|
Ik zal eens iets vertellen over mijn indrukken van vandaag. De dag begon al goed toen ik mijn buren hoorde vertrekken naar hun werk. Om centjes te gaan verdienen voor hun nieuwe medemensen. Die nieuwkomers moeten toch ook eten en kleren kunnen kopen na hun barre overzeese overzeesteek? Wij hebben nu minder bruggepensioneerden, meer 65-plussers aan het werk, wij moeten langer werken... allemaal maatregelen die nodig zijn om de massa nieuwe leeghangers te onderhouden en hen in leven te houden, om hen een gratis leventje te presenteren... En de Vlaming hij ploeterde voort, in dienst van nietsnutten die hier het geluk gevonden hebben en alles gratis krijgen. Er wordt van hen niets verwacht, niets hoeft, niets moet. En WIJ hebben een kwart van ons leven gestudeerd en daarna nog eens de helft van ons leven gewerkt. Belastingen en bijdragen betaald. Alles erop en eraan... En dan komen er indringers, die in een bliksemschits gecatapulteerd worden naar daar waar wij jarenlang voor gewerkt en gezwoegd hebben. En de vreemdeling krijgt met 1 hink-stap-sprong onmiddellijk alles waar wij JAREN naar hebben moeten streven. Zomaar. Ze hoefden alleen maar van ver naar hier te komen en de sukkelaar uit te hangen.
Ik ben afgedwaald. Waar was ik gebleven?... Bij vanochtend, toen mijn buren vertrokken naar hun werk. En Lieve zal de bloemetjes eens gaan buiten zetten in het Nederlandse Valkenswaard. Even de grens oversteken en via uitgestrekte weilanden en landerijen kom je dan in het bruisende Valkenswaard. Zo'n beetje niksen, wat winkeltjes bekijken, een koffietje hier en een pintje daar, niet hoeven letten op parkeertijd want parkeren is er gratis. Flierefluiten zit in m'n bloed, het is een aangeboren vaardigheid die regelmatig gesmeerd moet worden om het niet te verleren.
Maar eerst moet ik nog iets kwijt over wat ik onderweg allemaal gezien heb. In de verte bewoog zich iets wat er nooit was, uniek, nooit gezien op deze plek. Een karavaan rare mannen slenterde op het fietspad richting Valkenswaard. In een reflex dacht ik: dat moet een verse lading ontdekkingsreizigers zijn die ze hier in de buurt ergens gedeponeerd hebben. Ik minderde vaart om het spektakel beter te kunnen gadeslaan. Het viel me op dat ze allen gelukkig waren, want ik zag niets dan blije gezichten en vooral heel veel gsm's... Via gsm - gekregen en niet verdiend - laten ze familie in het thuisland weten hoe fijn het leven hier wel is. Over een leven van 'krijgen' en 'niets presteren'.
Het tafereeltje voelde aan als een schending van het landschap. Op een oer-Hollands fietspad horen geen rare snuiters rond te hangen die het vertrouwde straatbeeld bezoedelen. Ik hoop van harte dat ze allemaal een onderkomen gevonden hebben in de varkensstallen hier in de buurt waar er nogal wat varkensboerderijen staan.
|
Er van af geraken doen we nooit meer.
De Vlaming zal zijn kl**ten wel blijven afdraaien.
En dit met niet te vergeten, de volle steun van N-VA
