Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

akke.beakke.be
Zondag 26 augustus 2007

belichte schaduw

als verstrooid dichter
in de beschouwende schaduw
weef ik mijn gedachten
van al dat ontgaat
aan licht of zicht
of verwachten


geborgen en verborgen
in de mensenziel
u zou haast gaan denken
is leven slechts zwarte inkt:
het vergaren van zorgen


ik vertel u van schoonheid
van vragende tastende vingers
de weelde van ingetogen blijheid

kent u milde dragende ogen
van geleefde ouderdom
bent u ooit door een eerste lach
van een klein kind verleid


ja, zoals u ziet
kleur ik ook wel
groen getint
dat komt als
een mens, jij,
mij zo maar bemint




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:37
Zondag 26 augustus 2007

liggend naakt

als vrouw
zo krachtig
in haar eenvoud
is haar omvang
zo allemachtig

als een Rubens
zie ik haar
de schoonheid
van veel en
al haar vormen
die mijn gevoelens
bestormen

haar woeste haren
maken mij ruig
en met
de spanning
van haar
blanke vel
blijft mijn tong
plakken aan
mijn droge huig

met haar diepe
glazige ogen
is zij als
een vragend beeld
met een koele
passie mij nemend,
zij die mij
nimmer verveeld




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:30
Zondag 26 augustus 2007

gaan en komen



ver weg
maar toch helder
hoor ik engelen zingen
over het lied van Licht
zij hebben weet
van aardse tranen
telkens als iemand
naar het ongrijpbare
wordt toegedicht

met een tedere lach
heffen zij haar op
ervaren de pijn
van een onuitgesproken
gedag

toch klinken er
zachte geluiden
van duizenden harpen,
ontelbare handen
reiken naar haar,

afscheid en aankomen
raken elkaar
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:30
Zondag 26 augustus 2007

natte droom

als nimfen
leunen zij met
hun blanke lijven
tegen mijn vragend vel

vier handen glijden
willekeurig over
een geurige vlakte
waar hemelse nagels
het genot verfijnen
om de eenheid
van samen
uit te breiden

lange haren schuren
elkaars naakte aarde
plakkend waar
vocht verschijnt
totdat de nog prille liaan
langzaam een verhoogde
potentie baarde

verward open ik
mijn ogen
was de tijd vergeten
ik had te lang in
het bad gezeten
het water was koud,
ontzettend nat

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:29
Zondag 26 augustus 2007

witte droom

ik word op een
wit gespreid vlies
voortbewogen door
zes maagdelijke engelen
langs azuur blauwe luchten

zij spannen een doorzichtig veld
van geluk met een uitgestrekte
gracieuze geste
genade schenkend
met verleidelijke ogen
die mij onderwijl bedwelmende
bloemengeuren toe zuchten
waarop geen enkel
aards genot kan bogen


uit hun frêle goddelijke flanken
klinkt een kwetsbare
Mahler symfonie
mij zuigend naar
opperste verrukking,
het hart doorzeeft
met bevrijdende klanken

in dit verblijf van eeuwige
symbiose
wuiven de hemelse
vleugelschepsels
al het zoets rond mijn lijf
zij beminnen mij
met gedurige passie
koesteren, beschermen mij
opdat ik immer
in deze schone droom gedij



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:28
Zondag 26 augustus 2007

zwarte droom

de armen zijn te kort
als ik de bloesem
wil plukken
lang rek ik me uit
om te grijpen, te rukken

een slechte droom
gaat aan mij voorbij
een kerker moeten
ontvluchten
maar niet wil lukken

mijn voeten
in grijs beton
gegoten

verstard beeld
van stuurloos voelen
langs muren van
beslagen glas
waar doornen
spiegelen aan
het schaduwlicht
van wat is maar
vooral was


ik adem
mijn verleden,
heb een
leven lang
de draak bereden
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:27
Zondag 26 augustus 2007

verlate vlinders



ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht

had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht

heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet

dat heb ik nodig
met meerdere te gaan
over mijn levensstoepen

kan mijzelf
aan anderen
niet onthouden
dat is wat ik zo
van het leven leer

ik laat me daarom
opnieuw roepen

één kostbare vlinder
koos voor de nacht
hij is mijn ziel vergeten
vloog voorbij
de innerlijke spiegel

ik word nu veracht

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:27
Zondag 26 augustus 2007

getijden

zoeken
over de grens
van de schaduw
is een wens

het blijft bij een
schuchtere verbeelding
van ravijnen
die ik vul met goden
of te zoete rozijnen

soms
schep ik een
verduisterd einde,
opgaan in niets
van al het zijnde

zo bewegen
mijn getijden
als liefde en
verlies
van vermijden
of bezitten

het is maar net
hoe het gemoed vaart,
ik ongewild kies
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:26
Zondag 26 augustus 2007

izabella

waarom zie ik toch telkens
weer die bleke vrouw
met donkere ogen
en lokken als
ragfijne draden
die niet gedogen
dat ik mijn handen strek
vol wellustige begeerte
om haar eer te versmaden



haar uitdagende lippen
zo intens zwoel
zuigen mij nog dichter
naar haar lijf
zij dwaalt af, ik mis mijn doel
raak verstrikt
in het erotisch gevoel
als ik in gedachten
de liefde bedrijf
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:25
Zondag 26 augustus 2007

laatste mijmeringen



de man, oud, maar geen prater
ziet uit over golvend groen water
ietwat in gedachten verzonken
denkt hij aan het nabije later

niet dat hij die blind miskent
het einde is reeds eerder verkend
zijn tijd is allengs versleten
de dood is sluipend al gaan eten

aan hem is vrees niet besteed
verlangt naar het oneindig niets
de komende rust is geen leed

van het aardse wil hij zich bevrijden
dat is slechts zijn laatste wil
zijn hoofd knikt al naar hemelse weiden
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:25
Zondag 26 augustus 2007

de lijkenmars

in de mars der lijken
voert grauwheid de toon
het dof gekletter der botten
kent geen verschil
tussen armen en rijken

op muziek van de stilte
waggelt men voort
door de donkere steeg
van de ijzige kilte

her en der sluiten
kornuiten zich aan
om het peloton
te versterken
met wezenloze botten

zo gaat men voort
donkere gaten tegemoet
alwaar zij zich begraven
totdat de dood weer
een beroep op hen doet



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:24
Zondag 26 augustus 2007

de Bevrijding



als het gras weer groeit
is jouw oorlog niet gestorven
nog steeds wordt
in jou gestreden
ook al heb je
al lang geleden
de vrijheid verworven



je zwoegt in
opgejaagde dromen
en zweet aldoor
de angst van barakken
ja, je zult nimmer
aan het gevang ontkomen
en eindeloos naar
verlichting snakken


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:23
Zondag 26 augustus 2007

de Bevrijding 2



als het verre zicht
is begraven in
het verleden

als loze hoop
er slechts is
om te beleven

zie ik niet meer
dat wat komt
voel ik niet verder
dan de scherven
van oud zeer

ik adem alleen
om door te leven
het kan niet anders
mijn blik raakt verstrikt
in een machteloos web
door anderen eerder
voor mij geweven

ben ik wel bevrijd
als de oorlog is verdreven?



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:22
Zondag 26 augustus 2007

as icke sterfe ( iegene taole)



As icke meuge sterfe
Ick sieje aol werumme
Ende sie freugt ende piene
In haort ende lieve geprieme


So mien jung, moei kieke
Ungelieke ende so rieke
T'is recht unne gaeve
Hunne siele te laeven


Al dieje mense, o so tere
Gelieke vao ende mien mude
Maoke mien so mere
Icke sou so gere die lefe kere

As icke meuge sterfe
Ende alle werumme sie
Laeve mie die stille
Gelieke die dode hunne ruste wille

Waor dan bluuve die piene
In haort ende lief de miene
Icke groete dich sere
Mien al lieve, so tere
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:22
Zondag 26 augustus 2007

prille lente



op het jonge gras
groen sprietig
in een open plek van
het speelse sparrenbos
tel ik de zwoele zuchten
van de oostenwind
 
ik proef een prille lente
die mij bemint
en een hemelse passie
wordt mij geschonken
 
in haar natuurlijke
verschijning 
heb ik even
naar heelheid
mogen lonken
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:21
Donderdag 9 november 2006

ik, de mens



ik ben geen engel des heren
doch mens, kwetsbaar en klein
geen adelaar met omvangrijke veren
maar aan aard en aarde gebonden
kan onmogelijk alleen het ontij keren



kan mijzelf niet eens bezitten
laat staan een mens, de ander
ik tracht mijzelf wel te delen
in wezen een binding aan elkander
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

een sleutel te smeden




wat is toch de zin
als mijn armen
naar jou strekken
en zij in schaduw
vertoeven

je zag in mij
wat zonnige vlekken
die naarmate
de tijd voortschreed
jouw hoop en verwachting
in desillusie
begroeven

waarom zal ik jouw boeien
nog raken
als slechts verdriet
en wanhoop
je bestaan zo wraken

vertel maar niets
ik ontbeer de macht evenzeer
een sleutel te smeden

en vertoef voortaan verblind
op het braakliggend veld
van heden




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 6 november 2006

heden ten dage



heden ten dage
waar licht knokt
tegen donkerte
en blaren
dwarrelen
naar vaste bodem
lijkt het dat
ook ik ga schuilen
om mijn ziel
weer te ontwaren


niet dat ik in
de vroege mist
geheel zal opgaan
ook in mij is
een terugtrekkende
beweging
een tocht naar binnen
waar in afscherming
de dood rijpt
naar winterse termen
en mijn gedachten
doelloos zullen zwermen

een herhalende tred
van groeiend sterven
ogenschijnlijk een pas
op de plaats rust
tenware het flamboyante
voor een wijle in slaap
moet worden gesust

deze kracht
zo natuurlijk en gewoon
is sterker dan
mijn speelse geest
toch vertel ik mijzelf morgen,
met weemoed weliswaar,
hoe de zomer is geweest


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 14 november 2005

zij ging al (drieluik: deel 1)



een lieve meis
heeft haar jeugd verloren
zinloos en plots
eindigen haar woorden
stokt de weg naar voren


haar jong verleden
een scheppende bloem
sterft in het heden
bladeren van geluk
zuigend naar het licht
buigen troosteloos
worden machteloos
afgesneden..


de toekomst
komt haar niet meer toe
ook die liefhebben
ervaren met ongeloof
de gemiste verwachting
schreeuwende pijn
bevriest het redelijk denken
hoop daalt in de
menselijke achting


daar gaat zij nu
op een onbekende weg
heeft ons ongewild verlaten
een ding kan ik zeggen
niemand, nee niemand
zal haar uit ons hart
kunnen praten





Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 13 november 2005

gaan en komen (drieluik: deel 3)





ver weg
maar toch helder


hoor ik engelen zingen
over het lied van Licht
zij hebben weet
van aardse tranen
telkens als iemand
naar het ongrijpbare
wordt toegedicht

met een tedere lach


heffen zij haar op
ervaren de pijn
van een onuitgesproken
gedag

toch klinken er


zachte geluiden
van duizenden harpen,
ontelbare handen
reiken naar haar,

afscheid en aankomen


raken elkaar
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 13 november 2005

onder-tussen (drieluik: deel 2 )





zij is niet meer
maar wel zichtbaar
dat doet zeer
was hier nog lang
niet klaar
huil ik keer op keer
 
zij praat niet
als ik het uitschreeuw
van binnen
mijn handen raken
zo dichtbij
wil haar wekken,
met mijn eigen
leven toedekken 
 
hoe kan dit nu
zo roerloos
ze is toch mooi
nog jong
was dit nu haar leven
nee, ze is er nog,
toch?
 
de tijd staat stil
onder een wazige stolp
ben er wel
maar verdwaal
in verwarring
als ik de
komende dagen tel
 
en ik met mijn tranen
de ontkennende waarheid
deel en eindeloos vertel
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 9 november 2005

witte droom

 
 
ik word op een
wit gespreid vlies
voortbewogen door
zes maagdelijke engelen
langs azuurblauwe luchten
 
zij spannen een doorzichtig veld
van geluk met een uitgestrekte
gracieuze geste
genade schenkend
met verleidelijke ogen
die mij onderwijl bedwelmende
bloemengeuren toezuchten
waarop geen enkel
aards genot kan bogen
 
 
uit hun frêle goddelijke flanken 
klinkt een kwetsbare
Mahler symfonie
mij zuigend naar
opperste verrukking,
het hart doorzeeft
met bevrijdende klanken
 
in dit verblijf van eeuwige
symbiose
wuiven de hemelse
vleugelschepsels
al het zoets rond mijn lijf
zij beminnen mij
met gedurige passie
koesteren, beschermen mij
opdat ik immer
in deze schone droom gedij
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 7 november 2005

de hal des volks

 




in de hal des volks
wacht men op twee armen
met staartjes achteraan
waar opgetogenen of
weemoedigen vertoeven
totdat de kunstvogel
de lucht in zal gaan
 
hij hangt over koffie
rookt uit zijn neus
in zijn bestemmingskloffie
hij heeft geen keus
 
geboekt is gaan
de ogen staren al ver
of
zie ik een verdwaalde traan
 
ik voel, zoals ik slechts voel
de leegte van wachten
de tijd tussen komen en gaan
ja, dat is wat ik bedoel
 
 
de dame van het buffet
in hoogpolig tapijt,
kort van stof
naar lengte gerekend,
is onhandig bereid
nogmaals de techniek
te laten pruttelen
en rondt het ritueel af
met een zoete lach
bij koffie hoort toch immers
een ouderwets betuttelen
 
dames en heren
uw vlucht wordt verwacht
die kan aankomen
of vertrekken
het beeldscherm
heeft dat haarfijn bedacht
 
mijn tafel wordt een eiland
tussen verlaten stoelen
de hal raakt even leeg
een gekleurde medemens
ontruimt het slagveld
met een enkele
swingende veeg...
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 18:34
Maandag 7 november 2005

oud in heden





mijn trillende telelens
zoemt jou dichterbij
wil wel eens zien
hoe vergrijsd jij oogt

zag zo al, gaandeweg,
de kleur verbleken
hoe jouw hoofd
het doorleefde vel
nog kennelijk gedoogt



ik denk zowaar terug
aan mijn ouden van dagen
waar de zoete babbelaar
uit het vierkante blik
dat de schoorsteen sierde,
mijn kinderhart deed opjagen

het was somber in de kamer
van het haast uitgezeten
levenspaar
de eeuwige stilte leek nabij
slechts wachten op de dood,
onderbroken door de gong,
ze waren er voor klaar



ik zie ze graag komen,
kruipen op mijn knie
en omarm hun
onbewuste dromen

zullen zij later nog
mijn schaduw zien
verhalen van wat was

moet haast wel
dacht ik zo
het is de overgave
die ik in hun ogen las





Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 1 november 2005

getijden






zoeken
over de grens
van de schaduw
is een wens
 
het blijft bij een
schuchtere verbeelding
van ravijnen
die ik vul met goden
of te zoete rozijnen
 
soms
schep ik een
verduisterd einde,
opgaan in niets
van al het zijnde
 
zo bewegen
mijn getijden
als liefde en
verlies
van vermijden
of bezitten
 
het is maar net
hoe het gemoed vaart,
ik ongewild kies
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:45
Dinsdag 1 november 2005

verlate vlinders

 

ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht

had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht

heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet

dat heb ik nodig
met meerdere te gaan
over mijn levensstoepen

kan mijzelf
aan anderen
niet onthouden
dat is wat ik zo
van het leven leer

ik laat me daarom
opnieuw roepen



één kostbare vlinder
koos voor de nacht
hij is mijn ziel vergeten
vloog voorbij
de innerlijke spiegel

ik word nu veracht








Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:13
Dinsdag 1 november 2005

hijgende vlucht

 
 
 
als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht naar
schaduw naar nacht
aan elkander rijgen
 
dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid
 
zo beschrijft zich
de uitgeholde lach
nog slechts verkrampt
waar te nemen
naast diepe kassen
 
een afdruk van
voorbij verleden
die vergeefs
de vermeden gebeden
van uitzichtloze hoop
tracht af te tasten
 
maar zwalkend door
de ijle lucht
gaat het kwetsbare,
onweerhoudbaar,
op de loop
in een hijgende vlucht
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Vrijdag 28 oktober 2005

ik laat je gaan

 
 
 
mijn hand rust
op je schouder
ik kijk je aan
schenk warmte
van een mens,
deze mens
het raakt je niet
het ontwijkt
die bevroren wens
 
 
je ogen staan flets,
zien glazig langs me heen
een bespiegeling van
verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplintert geboortelicht
uit een redeloze reden
 
je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels
je ledematen stijf
 
jij bent de dood
in levenden lijve
het genadebrood
gebakken met
ongewenst zaad
 
ik laat je gaan
als mijn hand
jouw schouder verlaat
 
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 23 oktober 2005

luchten




vandaag een dag
van rechte lijnen
ik zie voorwaarts
met oogkleppen
die mijn kijkers
in een strakke blik
laten schijnen


mijn gedachten
beperken zich
tot een en een
is drie
dat u mij nu
zult verachten
is iets dat ik
thans niet zie


mijn beeld van u
is ook vrij saai
u bent een oen
zo duidelijk,
kant en klaar
nee, mijnerzijds,
heden,
geen enkel gedraai


daarbij bent u
een van die vrouwen
die van de privé of libelle
een zondags
kleurloos hoedje vouwen


of een man
van een ding tegelijk
slechts oog voor
werk of ronde bal
dan heb ik het
nog niet over seks
ik vind u gewoon
een zure kwal


deze helderheid
geeft ruimte
aan mijn gemoed
ik raad aan
dat u bij tijd en wijle
het ook eens doet



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zaterdag 22 oktober 2005

verstild graf





als het
omhullend hout
langzaam zakt
en de gedachten
ver reiken
voel ik de
onoverbrugbare
afstand
zo dichtbij


ook al raak ik
naast mij
jou en jou
het is slechts
zwevend daar zijn
een speelfilm zonder titel
flitsend zonder beeld


als het zand
de holle klank bezingt
en echo in de
gegraven diepte
stervend verzinkt
denk ik

het was goed

na het In Pace
spreekt de zwarte hoed



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:28
Donderdag 20 oktober 2005

dag





een druppel valt
het is mijn
laatste traan
bij het koude
witte laken
 
de spitse neus
prikt een landschap
in het uitgestrekte
 
oog in oog
met verleden tijd
bevroren in een
verloren strijd
 
mijn gevoel lift op;
hij was een echt mens
mijmer ik
dat zeg ik altijd
bij het overschrijden
van de aardse grens
 
ik draai om
verlaat wat eens was
richt nog één blik
 
dag... zeg ik
niet dat hij het hoort
maar toch...
 
ik hoop dat hij
in zijn droomloze slaap
nog eenmaal,
door mij,
mag worden gestoord


dag...........


 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:51
Donderdag 20 oktober 2005

een gang naar binnen




schuifelend dwaal ik
door de schier
eindeloze gang


zie schaarse
houten beelden
de schepping danken


de marmeren plavuis
hier dof door schaduw
elders nog plooiend
naar de dalende zon
vormt de hemelse weg
naar Latijnse klanken


de hoge bogen
met eeuwigheid gevuld
laten de stilte zingen
over alles wat
de mens niet weet


een gang naar binnen


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 17 oktober 2005

ik nodig jou



kom
kijk toch
je bent zo welkom
in mijn ogen

ervaar de milde blik
die jou aanschouwt
en kleurt
met kristallen bogen



kom maar
geef even je hand
dan zal ik hem
vluchtig raken

mijn vingers
zullen je huid
bespelen

voel dan
het ritme van
de melodie
die we samen
maken



luister
hoor een stem
die het zwijgen
bezingt

geen klank teveel
maar slechts,
ons,
met adem omringt


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:40
Zaterdag 15 oktober 2005

zicht op glas



het is koud
om me heen
als de dageraad
daagt


ik draai de lamp
boven mij hoger
en voel
de verlichtende
warmte


mijn gezicht spiegelt
in de ruiten
van de tuinkamer


als het hoofd
zich wendt,
naar welke kant ook,
is mijn
bleke gezicht
op het glas
geplakt,
zie mijzelf zitten


ik ben niet alleen



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 09:40
Vrijdag 14 oktober 2005

zittend zinnebeeld



op het balkon
van mijn fantasie
aanschouw ik
heimelijk
van achter mijn
mannelijk masker
het groeiend genot


puilend en buigend,
zacht rustend
op haar dijen
scheppen
haar borsten een brug
met tere pijlers


het hoofd
met lang getouwd haar
neigt voorwaarts

de spreidende draden
verbergen deels haar
aanzuigend roze


met zuchtende
meewarige ogen
ziet zij naar het verre
dichtbij
alsof de eeuwigheid
ongrijpbaar spiegelt


langzaam
schuiven haar handen
dalend
met scharende
slanke vingers
langs gladde wegen
en rusten
ten einde
op kleine vlakke velden


de geronde rug
blinkend in een enkel
schemerlicht
telt stippen

rimpels in de schaduw
gelijnd van boven naar benee
waar twee ronde
doch gerijpte vruchten
haar universum dragen.


het spaarzame licht
verdwijnt,
neemt haar op in
mijn afgedwongen
vergetelheid
als een smeltend beeld


zij was even


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 13 oktober 2005

groeiend blauw



in mijn ochtendrijk
ben ik alleen
zo mooi alleen
 
donker is nog
het gordijn
naar het licht
 
maar toch
geluiden van mijn kippen
of nabije hond
kleuren de
bevalling van de dag
 
dit is rust
na slapen
 
stilte
 
balanceren
tussen zwart en wit
nog niets moet
zo luister ik
nog in mijzelve
 
zie langzaam
de contouren
van de geboorte
 
het beeld
van de dagelijkse
schepping
omrand met
groeiend blauw
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 09:28
Dinsdag 11 oktober 2005

verlichting



ik schenk mezelf iets,
door het jou te geven,
zachte woorden van satijn
als eeuwige momenten
van even
zij komen uit
overdadig niets



de eigen pijn verlichten
door de ander
het goede toe te dichten



waar tranen drogen
door een milde lach
zo groeit een droomwens
langs rozenbogen
tot een mooi en
bloeiend mens
en raak ik opgetogen









Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 5 oktober 2005

voorheen










ik schuur
een vinger
over de
grove steen
 
kan niets 
zeggen
 
jij bent
weer
koud
als
voorheen
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 19:28
Dinsdag 4 oktober 2005

één levenstraan











slechts
één traan
ontsprongen
uit een
kale rots
van dode steen
verraadt
mijn bestaan
 
gepolijst
door
scherpe hoeken
zoekt hij
zijn weg
naar buiten

alwaar de zon
hem neemt
eer ik mezelf
kon uiten
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 11:23
Zaterdag 1 oktober 2005

stuurloos




foto:cornelia etll






soms laat ik antwoorden
over aan de tijd
geef over aan de duur
van lengte in het verschiet
 
zonder richting
voortgedreven
langs onzekere wegen
wroetend, worstelend
hard roepend,
ik weet het niet
 
dan trekt het licht
zo voor me uit
zuigend naar het einde
van een straat
maar daar aangekomen
resten slechts
gloeiende kolen
 
de vlam was al verder
en laat mij, 
als het ware,
eeuwig,
over dorre heidevelden
dolen
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 29 september 2005

the day after











een dag
erna
overzie ik al
wat mijn hand 
noemde
 
het toonde groots
maar in wezen
was het
alsof mijn leven
voorbij zoemde
 
zoveel schetsen
met emotie
doorvlochten
 
ik kon niet alles
letterlijk etsen
vele gedachten
bleken gedrochten
 
toch kleeft
het dromen
aan mijn lijf
 
nog geen gedag
aan wat komt
 
zoveel heeft men mij gegund
denk ik
met een milde lach
 
dat heb ik toch ook
opgesomd?
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 21 september 2005

als de lans valt

een lans
doorsteekt
mijn hoofd
borst
buik
zo alles,
het verwondt

het splijt
mij,
mijn wereld;
een vaste aarde

het pint mij
in de weke grond

de storm
schudt mij
sterk
als speelbal
naar alle
kanten

warrig worden
mijn gedachten
wazig het zicht
op gehavende
restanten




en jij
jij
stroopte
de schellen
van mijn ogen


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 14:46
Zondag 11 september 2005

de verwachting



mijn raam
verschuilt zich achter
zachte groene tinten
van bossen en bomen
ik voel al
wat gaat komen


van najaarskleuren
droom ik
van nevelgeuren die
allengs verkondigen
dat de zomer
verouderd raakt
ik pluk de laatste vruchten
eer de natuur
het zichtbaar groeien staakt


zo drijven mijn gedachten
naar het veld van verwachting
waar afscheid zo normaal is
en vallende bladeren, mogelijk,
het landen zullen verzachten


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 5 september 2005

zing mijn dicht

foto:cornelia ettl






zing mijn dicht
met rollende lippen
als een golvende stroom
langs milde oevers
met sprietend gras
 
voer mee met de
waterige letters
in noten gevangen
en vind de melodie
in een draaiende kolk
 
daar vormen zij
benedenwaarts gericht
een spiraal van klanken
waar de echo luistert
haast onhoorbaar
naar prille woorden
 
zo vindt mijn dicht
het lied van tongen
worden nieuwe zinnen
in het hart geboren
opstomend uit
de dragende buik
 
laat je dan glijden 
op de adem
van het gevoel
als in het
stromend blauw
van verlichte golfjes
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:05
Woensdag 31 augustus 2005

ik slenter, dus ik ben





ik slenter, stelt u zich dat voor
en ga zo mijn weg
vaak in gedachten diep verzonken
dat hoort ook zo
immers een kip neemt ook tijd
voor de leg

ik heb oog voor ernstige zaken
niet dat ik per se tot meer wijsheid
zal geraken
neen, ik denk omdat ik ben
zoals een wijs man
al eerder zei

ik ben een slenteraar, zo een van:
als het nu niet lukt
komt het morgen klaar
zoals in de volgorde
van ieder jaargetij

zo doende denk ik nog aan gister
die dag was nog niet rond
alhoewel het ook kan zijn dat
mijn huidig peinzen wordt gevoed
door onduidelijke woorden
uit uw mond

u begrijpt nu mijn tempo;
beladen met een zwaar hoofd
en vergrijsde slapen
hoef ik me ook niet te haasten

bent u wel een beroemd dichter
nadat u zich met ongeremde passie
zo hebt uitgesloofd?
uw woorden zijn morgen lucht
door verdamping aangetast
uw kritieken uitgedoofd
uw gedichten zoveel lichter

het moge duidelijk zijn
ik orden mijn gedachten,
schep een beeld
van gister en daarvoor

ik strijk dan door mijn haren
en frons mijn gebrild aangezicht
ik ben een slenteraar
een dromer op straat
door innerlijk staren
zo schep ik mijn leven
langzaam,
opdat ik niemand stoor

ik nader mijn bank
in een verlopen park
omgeven door wilde struiken
hier kom ik tot rust
hier kan ik echt onderduiken

plots maak ik mij zorgen
en dat is nieuw
over de dag van morgen
zo u weet is dat een last
zou ik dan toch
door het verwachten
worden aangetast

nee dat nooit
spookte het door mijn hoofd
word ik alsnog
van mijn traagheid beroofd?

besmet met het moeten
nee, daarvoor is mijn
levensgang te traag
tevreden draai ik een sjekkie
dat leidt mij af
van de finale vraag

daar wil ik u
noch mijzelf mee belasten
en blaas de rook
strak voor mij uit

u zult het wel begrijpen
dit zijn die momenten
waarin ik mijn hoofd bevrijd
en mijn wereld kan ontlasten
tot de schemering in mijzelf
wordt ingeluid

als de zon verdwijnt
na een lange pose
achter de top van
de lindebomen
en de stilte zo verschijnt
rust mijn oog op een
laatste zichtbare vogel
als hij nader wil komen

twee vreemden bij elkaar
maar stil verbonden
bij het verscheiden van de dag
raakt hij een wezenlijke snaar:
het verstaan zonder monden
dat kende ik al
vertelde een tedere glimlach

ik zette mij aan tot
de weg terug
maar zie deze woorden
niet zomaar als een slot
zo ga ik in bedaarde tred
die mij immer al bekoorde
en waar ik mij nimmer
heb tegen verzet



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 29 augustus 2005

de zachte kracht

foto:cornelia ettle







de rimpels langszij mijn ogen
plooien zich bij iedere lach
zij vormen als vanzelf
warme zonnestralen
die mijn blik begeleiden
naar de vraag die ik
in je verlegen ogen zag
 
geen weg is zo kort
naar jou, naar binnen
alleen een doods gevoel
zou zich bezinnen
en afvragen wat ik bedoel
 
mijn beider wangen
door lengende
lippen gebold
tonen de volheid
van ingetogen
schenkende vreugde
 
in die aanblik
van sprakeloze taal
is al veel droefenis gestold
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:35
Maandag 29 augustus 2005

ik roep niet meer




ik stapel soms dorre bloemen
op mijn veld van gevoel
was er eerst blinde hoop
naar glanzende verwachting
zoals bijen zoekend zoemen
onbezonnen ruikend aan
een honingzoete struikenknoop
in de waarheid echter
kwam allengs het starre beeld
van de zure aanwezige verdroging
in een verstilde waterloop


woorden tellen al lang niet meer
terwijl zij stapelen tot verre hoogte
op scherven van gebroken glas
mij snijdend in vleselijke parten
niet een maar telkenkeer
opnieuw en opnieuw en
zo maar door van
onophoudelijk fnuikend tarten


hier sta ik dan tot vergrijzing toe
zie om me heen de gemiste weelde
ver trekkend en het onbereikbare moe
omkijken doe ik, kan ik niet meer
het was het leven dat mij bestal
zelfs de enige reikende hand
wuifde mijn verlangen weg
het onmisbare wordt gekruisigd
ik roep niet meer
ik sta mezelf maar in de weg


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 14:06
Donderdag 18 augustus 2005

het is stil (4)













ik denk
even
letters in de
schaduw


in stilte
gaan ze door
mij heen


vinden slechts
schuivende panelen
ik heb ze nog
te leen


in verstild
afwezig zijn
zal ik vertoeven
en woorden vinden
die rust behoeven






Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:20
Woensdag 17 augustus 2005

het is stil (3)




















ik dicht het
lied van de stilte


met klanken
van niet gekende
ritmische noten
gedragen door
wijdse nevelbanken
en zo hemels
onverdroten


een zonnestraal
doorkruist deze
vochtige vlagen
als een strijkstok
door licht gedragen


dan hoor ik slechts
in het aanschijn
van de dampige kilte
dit unieke lied
over het wezen
van de stilte



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:32

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

↑ Terug naar de berichten