Ik ben nicole, en gebruik soms ook wel de schuilnaam prulllemieke.
Ik ben een vrouw en woon in bij leuven (belgie) en mijn beroep is mensen blij maken.
Ik ben geboren op 17/02/1952 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lachen, kinderen,kleinkinderen,dieren,lezen,tekenen.
in 1996 maakte ik een salto fatale waarbij ik mijn rug brak dank zij de steun van mijn vriend,kinderen, ouderskon ik weer rechtstaan en een paar pasjes zetten met looprek 9 maanden daarna overleed m'n vriend
Deze nacht is Pimmeke vredig is zijn slaap naar het hondenparadijs gegaan, de natuur heeft er zelf over beslist ik heb hem dus niet moeten laten inslapen want daar zag ik zo tegenop, ik had ooit van iemand iets gekregen als je op zijn foto klikt kan je het bekijken "openen" kiezen, niet "opslaan"(duurt 31 seconden) eerst muziek (groene blokje afzetten) (Bedankt lieve Elou voor het mooie plaatje!)
Hallo, lang geleden hé, maar ik had toch beloofd dat ik terug zou komen ! Als ik even tijd had ben ik stiekem komen lezen hoor, al zette ik dan geen reaktie, dus ik ben nog goed op de hoogte van de gebeurtenissen in blogland .Toen ik stopte schreeft ik over "tijd te kort" haha da's nu nog drie keer erger geworden!!! wat begon als een hobby (de poppenwereld) is nu uitgegroeid tot een winkeltje.In het begin waren het mensen die ik natuurlijk niet kende maar nu heb ik mijn vaste klanten. Onze garage is hier veranderd in een echt poppenmagazijn , ventje wist niet goed wat hij zag (was het vergeten te zeggen in het begin , haha) Ik heb dus nu terug een fulltime job , poppen uitpakken , aankleden soms, foto's nemen , terug inpakken , afspraken maken met de mensen die hier thuis eentje komen "adopteren" ,enz , in het begin wist ik niet waar mijn hoofd stond, ik was een en al stress, maar je geraakt eraan gewoon en nu gaat het vlotter, maar ik heb in mijn leven op korte tijd nog nooit zoveel verschillende poppen gezien. De ene is al mooier als de andere maar ieder heeft zijn smaak ,mijn privé collectie is natuurlijk nu ook een beetje uitgebreid want af en toe zet ik er stilletje een opzij voor mezelf. De kids komen met nog meer plezier naar oma , voor hen is het hier nu een "poppenparadijs" . Ik heb 14 dagen verlof genomen bij de kinesiste , het was toch slecht weer en kon buiten niet gaan stappen, het stappen is nog altijd goed, ben niks van mijn krachten verloren, wel een paar kilootjes maar dat mocht. Dus mijn dagen zijn gevuld, af en toe heb ik dan effe tijd, zoals vandaag om is iets anders te doen. Ik heb ook minder goed nieuws, onze Pim mijn klein hondje heeft het tot nu toe goed uitgehouden met zijn tumoorkes aan zijn melkkliertjes maar er is ene bijgekomen die op drie weken tijd zo groot is geworden als een sinnaasappel, een dezer dagen gaat hij openspringen want hij blijft groeien , de veearts kwam verleden week , het is nog een kwestie van dagen , hij heeft gelukkig geen pijn omdat in zo'n tumor geen zenuwen zitten, maar hij eet niet meer, hij is zo héél kalm , ik troost mezelf dan met de gedachte dat ik hem van in 1997 heb ,( weggehaald uit een asiel)en hem een mooi leventje heb kunnen geven, zijn vriendje Misha (de grote) gaat ook een probleem geven daarna, doordat hij bijkwam als puppie heeft hij met Pim een band "moeder-kind " als Pimmeke wegvalt gaat hij depressief worden, er bestaan nu allerlei middeltjes voor , maar zover zijn we nog niet we zien wel. Pim wordt niet vervangen door een andere puppy hoe graag ik ook zou willen, maar mijn gezond verstand zegt dat het beter is van niet, want dan zitten we weer vast voor een paar jaar , met 2 honden kan je moeilijk op vakantie gaan met eentje lukt dat wel. Het is jaren geleden dat we nog een wegggingen (zelfs nog geen weekendje) dus beter geen nieuwe puppy. Gelukkig heb ik nu iets om handen zodat het verdriet om Pimmeke wat minder is , maar de dag als het dan zover is , ja dan zal ik wel efkes "out" zijn me kennende . Ik wil ook iederen bedanken voor de lieve verjaardagswensen die ik mocht ontvangen het heeft me veel plezier gedaan. Zo dat was het voorlopig , nu gaan er geen 2 maanden meer tussen zijn hoor eer ik hier nog iets ga schrijven. Hier dan een paar foto's van de babytjes, soms moet je echt twee keer kijken om te zien of het geen echte baby is , zijn echte kunstwerken ! , de laatste 10 foto's zijn mijn kindjes, haha ! knuffel en tot gauw !
Na lang vele nachtjes wakker liggen nadenken en twijfelen heb ik besloten om een tijdje met mijn blogje te stoppen. Ik vind het zelf ook spijtig maar ik doe het niet graag meer. Mijn inspiratie is uitgeput, als je een blogje hebt vind ik dat je het regelmatig moet bijwerken , ik heb tijd te kort, een dag zou bij mij 24 uur moeten duren, het werd me allemaal teveel. Jullie zullen het al wel gemerkt hebben dat het stilletje bergaf ging, ik kon niet meer regelmatig bijwerken, geen bezoekjes meer afleggen, Ludovicus die lieve man moest me telkens een duwtje komen geven om toch maar iets op m'n blogje te zetten, zo werkt het niet hé. Ik wilde het goed doen net als vroeger maar kan het niet meer opbrengen, echt niet. Ik doe mijn blogje nog niet weg, wie weet herbegin ik wel als ik er klaar voor ben. Ik wil al die lieve mensen bedanken, ik ga geen namen noemen schrik er een paar te vergeten , voor de muziek zorg ik wel verder (diegenen die een muziekblokje hebben weten wel wat ik bedoel) ik hou het wel in het oog. Ik wens jullie nog veel blogplezier en ik zal hier en daar nog wel gaan lezen zoals ik nog steeds deed al schreef ik geen reaktie, héle dikke knuffel en bedankt voor al de steun en lieve reakties die ik steeds mocht ontvangen, Nicole
Hier ben ik terug, kindjes zijn terug naar huis, morgen berg ik de kerstdecoratie weer op , natuurlijk ben ik weer doodmoe, zal de ouderdom zijn zeker, haha . Dat druilige weertje ben ik ook al moe , morgen start ik terug met de kiné , zal weer hard moeten werken na 14 dagen "pauze" en het zit er echt niet in, het zal wel komen zeker , we zien wel. Vanmorgen zat ik hier weer te mijmeren voor het raam, ben wel blij dat al dat feestgedoe voorbij is, en de winter mag dan zijn charme hebben geef mij maar terug het zonnetje het is ook beter voor mijn knoken. Ik moet dringend gaan bijlezen en groetjes brengen, nieuwjaar wensen dat durf ik niet meer, 't is al laat hé maar vroeger zeiden ze toch dat je de héle maand januari mocht nieuwjaar wensen dus Ik vond een mooie tekst over het zonneke , we zullen daarvan allemaal wel dromen zeker nu , maar ik vrees dat we toch nog een héél tijdje zullen moeten wachten
Dicht bij elkaar op 't warme zand Lekker lui op het strand in een ander land 't Is de zomerzon
Zachte gitaar en een koele wind En verderop rolt een bal met een spelend kind 't Is de zomerzon
Zomerzon, zomerzon 'k Wou dat dat 't hele jaar lang kon Het hele jaar met al z'n dagen Zo lekker in de warme zon
Zomerzon, zomerzon Zeg me dat het waar kan zijn Te leven met 't strand en water Zeg me dat 't waar kan zijn
Zo wil ik met je leven Alleen met jou De zon wil ik je geven Alleen maar jou, maar jou, maar jou, maar jou
Lalalalalalala 't Is de zomerzon Lalalalalalala 't Is de zomerzon
Kerst is weer voorbij, voor sommige onder ons was het een moeilijke dag dan denk ik vooral aan Lipske , ook aan Ludovicus en Lea die maandag, juist voor kerstdag een dierbaar iemand verloren. Gisteren hadden we kerstfeest met de kinderen , kleinkinderen en papa. Twee van de kindjes zijn hiergebleven (de zusjes) tot zaterdag. Daarom zet ik nu vlug nog iets op mijn blogje want ik zal niet meer op mijn pcke geraken deze week.
"Het jaar is weer bijna voorbij...Wat heb je overgehouden ? Misschien veel ontgoochelingen , teleurstellingen...een hoop verdriet, wat grijze haren ? Misschien een stille pijn in je hart omdat alles zo vlug gaat, omdat 't geluk dat je ooit vond zo kort en zo broos was . Omdat je niemand helpen kon zijn goede dagen te verlengen en de slechte te verkorten. Ben je moe? voel je misschien voor de eerste keer dat elk jaar een stuk van je leven afsnijdt. Het is zo maar het is helemaal niet erg als je een paar illusies kwijt bent. Maar het is wel een ramp als je de moed verloren hebt en niet meer gelooft in n' volgend jaar. Daarom wens ik met heel mijn hart dat volgend jaar zal zijn zoals het hoort, iedereen verlangt naar een beetje warmte en naar een lichtje in de duisternis. Daarom héél veel geluk en vooral een goede gezondheid in 2008 !"
Enkele jaren geleden strafte een vader zijn driejarig dochtertje, omdat zij overbodig gebruik had gemaakt van mooi verguld papier. Geld was er niet in overvloed en hij kon niet verdragen dat zij dit duur papier gebruikte om een cadeautje in te pakken en onder de kerstboom te leggen. De volgende morgen bracht het kindje het verguld cadeautje naar haar vader en zei: "Hier, papa, voor jou !" Met stomheid verslagen en aangegrepen door het voorval, bekloeg de vader zich zijn sterke reactie van de dag voordien. Het dochtertje aanvaardde zijn excuses maar al te graag. Hij opende de doos, maar ontdekte dat er in de doos helemaal niets inzat. Hij schreeuwde naar haar: "Weet je dan niet dat het heel wreed is om iemand een leeg cadeau te geven, er moet altijd iets in de doos zitten!" Het meisje kreeg tranen in de ogen en zei: "Maar papa, de doos is niet leeg ik heb haar gevuld met kusjes, enkel voor jou!". De vader was volledig van de kaart en omarmde zijn dochter, hopende zij hem ooit zijn opwindende reactie zou kunnen vergeven. Enige tijd later, wordt het meisje door een ziekte getroffen en sterft. De vader heeft de doos nog steeds bij zich, dichtbij zijn bed. Elke keer dat het verdriet de overhand neemt, neemt hij de doos vast en neemt een verbeelde kus uit de doos en herinnert zich aan de liefde dat zijn dochter in het cadeau had gestoken. Tot slot herinnert ons dit verhaal aan het feit dat iedereen als mens zo een vergulde doos zou moeten bezitten, vol met onvoorwaardelijke liefde en kusjes van onze familie en vrienden. Bestaat er eigenlijk wel een beter cadeau?
Hier ben ik weer! Bloeddruk is weer wat gestegen en met een beetje extra vitamientjes zal het wel langzaam goedkomen zeker. Eigenlijk heb ik weinig nieuws want ik ben lang niet meer buiten geweest, ook niet voor te stappen, gisteren is de kinesiste voor de eerste keer terug gekomen, gewoon om wat te mobiliseren en te rekken want alles begon weer serieus in te korten. Daniel is ook ziek geweest die kreeg impetigo(krentebaard) dit is in feite een kinderziekte, het begint met korstjes in de neus en verspreidt zich héél vlug over het ganse lichaam door het vocht dat uit de blaasjes komt, je kan het ook vlug doorgeven aan iemand anders dus ben ik maar een tijdje ver uit zijn buurt gebleven. Hij moest peneciline nemen maar wist niet dat hij daar allergisch voor was, resultaat hij kreeg er nog een allergie bij van de pillen en was héél ziek. Ik kreeg dan om de week af te sluiten hevige tandpijn en kan pas volgende dinsdag naar de tandarts. Veel praten en eten kan ik daardoor niet maar Bojako en Musje zullen zeker wel begrijpen wat ik bedoel. Bij mij is het altijd zo, wachten tot de laatste minuut en dan van grote miserie wil ik dan toch naar de tandarts omdat ik niet anders kan en dan is het natuurlijk juist druk en moet ik wachten voor een afspraak. Gelukkig is mijn poppekindje ondertussen hier en dit gaf me wat afleiding, ik amuseerde me dan maar door haar 5 keer per dag om te kleden en vanalles te passen. Volgende week komt er nog een zusje bij en in januari een broertje. Ik doe dit vooral voor mijn kleine meisjes, ze komen logeren in de kerstvakantie en zullen het zeker leuk vinden om zo'n babytje te mogen knuffelen en verzorgen. De babytjes blijven wel bij oma en van oma , dit weekend wordt de speelkamer weer omgetoverd tot babykamer met alle accessoires, en daarbij ik vind het zelf ook leuk zo'n "babytje" hier te hebben. Ze is héél schattig en je hebt er geen werk mee, kijk maar !Dit babytje is een mengeling van silicone en vinyl , de silicone babytjes voel levensecht aan maar zijn zeer prijzig! Ik wil ook iedereen bedanken voor de lieve reakties en bezoekjes en mailtjes (zwartwit fotoke is het zusje dat op komst is)
Het is al een tijdje geleden , ik ben ziek en wilde dat even laten weten, mijn bloeddruk is véél te laag en ik moet zoveel mogelijk rusten, ik voelde me al een tijdje héél moe en dacht dat het kwam omdat ik te veel hooi op mijn vork genomen had de laatste maanden. Deze week werd ik heel duizelig ,ik zat precies op een paardenmolen haha, alles draaide, dinsdag werd alles zwart voor m'n ogen en toen werd het stillekes aan tijd dat ik de dokter liet komen. Deze week komt hij terug om bloed te nemen , ik moet voorlopig effortil nemen en gewoon rusten. Verleden week toen ik op zoek was naar afbeeldingen kwam ik toevallig op een site terecht waar allemaal babytjes opstonden , ik moest twee keer kijken , het waren poppen !!!haha ik ben een beetje blijven "hangen" op die site en toen las ik dat er "babytjes" geadopteerd konden worden. Na lang nadenken en twijfelen heb ik toch zo'n "babytje " geadopteerd en nader kennis gemaakt met het meisje van die site. Zij is een verzamelaarster, sommige poppen zijn in klei gemaakt, anderen in silicone,ze worden allemaal met de hand gemaakt en zijn uniek dus er bestaat maar eentje van elk .De silicone babytjes voelen aan als echte babytjes. Ik ben nu in "blijde verwachting "van Chayenne haha (zo noemt de"baby") die binnenkort geleverd wordt. Ze worden meestal geadopteerd door "vrouwen" van onze leeftijd ,of jonger die ze dan verzamelen en zo hun hobby ervan maken , naar beurzen gaan enz . Er is een startpagina met al de sites van de poppenmakers, echt de moeite om eens gaan te kijken hoe levensecht ze zijn. Hier is de link van de site waar ik toevallig opkwam : http://users.telenet.be/anitatruyts/inhoudintroframesnederlands.htm en dit is de link van de site met alle poppenmaaksters , toebehoren enz. http://poppen.start.be/ IK hoop dat ik vlug er bovenop ben want moet weer veel inhalen , bedankt voor jullie bezoekjes en reakties ! Ventje vroeg of ik zot geworden was toen ik het hem vertelde, maar ik heb er geen spijt van want zeg nu zelf ze is toch schattig hé!
Gisteren was het weeral zover, er kwamen updates binnen van Microsoft en dat duurde zoooo lang ,het was servicepack3 toen alles eindelijk geinstalleerd was en ik opnieuw opstartte was weer heel de boel geblokkeerd. Bleek het weer die antivirus te zijn die niet meer werkt zoals het moet en die ik langs geen kanten kan verwijderen. Ik kocht een nieuwe en kan er hem niet opzetten want dan werken ze alle twee en dan blokkeert het systeem ook. Na lang "klungelen" gisterenavond heb ik pc toch terug aan den babbel gekregen. Gisteren heb ik mij dan maar nog een beetje bezig gehouden met fotobewerking, het gaat al wat vlotter maar ik krijg er wel zenuwen van , amaai !! Hier zijn er al een paar de ene al beter als de andere ik oefen vooral op achtergronden en lagen plakken enz.Ik wens je allemaal een fijn weekend en tot blogs.
Bij Freddy en Patty (hun zoon )wordt een babytje verwacht maar het laat een beetje op zich wachten?!. Dit bracht me op het idee volgend berichtje te plaatsen . Zwanger zijn vond ik fantastisch, ik liep op wolkjes . Op het einde waren het wel zware wolken want ik zag eruit als een echt slagschip . Een en al buik en borsten, dit komt nooit meer goed dacht ik .Mijn zwangerschap verliep normaal, bijna zorgeloos! De baby zat verkeerd , in stuitligging, d.w.z ondersteboven, met haar kontje naar beneden. Een geboorte was in die tijd zo al een ingewikkelde operatie voor moeder en kind, ja, je had natuurlijk de zwangerschapscursussen die hoorden je voor te bereiden op de barensweeën. En wat hadden zij daar als voornaamste middel om de pijn te bestijden ? Juist, ja, ademhalingsoefeningen. Wat was de les ? : pijn hoort bij een vrouwenleven, pijn is fijn, mooi is afzien ! Als er een God bestaat dan heeft die aan geboren worden toch niet veel tijd besteed. Iedereen liep maar te razen over het wonder van het leven. Ik had een groottante die op de koffieklets er over opschepte Och schat, voor een tas koffie zet ik een kind op de wereld, bij mij valt dat er gewoon uit !Ik versta héél goed waarom die kleine op zich laat wachten hoor ! Terwijl je als moeder zon kind ter grootte van een kegelbal door je vagina probeert te persen, moet die kleine zich in allerlei bochten wringen om eruit te geraken , maar één keer je naar buiten komt begint de miserie. Dus ik begrijp goed waarom zon babytje zich liever binnen verstopt, als ik een babytje was zou ik ook twee keer nadenken voor ik eruit zou komen. Eerst en vooral al dat wringen en wroeten voor je door die veel te smalle uitgang geraakt. Dan krijg je meteen al dat felle licht in je gezicht, alsof je op een politieverhoor ondervraging zit! Wie ben je en wat komt u hier doen ? Dan snijden ze je permanente voedseltoevoer af en tenslotte beginnen er allerlei vreemde mensen je te bepotelen, ze leggen je op een koude weegschaal, je wordt gewassen en papa moet zijn eerste fotos nemen en meneer doktoor is ondertussen je moeder aan het dichtnaaien. Dus zolang je daar binnen zit is alles tiptop in orde. Maar eruit komen moet het toch hoor! Hopelijk laat het niet te lang meer op zich wachten !
Zaterdagavond moesten de dochters naar een avondfeest. De oudste kleindochter mocht mee de kleintjes..ja je kan het al raden, die bleven logeren bij..oma! Omdat ze toch nog niet schoolplichtig zijn mochten ze blijven tot vandaag (deze middag) want ze hadden trouwens ook alle twee toch zon vreeslijke buikpijn , haha . Het was de eerste keer dat ik de twee kleinsten te logeren had. Ze zijn alle twee drie jaar (met vier maanden verschil). Ik kan je verzekeren dat het geen lachertje geweest is. De jongste van de twee is een echte spring in t veld (zal ze van haar oma hebben denk ik) die kan dus geen twee minuten stilzitten , maakt voortdurend grapjes, tatert en lacht de ganse dag,springt, zingt en je kan ze geen moment alleen laten . Ze speelt af en toe of kleurt maar niet lang das niet spannend genoeg dat vind ze zelfs saai, je ziet ze zo nadenken wat zou ik nu weer uitvinden om een beetje ambiance in huis te brengen, niet te doen! De andere is een rustig kindje dat zich op haar eentje goed kan bezighouden , ze kijkt ook graag naar een dvd, ze heeft wel één voorkeur , het moet altijd dezelfde film zijn om naar te kijken , ze noemt hem de film van de tante en het kindje het is een gevoelige film en elke keer rollen de traantjes over haar wangen. Je kan je al inbeelden hoe geconcentreerd ze kan kijken terwijl de andere naast haar zit te lachen en te tateren . Ook niks dus, je kan je niet voorstellen wat spelltjes oma uitgevonden heeft om de dag door te komen zonder al te veel gekibbel. Ik was zo blij dat het eindelijk bedtijd was ,om 19 uur dan gaan we naar boven (oma ook) dan mogen ze nog naar een film zien dan zijn de rollen gelukkig omgekeerd , de jongste valt dan als een blok in slaap (is niet moeilijk na zon turbulente dag) en de andere vecht om niet in slaap te vallen, als ze voelt dat ze in slaap gaat vallen, zet ze zich goed recht met haar knufffel en tutje. Na een tijdje geeft ze het dan toch op en rond 20u is alles kalm tot .6u s morgens dan is de jongste volledig uitgerust en klaar voor een nieuwe leuke dag!? Dus oma is doodop vandaag, heeft de kinesiste afgebeld voor de rest van de week en ik doe gene klop nie meer (zeggen ze in Leuven).
Op de fotos kan je duidelijk zien wie van de twee het grappenmakertje is..haha, jullie mogen even raden.
Een stralende mooi vrouw Blond krullend haar en ogen helder blauw Vandaag wordt ze 35 jaar En staat in het middelpunt vandaar . De eerste in mijn leven, mijn licht mijn wonder Houd je van me , of niet.. Je hebt het eens gezegd, en ik ben het vergeten.. Proficiat !!!
Vandaag denk ik al diegenen die van ons veel te vroeg zijn heengegaan maar die ik altijd in mijn hart zal dragen, al onze dierbaren zijn pas écht dood als je niet meer aan hen denkt. Daarom doe ik dit niet alleen vandaag maar élke dag.