Rekening niet meer geblokkeerd na overlijden

FISCUS Vanaf maandag 31 augustus tworden bankrekeningen na een overlijden niet meer geblokkeerd. Nu gebeurt dat nog met alle rekeningen van de betrokkene en van zijn (huwelijks)partner. Dat leidde vooral bij een onverwacht overlijden soms tot schrijnende situaties waarbij nabestaanden wekenlang zelfs geen geld hebben om boodschappen te doen. Mensen hebben overigens steeds minder cash in huis.

Vanaf maandag kan de langstlevende tot de helft van het bedrag dat op alle rekeningen samen staat, vrij afhalen, weliswaar tot een plafond van 5.000 euro. Of hij of zij zich aan die regel houdt, wordt niet door de bank gecontroleerd. Dat zou in de praktijk moeilijk zijn omdat steeds meer mensen rekeningen aanhouden bij diverse banken.

Maar wie meer dan het toegestane bedrag opneemt hangen sancties boven het hoofd. Om te beginnen wordt de langstlevende dan automatisch geacht de erfenis te hebben aanvaard, ook als die meer schulden dan geld of vastgoed bevat. Meteen vervalt ook de mogelijkheid om de erfenis 'onder voorbehoud van boedelbeschrijving' te aanvaarden. Daarnaast kan het te veel opgenomen bedrag afgetrokken worden van het deel van de erfenis dat de langstlevende wettelijk toekomt, als de andere erfgenamen daarom vragen.

Guy Verhofstadt zit bij  Jean-Luc Dehaene een pintje te pakken.
Zegt Guy Verhofstadt  :

"Toen gij premier waart, draaide de regering toch  beter.
Hoe deed ge dat?"

"Wel" zegt Dehaene
"ge moet zien dat  ge u omringt met slimme medewerkers."

"Hoe kunt ge weten dat ze wel slim zijn?" vraagt  Guy Verhofstadt.

"Door een klein raadseltje" antwoordt Dehaene en  roept zijn vrouw en vraagt haar:
"Celie, uw vader en uw moeder hebben een kind. Het is niet je broer en ook niet je zus. Wie is het?

 Zegt Celie "Dat is  simpel, dat ben ik."

Terug op zijn kabinet denkt  Verhofstadt eventjes zijn ministers te testen en roept Steve Stevaert bij zich en  vraagt:

"Kijk Steve, je vader en je moeder hebben een kind. Het is  niet je broer ook niet je zus, wie is het?"

De Steve fronst zijn  wenkbrauwen en denkt diep na.
"Ik weet het niet zo direct, ik kom  straks even terug."

Steve Stevaert gaat terug naar zijn bureel en  komt onderweg Gerolf Annemans  tegen.

"Zeg Gerolf, ken jij het  antwoord op dit raadseltje:
"Uw vader en uw moeder hebben een kind.
Het is  niet je broer en ook niet je zus. Wie is het?"

"Wel, dat is gemakkelijk" antwoordt Annemans "dat  ben ik."
De Steve bedankt hem en fier als een gieter gaat  onze Steve Stevaert terug naar Guy Verhofstadt en zegt  hem:

"Ik weet het antwoord. Het is Gerolf Annemans"

Waarop  Guy Verhofstadt paars kleurt en brult:


" Neen, jij idioot, het is Celie  Dehaene!"

Toen de dieren nog vochten

     auteur: Jan Van Hove

CLOSE-UP — BRUSSEL - LEGERMUSEUM TOONT BIJDRAGE VAN DIEREN TOT EERSTE WERELDOORLOG Het Legermuseum heeft een originele tentoonstelling gemaakt over dieren in oorlogstijd. Het decor is de Eerste Wereldoorlog, die de geschiedenis inging als de ‘eerste moderne oorlog', maar die ook de laatste was waarin paarden, honden en duiven een belangrijke rol speelden.

Je komt binnen via een loopgraaf en je staat ineens midden in de Eerste Wereldoorlog. De enscenering die het Legermuseum bedacht voor de tentoonstelling Hondse oorlog, is een voltreffer. Dankzij realistische decors en uniek filmmateriaal krijgt de bezoeker de ellende van de gevechten in het slijk van de Westhoek recht in het gezicht geslingerd.

Het Legermuseum heeft een internationaal befaamde collectie over de periode 1914-1918. Doordat de Eerste Wereldoorlog voor een flink stuk in ons land uitgevochten werd, verhuisden heel wat stukken linea recta van het slagveld naar het museum. De presentatie van die collectie kan een opknapbeurt gebruiken, maar in afwachting biedt de tentoonstelling over dieren in oorlogstijd soelaas. Het verhaal van de dieren is immers ook het verhaal van de soldaten en burgers in die bange jaren.

Het uitbreken van de oorlog in juli 1914 was slecht nieuws voor de boeren. In het hele land verschenen aanplakbiljetten waarin paarden en voertuigen werden opgeëist voor het leger. Daardoor verloor de landbouw kostbare werkkrachten. De toon was meteen gezet, want later zouden ook de Duitsers dieren opeisen. Het beslag dat de vechtende legers op de veestapel legden, betekende dat er minder vlees en melk overbleef voor de burgerbevolking. Ook wol en leder werden schaars.

Krekels

Wij kunnen ons vandaag nog moeilijk voorstellen dat minder dan een eeuw geleden dieren onmisbaar waren om oorlog te voeren. Paarden werden niet alleen bereden, maar ook ingezet om kanonnen en andere zware artilleriestukken te transporteren. Duiven brachten boodschappen over. In de loopgraven hingen kooitjes met sjirpende krekels – als het gesjirp ophield, wisten de soldaten dat er een gasaanval op komst was.

De meest ‘polyvalente' viervoeters waren de honden. Zij gingen mee op patrouille, speurden op het slagveld naar gewonden en brachten informatie over naar de achterste linies zonder door de vijand te worden opgemerkt. Typisch voor het Belgische leger waren de ‘mitrailleurhonden', die zelfs over de moeilijkste terreinen karretjes met mitrailleurs voorttrokken.

De tentoonstelling illustreert het samenleven tussen mens en dier aan de hand van ruim driehonderd stukken. Er staat bijvoorbeeld een veldsmidse waar paarden beslagen werden. Wat verder zie je de gasmaskers van de honden en de koffertjes met medische apparatuur waarmee de veeartsen rondtrokken. Er hangen schilderijen en tekeningen waarop kunstenaars als Jos Verdegem en Alfred Ost dieren in actie vereeuwigden, maar ook karikaturen die Duitse soldaten als varkens ten tonele voeren. Zelfs het ‘samenleven' van de soldaten met ratten, vlooien, luizen en muggen – een ware plaag aan het front – wordt met dagboekfragmenten geëvoceerd.

Dieren waren niet alleen onschatbare ‘hulptroepen' voor de soldaten, ze waren in barre omstandigheden ook troostend gezelschap. Heel wat soldaten hadden een affectieve band met honden en andere dieren. Zelfs een aap werd aan het front gesignaleerd. Sommige dieren brachten het tot ‘mascotte' van hun eenheid en werden geacht het onheil te bezweren. Winnie the Pooh, het beroemde beertje van Walt Disney, begon zijn carrière als mascotte van de tweede Canadese infanteriebrigade.

De grote troef van de tentoonstelling in het Legermuseum zijn de prachtige foto's en films die de Eerste Wereldoorlog, en de rol van de dieren daarin, documenteren. Een buitenbeentje zijn de stereoscopische platen die je een dieptezicht geven van het front, bijvoorbeeld van een groepje muildieren die over de modderige wegen van de Westhoek verse voorraden naar de voorste linies sleepten. De plaats die de dieren later in sommige oorlogsmonumenten kregen, hadden ze dubbel en dik verdiend.

Legermuseum, Jubelpark 3, Brussel, tot 11 april 2010,

dinsdag tot zondag 9-12 en 13-16.45 uur.

www.legermuseum.be

Militaire basis in verval

Stad wil overwoekerde terreinen kopen van Defensie

GOETSENHOVEN - Na tien jaar verwaarlozing is de militaire basis van Goetsenhoven haast onherkenbaar. De stad Tienen wil de terreinen nu graag aankopen, maar wacht op groen licht van Defensie.

Amper tien jaar geleden was de vliegbasis van Goetsenhoven (Tienen) nog het decor voor een stoet aan militairen. Netjes in het pak, fier om door de kraaknette en onderhouden gebouwen te mogen marcheren. Van die militaire pracht blijft vandaag geen spaander meer heel. Het overgrote deel van de basis staat al ruim tien jaar leeg en de natuur kan er al een decennium lang haar gang gaan. Resultaat: de site is overwoekerd, de gebouwen hebben meer weg van een ruïne dan van een militaire basis en ook vandalen hebben hun weg naar de verlaten gebouwen gevonden.

Het bos is intussen opgeschoten tot op de drempels. Er is geen enkele ruit nog heel en in de gebouwen zijn de wanden gesloopt. Gebroken sanitair is overal te vinden. Oud-militairen treuren om de teloorgang van de nochtans nieuwe sporthal. Hun tennisterreinen kunnen ze gewoon niet meer vinden.

Eerdere suggesties om de gebouwen op te knappen en om te toveren tot een jeugdgevangenis, asielcentrum of bedrijvenzone werden weggelachen. Intussen lijkt de basis uit te groeien tot een van de schandvlekken van de Suikerstad.

Burgemeester Marcel Logist (SP.A) zit verveeld met de hele situatie. 'Een deel van de gebouwen is inderdaad volledig verkommerd', zucht hij. 'Maar als stad kunnen wij daar weinig aan beginnen. De basis is nog steeds eigendom van Defensie. Wij hebben de intentie al eens geuit om ruim zes hectare van de basis te kopen, maar tot vandaag staat het licht voor die aankoop nog niet op groen.'

Logist droomt ervan verblijfstoerisme te kunnen uitbouwen op de site. Hij hoopt stiekem nog steeds dat Defensie de terreinen van de hand zal doen. Met het oog op een eventuele aankoop wordt het ruimtelijk structuurplan alvast onder de loep genomen. 'Momenteel is de militaire basis ingekleurd als een terrein voor dagrecreatie. Dat willen we omvormen tot verblijfsrecreatie.'

Bij Defensie lijkt er intussen dan toch schot in de zaak te komen. 'Wij leggen momenteel de laatste hand aan een globaal structuurplan voor al onze kazernes', zegt Ingrid Baeck, woordvoerster van Defensie. 'Bedoeling is op die manier te zien welke kazernes in aanmerking komen voor een eventuele verkoop. Ook de basis van Goetsenhoven behoort tot die kazernes.'

Maar voor de eerste toeristen hun intrek nemen op de militaire basis, hebben ze aan de Hannuitsesteenweg nog heel wat werk voor de boeg. De wachtlokalen, de infirmerie, de logementsblokken en de sporthal zijn momenteel niet veel meer dan een ruïne en ook de grond is ernstig vervuild. Het gevolg van jarenlange verwaarlozing en het onderhouden van legervoertuigen op de terreinen. Bij Defensie zijn ze zich er van bewust dat de militaire basis van Goetsenhoven de jongste jaren niet meteen op de eerste plaats op het takenlijstje van de onderhoudsploeg stond.

'In principe moeten ook ongebruikte gebouwen onderhouden worden', zegt Baeck. 'Maar in de praktijk zitten we door de rationalisering natuurlijk met een beperkt budget voor het onderhoud van onze gebouwen. Daarom hebben we er de voorkeur aan gegeven prioriteit te geven aan gebouwen die wél gebruikt worden.'

Burgemeester Tienen vraagt maatregelen voor hogere werkgelegenheid

Naar aanleiding van de recente herstructureringen bij Bosch en Sylvania en de problemen waarmee andere ondernemingen in de regio kampen, vraagt burgemeester van Tienen Marcel Logist (sp.a) aan Vlaams minister-president Kris Peeters maatregelen om in de streek de werkgelegenheid weer aan te zwengelen. Peeters moet ook dringend werk maken van het in het regeerakkoord beloofde duurzaam werkgelegenheids- en investeringsplan.
 
Enkele maanden terug kondigde ruitenwisserfabricant Bosch aan het aantal jobs met 420 te verminderen. Deze week besliste lampenfabriek Havells Sylvania Lighting Belgium 182 medewerkers te laten afvloeien. In diverse Tiense bedrijven is er bovendien een hoge economische werkloosheid. Citrique Belge besliste de productie eind dit jaar zelfs een volledige maand stil te leggen. De ontslagen bij Bosch hadden ook nefaste gevolgen voor de beschutte werkplaats Blankendale, dat de ruitenwissers verpakt.
 
"Deze firma's voelen duidelijk het effect van de economische crisis. Vele van onze getroffen Tiense bedrijven werken immers voor autofabrikanten en luchtvaartbedrijven die extra kwetsbaar zijn voor de crisis", aldus Logist. (belga/ka)

Naar aanleiding van de recente herstructureringen bij Bosch en Sylvania en de problemen waarmee andere ondernemingen in de regio kampen, vraagt burgemeester van Tienen Marcel Logist (sp.a) aan Vlaams minister-president Kris Peeters maatregelen om in de streek de werkgelegenheid weer aan te zwengelen. Peeters moet ook dringend werk maken van het in het regeerakkoord beloofde duurzaam werkgelegenheids- en investeringsplan.
 
Enkele maanden terug kondigde ruitenwisserfabricant Bosch aan het aantal jobs met 420 te verminderen. Deze week besliste lampenfabriek Havells Sylvania Lighting Belgium 182 medewerkers te laten afvloeien. In diverse Tiense bedrijven is er bovendien een hoge economische werkloosheid. Citrique Belge besliste de productie eind dit jaar zelfs een volledige maand stil te leggen. De ontslagen bij Bosch hadden ook nefaste gevolgen voor de beschutte werkplaats Blankendale, dat de ruitenwissers verpakt.
 
"Deze firma's voelen duidelijk het effect van de economische crisis. Vele van onze getroffen Tiense bedrijven werken immers voor autofabrikanten en luchtvaartbedrijven die extra kwetsbaar zijn voor de crisis", aldus Logist. (belga/ka)

Beschermde meeuwen plagen Meendijk

TIENEN - Honderden meeuwen veroorzaken de jongste tijd heel wat ongemak aan de Meendijk en de Goossensvest. Bewoners klagen omdat iemand voedsel strooit.

‘Ze geven een pak overlast', klaagt bewoner Willy Mues. ‘Trottoirs, daken, dakgoten en geparkeerde auto's zitten geregeld onder een pak drek.' Een vrouw uit de buurt wordt ervoor met de vinger gewezen. Zij strooit nagenoeg elke ochtend voedsel uit, vooral brood, voor de vogels op alle hoeken en kanten nabij het gebouw van de belastingdiensten. De meeuwen blijven rond die voedselplaatsen vliegen van het ene dak naar het andere of, zoals aan de kust, van verlichtingspaal tot verlichtingspaal.

Bij burgemeester Marcel Logist (SP.A) en de wijkagent is de toestand al meermaals aangeklaagd. ‘Maar zij kunnen niets doen', aldus Mues. De kwestie kwam zelfs al voor de rechtbank, maar de rechter deed geen uitspraak.

Schepen van Leefmilieu Marc Soens (SP.A) heeft weet van de ongemakken. ‘Meeuwen zijn een beschermde vogelsoort. Er wat aan doen, is dan ook moeilijk. Maar wanneer de ongemakken blijven toenemen, zullen we niet anders kunnen dan andermaal de juridische toer opgaan. Dat voederen moet ophouden.'

De vrouw in kwestie voedert ook de duiven op de Grote Markt. Ook daartegen is al meermaals gesakkerd en op het balkon van het stadhuis zijn zelfs speciale netten aangebracht om duiven weg te houden. De vrouw zegt te handelen door ‘een goddelijke ingeving'.

Ook aan de Grote Gete aan de Getestraat is ze actief, maar daar komen ook ratten op het voedsel af. Het bestuur van de Tiense Getevissers, die daar hun visserijgebied hebben, houden angstvallig de wacht. Zij willen de gulle voedster uit hun buurt houden.

WOORDENSCHAT (Tiens)

Kérklamijr: roddelaarster die na de eucharistieviering in de kerk blijft rondhangen

Koazel: gebabbel, gezever

Sermoeën: homolie, preek

Kéëskeummeke: kaaskommetje, kaasdoosje

De Méat: (de maand) maart

Ter krot veur zitte: weinig geld hebben

De mejèès ni hèmme: het geld niet hebben

Oep den haspel dansen: niets te eten hebben, arm zijn

Oere boere bédstrooiwj: armoedig, rommelig

Gewallebak: deugnieterij uitgehaald

Béssembinger: (letterlijk) bezembinder (figuurlijk) vrolijke deugniet

Terichten: tegenover

En étamejoor: (Frans –état-major) de generale staf, legerleiding

Koukelishaat: zoethout

Ouvebiëste: kakkerlakken

Moeëre, morren, oorspronkelijke bewoners van Mauritanië, zwarten

Zwakkemaa: nogal rap, vrij snel

In ’t fas: in de nek

Lossen huëtzwijr: hoofdpijn

De smoel: (Frans – semoulle) griesmeel

De sèfrooën: saffraan

Vloajespéés: vulling van de taart

Kriekmoech: kriekenconfituur

Rèngeloode: (Frans –Reine Claude) pruimentaart

’n heureke: een zakje

Ne gewooëregen: iemand die snel van begrip is

De koeikijtel: ketel waar het eten van de koeien in wordt bereidt

Ne zillevere balanswaar: (Frans – balançoire) een zilveren schommel

Vlaikskes mat: vlokjes watten

Afmoare: zeuren, zaniken

Mé hiel riëseme voll’naflooëte: niet heel veel aflaten

Cheque voor minikoeien op Deboeshoeve

Bron: Passe-Partout

Wagenimport opent deur op Grijpenveld

Tienen - Carconnex en CarsOnTheWeb hebben zich gevestigd op de CARs-site aan de Grijpenlaan 19 in Tienen.

Geestelijke gezondheidszorg aan huis bij Hestia

Tienen - Hestia, het beschut wonen vanuit de kliniek der Broeders Alexianen, houdt een open dag op minstens vier locaties.

De rechten van de patiënt

Vertrouwen is cruciaal als u uw gezondheid in handen legt van een arts of andere zorgverlener. Maar vertrouwen is iets anders dan onderwerping. De zorgverlener mag u dan wel een behandeling voorstellen, u beslist of u ze (en de gevolgen ervan) wil of niet. U hebt rechten, u kunt ze ook laten gelden en in geval van problemen kunt zich laten bijstaan door een ombudsdienst . Neen, u staat er niet alleen voor.

Niks is kostbaarder dan ons lichaam en onze gezondheid. Maar waar de meesten van ons zich nog probleemloos weten te verdedigen tegen pakweg een lastige belastingcontroleur of een aannemer die maar niet opschiet, is het alsof we al bij voorbaat ontwapend zijn wanneer we tegenover een arts of andere zorgverlener te staan komen.

Dat werd alvast bevestigd in de enquête die Test Gezondheid in zijn decembernummer van 2008 publiceerde : we gaan anders om met een arts, tandarts, apotheker, kinesist enz. dan met bv . een aannemer.

Bijna 90 % van de respondenten beschouwde toen dat ze matig tot slecht op de hoogte waren van hun rechten en plichten tegenover een zorgverlener.

Slechts 44 % wist dat die rechten bij wet zijn vastgelegd, en meer dan

35 % dacht dat het louter een soort van gedragscode voor de medische sector was waar de patiënt zich naar te schikken had. Die onwetendheid laat zich voelen in het aantal klachten.

Slechts 3 % van de respondenten had ooit een klacht ingediend tegen een zorgverlener of zorginstelling. Bij de andere 97 % overheerste grotendeels een gevoel van onmacht : « het zou compleet tijdverlies zijn » (70 %), « ik zou bang zijn daarna geen goede behandeling meer te krijgen » (28 %), « ik zou niet weten waar of hoe ik een klacht kan indienen » (27 %), enz.

Als patiënt hebt u nochtans wel degelijk rechten : ze zijn verankerd in de wet van 22/8/2002 (zie het kaderstuk op blz. 36) en er is geen enkele reden om ze niet te laten gelden.

En aangezien het voor gezondheidsaangelegenheden niet altijd voor de hand ligt om een rechtszaak aan te spannen, werd in het kader van de wet op de patiëntenrechten een netwerk van ombudsdiensten opgericht. Zij hebben als taak uw klacht te ontvangen,

de situatie te beoordelen en mee naar een oplossing te zoeken. Zo wordt geprobeerd om de zaak in der minne te regelen. Maar als u daar geen vrede mee neemt, kunt u nog altijd een procedure voor het gerecht beginnen.

Een duidelijk wettelijk kader

Denk niet dat u het slachtoffer moet zijn van een medische fout of een medisch ongeval om uw rechten te laten

Gewoon : stel dat u vergeefs vraagt om inzage te krijgen in uw medisch dossier. Of een specialist heeft röntgenfoto's verkeerd geïnterpreteerd waardoor u nodeloos bijkomende en vervelende onderzoeken hebt moeten ondergaan. Of u gaat niet akkoord met de manier waarop een arbeidsgeneesheer of een arts van het ziekenfonds uw gezondheidstoestand beoordeelt.

Of u voelt zich beledigd door iets dat uw kinesist u heeft gezegd.

In al die gevallen staat een ombudsdienst klaar om naar u te luisteren en om samen met u te bekijken of en in welke mate uw rechten als patiënt met voeten werden getreden.

Zo'n ombudsdienst is evenwel niet voor alles bevoegd. U kunt er in principe niet terecht met een klacht over de werking, de organisatie of de hygiene

van een artsenpraktijk of een zie kenhuis . Maar stel dat u niet tevreden bent over de ware maaltijden in het ziekenhuis : dan zal men u in de praktijk meestal toch helpen in plaats van u door te verwijzen naar de bevoegde instantie, in dit geval de directie van de instelling. Doorverwijzen doet men veelal alleen als men echt op geen enkele manier kan bemiddelen.

Ook worden alleen klachten behandeld over artsen (huisartsen en specialisten, «  geconventioneerd  » en «  niet-geconventioneerd  »), apothekers, kinesisten , verplegers en paramedici, maar niet over psychologen, psychotherapeuten, sociale assistenten enz.

Een neutrale derde

Of de ombudsdienst voor u kan bemiddelen of niet, hij moet zich altijd aan het beroepsgeheim houden en zich strikt neutraal opstellen.

Hij mag dus nooit partij kiezen. Niet voor u en evenmin voor de zorgverlener of de instelling in kwestie. Het is zijn taak om te bemiddelen tussen de betrokkenen. Hij mag het geschil dan ook niet zelf beslechten, hij moet alleen proberen om de betrokkenen zo ver te brengen dat zij binnen een redelijke termijn een oplossing vinden die voor iedereen aanvaardbaar is.

Er werd ook bij Koninklijk Besluit vastgelegd dat hij volkomen onafhankelijk moet kunnen werken. Dat is nodig, want anders riskeert men belangenconflicten wanneer een ombudsdienst een klacht moet behandelen die werd ingediend tegen de instelling waar hij op de loonlijst staat.

Als u van oordeel bent dat de ombudsdienst van een ziekenhuis zijn rol niet naar behoren heeft vervuld, kunt u aankloppen bij de Federale Ombudsdienst .

Let wel : dat is geen instantie bij wie u in beroep kunt gaan tegen een bepaalde beslissing, die dienst is alleen bevoegd om na te gaan of er niet eventueel iets is fout gelopen in de procedure. Voorlopig kunt u nergens terecht als u het over de grond van de zaak niet eens bent met de ombudsdienst .

Een verzoenende rol

De procedure bij de ombudsdienst verloopt als volgt :

        De klacht wordt ingediend. U moet dat in principe zelf doen, eventueel bijgestaan door uw vertrouwenspersoon. Dat mag schriftelijk (brief, mail, fax) of mondeling (in een persoonlijk onderhoud of telefonisch). Indien u uw rechten niet zelf kunt laten gelden, mag iemand dat in uw plaats doen, uw « vertegenwoordiger ». Dat kan bv . het geval zijn wanneer u dementeert (dan bent u juridisch handelsonbekwaam) of wanneer u in coma ligt (dan bent u feitelijk handelsonbekwaam). In dat geval moet u in principe vooraf schriftelijk te kennen hebben gegeven wie u mag vertegenwoordigen als de noodzaak zich voordoet. Als dat niet is gebeurd, mag een van de volgende personen in uw naam een klacht indienen : de partner met wie u bent gehuwd of met wie u wettelijk of feitelijk samenwoont, een meerderjarig kind, uw vader/moeder. Een meerderjarige broer/zus mag dat vreemd genoeg niet. Een minderjarige moet zijn rechten altijd door zijn ouders of zijn voogd laten behartigen.

       De ombudsdienst oordeelt of hij al dan niet bevoegd is en hij uw klacht dus kan behandelen of niet.

       De ombudsdienst bespreekt samen met u het probleem, wat u verwacht en hoe te werk zal worden gegaan. Hij kan voorstellen dat u met de tegenpartij samenzit , of hij speelt voor tussenpersoon. Hoe dan ook begeleidt hij u in de zoektocht naar een verzoening. Als het tot een akkoord komt, wordt het bemiddelingsdossier afgesloten. Lukt dat niet en/of stelt de ombudsdienst vast dat de zaak zijn bevoegdheid te buiten gaat, bv . omdat een medische fout wordt vermoed, dan zal hij u uitleggen tot wie u zich moet wenden. De bemiddeling door de ombudsdienst is gratis. Het akkoord dat eventueel tot stand komt, heeft niet de waarde van een rechterlijke uitspraak, maar de ombudsdienst houdt het wel bij.

Geld of excuses

Als we kijken naar het soort van klachten dat wordt ingediend bij de Federale Ombudsdienst « Rechten van de patiënt », wordt al snel duidelijk hoe delicaat de relatie patiënt/zorgverlener is en hoe ontzettend belangrijk een goede communicatie.

Het leeuwendeel van de klachten heeft betrekking op medische handelingen (kwaliteit van de prestatie). Daarna volgt de houding die de zorgverlener ten aanzien van de patiënt aanneemt.

Op de derde plaats komt voor de Vlamingen het tekort aan informatie vóór een medische behandeling of ingreep, en voor onze Franstalige landgenoten het feit dat het vaak zo vaak moeilijk is om inzage te krijgen in het eigen medische dossier of een kopie ervan te krijgen.

Zowat in een derde van alle gevallen wordt een fi nanciële compensatie gevraagd.

Maar er zijn ook mensen die louter een klacht indienen omdat ze willen dat men toegeeft dat hun klacht gegrond is of die gewoon excuses willen horen.

Een luisterend oor...

Uit onze enquête in Test Gezondheid bleek dat de gemiddelde Belg vrij gelaten is. Slechts 6 % van de respondenten zou ooit een advocaat inschakelen om zijn patiëntenrechten te behartigen. Wie zich tot de ombudsdienst wendt, heeft een ander doel voor ogen dan wie naar de rechtbank stapt.

Een ombudsdienst dient niet om uit te maken in welke mate een zorgverlener aansprakelijk is voor een medische fout.

Evenmin om een grote schadeclaim te steunen. Daarvoor bestaan de juridische diensten van de ziekenfondsen en het systeem van de gerechtelijke bemiddeling.

De essentie van een ombudsdienst is dat de patiënt een luisterend oor vindt en uitleg krijgt, en dat er wordt bemiddeld als er een communicatieprobleem is met een zorgverlener.

De ombudsdienst is ook ideaal voor wie wil dat zijn rechten worden nageleefd maar niet bereid is om naar een rechtbank te stappen. Bijvoorbeeld omdat men een gebrek aan respect heeft ervaren, zich persoonlijk gekrenkt voelt, informatie wil over zijn gezondheidstoestand of de kwaliteit van een medische prestatie, enz.

...en preventieve werking

Een andere belangrijke taak van een ombudsdienst is om de zorginstellingen en zorgverleners te informeren over de rechten waar hun patiënten over beschikken. Dat kan preventief werken. De beslissingen mogen dan al niet afdwingbaar zijn, ze kunnen een belangrijke psychologische impact hebben.

·                                  Om een klacht in te dienen tegen een algemeen ziekenhuis wend u tot : de ombudsdienst van het ziekenhuis

·                                  tegen een psychiatrisch ziekenhuis of verzorgingstehuis, een instelling voor beschut wonen wend u tot : de ombudsdienst van de instelling of de externe ombudsdienst van het Overlegplatform Geestelijke Gezondheidszorg van de provincie

·                                  tegen een ambulante zorgverlener : huisarts, specialist in een privépraktijk , kinesist, tandarts, zelfstandig verpleegkundige ...

·                                  tegen deombudsdienst van een ziekenhuis wend u tot : de Federale Ombudsdienst « Rechten van de patiënt »

·                                  tegen de manier waarop een ombudsdienst van een ziekenhuis of de Federale Ombudsdienst heeft Bemiddeld wend u tot : de Federale Commissie « Rechten van de Patiënt »

Acht basisrechten

De wet van 22/8/2002 legt vast welke uw rechten zijn wanneer u als patiënt met een zorgverlener in contact komt, ongeacht de aard van de behandeling.

1.       U hebt recht op een kwaliteitsvolle dienstverlening en de nodige verzorging om uw pijn te bestrijden.

2.       U hebt recht op de vrije keuze van de zorgverlener.

3.       U hebt recht op duidelijke informatie over uw gezondheidstoestand.

4.       Het is uw recht om met een behandeling of ingreep in te stemmen of ze te weigeren.

5.       U hebt recht op een zorgvuldig bijgewerkt medisch dossier dat op een veilige plaats wordt bewaard.

6.       U hebt het recht uw medisch dossier in te kijken en er een kopie van te vragen.

7.       U hebt recht op bescherming van uw privacy (beroepsgeheim, enz.).

8.       U hebt het recht om een klacht in te dienen.

Communicatie kan beter

De ombudsdiensten opgericht in het kader van de wet op de patiëntenrechten zijn zonder twijfel een stap vooruit. Toch is er nog ruimte voor :

·                                  een betere informatieverstrekking over de rechten en plichten van de patiënt, zowel vanuit de zorgverlenende sector als vanuit de ziekenfondsen ;

·                                  een inspanning van de patiënt zelf om zich goed te informeren ;

·                                  een leerplan voor zorgverleners waarin patiëntenrechten en communicatievaardigheden een plaats krijgen ;

·                                  meer info over de ombudsdiensten zodat ze zichtbaarder worden en makkelijker toegankelijk, waardoor patiënten weten waar ze terechtkunnen ;

·                                  een speciaal statuut voor ombudsdiensten om hen nog onafhankelijker te maken van de instellingen waarvoor ze werken ;

·                                  een federale instantie om de ombudsdiensten te erkennen ( bv . via de Federale Commissie « Rechten van de pati ënt »).

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

TEST AANKOOP 22/09/2009

'Consument kijkt niet naar de prijs'

Onderzoeksbureau Rogil slaat klant gade tussen winkelrekken

NVT - En u dacht dat u prijsbewust winkelde? 'Als we boodschappen doen, zijn we irrationeel, lui en letten we absoluut niet op de prijs', zegt onderzoeker Ludovic Depoortere. En daar spelen fabrikanten en supermarkten handig op in.

Waarom kopen we in de supermarkt wat we kopen? Omdat we dat zelf thuis zo gepland hebben en omdat we daar rationele en objectieve redenen voor hebben? Vergeet het. Het begint al bij ons boodschappenlijstje, als we het al maken: 'Er zijn maar heel weinig mensen die het merk opschrijven van een product dat ze willen kopen', zegt Ludovic Depoortere, zaakvoerder van onderzoeksbureau Rogil uit Leuven. 'Voor wasmiddelen bijvoorbeeld vermelden acht op de tien consumenten geen merknaam. Dat betekent dat de strijd tussen de fabrikanten losbarst in de supermarkt zelf en dat ze al hun troeven nog kunnen uitspelen.'

En of het een strijd is. Wie nog maar een voet in de winkel zet, wordt al meteen overvallen door keuzestress. Twaalf verschillende soorten tomaten, twintig varianten van ontbijtgranen en dertig yoghurtsmaken. 'Er zijn te veel varianten. Een gemiddelde supermarkt heeft 20.000 artikelen en we winkelen ongeveer 30 tot 35 minuten. Het is evident dat we niet alles kunnen en willen bekijken. En in dat eerste selectieproces laten we allerminst de ratio zegevieren.'

Om dat te bewijzen, haalt Depoortere futuristisch ogende apparatuur boven. 'We laten proefpersonen door een speciale camera naar een winkelrek kijken. We registreren aan de hand van de oogbewegingen naar welke product iemand kijkt en hoe lang dat duurt.'

Die simulatie levert verrassende inzichten op: 'Per milliseconde zijn we in staat om drie tot vier merken te scannen. Jonge mensen zijn er nog sneller in omdat ze getraind zijn door computerspelletjes. Het duurt amper twee tot drie seconden vooraleer iemand een beslissing heeft genomen en zijn of haar arm naar het gekozen product gaat. Langer dan zeven seconden twijfelen we nooit.'

Consumenten die de producten op een winkelrek scannen, gaan meestal niet systematisch te werk. 'Bij zeven op de tien consumenten schieten de ogen kriskras over het rek, van contrastpunt naar contrastpunt (zie foto). Producten die bij de eerste drie gescande contrastpunten zitten, maken het meeste kans om in het winkelkarretje te belanden. Een minderheid van dertig procent gaat systematisch het rek af, netjes van de wasverzachters naar de vloeibare wasmiddelen tot de waspoeders, bijvoorbeeld. We hebben nog niet kunnen achterhalen of daar uitgesproken verschillende persoonlijkheden achter zitten.'

Niemand geeft graag toe dat reclame ons koopgedrag beïnvloedt. Meestal zijn we ons er zelfs niet van bewust. 'Maar onze ogen blijven wel het eerst rusten op verpakkingen en producten die we even tevoren gezien hebben in een advertentie of in een spotje op tv. Een merk dat investeert in naambekendheid, vertrekt dus met een voorsprong.'

En de prijs? Is die echt helemaal niet belangrijk? 'Toch wel, maar veel minder dan we onszelf wijsmaken. Negen op de tien consumenten zeggen dat de prijs een van de belangrijkste drie redenen is om een product al dan niet te kopen. Maar bij observaties zien we dat maar heel weinig mensen naar de prijs op het schap kijken. Dat valt dus dik tegen.'

Daarenboven zijn we lui aangelegd, en dat weten de supermarkten. 'In tegenstelling tot wat je zou denken, is de ooghoogte op een winkelschap niet de beste plaats om producten verkocht te krijgen. Het is de armhoogte, omdat we daar het beste bij kunnen. Op ooghoogte verkoopt een product al 10 procent minder goed dan op armhoogte. Producten op het onderste schap verkopen 20 procent minder goed. Boven ooghoogte daalt de kans dat iemand iets in zijn winkelkarretje legt al met 30 procent.'

Vroeger werd die beste plaats op het schap voorbehouden voor nationale merken. 'Maar nu supermarkten volop inzetten op hun huismerken, omdat ze daar een grotere marge op hebben, palmen hun eigen producten de beste plaatsen in. Tot grote frustratie van de merkfabrikanten natuurlijk.'

Supermarkten profiteren nog op een andere manier van de investeringen van merkfabrikanten. 'Ze kiezen voor hun huismerken dezelfde kleurcode als het gelijkaardige merkproduct. Blauw voor paprikachips, pastelkleuren voor wasverzachters. En daarbij beelden ze hetzelfde visuele element af. Denk aan de verpakking van vaatwastabletten van Calgonit, met het kenmerkende blinkende glas. Dat beeld heeft Carrefour ook gebruikt voor het huismerk. En het werkt. In testomgevingen belichten we producten gedurende één duizendste van een seconde. Bij dit voorbeeld denken consumenten dat het om een merkproduct gaat, omdat het hen bekend voorkomt. Huismerken profiteren dus van de marketinginspanningen van merkenfabrikanten.'

Overigens zijn zowel de merkenfabrikanten als de supermarkten klant bij onderzoeksbureau Rogil, om elk hun eigen product zoveel mogelijk te doen opvallen in het rek: 'Dat is niet altijd even gemakkelijk, maar ik heb de indruk dat ze een evenwicht nodig hebben. Ze lijken te beseffen dat ze niet zonder elkaar kunnen.'

Slachtoffers van muggenbeten zweten niet zoet genoeg

Muggen, ze hebben heel wat mensen de voorbije zomermaanden wakker gehouden en jeukende plekken op het lichaam bezorgd. Maar niet iedereen is het doelwit van die ongewenste bezoekers en volgens de Sunday Telegraph weten we nu eindelijk hoe dat komt: het is zoetgeurend zweet dat de mug op afstand houdt.

We gaan de zomer missen, maar voor veel mensen is er toch een pluspunt: de muggen verdwijnen uit onze slaapkamers, wat goed is voor de nachtrust van wie voortdurend wordt gebeten (of eigenlijk: gestoken). Zeker wanneer die merkt hoe de bedgenoot daar helemaal geen last van heeft.

Over de oorzaak doen heel wat verhalen de ronde, maar aangezien ook wetenschappers niet immuun zijn voor de mug, is nu echt onderzoek verricht en daardoor weten we nu waarom de mug discrimineert: dat heeft niets te maken met 'zoet bloed', zoals vaak wordt gezegd; de echte oorzaak zit in zoet zweet. Want doelwitten van de muggen blijken minder fruitachtige, zoete elementen in hun zweet te hebben dan de mensen die geen ongewenst bezoek krijgen van de insecten. Want het zijn die zoete componenten, ketonen genaamd, die de mug weghouden. Dus hoe meer je daarvan, hebt, hoe ongestoorder je slaapt.

Volgens dr. James Logan, onderzoeksleider aan het Britse Rothamsead Research Institute, 'kunnen muskieten een breed gamma van chemicaliën en signalen opsporen die hen zeggen dat ze te maken hebben met een mens. Maar als zo'n mens een grote hoeveelheid ketonen in het zweet heeft en dus zoet ruikt, denkt de mug dat het niet om een mens gaat en laat hij die dus met rust'.

Dr. Logans ploeg analyseerde de lichaamsgeuren van een aantal vrijwilligers die werden gebeten en van mensen die daar geen last van hadden. Hen werd gevraagd geen alcohol te drinken, geen parfums of andere geurmiddelen te gebruiken, zodat alleen hun natuurlijke lijfgeur te ruiken was. Dat leidde tot de ontdekking van vijf ketonen die muggen op afstand houden. Als die op de huid werden gespoten van mensen die normaal gesproken door muggen werden belaagd, hadden die er geen last meer van.

Op basis van die bevinding wordt nu, in samenwerking met een commercieel bedrijf, een manier uitgewerkt om met die ketonen (waarvan de geur doet denken aan extreem zoet fruit of aan aceton om nagellak te verwijderen) een nieuw anti-muggenproduct te lanceren. Dat is al uitgetest in Kenia en Brazilië, waar muskieten ook gevaarlijke ziektes als malaria veroorzaken, en daaruit bleek dat ze succesvol zijn in de strijd tegen verschillende soorten muskieten, waaronder de 'Culex', die in deze contreien voor zoveel slapeloze nachten zorgt.

Waarom, waar en wanneer zijn onze familienamen ontstaan ?

Waarom ?

Onze voorouders, de Germaanse volksstam van de Franken, hadden een éénnaamsysteem. Eén naam volstond, omdat bijna iedereen een verschillende naam kreeg. Dit was mogelijk door het combineren van naamelementen tot steeds nieuwe, tweeledige samenstellingen.

In de middeleeuwen is het Germaanse éénnaamsysteem langzaam maar zeker in verval geraakt en geleidelijk vervangen door een tweenamensysteem, bestaande uit een voornaam + een toenaam.
Deze ontwikkeling is toe te schrijven aan een samengaan van verschillende factoren:

1. de christianisering
2. verarming van het naamsysteem door vernoeming
3. onderscheidingsdrang
4. toename van de bevolking in de steden
5. het typeren van de medemens

De christianisering

De christianisering deed onrechtstreeks heel wat Germaanse persoonsnamen in vergetelheid raken.
Hoewel het tot aan het concilie van Trente (1545-1563) geen verplichting was om een christelijke doopnaam te dragen, werd begrijpelijkerwijze toch vaak de voorkeur gegeven aan een naam uit de Bijbel. Meteen werden heel wat vreemde namen geïntroduceerd: Hebreeuwse (bv. Johannes), Griekse (bv. Stefaan), Latijnse (bv. Marcus). De Germaanse namen bleven behouden inzoverre er heiligen met deze namen waren, bijv. Bernard, verlatijnst tot Bernardus.
In de 12de eeuw werden enkele heiligennamen zeer populair: Johannes, Petrus, Nicolaus en Wilhelmus voor jongens; Maria, Catharina, Margaretha voor meisjes. Mede door het gebrek aan voldoende heiligennamen kregen een massa dopelingen dezelfde naam. In de 10de eeuw waren er bijvoorbeeld in het Gentse voor 287 mensen nog 259 verschillende namen; maar in de 13de eeuw droeg een derde van de mannen vermeld in de oorkonden van St.-Bernards-aan-de-Schelde de namen Johannes, Nicolaus of Wilhelmus.
Het beperkte aantal beschikbare namen vormde een belangrijke oorzaak voor de afbraak van het éénnaamssysteem. Om de vele personen die Jan of Willem heetten, van elkaar te kunnen onderscheiden, werd een tweede naam toegevoegd, bv. Jan Jans sone > Janssen (zoon van Jan); Wilhelmus de Smet.

Verarming door vernoeming

Het Germaanse naamgevingssysteem verarmde door mechanische vernoeming: vader en (oudste) zoon kregen dezelfde naam.
Het oudste voorbeeld dateert uit 867: vader Liodricus heeft een zoon Liudricus (aan de IJzer).
Vernoeming werd een mode bij de hoogmiddeleeuwse adel. In adellijke families werden bepaalde namen van generatie op generatie overgedragen: Isbrand in het geslacht Haarlem, Diederik bij de Hollandse graven, Boudewijn bij de graven van Vlaanderen, Berthold bij de Zähringer, Friedrich bij de Hohenzollern. Van de adel zakte de mode af naar de lagere adel, naar de patriciërs en tenslotte ook naar de gewone lieden.

Onderscheidingsdrang

Een andere aanleiding tot uitbreiding van het éénnaamsysteem was de bewuste wil van de hogere standen om zich te onderscheiden van het volk.
De adel was de eerste groep die een geografische toenaam aannam, waarin op het feodale bezit gewezen werd, bv. 1296: dominus Johannes de Berthoudt dictus de Berlaer (de Berthouts hadden heel wat bezittingen in de omgeving van Berlaar). Het Franse de en het Duitse von als aanloop in familienamen wijzen overigens op adellijke afkomst, bv. d'Udekem de Guertechin, von Droste zu Hülshoff. De mode van de tweenamigheid waaide over naar de burgerij: ook de burgers uit de steden begonnen een tweede naam toe te voegen. Die toenaam hoefde niet noodzakelijk geografisch van aard te zijn, maar kon ook de naam van de vader zijn, bv. Wolther, Bruyns soen 'Wouter, de zoon van Bruin'.

Toename van de bevolking in de steden

Een vierde factor is de opkomst van de steden en de enorme bevolkingstoename die daarmee gepaard ging vanaf de 12de eeuw, eerst in Vlaanderen, daarna in Brabant, vervolgens in Holland. Toename van de bevolking in de steden bij gelijktijdige verarming van het namenbestand deed een praktisch naamgevingsprobleem ontstaan, dat werd opgelost door over te schakelen op een systeem van tweenamigheid.

Het typeren van de medemens

Het typeren van de medemens is een motief dat van alle tijden is. Het identificeren en typeren van de medemens gebeurt niet alleen op grond van herkomst (bv. Van Brussel, Van de Velde), maar ook op basis van het beroep (bv. Desmet, Bakker, Cuypers) of van opvallende fysieke en psychische eigenschappen (bv. De Wilde, De Groot, Roobaert). Dit zijn types die overal ter wereld voorkomen, allicht niet minder bij onze voorouders dan elders.

Waar en wanneer ?

De ontwikkeling van vaste achternamen verloopt geleidelijk: de invoering van erfelijke geslachtsnamen verloopt van zuid naar noord, van stad naar platteland, van de hogere naar de lagere klassen van de bevolking.
In de Zuidelijke Nederlanden, die vroeger dan de Noordelijke tot bloei zijn gekomen, zijn er al vanaf de 13de eeuw namen die van vader op zoon/dochter worden overgedragen. In Vlaamse steden als Brugge en Gent hebben de meeste burgers al in de 14de en de 15de eeuw vaste achternamen. In Brabant en Limburg ontstaan vaste geslachtsnamen iets later dan in het graafschap Vlaanderen.
In het Noorden is het gewest Holland het eerst met het aannemen van vaste geslachtsnamen: de ontwikkeling komt er op gang in de 16de en 17de eeuw. De noordelijke provincies Friesland, Groningen en Drenthe bereiken pas in de 18de en 19de eeuw hetzelfde peil als Holland, wat het aantal burgers die een vaste achternaam voeren betreft.
De vaste achternaam vindt in de hogere klassen van de bevolking vroeger en sneller ingang dan meer onderaan op de sociale ladder.
In de steden is het gebruik van een vaste geslachtsnaam sneller gemeengoed geworden dan op het platteland.