Vanochtend begaf ik me met veel goede moed en met de beste bedoelingen in het verkeer. Maar wat was dat een tegenvaller! Er stond een lange file naar het centrum van het dorp, en dus verkoos ik de veldelijke landweggetjes te nemen, de zgz 'sluipweggetjes', de illegale en tegelijk de ideale wegen om vlugger je doel te bereiken dan via de politiek correcte hoofdweg.

Achter tractoren blijven hangen en fietsers omver rijden nam ik er graag bij.

Gisteren werd mijn wagen goedgekeurd door de strenge mannen van de autokeuring. Zij konden niet lachen. Hun gelaat straalde onweer en ongenoegen uit. Met tegenzin slaagden ze er niet in om enige gebreken te kunnen vaststellen aan mijn wagen.

En daarom was de verbondenheid met mijn wagen vandaag  immens, het klikte meer dan ooit tussen mij en mijn wagen en dat innige gevoel van een-zijn vertaalde zich in een genoegzaam en bezadigd ritje langs bomenrijen met verse groene blaadjes, bloesemende struikjes en uitgestrekte akkers waar het verse zaad rustig kan ontkiemen om in de zomerse warmte tot volle vruchtbaarheid te komen.       

Niemand was nieuwsgierig naar de plechtigheden in Winstminster Abbey. Niemand was geïnteresseerd in de daklozen die dagenlang kampeerden in de buurt van Buckingham Palace. Neen, iedereen zat hier op de weg rond te toeren, in plaats van op de eerste rij in hun zetel op tv de kroning van Charles bij te wonen.