bij elkaar, word samen boos en dien samen klacht in tegen de school wanneer uw kind thuiskomt met verdachte taken die kunnen wijzen op islamisering. Neem het heft in eigen handen en zorg zélf voor de opvoeding van uw kind. Laat de school niet bepalen welke denkrichting uw kind moet inslaan...

Moslims, vluchtelingen en migranten, dat zijn de favoriete bevolkingsgroepen van aartsbisschop de Kesel in zijn homilieën. Het is nu al drie jaren op rij dat De Kesel op kerstdag sympathiseert met vluchtelingen.

Vandaag, kerstdag 2017, ging het over hun erkenning en waardigheid: "Miljoenen zijn op de vlucht, er moet plaats zijn voor hen in de herberg."

Kerstdag 2016: "Dé grote uitdaging voor de islam in Europa is om zich te integreren in onze moderne samenleving."

Kerstdag 2015: "Benader vluchtelingen met liefde en eerbied. Ook God kwam naar ons als een vreemdeling voor wie geen plaats was. Laat ons onze deuren niet sluiten, laat ons onze grenzen niet beschermen. "... En twee weken eerder, in zijn eerste homilie: "Wij moeten onze verantwoordelijkheid en solidariteit delen met alle mensen, van welke religie of overtuiging ze ook zijn... We moeten eerbied hebben voor de religieuze overtuiging van iedereen."

De taal van De Kesel klinkt onderwerperig en zet aan tot wegcijfering van onszelf, een soort zelfverloochening, want als we moeten delen met mensen van een andere religie, zijn we gegarandeerd alles kwijt, inclusief ons zelfrespect. In deze tijden van overwoekering door vreemde volkeren, moeten wij meer dan ooit opkomen voor onszelf, ter zelfverdediging, om ons éigen hoofd boven water te houden. Die plicht hebben we tegenover onszelf en onze eigen medemensen.

Ellie (22) brengt kerstavond door met een oudere man (86). Maar haar afspraakje kent een onverwachte afloop.

De 22-jarige Ellie Walker is al drie jaar aan de slag in de Sainsbury supermarkt in de Britse stad Leeds. Het valt haar op dat een oudere heer vaak langskomt en telkens lange praatjes met de medewerkers maakt. Hij is weduwnaar en zou de feestdagen alleen doorbrengen met een kant-en-klaarmaaltijd. Het is dan dat Ellie een beslissing neemt die het leven van beiden voorgoed zal veranderen.

De 86-jarige Edwin Holmes brengt het merendeel van zijn tijd alleen thuis door. Zijn echtgenote is in 2006 na 45 jaar huwelijk gestorven. Zijn twee kinderen en kleinkind wonen in Australië.

Wanneer Ellie verneemt dat Edwin niemand heeft om kerstavond mee te vieren, besluit ze om een hartverwarmend gebaar te stellen. De verkoopster nodigt de weduwnaar uit voor een date op kerstavond.

De bejaarde man laat voor zijn eerste date sinds mensenheugenis niets aan het toeval over. Hij trekt zijn mooiste pak aan en verschijnt met een prachtige ruiker bloemen in het restaurant. Ellie vindt het ontzettend aandoenlijk dat ze tranen in de ogen krijgt. Ze begrijpt hoeveel de date voor hem betekent.

Edwin blijkt zo nerveus als een tiener voor zijn eerste afspraakje in lange tijd. Maar dat is voor niets nodig. De date was zo'n groot succes dat er nog vele zouden volgen.

"Ons etentje heeft me zo gelukkig gemaakt", vertelt een glunderende Edwin aan de Britse tabloid The Sun terwijl hij mijmert over de afgelopen kerstdagen. Nu spreekt het duo nog steeds regelmatig af om samen een kop koffie te gaan drinken. "Hij is zo schattig en zo'n leuke gesprekspartner", vindt Ellie. Ze heeft een oude man opnieuw levensvreugde geschonken. Een onbetaalbaar cadeau. Edwin koestert het onverwachte geschenk met heel zijn hart.

Door: Karen Van Eyken  Bron: The Sun