Moslims overtreden Coronamaatregelen

't Valt niet mee in Koksijde met al die asielzoekers. Eerst plantte Fedasil een asielcentrum op de luchtmachtbasis in Koksijde, tegen de zin van de burgemeester. Vervolgens werden 23 kinderen van die asielzoekers verdeeld over 5 kleuter- en lagere scholen in Koksijde, dus minderwaardig onderwijs voor onze Vlaamse leerlingen, en nu blijkt dat er in het asielcentrum het coronavirus uitgebroken is!

Toch hebben tientallen asielzoekers het centrum mogen verlaten en bij familie of vrienden zijn mogen gaan wonen. "Het is onbegrijpelijk dat die mensen naar de andere kant van het land mogen reizen, terwijl iedereen in zijn kot moet blijven." De burgemeester ergert er zich ook aan en dat men niet iedere asielzoeker kan/wil testen: "Hoe weten ze nu zeker dat die kinderen niet besmet zijn gezien de uitbraak van het coronavirus. Ik heb overlegd met schooldirecties en zij zien de komst van kinderen van asielzoekers niet zitten"... Fedasil vond het niet nodig om kinderen te testen voor ze weer naar school gaan...

Begin februari werden 23 kinderen van asielzoekers uitbundig verwelkomd in Koksijdse scholen. Het oorspronkelijke enthousiasme bij schooldirecties en leerkrachten - ingegeven door politiek-correcte liefde voor buitenlanders - is nu omgeslagen naar weerzin en verzet tegen de komst van asielkinderen, die misschien ook wel Het Virus met zich meebrengen. Begrijpelijk.

Minister Weyts heeft gewikt en gewogen en komt nu met een advies omtrent de opening van scholen: op 15 mei gaan de scholen gedeeltelijk open. In het lager onderwijs mag er een paar dagen per week lesgegeven worden in de eerste twee leerjaren en in het zesde leerjaar. In het secundair onderwijs is er alleen in het laatste jaar dat er twee dagen per week lesgegeven mag worden. Kleuterscholen blijven gesloten.

Kleuteronderwijs wordt onderschat. Een kleuterschool is niet meer een 'papschool' of een 'bewaarschool' zoals vroeger, maar een voorbereiding op de lagere school: de kleuterschool als fundament van een succesvolle schoolloopbaan. Kostbare momenten gaan verloren als kleuters niet naar school komen. Ze missen de stevige bodem waarop de hele schoolcarrière rust; leerachterstanden worden opgebouwd die het kind gedurende zijn hele schoolloopbaan blijven achtervolgen.

Als nu de kleuterscholen gesloten blijven, zullen leerkrachten eerste leerjaar hun handen vol hebben aan het bijspijkeren van hiaten in kennis en vaardigheden bij de leerling. Hun echte leerstof zullen ze tijdelijk wat moeten opschuiven. Een zoveelste aanslag op de onderwijskwaliteit!

Op de afbeelding zien we biddende moslims in de moskee, met hun snoet tegen de vloer en hun achterste in de lucht. Zij bezinnen zich over hun plaats in een samenleving waarin zij niet thuishoren.

Overmorgen begint de ramadan, de islamitische vastenmaand. In deze coronatijden zal de ramadan anders verlopen dan we op de afbeelding zien. Vasten en bidden zullen in privésfeer gebeuren, elke moslim zal in zijn eigenste eentje de ramadan moeten beleven. Als individualist. Pijnlijk. Dat zal niet meevallen want moslims overleven alleen maar in groep.

Moskeeën zijn gesloten en moslims mogen niemand thuis uitnodigen om te genieten van de iftar-maaltijd, een rijkelijke maaltijd die klokslag zonsondergang begint. Het sein voor avondlijk en nachtelijk schrokken en brassen.

Tijdens de ramadan is er geen verbondenheid meer, geen gezellig samenzijn, geen sociale interacties die een moslimgemeenschap overeind houden. Samen bidden en samen vasten kan niet meer, samen eten na de ondergang van de zon... het kan niet meer samen.

Op zulke zwakke momenten, de gevaarlijksten, beginnen moslims hun moskee-vrienden te missen. De verleiding is dan groot om elkaar alsnog op te zoeken en verboden zijpaadjes te bewandelen. Moslims zijn vindingrijk in het organiseren van bijeenkomsten in het diepste geheim. Zij kunnen niet zonder elkaar. En dan gaan ze samen alle coronamaatregelen aan hun laars lappen. En voeten vegen aan het samenscholingsverbod, dat zagen we klinkklaar toen onlangs een Limburgs ziekenhuis alarm sloeg omdat het uitpuilde van Turkse coronapatiënten. Bleek dat de coronamaatregelen niet in acht genomen werden...

Rond het online les volgen hangt er een onbeholpen futuristisch sfeertje. Thuisonderwijs, afstandsonderwijs, internetonderwijs... Het veronderstelt dat elk gezin een internetaansluiting heeft én over meerdere laptops beschikt, en dat elk gezinslid er vlot mee kan omgaan zonder pc-problemen. Daarom denk ik dat er in vele huishoudens het afstandsonderwijs nooit zal lukken.Het is geen echt schooljaar, hoe krampachtig onderwijs en media het ook zo willen voorstellen.

Nu is er een vzw (Promobutler Infinity Foundation) die een inzamelactie organiseert van laptops voor kansarme gezinnen. Voorzitter Mark Lens: "We willen die laptops  in orde brengen en schenken aan kinderen van kansarme gezinnen van het basisonderwijs". Ook Universiteit Brussel, en wie weet wie nog allemaal, is op zoek naar laptops op overschot, laptops in de aanbieding, maar opgepast als die in de verkeerde handen terechtkomen, want dan worden die meteen op straat doorverkocht, als bv ongemotiveerde leerlingen geen heil zien in afstandsonderwijs, en zo zijn er veel meer dan we vermoeden. Ik vrees dat de gratis laptops niet allemaal bij leerlingen geraken die er echt baat bij hebben.

Minister Weyts was als eerste die naar laptops zocht voor kwetsbare gezinnen. "Kwetsbaar"? "Kansarm"? Wie is er kansarm? Wie is er kwetsbaar? En hoe wordt dat bepaald?

Vroeger, in het prille begin van het migratietijdperk, toen allochtoontjes nog in de minderheid regeerden over onderwijs en scholen, toen was het begrip 'kansarmoede' nog niet uitgevonden. Het was de tijd dat ook Vlaamse leerlingen bij de kansarmen gerekend werden, maar sinds er miljoenen franken begonnen te stromen naar kansarmoedeprojecten, waren kansarmen per definitie uitsluitend allochtone leerlingen. De hoorn des overvloeds was er enkel voor de migrantjes.

En daarom denk ik dat gratis laptops vooral in allochtone gezinnen uitgedeeld zullen worden. Tegenwoordig heten ze 'kansparels', een zeer eigenaardige benaming, maar het doet me denken aan alle initiatieven die het onderwijs bedacht om allochtone achterblijvers te helpen: Parels voor de Zwijnen!

Elk land, overal ter wereld, heeft een eerste minister die zijn volk toespreekt in een perfecte taal, accentloos en krachtig. België niet.

Gisteren vergaderde de Belgische Veiligheidsraad over de maatregelen tegen het coronavirus. Versoepelen? verstrengen? verlengen?... Blabla en bla. Het meest verrassend was de maatregel voor zorginstellingen waar toch nog bezoekers toegelaten mogen worden. Eén bezoeker per persoon. Eén bezoeker zonder griepsymptomen, maar hij mag wel virusdrager zijn, wegens niet getest.

De bekommernis om oudjes en hulpbehoevenden die eenzaam wegkwijnen miste ik aan het einde van de krokusvakantie toen vakantiegangertjes bij opa en oma in het rusthuis uitbundig verslag kwamen uitbrengen van hun ski-avonturen. Zij hebben Het Virus in de rusthuizen binnengebracht! Zij kwamen uit een risicogebied en werden zonder enige vorm van test of controle toegelaten bij hun grootouders.

We blikken even terug in de tijd, twee maanden geleden toen iedereen zich nog onkwetsbaar waande, vooral onze regering die de verspreiding van Het Virus nog een duwtje in de rug gaf.

- zaterdag 1 februari 2020: "In ons land is voorlopig nog niemand besmet"... Zo klonk het zalvend en geruststellend op tv toen een evacuatievlucht 12 Belgen vanuit China naar Melsbroek bracht. De import van coronavirussen was toen al aan de gang. En niemand maakte zich zorgen. De overheid ook niet, als medeschuldige aan het verspreiden van Het Virus in ons land!

- op vrijdag 14 februari 2020 (start krokusvakantie) zien we tv-beelden van gezinnen met kinderen die aan het aanschuiven waren op de luchthaven om te gaan skiën in Italië. Ook heel wat Vlaamse scholen gingen ongehinderd met hun leerlingen op skivakantie in de noordelijke regio's van Italië. Het nieuws over het oprukkende virus aldaar was toen al bekend... en tóch vertrokken ze allen naar Italië waar het coronavirus zich vrolijk aan het verspreiden was. En na hun skivakantie gingen ze op bezoek bij hun grootouders in het rusthuis om te vertellen over hun belevenissen... 

Wij zijn ons aan 't ontwikkelen tot asociale holbewoners. Elke medemens lijkt een potentiële vijand besmet met het virus. Een frisse neus ergens halen en buiten op een bankje zitten kan niet meer. Tenzij we er 250 euro voor over hebben. En binnenkort zullen we op tijd naar bed moeten want de avondklok heeft geluid. De politie, uw vriend, zit achter elke straathoek ons te beloeren.

Ik denk nu aan alle kleine schoolgangertjes die heel wat kostbaars missen op school. De impact van de coronacrisis lijkt me het grootst bij 5-, 6- en 7-jarigen. Die zijn het hardst getroffen. Eerst de kleuters die zich voorbereiden op het leren lezen, schrijven en rekenen, en ook de eersteklassertjes die pas kennismaakten met letters, woorden en cijfers. Nu is er een serieuze kink in de kabel gekomen in de continuïteit van hun leerproces.

Daarom lijkt het me belangrijk dat in deze lockdowntijden alle ouders een dagelijks 'leeruurtje' inlassen voor hun kleintjes die nog niet de digitale feeling en behendigheid hebben zoals we die bij pubers kennen.

Laat ons thuis samen met peuters en kleuters boekjes bekijken en beleven. Samen boekjes lezen. Hun nieuwsgierigheid opwekken. Samen naar plaatjes kijken, naar woordjes kijken. Verhaaltjes voorlezen en erover praten. De woordenschat zal snel groeien. Laten we met telraampjes spelen, sommetjes maken en cijfertjes schrijven... Zodra de scholen weer opengaan zullen kinderen sneller en beter lezen en tot betere schoolprestaties komen.                

***************

Hoe laag is de VRT gevallen???!!!... Amélie is een 6-jarige snotneus uit Gelrode die met haar arrogante smoeltje en irriterende stemmetje volwassenen de les wilt spellen over coronamaatregelen. Ongetwijfeld geïndoctrineerd door haar hysterische moeder. Van een vader is er geen sprake. "Is dat nu zo moeilijk om anderhalve meter afstand te houden en zo veel mogelijk in uw kot te blijven? Is dat nu zo moeilijk? Nee toch, hè?"... en zo krijst het meisje nog even voort. In gebrekkig Nederlands, niks pienter, niks hartverwarmend.