NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Painting History / Schilderen (olie,acryl,aquarel)
Inhoud blog
  • 40 . Heinrich Hertz
  • 41 Heaviside
  • 38 Kirchoff
  • 39 Henry Joseph
  • 42 Fleming Ambrose
  • 43 Lee de Forest
  • 44. BASIC_Progs.
  • 1 Renaissance
  • 4 Dansen in de schilderkunst .
  • 5 Enkele van de honderden vrouwen die schilderden.
  • 6 Kunst bekijken en interpreteren .
  • 7 Impressionisme .
  • 10 Enkele grote meesters v.d. schilderkunst uit de 20igste eeuw .
  • 12 Het expressionisme .
  • 13 Surrealisme .
  • 3 Muziekinstrumenten
  • 8 Schilderkunst in de 18e eeuw.
  • 9 Schilderkunst in de 19e eeuw : De Romantiek .
  • 11 Abstracte Schilderkunst .
  • 14 Dadaisme
  • 15 Erotiek en naakt in de kunst . Deel I
  • 16 Een gering aantal schilderijen van grote meesters
  • 16 20e eeuw schilderijen
  • 18 Cyd Charisse ,danseres
  • 17 Boten en Schepen
  • 19 Jugendstil
  • 20 zonsondergangen / Sunsets
  • 21 Portretten
  • 23 Schelpen,kristallen en fossielen.
  • 22 Paarden
  • 26 Stillevens
  • 25 Landschappen en Maritiem
  • 24 Bloemen
  • 28 Molens en Vuurtorens+Onstaan van aarde en mens
  • 27 Enkele mooie schilderijen
  • 29 Kubisme
  • 30 Schilderijen van aquarel tentoonstellingen
  • 31 Tango + spaans
  • 32 Winter-landschappen
  • 34 cinema-affiches/movie-posters
  • 37 Radio Amateurs
  • 33 Rococo
  • 38 HITLER
  • 36 Fauvisme en Pointillisme
  • 47 Over mijn schilderijen
  • 2 Barok
  • 46 Grappig+mooi+muziek
  • Basic programma's
    Schilderen vanaf 1400 :Grote Meesters
    GEBRUIKSAANWIJZING: daal in de linkse kolom neer tot helemaal onderaan,en klik met de muis op een hoofdstuk dat U interesseert. Op de groene bladzijde die dan verschijnt,klik met de muis op de afbeelding bovenaan links.Dan kunt U een groot aantal schilderijen bekijken.Indien U niet zoudt uitkomen bij Uw keuze in de linkse kolom,daal dan in de hoofdkolom in het midden van de bladzijde naar beneden met de pijltjes uiterst rechts van het scherm,tot het gezochte gevonden is. HOW TO USE THIS SITE : choose a chapter in the left column by clicking on it with the mouse.On the green page which appears.click with the mouse on the image in the left corner above.You will be able to view a great number of paintings.If you would not find immediately the chosen item,then scroll down on the main page until you encounter your preference.
    03-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Basic programma's
    Klik op de afbeelding om de link te volgen De tekst volgt binnenkort

    03-02-2009, 23:48 Geschreven door Willy
    Reageren (6)


    27-10-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.46 Grappig+mooi+muziek
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Klikt U met de muis op de hiernaast staande foto, om 50 afbeeldingen te bekijken.

    Het eerste deel van dit hoofdstukje toont enkele geschilderde grappige tekeningen ,gekregen van de amerikaan Harvey , die een handel heeft in Tulsa in de Verenigde Staten.Het tweede deel geeft enkele schilderijen weer van bekende meesters uit het verleden,gevolgd door tekeningen over het radio-zend-amateurisme.Er is ook een foto bij over de uitreiking van de Nobelprijs in Zweden, aan een bekende veelzijdige amerikaan. Een reeks foto's ,respektievelijk schilderijen, belicht het gedrag van enkele dieren, vooral eenden en paarden.
    Het einde gaat over muziek ,met een foto van Willy Donni en zijn zoon Andre , die ik reeds schilderde  in cafe Hopper op de Dewaelplaats en in de cafetaria (CAMU) van het koninklijk museum op diezelfde plaats. De oorspronkelijke schilderij heb ik niet meer , ik heb ze weggegeven, zoals zovele andere aan orkestleiders van de orkesten die ik geschilderd heb in de loop van de voorbije jaren op tal van plaatsen in het Antwerpse. Andre is een zeer goede saxofonist en klarinetist. Men kan hem ook horen en zien spelen in het Dockx-hotel op de Noorderlaan te Antwerpen waar hij soms optreedt de eerste donderdag van de maand in de jazz-club die daar voor de muzikale gelegenheden vergadert.Willy Donni heeft  zelf een blog bij seniorennet :http://blog.seniorennet.be/cowboy/  ,een benaming die dus niet laat vermoeden dat daar zo een goede guitarist achter schuilgaat. Het bezoeken van zijn site is een aanrader en zal meer duidelijkheid scheppen . Willy vormde een trio met zijn zoon Andre en een goede bassist , en ze zijn te bekijken en te beluisteren op Youtube:
    http://www.youtube.com/watch?v=ozNJBQ8f_aA
    Naast het groot scherm links ,waar Andre saxofoon speelt bij de aanvang van het filmpje, kan men op de icons rechts daarnaast klikken om de musici bij andere optredens te bekijken. Vooral de jazz-liefhebbers zullen hier hun gading vinden.

    27-10-2008, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (2)


    30-09-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2 Barok
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De Barok ( 17e eeuw

    Klik met Uw muis op de foto hiernaast

    om snel de Barok-schilderijen te bekijken.

    De Barok munt uit door dynamische vormen en   uitdrukkingsmiddelen,
    levensvreugde en wereldlijke zinnelijkheid , het toneelmatige en het theatrale .

    Caravaggio zorgt in Rome voor dramatische lichteffekten,en in Frankrijk trekken de heroïsche landschappen van Poussin de aandacht , in Spanje het warme koloriet van Murillo en de heftige expressies in de portretten van de hofschilder Velazquez (1599-1660). Tot de grootten in de Barok worden de reeds vermelde Peter Paul Rubens gerekend ,samen met Rembrandt (1606-1669) en Frans Hals (1591-1656).

    De Renaissance kan wel aanzien worden als een zekere voedingsbodem voor de Barok ,zoals deze laatste , uitlopers heeft tot in het Klassicisme = de Romantiek van de 18e eeuw.

    Thema's   die kenmerkend zijn voor de Barok zijn de clair-obscur licht-donker -brekingen (Rembrandt) en de fel gekleurde mengsels van de primaire kleuren rood , geel en blauw. Men probeert nieuwe genres uit , tevoren nog niet bewandelde paden en Rubens blaast deze ideeën leven in , door er een synthese van te maken.In Frankrijk stimuleert Lodewijk de XIV deze strekking , in die mate , dat men de 17e eeuw de gouden eeuw van de schilderkunst noemt.

    22    23     24     25     26     27     28     29   (nummers verwijzen naar schilderijen)

    In de 17e eeuwse Nederlanden verwerft niet alleen Frans Hals ,maar ook Van Dyck ,faam met portretkunst,Ruisdael ,van Goyen en Hobbema met landschappen, Jordaens met zijn allegorieën ,Brouwer ,Terborch en De Hooch met hun genre-stukken. De interieurs van Johannes Vermeer zijn meesterwerken van lichtregie en kleurenharmonie. Rubens schilderde in opdracht van de Spaanse koning tussen 1636 en 1638 ,nog te bewonderen in het Prado in Madrid . Rembrandt bereikte als plattelandszoon van een molenaar uit Leiden ,hoogtepunten met realisme ,bewogenheid,ver doorgedreven licht-en kleur-effekten.

    30     31      32      33      34      35      36      37

    Rubens was de zoon van een protestantse immigrant en net zoals Rembrandt grotendeels autodidact.Hij was naar Italië getrokken om daar bij te leren,maar
    werd in  Venetië algauw opgemerkt en door de hertog van Mantua aangesteld als hofschilder.In 1603 werd hij op diplomatieke missie gestuurd naar Spanje waar hij ook schilderde , kopieerde en restaureerde en keerde naar Italië terug tot 1608 ,
    waarna hij zich definitief in Antwerpen vestigde,waar hij veel opdrachten kreeg van hof,stad, adel en kerk.Het is bekend dat Rubens een aantal specialisten voor bepaalde beeldelementen in dienst had , zoals voor bloemen , plooien in stoffen en draperieën,kerkinterieurs en sommige portretten. Frans Hals deed hetzelfde met zijn leerling Adriaen Brouwer (1606 -1719) . Rubens en Anthonis van Dyck (1608 -1669) wisten zich met sukses op te werken tot vertegenwoordigers van een nieuwe kunstenaarsadel alhoewel slechts weinigen van deze kategorie echt rijk werden door te schilderen. Jacob van Ruisdael (1628-1682) was chirurgijn , Philips Koning (1619-1688) was reder , Meindert Hobbema (1638-1709) was belastingsinner.Maar in elk geval was het schilderij een produkt geworden dat in de markt lag , alhoewel de meeste bestellingen portretten en groepsportretten betroffen ,deze laatsten bestemd om opgehangen te worden in de vergaderruimten van verenigingen .

    Johannes Vermeer ( 1632-1675) schilderde behalve portretten , ook gebouwen en stadszichten .De manier waarop Vermeer het licht laat vallen op zijn taferelen , maakt hem vergelijkbaar met Caravaggio .Vermeer was ook een meester in het gebruik van zeer mooie kleuren .Deze fantastische interieurs-schilder die slechts een dertigtal gekende werken heeft gemaakt van zeer hoge kwaliteit, is zo arm gestorven ,dat zijn weduwe al zijn werken voor een te lage prijs moest verkopen om te kunnen overleven .

    38     39     40     41     42     43     44     45

    Gerard Terboch (1617-1681) was ook een vakspecialist ,bekwaam om verschillende thema?s te vertolken. Dit kan ook gezegd worden van Hendrick Terbrugghen (1588-1629) en Jacob Jordaens (1593-1678) . Jan Van Goyen (1596-1656) was een landschapschilder. Jan Steen (1625-1679) schilderde genre-stukken.

     

     

     

    30-09-2008, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (19)


    29-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.47 Over mijn schilderijen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen In dit hoofdstukje heb ik enkele schilderijen weergegeven,vooral in olieverf , geschilderd tijdens de 15 voorbije jaren . U kunt afbeeldingen bekijken van tentoonstellingen in het kasteel van Schoten,de Abdij van Hemiksem,een kunstgallerij in Willebroek,het rusthuis in Merksem,de kunstkring in Wuustwezel en enkele andere in randgemeenten rond Antwerpen .Er zit ook een beoordeling bij van een plaatselijk dagblad te Willebroek.


    29-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.36 Fauvisme en Pointillisme
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het Fauvisme is een picturale beweging , vooral
    in Frankrijk ontstaan , waarin de schilders zuivere
    kleuren gebruiken , rechtstreeks uit de tube .

    Deze beweging heeft het modernisme ingeluid ,
    in het begin van de 20-igste eeuw .

    Men situeert het Fauvisme tussen 1905 en 1908 .
    Het volgt op het impressionisme van bijvoorbeeld rond 1894 ,
    en is gevolgd door het kubisme van 1908 en de volgende jaren .

    Fauvisme is een vernieuwende stijl die wil breken met de te
    volgen klassiek-academische regels van schilderen . De artisten
    schilderen hetgeen ze te zien krijgen niet noodzakelijk met de
    kleuren van die voorstelling ,maar met hun eigen kleuren ,
    teneinde er een persoonlijk tintje aan te geven . Zo schildert
    de Vlaminck bijvoorbeeld met paars , roze en groen , in
    vroeger weinig voorkomende kombinaties .

    Het fauvisme is afgeleid van het post-impressionisme ,maar
    het is primitiever en minder natuurlijk dan vorige stromingen ,
    eenvoudiger van vorm , door het anders weergeven van modellen .
    Men wil als het ware , de schilderkunst opnieuw uitvinden en
    schilders uit de volgende periode hebben die trend voortgezet met Mondriaan ,Kardinsky ,Malevitch , Munch ,Kupka ,Kirchner.
    Men zou kunnen stellen dat bijvoorbeeld Kardinskiy en Kirchner ,
    na 1907 , het fauvisme verder gezet hebben , dan vooral in Duitsland.

    Alhoewel het de bedoeling was , op een gevoelige manier , geluk voor te stellen in tal van afbeeldingen , kwam de nieuwe stijl door dat kleurengebruik nogal provocerend over ,vandaar dat een franse journalist sprak over een ‘wilde’ introductie van die stijl , vandaar het woord ‘fauve’ dat daaraan gekoppeld is gebleven . Deze term duidt op intense , heftige , emotionele voorstellingen , zo aangevoeld door het specifiek kleurgebruik .

    De Fauvisten schilderden ,met de voorbeelden van de post-impressionisten Van Gogh en Paul Gaugain in het achterhoofd op een manier die vereenvoudigingen inhield , vooral vereenvoudiging van compositie en van de oorspronkelijke tekening van het te schilderen tafereel .Gaugain had gezegd dat hij niet noodzakelijk de natuur wilde nabootsen , maar dat hij zijn eigen natuur wilde schilderen , zoals hij die zag .

    Vereenvoudigingen werden in het Fauvisme toegepast op voorwerpen , landschappen , naakten , portretten , die nochtans figuratief blijven , dus niet abstract . Sommigen zijn wel gaan neigen naar het abstracte zoals de Nederlander Piet Mondriaan , maar dan spreekt men niet meer over Fauvisme , maar over Pointillisme .

    Het Fauvistisch schilderij is vrij vlak , er zit praktisch geen diepte in , geen perspektief en geen volume . De natuur wordt gefilterd weergegeven door de eigen zienswijze van de artist.

    Henri Matisse (1869-1954) wordt beschouwd als de leider van de beweging .

    George Rouault (1871-1958) ontmoet Matisse en Marquet in het atelier van zijn leermeester Gustave Moreau . Hij schildert met weinig kleuren , de menselijke miserie.

    Henri Charles Manguin (1874-1949) schildert een ingehouden fauvisme .

    Maurice de Vlaminck (1876-1958) wordt in het jaar 1900 , door Derain aangezet om fauvistisch te beginnen schilderen ,en de Vlaminck gebruikt zijn produkties als uitlaatklep voor zijn afschuw tegen alles wat conformistisch is .

    Raoul Dufy (1877-1953) werkt met Marquet samen aan de Normandische kust .Hij gebruikt helle kleuren .

    Kees Van Dongen (1877-1968) schildert op een manier die dichtbij het expressionisme staat en hij exposeert zijn werken op de tentoonstelling van ‘die Brucke’ in Dresden , in 1908 .

    Charles Camoin (1879 -1964) werkt in Saint-Tropez samen met Manguin en Marquet .

    Georges Braque (1882-1963) is de laatste die de groep vervoegt in 1906 , en hij schildert weloverwogen ,wat vormen en kleuren betreft .

    André Derain (1880-1963) schildert met grote borstelstreken , een lyrisch coloriet .

    André Derain is geboren in Chatou en gestorven in Chambourcy .Hij is één der voortrekkers van het fauvisme . Hij schilderde ook in Gothische stijl tussen 1910 en 1918 en was niet alleen aktief als schilder , maar ook als decor ontwerper voor toneel en ontwerper van kledij voor ballet-dansers . Tegen de wil in van zijn welgestelde ouders ,volgde hij vanaf 1899 lessen aan een schilder-academie in het gezelschap van de Vlaminck , met wie hij een atelier deelde dichtbij de brug van Chatou . Tijdens die periode , ontmoet hij Matisse , met wie hij samen gaat schilderen in Collioure in 1905 .In dat jaar exposeert hij zijn schilderijen op een salon , samen met andere Fauvisten en het is daar dat een Parijse kunsthandelaar ,Ambroise Vollard , heel zijn kollektie schilderijen opkoopt , net zoals deze van de Vlaminck .

    De Fauvisten treden niet bepaald op als een homogene groep , maar veeleer als schilders , die dezelfde behoefte voelen om de realiteit voor te stellen zoals zij die zagen , en niet noodzakelijk zoals ze werkelijk was. Het zijn coloristen , die een academisch opgelegde manier van schilderen , weigeren te volgen .

    De franse Valtat was nog een schilder die tot deze beweging behoorde , en in zijn schilderijen alle regels van perspectief wegliet . Dit is misschien een te sterke vereenvoudiging volgens de geldende normen ,maar andere Fauvisten deden dit ook .De geschilderde ruimte wordt daardoor vlakker en bijna zonder schaduwen . Valtat schilderde reeds in 1895 , landschappen in Arachon met de vermelde kenmerken.

    Matisse stichtte de beweging reeds in 1896 als voorloper , die zich vrijelijk wilde uiten . Henri Matisse en Derain behoren tot de best gekende schilders van deze strekking ,samen met Van Dongen .
    Zowel Derain,Matisse als de Vlaminck , bezochten alle drie de Van Gogh tentoonstelling in 1901 te Parijs , blijkbaar om daarvan ook inspiratie op te doen .

    de Vlaminck was een autodidact , een self-made man , een soort anarchist die niet aarzelde met energie , zeer heftige kleuren te schilderen .Derain zal eerst aan de zijde van de Vlaminck schilderen , en later in Collioure , samen met Matisse . Raoul Dufy , die een opleiding kreeg aan de academie van Chatou , studeerde samen met Braque en Friesz ook nog aan de academie te le Havre , waar ze talrijke fauvistische landschappen schilderden .Braque was als fauvist vooral aktief tussen 1906 en 1907 , want vanaf 1908 zal hij samen met Picasso een der voortrekkers worden van het kubisme .Van de fauvisten Manguin ,Marquet ,Valtat , Camoin , kan men zeggen dat ze nog onder de invloed stonden van het werk van Cézanne . Alle fauvisten hebben ook aan de Azuren kust in het zuiden van Frankrijk geschilderd .

    Van Dongen neemt een bijzondere plaats in onder de fauvisten , omdat hij vooral geboeid is door het vrouwenlichaam. Hij schilderde weinig landschappen . Hij schildert de vrouw zo mooi mogelijk , met veel waardering.Van Dongen is van alle schilders , het langst ‘fauvist'gebleven, en wel tot in 1920 .

    Ook Matisse heeft vrouwen geschilderd , bijvoorbeeld ‘de vrouw met de hoed ‘, die zijn eigen echtgenote is , geschilderd in 1904 , olie op doek van 81 cm x 65 cm .

    Piet Mondriaan  wordt met zijn streepjes- en rechthoekjes schilderijen gerekend tot de Pointillisten . Hij werd in 1872 in Amersfoort , Nederland , geboren in een familie die aktief was in artistieke en politieke kringen .   Zijn vader en broers waren competente schilders , net zoals zijn oom Frits Mondriaan uit den Haag . Piet studeerde aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam en begon aktief te schilderen vanaf 1897. Zijn werken uit die tijd vertonen de invloeden van Symbolisme ,Impressionisme en typisch nederlands landschap-schilderen . Vanaf 1903 tot 1905 schilderde hij landbouw-taferelen in Uden ,zowel in olieverf als in aquarel . Geleidelijk aan , begon hij tijdens zijn verblijf in Uden , abstracter te schilderen . Zijn bezoek in 1905 , aan een tentoonstelling van Vincent van Gogh , de Brabantse schilder , heeft een grote invloed gehad op zijn manier van schilderen .

    Fauve Artisten en hun Werken

    Charles Camoin (1879-1965)

    Andre Derain (1880-1954) 

    Raoul Dufy (1877-1953) 

    Henri Manguin (1874-1949)

    Albert Marquet (1875-1947)

    Henri Matisse (1869-1954)

    Kees van Dongen (1877-1968)

    Maurice de Vlaminck (1876-1958)

    P.S.
    wanneer U op de volgende Link klikt , kunt U nog 22 andere fauvistische schilderijen bekijken, met mogelijkheid om het beeld tevergroten .
    In het rechtse rechthoekje dat naast het schilderij verschijnt , klikt U
    daarvoor op : "view photos larger "  :
    http://www.photoworks.com/share/shareLanding.jsp?shareCode=AB2EB42BCA7&cb=PW

    29-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (2)


    28-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.38 HITLER
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Klik op de linksstaande foto van de crematorium-
    ovens om tientallen foto's uit de Nazi-tijd te bekijken .

    De bedoeling van de beelden in deze folder , is niet
    een overzicht te geven van de geschiedenis van het
    nazisme en van Hitler zelf.
    Daar zijn voldoende encyclopedieen mee geillustreerd ,
    boeken over Hitler zelf en over de tweede wereldoorlog ,
    over het boek " Mein Kampf" dat hijzelf schreef in de
    gevangenis van Munchen ,met de hulp van Rudolf Hess ,
    die samen met hem opgesloten zat , en de vele video films
    die over Hitler en wereldoorlog II
     gemaakt zijn.
    Ikzelf heb mij indertijd een ganse verzameling van deze films 
    aangeschaft , en ze staan hier thuis , per reeksen gerangschikt .

    De bedoeling van de fotoreeks is veeleer , een licht te werpen op
    de propaganda-machine , die indertijd geleid werd door Goebbels ,
    die zelf een Jood was ,met een horzelvoet, maar die meegeholpen heeft ,
    miljoenen Joden uit te roeien . U zult er heel wat posters in aantreffen
    uit die tijd ,1940 en  vroeger, tot 1945 .

    Er staan weinig foto's in over de wreedheden in de concentratiekampen .
    Die vindt U wel in de Link , helemaal onderaan deze bladzijde .
    Ik heb zelf een groot aantal  concentratiekampen  in
    Europa bezocht ,
    samen met een groot aantal buitenlandse studenten van de Universiteit Antwerpen (80 nationaliteiten ) vanwie ik de democratisch verkozen afgevaardigde en vertegenwoordiger was,en dat kunt U beter ook doen ,wanneer U een beter beeld wilt krijgen over de begane 
    gruwelijkheden. U zoudt kunnen beginnen met 
      Polen , Checoslowakije
    en Oost-Duitsland , alhoewel er natuurlijk ook bij ons zijn zoals Breendonk en in Nederland , enz. Wanneer U de volledige lijst van alle concentratie-kampen in alle landen wilt bekijken , kunt U met de muis klikken op :

    http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Holocaust/cclist.html

    Mijn vader zat vier jaar in duitse gevangenschap , en het is een wonder dat
    hij levend teruggekeerd is . " Hij " , dat is veelgezegd , want wij ,kinderen ,
    die vier jaar lang zonder vader en zonder geldelijke inkomsten ( dop bestond
    niet) in de grootste miserie met ons moeder geleefd hadden tijdens die vier
    jaren , zagen een wandelend geraamte binnen sukkelen , beenderen met een
    vel over , waardoorheen een skelet doorschemerde . Mijn vader was uitgeput
    en kapot . Tijdens zijn afwezigheid had mijn moeder alles moeten verkopen ,
    tot de stoof toe , tafels ,kasten ,enz. om nog in leven te kunnen blijven.We
    hadden nog nauwelijks een stoel om op te zitten . Het weinige dat we nog
    bezaten , werd toen ook nog gestolen , toen we tijdens de bombardementen
    het huis uitvluchtten tot in het veld , om daar in een greppel naast een schuur
    in het water te springen , waar we in het begin van de oorlog nog beschoten
    werden door de duitse stuka's die loodrecht naar ons naar beneden doken ,
    terwijl ze hun sirenes deden loeien . Ook V1 vliegende bommen kwamen
    met het schril lawaai dat hun turbine-motoren maakten over ons hoofd
    gevlogen ,en vielen toen plots stil . We wisten dat de bom dan naar
    beneden ging duiken en dood en vernieling ging zaaien . Meestal vlogen
    ze echter door tot in Londen , alhoewel dat er in Antwerpen ook gevallen
    zijn , evenals later de V2 's .

    Onze buren van links hadden een engelse parachutist waarvan het
    vliegtuig neergehaald was , verborgen op zolder , maar iemand was
    dat gaan verraden ,en we hebben deze brave buren zien doodschieten
    door de duitsers . Eerst moesten ze toekijken hoe hun zestienjarige
    zoon tegen de muur werd gesteld , en doorzeefd met kogels .

    Wij zagen alles van achter de gordijnen van het venster , maar toen mijn   grootvader ,Victor , naar buiten ging om te vragen , de buren  te sparen, zijn de duitsers op hem beginnen schieten . Met schotwonden , is hij er toch nog levend vanaf gekomen .

    s' Nachts luisterden we wel naar de BBC , want ons ma had wel een oude
    radio behouden , een van de weinige stukken die we nog in huis hadden.
    De uitzending begon steeds met het geklop uit de vijfde symphonie van
    Beethoven , pam-pam-pam-pa....,
    maar ze werd steeds sterk gestoord door het wawawa -geluid door de duitsers . Ondanks dat ,konden we het engels verstaan , dat  soms in code werd gesproken , bijvoorbeeld " de melkboer komt morgen " ,   (er waren ook uitzendingen in het Nederlands ) hetgeen betekende dat er in een of ander bezet gebied  een parachutist zou gedropt worden in de buurt van partizanen , die deze code kenden .

    Ik heb zware tanks zien voorbijrijden met groot gedaver , pantzerfausten
    zien gooien op Polen en Russen die ons kwamen bevrijden , en ze in de
    riolen waarin ze zich ingegraven hadden , zien verkolen met vlammen-werpers .
    De Russen hadden nog nooit een uurwerk gezien , en bij gebrek aan Wodka
    dronken ze methyl-alcohol (giftig) want er was nergens gewone ethyl-alcohol
    waaruit de geestrijke dranken vervaardigd worden , te vinden .

    Wanneer een engels vliegtuig (spitfire) of een duitse stuka was neergestort ,
    haalden wij daar als kinderen stukken doorzichtig plastiek uit van de voorruit,
    en grote kogels van de mitrailleurs en andere bruikbare voorwerpen.Van de
    plastiek vijlden we ringen . 
    Als herinnering aan dit alles , hebben we na de oorlog nog alle gekende
    " Amerikaanse stocks " bezocht om er al het mogelijke en onmogelijke te
    kopen , bijvoorbeeld zeer goede papierlijm , gramofoonplaten aan 5 frank
    van Ella Fitzgerald , Benny Goodmann , Frank Sinatra , Satchmo ,
    Gerry Mulligan , Glenn Miller , enz . We kochten ook voor een appel en een
    ei , radio-ontvangers en radio-zenders van het amerikaans en het duits leger,
    de zogenaamde "surplus ", en het is door deze stimulatie , dat ik dan radio-
    zend-amateur geworden ben , ON4AW , en daar in 1954 een officieel
    eksamen voor afgelegd heb bij de RTT in Brussel , in de paleizenstraat ,
    en daar ook in slaagde .

    We leefden konstant in de aardappelkelder van het huis , en dat is ons geluk geweest , want op een nacht viel er een  bom op het huis van onze rechter-
    buurman .

    Als de Amerikaanse bommenwerpers in groten getale overvlogen ,stonden
    we te kijken en we zagen dat ze honderden zilverpapiertjes uitwierpen om
    eventuele radar-detectie te voorkomen , radar die normaal aan luchtafweer gekoppeld is om juister te kunnen schieten . De Engelsen hadden al van bij
    de aanvang van de oorlog radar-systemen ontwikkeld , maar we weten niet
    of de duitsers die technologie ook al hadden . Ik heb de duitsers 's nachts,
    kijkend vanachter het gordijn van het venster in de slaapkamer boven ,
    wel een reusachtige lichtbundel naar boven zien richten waar we het
    typisch gebrom van de B52 bommenwerpers hoorden .Die lichtstraal
    was afkomstig van een schijnwerper , vergelijkbaar met een slagwerk-
    pauk uit een  muziek-instrumenten-collectie , een grote koperen kuip
    met ingebouwde spiegel , en bovenaan een convergerende lens van
    een meter diameter ,  richtbaar in verschillende standen.

    Soms kwam er een duitser een fiets pakken van onszelf of van een buurman .
    Ik herinner mij nog , dat ene , om zijn eis kracht bij te zetten , in onze keuken
    was binnengedrongen en zijn revolver , een geladen Luger , op tafel legde .
    Hij eiste ook ' drank'.

    We kregen in die tijd winterhulp-soep die in de gemeenteschool werd
    uitgedeeld ( we woonden toen aan de wal , het schip lag aan de ketting ),
    alsook levertraan-pillen , in een bruine plastieken capsule die verschrikkelijk
    slecht smaakte,maar dit bleek nodig om in leven te blijven , temeer daar
    al het eten gerantsoeneerd was , dus op de bon . Iedereen moest staan aanschuiven bij de bakker en de kruidenier , en had slechts recht op een
    beperkt aantal broden,melk , vlees bij de beenhouwer , enz. Dat ging met
     ' zegeltjes ' . Op het einde van de oorlog , sloegen de duitsers hun Mauser-geweren kapot ,en wij hebben er als kinderen dan nog een aantal van de
    straat opgeraapt .

    Duitse soldaten die niet meer wilden vechten tegen geallieerde soldaten
    die het kanaal overstaken in rubberen boten,werden door hun eigen
    officieren doodgeschoten . Ik heb drie duitsers zien ophangen aan bomen
    om dezelfde reden . Het ophangen was een klassieke techniek van de
    Waffen-SS , wel niet frekwent toegepast op de eigen duitse soldaten ,
    maar op de Russen , die beschouwd werden als " het bolsjevistisch of
    communistisch gevaar " , " diese UnterMenschen " .

    Toen de engelsen en de amerikanen met boten door het kanaal begonnen
    te varen ,smeten ze pakken sigaretten ,pakken bruine zeep en ' chiclets'
    naar ons aan de wal , de hemel op aarde , want dat alles had men in geen
    jaren meer gezien .    Alhoewel ik geen roker ben , heb ik in die tijd
    hun 'Players'  gerookt , een heerlijk geparfumeerde sigaret , en we waren
    weken aan een stuk aan het ' sjieken' op de gekregen  ' chiclets ' .

    Toen de oorlog juist gedaan was , keerde Alfred Pirets , de zoon van onze tweede buurman van links , terug uit militaire dienst . Zijn vader , de oude Pirets , die ik altijd gezien heb met een reusachtige snor , was hoefsmid , en ik heb hem jarenlang paarden zien beslaan met hoefijzers die hij gloeiend maakte in een vuur met blaasbalg , waarna hij grote nagels dreef in de poten van de paarden . Maar hij had ook een winkel , waarin hij niet alleen tangen , hamers , nagels en ijzerwaren verkocht , maar ook vuurwapens : revolvers en geweren . Hij en zijn echtgenote hadden meegeheuld met de duitsers , waarschijnlijk om hun winkel te redden ,maar de bevolking heeft dat niet in dank afgenomen . Op het ogenblik dat  hun zoon Alfred uit de trein stapte , werd hij opgewacht door een groot aantal samengetroepte personen  aan het station.Joost moge weten , hoe men vernomen had , dat deze 28-jarige zoon op dat ogenblik zou terugkomen . Hij werd omringd door een woedende menigte , die zijn klein valies met hemden , kousen , wat geld en briefpapier openbrak , op de grond strooide en vertrappelde . Verder werd hij voortdurend geslagen met de blote vuisten en met stokken tot hij weinige straten verder het ouderlijk huis bereikte . Hij zat van onder tot boven onder het bloed , en mijn moeder die de joelende menigte hoorde komen , liep naar buiten , en zag daar een Christus , struikelend en vallend lopen , op weg naar Golgotha . Ze liep de menigte tegemoet , schreeuwend : " laat dat kind gerust , hij heeft niets misdaan "  , maar ze werd toen zelf geslagen . Ik ben aan het  schreien , terwijl ik deze regels schrijf , want deze rotte oorlog heeft zoveel onrechtvaardigheden en lijden aan alle kanten veroorzaakt  , dat ook na meer dan 50 jaar , de indrukken zo sterk gebleven zijn , dat ze bijna niet draaglijk zijn .  Meisjes , van ouders die meegedaan hadden met de duitsers , werden uit de woning gesleurd , ontkleed , op de vensterbank van een huis gezet , hun blote billen met geweld wijd opengetrokken , en op straat verkracht en gevogeld . Ook dat heb ik met eigen ogen gezien . Mensen kunnen door wraakgevoelens getransformeerd worden tot beesten .

    Nu een speciale opmerking , ook in verband met oorlog :
    In het jaar 1900 bestonden er geen auto's , geen radio , geen televisie ,
    geen computers , en geen audio-visuele middelen zoals geluidsversterkers ,
    film en  fotografie , want deze laatste was pas uitgevonden door de
    gebroeders Lumiére in Frankrijk en was nog niet operationeel op de markt.
    Daarom ook heb ik op deze site  zoveel hoofdstukken met duizenden
    schilderijen kunnen zetten omdat schilders geen concurrentie hadden en
    schilderen vóór het jaar 1900 de enige mogelijkheid was ,samen met beeldhouwen,smeden ,houtsnijwerk en ceramiek , om iets of iemand
    af te beelden .
    Er was ook nog geen elektriciteit . De alternator was nog maar juist
    uitgevonden op het einde van de jaren 1800 ,om wisselstroom te
    produceren , en de eerste gloeilampen en motoren werkten op de
    gelijkspanning van accu's en van de pas uitgevonden dynamo.
    Tussen 1900  en 2000 zijn dan al de nieuwe ontwikkelingen
    er gekomen.Ieder van ons die dit leest , heeft dus de grootste pioniertijd
    in de ganse wereld-geschiedenis van 4 miljard jaren tijd meegemaakt .
    Maar op die slechts 100 jaar is de mensheid en vooral de moderne mens
    er ook in geslaagd bijna alles uit te putten ,wat in die 4 miljard jaar opgebouwd
    was beneden de aardkorst ,en ook gedeeltelijk erboven door de uitroeiing van prachtige diersoorten,vissen ,vogels , planten en bomen . In Zuid-Amerika
    en Afrika heb ik de apen uit de bomen zien schieten en vierkante kilometers
    sequoia bossen zien omzagen zodat alle vogels en dieren die daarin leefden
    binnen de week dood waren , niet alleen apen maar ook prachtige luipaarden
    die op de takken sliepen en pas uitgebroede vogels en kapot gemaakte vogel-
    eieren , pas geboren dieren. Dit gebeurde meestal door Japanners , die op die
    gebieden een "concessie" genomen en verkregen hadden , door veel geld te
    betalen aan de corrupte overheden .Als de mens geen oorlog voert , vernietigt
    hij de natuur .Er blijft dus niet veel meer over voor de toekomstige generaties .

    Er zijn bijna geen steenkolen meer , de Chinezen hebben door hun nu door-
    brekend gebruik van auto's de olieprijs omhoog gedreven tot 60 dollar per vat
    en binnen hoogstens 10 jaar is er dan ook geen petroleum meer , dus alles zal
    moeten rijden op waterstof , de enige onuitputtelijke brandstof -bron in de zee
    en in het heelal .
    Tijdens de oorlog was er ook geen benzine of andere brandstof beschikbaar
    voor de weinige auto's die toen reden. Dan heb ik gezien hoe dat opgelost
    werd , door op koolmonoxide te rijden , gas dat geproduceerd werd door de onvolledige verbranding van hout , dat gestookt werd in een vertikale 
    cilindrische ketel  1,5 meter hoog en met 40 centimeter diameter , die achteraan
    opzij rechts van de auto gemonteerd was . Die tijd komt zeker terug , zij het
    dan misschien met een iets esthetischer uitzicht , met gasflessen in de koffer
    van de auto , waar sommigen nu ook al mee rijden , maar de zotten die nu om
    militaire en commerciele redenen ,super-vliegtuigen bouwen en straaljagers ,
    die 100 liter brandstof per minuut verbruiken , zullen deze monsters niet lang
    meer  kunnen laten vliegen.

    Ziedaar enkele herinneringen , die niet volledig kunnen zijn ,evenmin als
    de 273 foto's en posters , die U in de bijgaande folder kunt bekijken.

    Indien U nog 138 foto's wilt bekijken , de meeste in zwart-wit , en
    de meeste over de concentratie-kampen , dan kunt U met de muis klikken op:
    share.shutterfly.com/action/welcome?sid=8AbOWjVm4cOH9w
    Soms verschijnt er een afbeelding met 'join',maar dan klikt U gewoon
    onderaan links op "view pictures ".
    -----------------------------------------------------------------------------------------

    P,S.1   
    Als eerbetoon aan de Russen , waarvan velen het leven gelaten hebben 
    in gruwelijke oorlogsomstandigheden , om ons te helpen bevrijden , heb
    ik na de tweede wereldoorlog nog Russisch gestudeerd , met boeken en
    gramofoonplaten , die ik hier nog liggen heb . Ook in het Ministerie van Landsverdediging op de Dailly Plaats te Brussel , waar ik een gedeelte
    van mijn militaire dienst volbracht heb . Samen met kolonel De Groote ,
    Majoor Verguyse en Kapitein Dequin , luisterden we naar radio Moskou :
    " Gavaritje Moskva ...Panjimajitji pa Ruskji .... Dazidanija .... " .
    Dat Russisch is mij nog goed van pas gekomen , toen ik de Russische grens bezocht in Turkije , en later toen ik in Cuba woonde .   Het is een mooie , zangerige taal , maar  met wel een moeilijk cyrillisch geschrift . En de Russen hadden de voorbije eeuwen interessante schrijvers  zoals Dostojevski en interessante  musici-componisten zoals Tsjaikovski.


    P.S.2             Mensaje a las Cubanas y a  todas las Sur-Americanas :

    Cara ,

    Te invito a trasmitir a  personas en tus
    alrededores,amigas , familia ,…,el adjunto con este mensaje
    .

    Son fotos que testimonian de la crualdad de los hombres sobre
    diversos regimenes de tiranos ,despotas,dictadores en diferentes países
    y continentes ,frente a ,no solamente hombres , sino también para con las
    mujeres
    .

    Mujeres inocentes , que están ejecutados Son hechos históricos que todo
    el mundo debe saber , y aunque me riendo cuenta de la dureza de tal
    imagenes , y te pido perdon por eso , especialmente en este periodo  del año ,
    con la comprehension , suavidad y ternura, creo que es mi deber de propagar
    y mostrar estas fotos ,que tomé ayer tarde ,con mi pequeña camera digital
    en una exposición de conmemoración de victimas de guerras ,revoluciones
    y luchas por mas igualdad , y por más derechos humanos

    .Para cumplir mi deber moral , pintaré al menos dos de los imagenes , y
    mostraré estas pinturas al publico durante una de mis proximas exposiciones
    de pinturas en  castellos  en los alrededores de Amberes .

    Es la unica vez que te enviaré fotos tan mostruosas , te prometo .

    Con abrazo / Willy Acke





     

    28-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (2)


    27-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.33 Rococo
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Rococo (1700-1760) was een decoratieve stijl , het meest gebruikt in binnenhuis-architectuur,schilderkunst en beeldhouwkunst .

    De term Rococo beschrijft een artistieke beweging in het begin van de 18e eeuw in Frankrijk ,op het ogenblik dat nieuwe ideeen opdoken als gevolg van de "Verlichting". Men beschouwt Rococo als de visuele uiting van het optimisme , dat het volk voelde ten gevolge van de nieuwe stromingen Rococo was dus een reaktie tegen de streng opgelegde regels in de maatschappij tijdens vorige perioden .

    De benaming "Rococo "is afgeleid van het franse woord 'rocaille' ,hetgeen een steen betekent of een schelp , gebruikt als versiering in een tuin en met onregelmatige vormen ontworpen .

    De bedoeling was , de schoonheid te laten primeren over de diepzinnige interpretatie van een (kunst-) werk .De in die tijd gemaakte schilderijen , beelden vooral het leven uit van de aristocratie , met romantische , mythologische ,fantasie- en alledaagse thema’s , in sommige gevallen ook historische of godsdienstige.

    Rococo was licht verteerbaar,elegant , ornamentaal , en men gebruikte vaak kromme ,asymmetrische vormen , delikate kleuren , speelse lijnen , gracieuze en vloeiende bewegingen .

    Deze laatste faktoren onder invloed van de vrouwelijke smaak , zodat de gemaakte kunst ook geschikt was voor de decoratie van interieurs ,waar vrouwen zich de ganse dag in ophielden .

    De beweging nam reeds een aanvang in de 17e eeuw en men associeert ze vaak met het koningschap van Lodewijk de XVe . Alles was begonnen met de grotere welvaart van de burgerij en de daaruitvolgende mode-beweging en de bloei van de "salons " in Frankrijk , onder Lodewijk de XIVe . Het sociaal leven bloeide in die zin , dat de maatschappij minder formalistisch werd dan vroeger ,maar men persoonlijk amusement en geluk begon na te jagen.

    De Rococo stijl is gekenmerkt door pastel kleuren , gratie-volle delikate gebogen en afgeronde vormen , mooie figuren , en een vrolijke sfeer . Het licht en de belichting speelt een grote rol in de Rococo schilderijen , en onderlijnt de kleur en de emotie.

    De artisten hebben veel aandacht besteed aan de fijne details , de verfijnde kleur-schakeringen ,de dynamiek van de compositie , en de omgeving die het hoofdthema omringt .De kunstenaar zoekt steeds naar een esthetische goed uitgebalanceerde voorstelling , een goed ontwerp van het schilderij .

    ..Jean Antoine Watteau (1684-1721) - was een van de grootste schilders van deze periode en de eerste en wellicht de belangrijkste van de Rococo schilders .Hij schilderde vaak asymmetrische composities.

     Hij beeldde toenmalige toestanden uit met een charmante en idyllische benadering.Hij was geinspireerd door de schilderijen van Rubens, Watteau wordt vooral gewaardeerd voor zijn "fête galante" schilderijen , waarin hij mooi geklede , jonge mensen voorstelt , die hun tijd doorbrengen in een romantische omgeving en verder niet veel meer te doen schijnen te hebben .Dat betekent dat de wereld van Watteau nogal kunstmatig overkomt . Hij schilderde ook liefdes-scenes , die hij blijkbaar uit theaterstukken gehaald heeft . Deze frivole afbeeldingen , geven ons een betere kijk in de melancholische en kwetsbare natuur van de schilder . Hij suggereert in zijn schilderijen ook het tijdelijk karakter van plezier en genot ,vooral bij de aristocratie , waarvan hij de teloorgang voorspelt .

     L'Embarcation pour Cythera (1717) - Cytera is het legendarisch eiland waar Venus woont , de godin van de liefde ,waarvan aan de rechterkant van het schilderij , een standbeeld is afgebeeld onder de bomen Elk voorgesteld koppel is opgeslorpt door zijn eigen bezigheden .

    Francois Boucher (1703-70) was een Franse Rococo schilder ,ontwerper en etser. Boucher vertegenwoordigt eens te meer de frivole sfeer en de oppervlakkige elegantie van het leven aan de Franse Hoven in het midden van de 18e eeuw .   Francois Boucher schilderde niet alleen ,maar hij vervaardigde ook tapijten voor het frans koninklijk huis en voor de adel .

    Zijn schilderijen zijn gekenmerkt door een stereotype inkleuring ,waardoor sommigen zijn schilderijen te kunstmatig opgebouwd vinden .Volgens hen schildert hij bijvoorbeeld de natuur , " te groen " . Het is nochtans ontegensprekelijk dat Boucher enkele mooie schilderijen gemaakt heeft.

    Hij was de favoriete schilder van Madame de Pompadour , (de best gekende en meest fameuze maitresse van Lodewijk de XVe ), aan wie Boucher lesgaf in de kunstgeschiedenis , terwijl hij haar ondertussen verschillende keren schilderde. Een van zijn bekende werken is " Venus die haar vriendin Lief troost " (1751 ) ,dit is in feite een portret van Madame de Pompadour waarin ook vrij ongewone kleuren gebruikt zijn zoals ivoorwit , zilver ,goud , gekombineerd met blauwe tinten .

    De Rococo -stijl wordt beschouwd als het einde van de Barok -periode .Rococo werd door Kritici gezien als te speels , met teveel schijn in plaats van werkelijkheidsbesef,en vooral geinspireerd door het losbandige leven van de aristocratie , die zich door haar rijkdom niets hoefde aan te trekken van zelf-discipline , redelijkheid , medelijden met minder begoeden , heroisme , allemaal faktoren die wel vertegenwoordigd waren in de Barok .Kritici noemen de Rococo stijl te frivool en een symbool van een corrupte maatschappij , te smaakloos , waardoor ze deze stijl wilden vervangen door een ernstiger versie daarvan , namelijk op het einde van de 18e eeuw door het  Neoclassicisme

    Samengevat kan men stellen , dat de bekendste Rococo schilders zijn :

    In Frankrijk :

    Antoine Watteau

    Jean-Honore Fragonard

    Charles Joseph Natoire

    Francois Boucher

    Jean-Baptiste Greuze

    Jacques Charlier

    Carle Andrea van Loo

    Louis-Michel van Loo

    In Engeland:

    Thomas Gainsborough

    Sir Joshua Reynolds

    In Italie:

    Giovanni Battista Tiepolo

    P.S. Minder gekende Rococo-schilders zijn :   ( van deze kunstenaars hebben we hieronder toch enkele schilderijen afgebeeld ) .

    Amigoni, Jacopo - 1685 - 1752                            Boucher, Francois - 1703 - 1770                             
    Clodion, - 1738 - 1814
    Cressent, Charles - 1685 - 1768
    Falconet, Etienne-Maurice - 1716 - 1791
    Feuchtmayer, Joseph Anton - 1696 - 1770           Fragonard, Jean-Honore - 1732 - 1806
    Gainsborough, Thomas - 1727 - 1788
    Greuze, Jean-Baptiste - 1725 - 1805
    Gunther, Franz Ignaz - 1725 - 1775
    Huet, Christophe - 1700 - 1759
    Huet, Jean-Baptiste - 1745 - 1811
    La Tour, Maurice-Quentin de - 1704 - 1788
    Lamerie, Paul de - 1688 - 1751
    Largilliere, Nicolas de - 1656 - 1746
    Le Moyne, Francois - 1688 - 1737
    Longhi, Pietro - 1701 - 1785
    Natoire, Charles-Joseph - 1700 - 1777
    Nattier, Jean-Marc - 1685 - 1766
    Pater, Jean-Baptiste Joseph - 1695 - 1736
    Pellegrini, Giovanni Antonio - 1675 - 1741
    Perroneau, Jean-Baptiste - 1715 - 1783
    Piazzetta, Giovanni Battista - 1683 - 1754
    Pigalle, Jean-Baptiste - 1714 - 1785
    Pittoni, Giovanni Battista - 1687 - 1767
    Ricci, Sebastiano - 1659 - 1734
    Rocca, Michele - 1666 - 1751
    Roubiliac, Louis-Francois - 1702 - 1762
    Serpotta, Giacomo - 1656 - 1732
    Subleyras, Pierre - 1699 - 1749
    Tiepolo, Giovanni Battista - 1696 - 1770
    Tiepolo, Giovanni Domenico - 1727 - 1804
    Tour, Maurice Quentin de La - 1704 - 1788
    Trevisani, Francesco - 1656 - 1746

    Klik op de volgende Link om enkele schilderijen van enkele van deze kunstenaars te bekijken:

    http://www.flickr.com/photos/88317826@N00/sets/434218/

    27-04-2005, 06:59 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.37 Radio Amateurs
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    http://www.pi6ats.nl/U kunt reeds 173  foto's bekijken door op
    de  
    afbeelding  hiernaast te klikken . Er zullen
    misschien dubbels bijzitten ,dat zal weldra nog
    uitgezocht worden .U kunt dezelfde foto's ook
    bekijken door te klikken op :
    http://www.shutterfly.com/share/shareLanding.jsp?shareCode=A6A4C03BCB0&cb=PW
    Via de link onderaan deze tekst , kunt U nog 150 andere foto's
    bekijken 
     ,maar teneinde beter te begrijpen waarover het gaat , is
    het aan te raden , eerst de volgende tekst tot het einde te lezen :

    Radio Amateurs , ook "Hams " genoemd .
    De radio amateurs vormen een groep , waarover buitenstaanders meestal niet veel weten of er een verkeerd beeld over hebben . Wanneer ze een eigen radio-zender hebben ,want dat is een van hun voornaamste kenmerken , worden ze er vaak van beschuldigd storingen te veroorzaken in televisie-ontvangers , audio-systemen en telefoon-communicaties , tot en met in laagfrekwent versterkers ,pace-makers voor hart-patienten en garagedeur-openers . De Amerikaanse FCC ( Federale Communicatie Commissie) die zendvergunningen verleent aan de radio-amateurs die daarom vragen ,(na een bekwaamheids-eksamen te hebben afgelegd over de kennis van de radio-techniek en van de reglementen van de telecommunicaties ), heeft na een grondig onderzoek over een groot aantal klachten in die zin , vastgesteld dat minder dan twee procent daarvan werkelijk gefundeerd waren en echt toe te schrijven waren aan de radio-amateurs , die aldus in meer dan 98 procent van de gevallen onterecht als zondebok met de vinger gewezen werden. De echte fout van de gemelde storingen lag bij de fabrikanten van radio’s , televisietoestellen , laagfrekwent versterkers , elektronische apparatuur en andere , die te weinig filters ingebouwd hadden tegen allerlei normaal in een drukke buurt voorkomende storingsbronnen , meestal hoogfrekwente . Deze zogenaamde RFI = radio frekwente- interferentie kan gemakkelijk vermeden worden , door in de vermelde apparaten enkele bijna niets kostende filterkomponenten in te bouwen , die bovendien storingen zullen opheffen veroorzaakt door elektrische lasapparaten , de ontstekingskaarsen van voorbijrijdende auto’s , X-stralen apparatuur van hospitalen en klinieken , de thyristor-voedingen van grote fabrieken , van commerciele onderzoeks-laboratoria , enz. De filters worden meestal geplaatst in de ingangs-ketens van de te beschermen radio’s , TV’s ,enz . De plaats waar daarna dergelijke toestellen opgesteld worden , speelt ook een rol .
    Wat doen Hams ?

    Radio amateurs zijn echte wereld-burgers . Met hun licentie of vergunning om te mogen uitzenden en ontvangen op bepaalde internationaal toegekende frekwenties of golflengten van het radio-of televisie-spektrum , communiceren ze met andere radio-amateurs die verspreid zijn over alle landen van de wereld . Dit zijn niet alleen mannen ,maar ook een groot aantal vrouwen , die "operator "zijn van een zend-ontvangst station , vroeger meestal zelf vervaardigd ,waarvoor men wat technische kennis moest bezitten , vooral over elektronika ,en met een soldeerbout moest kunnen omgaan , de voorbije jaren meestal gekocht in speciaal-zaken .
    De dames , die radio -amateur zijn ,deelt men in twee kategorieen in , de YL's = Young Ladies , en de XYL's = gehuwde dames .
    In Rusland bijvoorbeeld zijn er zo'n 55000 vrouwelijke radio-amateurs en in  Amerika onder de
    830492 gelicencieerde amateurs , nog meer , om slechts twee landen te noemen .
    Klik op de volgende Link om meer dan 460 QSL kaarten te bekijken  :

     of typ deze regel in de adreslijn van Uw browser:

    http://www.drivehq.com/folder/p33356.aspx

    http://www.drivehq.com/file/df.aspx/publish/ackewilly/radio-amateur


    In Belgie zijn er 4000 radio-amateurs waarvan 5 procent vrouwen ,60000 in Engeland,70000 in Duitsland,5000 in Noorwegen ,57000 in Canada , om maar enkele voorbeelden te noemen . Dat tienduizenden vrouwen over de gehele wereld ( met meer dan 3 miljoen gelicencieerde radio-mateurs) , verslaafd zijn aan het radio-amateurisme , zal   blijken , wanneer U onder meer klikt op de volgende Link :(wanneerU hierop een foutmelding zoudt krijgen,kopieer de URL dan in de adresregel van Uw browser,want er is geen fout)
    http://www.geocities.com/capecanaveral/lab/3376/ylgroups.html
    Om nog meer YL's te vinden , typ in de zoeklijn van Google : ring=ylring  , klik op Google zoeken.  Kies de eerste lijn die U ziet verschijnen :  WebRing : hub  , daar zijn er nog meer YL's .
    Daardoor kunnen ze met duizenden andere vrouwen spreken ( natuurlijk ook met mannen) , meedoen aan de zogenaamde Field-day's , dat zijn radio-amateur aktiviteiten te velde , in de open lucht , en ook mee-en rondreizen naar ver afgelegen bestemmingen zoals tropische eilanden , om daar tijdens een vakantie samen met andere plaatselijke amateurs ( con amor+pasión+entusiasmo ) ,op een gezellige manier aktief radio-zenders-ontvangers te bedienen en verbindingen te maken met de gehele wereld .
    Dat zijn dan de zogenaamde  " DX - expedities".

    Het radio-amateurisme is een wereldwijde beweging , in de aard van de scouts , de NGO’s of Niet Goevernementele Organisaties die iedereen helpen , of het Rode Kruis . Dat wil zeggen dat de radio-amateur getuigt van veel goede intenties , en vriend(in)  wil zijn van iedereen . Hij/zij zal daarbij in noodgevallen van brand , ongevallen , ernstige gepleegde feiten , steeds ter hulp snellen en ten dienste staan van noodlijdenden en getroffenen. Daar bestaan voorbeelden genoeg van tijdens katastrofen zoals aardbevingen , overstromingen , wervelstormen ,instortingen ,calamiteiten of nood-situaties allerhande ....
    De laatste jaren spelen ook satelliet-communicaties daarbij een rol .
    Nog iets speciaals : voor degenen die een radio-telescoop willen bouwen , volgt hier een Link :

    http://my.integritynet.com.au/purdic/radio-telescope.htm

    De ARRL:
    Het ontstaan van het radio-amateurisme , heeft net zoals de uitvinding van de eerste gloeilamp door Thomas Alva Edison rond 1890, en de eerste radiolamp door Lee de Forest rond 1905 ,zijn basis in de Verenigde Staten .

    De Amateur Radio Relay League (ARRL) werd in 1914 opgericht door een kleine groep vroege radio-amateurs ( de eerste radio-zender in Europa stond op de Eiffel toren in Parijs in 1908 en de tweede in Berlin Lichterfelde in 1910 in Duitsland ) in Connecticut , teneinde het radio-amateurisme over heel de wereld te bevorderen . Vandaag is dit aantal uitgegroeid tot vele honderdduizenden aktieve "Hams ", verspreid over heel de wereld.Aan elke gelicencieerde Ham wordt er een 'roep-teken' toegekend , een zogezegde call ,
    die steeds toelaat  het land te herkennen , waar het radio -
    station gelegen is . Alle landen zijn geordend volgens hun 'prefixen ' , dit zijn de beginletters van elke call , in de zoge-naamde DXCC-lijst van de ARRL , waarvan de URL is :
    http://www.qrz.co.il/handbook.php?pid=142

    De volgende Link verwijst naar een bijzonder mooie wereldkaart waarop de prefixen van alle landen aangeduid zijn. Bij het aanklikken zal U gevraagd worden , een taalpakket te installeren  (Japanse site) , maar wanneer U enkel de kaart en de prefixen wilt bekijken , is dat niet nodig.Dan vallen enkel de opmerkingen in de rechtse kolom weg.
    http://www4.plala.or.jp/nomrax/DXCC.htm

    Zoekt U zelf naar de oorspronkelijke ARRL dxcc lijst door in de zoekbalk van google te typen : dxcc list_1a0    en klik op Google zoeken . Het eerst gevonden item , " DXCC entities list " , is een schot in de roos .

    De roeptekens zijn op een overzichtelijke manier afgebeeld 
    op afzonderlijke landkaarten,te bekijken op  volgende URL:
    http://www.dxzone.com/cgi-bin/dir/jump2.cgi?ID=1989

    Er is ook de zogezegde "grote cirkelkaart ", waarop U een  berekening kunt uitvoeren vanaf de locatie waar Uw shack staat tot een andere locatie : http://members.chello.nl/a.wolters11/zendamateur/qra-wereld.htm
    De ARRL is een vereniging zonder winstoogmerken , die werkt met vrijwilligers ,maar toch een invloed heeft op goevernementele beslissingen inzake radio-communicaties en radio-uitrustingen.

    In Genéve , Zwitserland , bestaat de ITU (Internationale Telecommunicatie Unie ) , die ook rekening houdt met de inbreng en de wensen van de ARRL , dus van de zendamateurs , voor zover dit mogelijk is .
    HAM SATELLIETEN .
    OSCAR 1 was de eerste van meer dan twee dozijn satellieten , ontworpen , gefinancierd en gebouwd door radio-amateurs , en gelanceerd (op 12 december 1961) in het kader van het OSCAR -programma . OSCAR is de afkorting van "Orbiting Satellite Carrying Amateur Radio." Sommige OSCAR’s werden gebouwd door studenten , bijvoorbeeld werd OSCAR 5 gekonstrueerd en gelanceerd door studenten van de Melbourne University in Australie. OSCAR 8 kwam tot stand door een gezamenlijke inspanning van amateurs uit de Verenigde Staten, Japan, Duitsland en Canada. O-8 werd gelanceerd op 5 maart 1978. Op deze wijze hebben Hams ook bijgedragen tot de ontwikkeling van de elektronika , door eksperimenten en het uitproberen van nieuwe ontwerp-methoden
    Wie zijn de Hams?

    We weten al dat elk land radio-amateurs telt . Er zijn er tienduizenden ,afhankelijk van de grootte van het land en de bevolkingsdichtheid , in de gewone huizen van de bevolking , in hogere technische scholen en in de universiteiten ,aan boord van schepen , vliegtuigen, auto’s ,brandweer , politie . Veel auto’s ,zowel auto’s van de gewone burger als van de politie , zijn uitgerust met kleine zenders-ontvangers , bijvoorbeeld van het merk Motorola of Philips , waarmee men kan zenden op frekwenties tussen de 144 MHz en de 470 MHz . Hiervoor heeft men slechts een korte antenne nodig , want een antenne is er steeds nodig voor een goede ontvangst en een goede uitzend-kwaliteit in gunstige technische omstandigheden . Veel gekende figuren uit de politieke en de handels-wereld zijn Hams . De overleden koning Hussein van Jordanie was ook een Ham . ( persoonlijke noot : ik heb nog een radio-verbinding met hem gemaakt en daarover van hem een ‘QSL-kaart ‘ontvangen , dit is een ontvangstbevestiging van de verwezenlijkte communicatie ; er zijn echte verzamelaars van zeldzame QSL-kaarten : dit is een hobby zoals het verzamelen van postzegels ). Klikt U op volgende URL:

    http://users.skynet.be/on1cau/k_hussein.htm

    Bekijkt U nog enkele illustere figuren , die ook zend-amateur zijn;klikt  U   daarvoor op de URL :

    http://digilander.libero.it/mondoradiomania/VIP/vip.htm   (Gaat U naar helemaal onderaan de bladzijde voor foto's.) alsook    http://digilander.libero.it/i2mov/page17.htm

    en voor nog meer beroemdheden , typt U "vcoletti famous" in de Google zoeklijn , en klikt op "zoeken". De eerste lijn die verschijnt "Famous Radio Amateurs "
    geeft een mooi overzicht . 

    Klik op de volgende Link om 200 QSL-kaarten te bekijken:  http://www.flickr.com/photos/33555620@N00/
    en nog eens 170 andere  , gevolgd door nog 200 ,127,en 100 andere :
    http://public.fotki.com/radioamateur/radio/
    http://www.drivehq.com/file/ShowFolder.aspx?isGallery=true&share=true&parentID=33356
    http://willyacke.myphotoalbum.com/view_album.php?set_albumName=album03

    http://www.imagestation.com/album/pictures.html?id=2124229271&code=16982041&mode=invite&DCMP=isc-email-AlbumInvite

    Er bestaat in feite geen kategorie mensen , waar geen Hams onder zitten . In de streek van Gent zijn er bijvoorbeeld pastoors die radio-amateur zijn , en om maar één voorbeeld te noemen : ON4LM . Een aantal filmsterren , waren Ham ,chauffeurs van camions, leraars ,vissers , en ga zo maar door . Waarom ? Omdat dit een van de vriendelijkste en fijnste vrije-tijdsbestedingen is , die men zich kan indenken . Ook U , die dit leest , kunt radio-amateur worden , en daar is geen leeftijd aan gekoppeld . Er zijn radio-amateurs vanaf 8 jaar tot 98 jaar , en men hoeft daarvoor ook geen ingenieur te zijn . Een beenhouwer , een bakker , een drukker van visite-kaartjes , of een uitbater van een friet-kot , of wie dan ook , kan het worden .

    Wat alle radio-amateurs gemeenschappelijk hebben , is de ambitie van vriendelijke omgang met de medemens , tijdens gezellige club-vergaderingen , want meestal organiseert men zich in clubs per gemeente , stad , provincie of land . In Belgie vindt men overkoepelend bijvoorbeeld de verenigingen UBA (Unie der Belgische Amateur-zenders) en de VRA (Vereniging van de Vlaamse Radio Amateurs ) , en de bereidheid om bij te leren op allerlei gebieden , niet alleen door menselijke en sociale omgang , maar ook voor het verwerven van technische vaardigheden . Dit betreft onder meer het opdoen van meer kennis over elektronika en bijvoorbeeld het leren werken met een radio-ontvangst-en-zend-station en het leren telegraferen met morse-tekens , een techniek die niet alleen nog gebruikt wordt aan boord van schepen , denken we aan het fameuze S.O.S = dididi dadada dididi , dus drie keren kort , of punten geseind , drie keren lang of strepen geseind , en daarna terug drie keren kort . Ook in sommige postkantoren over heel de wereld , gebruikt men voor het verzenden van telegrammen , nog telegrafie , omdat telegrafie-tekens nog goed hoorbaar en verstaanbaar of leesbaar zijn op het ogenblik dat spraak van de menselijke stem in die mate gestoord wordt door allerlei interferenties , bijvoorbeeld door onweders , dat daar niets meer van te maken is . De computer heeft ook zijn intrede gedaan in de Ham wereld en er bestaan een ganse reeks zeer goede computer-programma’s , waarmee men op de PC , morse kan leren , zowel door te luisteren als door zelf te seinen .
    Op de volgende Link vindt U enkele morse-programma's:
    http://www.ac6v.com/morseprograms.htm   alsook op :
    http://ac6v.com/morseaids.htm#INT
    Een student(e) die radio-amateur wordt , heeft een veel grotere kans om met grote onderscheiding te slagen in de studies die hij/zij op dat ogenblik onderneemt , omdat het radio-amateurisme een breed georienteerde beweging en denktank is .

    Q-codes , zijn codes ,gebruikt tijdens telegrafie-uitzendingen in  Morse-code :

    QSL :  Ik zal U een bevestiging sturen over deze verbinding ,dit 
                 gesprek tussen ons  , onder de vorm v.e.QSL-kaart
    QTH : Mijn locatie is ... , de plaats vanwaar ik uitzend is ...
    QRS : Wil ik trager seinen , of ... kunt U wat trager seinen ...
    QRU  : Ik heb op het ogenblik geen berichten voor U .
                  QRU? : heeft U berichten voor mij ?
    QRT  : Ik stop er mee , ik schakel de zender uit en ga uit de lucht .
    73       : Beste groeten
    ANT..... Antenne
    WX ...... Weer ( goed of slecht )
    OM......  Old Man :vriendelijke familiaire uitdrukking om iemand aan te  
                   spreken, geldt voor alle leeftijden
    YL......    Young lady : jonge dame , juffrouw
    XYL.....  Gehuwde vrouw , Mevrouw
    TNX.....  Dank U.
     BK......  Break (dah dit dit dit dah dit dah)  =  onderbreking
     K.......    (dah dit dah ) = Over , dit wil zeggen , het is nu aan U om uit
    te zenden door voor de microfoon te spreken of de         
                   seinsleutel te bedienen in telegrafie .

    Hoe begint men er dan aan ?

    In elke gemeente of stad zijn er een of meerdere radio-amateur -groeperingen of clubs , waarbij men aansluiting kan zoeken . Men neemt kontakt op , en woont een vergadering bij .Men zal steeds met open armen ontvangen worden en verbaasd staan over de diversiteit van de mensen die men daar aantreft : alle mogelijke soorten met alle achtergronden , beroepen en leeftijden . Daar kan men ook gratis lessen volgen om het licentie-eksamen voor te bereiden , want men kan slechts een radio ontvangst-en zendstation uitbaten als men een eksamen heeft afgelegd bij de RTT . Dit betreft zowel een technische kennis , als een kennis van de morse-kode voor sommige,niet alle , zendvergunningen . De kennis van de morse-kode of CW = continuous wave , lijkt ons nog steeds een pluspunt voor de ontvangst van gestoorde uitzendingen .

    Men kan natuurlijk ook gewoon naar uitzendingen op de korte golf luisteren , (dan is men " luister-amateur ") , want daar speelt heel het gebeuren zich af , in vastgelegde amateur-banden die wereldwijd ,voor alle landen ongeveer dezelfde zijn ( bepaald door de hierboven vermelde I.T.U . = U.I.T.= Union Internationale des Telecommunications ) ,maar het is natuurlijk veel prettiger en interessanter via een microfoon met alle landen van de ganse wereld , of zelfs lokaal met vrienden uit eigen land of eigen omgeving te kunnen spreken en informatie uit te wisselen . Het grote verschil met het ‘chatten " op een PC , is dat men hier echt de stem van de korrespondent(e) hoort , en veel meer informatie in veel kortere tijd kan uitwisselen dan met een PC . Een dergelijk gesprek , waarbij de ene na de andere de microfoon neemt , is ook veel persoonlijker en aangenamer , dan bij een PC chat . Men kan zelfs zijn korrespondent(e) zien , als men doet aan ATV = amateur televisie , waarbij men beelden uitwisselt in de zogenaamde slow-scan techniek . Gewone bewegende beelden in fast scan uitzenden en ontvangen , dus niet in slow-scan techniek gaat ook , en meer informatie kan men daarover krijgen bij PI6ATS , door te klikken op de volgende URL of wanneer U een 'error'-melding krijgt,kopieert U de URL in de adreslijn van Uw browser en klik op OK:

    http://www.pi6ats.nl

    Bekijk ook  
    http://www.pe1dwa.bravehost.com/index.htm

    dit is de Link naar PE1DWA ,
    alsook ON0TV :http://www.ovrc.net/atv/atv_start.html

    Bij slechte voortplantingsomstandigheden van de radiogolven in de ruimte boven ons , de stratosfeer en de ionosfeer , neemt men best zijn toevlucht tot het telegraferen met de seinsleutel ,in morse-code . Dan geraakt men er nog door , als een stem-of gesproken verbinding niet meer lukt .

    Eens dat men geslaagd is in het eksamen , kan men zich een zogenaamde transceiver aanschaffen , dit is een zender-ontvanger , die men ook zelf zou kunnen bouwen als men daarvoor voldoende technisch en elektronisch onderlegd is , maar die anders aan vrij gunstige prijzen aangeboden wordt door allerlei amateurs die naar een recenter versie willen overschakelen . Wenst men enkel plaatselijk uit te zenden en te ontvangen , dan kan men zich ook een zogezegde 2-meter transceiver aanschaffen , die men niet alleen thuis maar ook in de auto kan gebruiken . We spreken in heel dit verhaal niet over de zogenaamde "Citizen-Band transceivers ", die door camionneurs in hun auto gebruikt worden om er maar op los te palaberen over alles en nog wat , om de tijd tijdens de lange grensoverschrijdende ritten , niet in te eentonige en eenzame omstandigheden , te moeten doorbrengen . Voor Citizen-Band hoeft men geen eksamen af te leggen , maar in die beweging zit geen organisatie , geen sociaal netwerk , geen leden-verenigingen, en is dus niet erg interessant.

    Echte radio-amateur verenigingen , organisaties en clubs,vindt U  op de volgende URL :
    http://www.rac.ca/intersoc.htm  en http://www.dxzone.com/catalog/Ham_Radio/Clubs/Societies/

    http://users.otenet.gr/~sv1cns/societes.htm
    Om meer over het echte radio-amateurisme , wereldwijd te vernemen , kan men zich ook het " ARRL Handboek voor Radio Amateurs " aanschaffen , of zich via de inschrijving in een club abonneren op het club-tijdschrift . Wat de technische kant betreft , die men in het ARRL handboek aantreft , zal men een overgang vinden van het gebruik van radiobuizen in de amateur-apparatuur , naar transistoren en integrated circuits . Vandaag bevatten transceivers ook microprocessoren die diverse bewerkingen sturen en regelen.Dat betekent niet dat de radiobuis daarom afgedaan heeft . Wanneer men wil uitzenden met grote vermogens , voor zover dit toegelaten is door de wet , kan men nog steeds beter radiobuizen dan transistoren gebruiken , en dit is geen nostalgisch teruggrijpen naar het verleden , maar heeft te maken met de gemakkelijker koeling van de radiobuizen , de betere prestaties op de zeer hoge frekwenties , het groter rendement ,alhoewel de enige nadelen van de radiobuis zijn grote afmeting is en de veel hogere spanning t.o.v. solid-state bekabeling , om haar te doen werken in een schakeling . Het verschil met de radio-amateurs van 20 jaar en langer geleden , is , dat de huidige generaties van vooral de jongere radio-amateurs meer geinteresseerd zijn in het werken met de PC , en daardoor veel minder technisch goed onderlegd zijn . Dit heeft veel te maken met het feit dat men het de voorbije 20 jaar gemakkelijk gemaakt werd, door de aankoop van de zogezegde "plug-and-play "-apparatuur , waarbij men zelf niet veel meer moet nadenken ,of een eigen inbreng leveren met technische bekwaamheid , om een klus af te ronden . Het wordt allemaal op een presenteerblaadje aangeboden , en men heeft hoogstens nog een schroevendraaier nodig , om apparatuur wat bij te regelen .

    Klikt U op de volgende Link om nog 150 foto's van radio-amateur
    shacks en van QSL-kaarten te bekijken ,een aantal daarvan gericht aan een DF1.. duits radio-amateur-station :
    http://www.care2.com/c2c/photos/view.html/view/232/321432856/Ham_Radio/

    Het bandplan , d.w.z. de frekwenties ,die de amateurs mogen
    gebruiken ,
    zijn in lijstvorm hieronder gegeven .Dit is een tabel
    voor de USA .
    Bij ons
    zijn er kleine verschillen , bijvoorbeeld de 40 meter band loopt
    niet van  
    7 tot 7,3 MHz , maar van 7 tot 7,1 MHz  en de 80 meter band
    van 3,5 tot
    3,8 MHz . (een uitgebreider band-plan , kunt U bekijken
    door te klikken op:
    http://www.ncdxf.org/Beacon/bandplan.html en op http://solair.eunet.yu/~yu1arl/bp-hf.htm

     . Medium Frequency (MF) (300 kHz to 3 MHz)

  • High Frequency (HF) (3.0 - 30.0 MHz)
    • 80 meters (3.5 - 4.0 MHz)
    • 60 meters (five USB voice channels: 5.332, 5.348, 5.368, 5.373, 5.405 MHz)
    • 40 meters (7.0 - 7.3 MHz)
    • 30 meters (10.100 - 10.150 MHz)
    • 20 meters (14.000 - 14.350 MHz)
    • 17 meters (18.068 - 18.168 MHz)
    • 15 meters (21.000 - 21.450 MHz)
    • 12 meters (24.890 - 24.990 MHz)
    • 10 meters (28.0 - 29.7 MHz)
  • Very High Frequency (VHF) (30 to 300 MHz)
  • Ultra High Frequency (UHF) (300 MHz to 3 GHz) 70 centimeters (420 - 450 MHz) 33 centimeters (902 - 928 MHz) 23 centimeters (1.24 - 1.3 GHz) 13 centimeters (2.30 - 2.31 GHz and 2.39 - 2.45 GHz)
  • Super High Frequency (SHF) (3 to 30 GHz)
    • 9 centimeters (3.3 - 3.5 GHz)
    • 5 centimeters (5.65 - 5.925 GHz)
    • 3 centimeters (10.0 - 10.5 GHz)
    • 1.2 centimeters (24.00 - 24.25 GHz)
  • Extremely High Frequency (EHF) (30 to 300 GHz)
    • 6 millimeters (47.0 - 47.2 GHz)
    • 4 millimeters (75.5 - 81.0 GHz)
    • 2.5 millimeters (119.98 - 120.02 GHz)
    • 2 millimeters (142 - 149 GHz)
    • 1 millimeter (241 - 250 GHz)

      Nog een Amerikaans Ham-snufje : als U op de volgende URL
      klikt en vervolgens in de "Calender generator" een jaar intypt ,
      bv. 2005 in het vak  "Enter a year", dan krijgt U een almanak
      in beeld :
      http://www.qsl.net/aa7wl/index.html

    73 van ON4AW   / 

  •  P.S.1 : voor zend-amateurs met een licentie, volgt in de hieronderstaande Link , de beschrijving van een eenvoudige linear met 1 buis ,door PA0FRI :

  • http://www.xs4all.nl/~pa0fri/Lineairs/Frinear750/frinear750.htm

  • P.S.2
    Wanneer U reeds meer afweet over radio-amateurisme , kunt U op de hieronderstaande Link klikken , om met de computer te luisteren naar echte radio-amateur-uitzendingen , live te horen op de 3,5 Mhz, 7 Mhz , 14 Mhz banden , d.w.z. de  80 meter , 40 meter en 20 meter band ,
    en op andere banden : http://pa3ang.nl/index.php?php=rx320
    alsook op :

    http://www.dxtuners.com/
    1) zodra het beeld verschijnt , klik op   " Start here " , 2) in de Welcome bladzijde,
    vul Uw gegevens in , en klik OK , 3)ga naar Uw e-mail en kopieer het toegekende paswoord , 4) rechts boven : Login  , 5) in de linkse kolom bovenaan  klik op "tune receivers " , 6) kies "Demo Shortwave ", 7) klik op de groene toets bovenaan
    rechts om geluid te horen . Uw geluidskaart in de PC moet werken en Uw
    luidsprekers moeten aanstaan , 8) U kunt eerst luisteren naar de uitzending die
    bezig is op de frekwentie die aangeduid is op de radio-ontvanger , maar daarna
    kunt U zelf Uw frekwentie instellen  met Setfr en met de grote afstemknop fijn
    tunen . Steeds de modus aanduiden door op de vierkante knopjes te klikken :
    op de 3,5 MHz en 7 MHz banden : LSB  en op 14 MHz  USB .
    Voor het beluisteren van telegrafie , klikken op CW .

    Met de PC , luistert U ook naar http://www.chilton.com/scripts/radio/R8-receiver
    waar U ook zelf Uw frekwentie kunt intypen .

    P.S.1    Informatie over de schrijver van dit artikel vindt U op :
    http://buck.com/cgi-bin/do_hamcallexe     wanneer U op de bovenste lijn :
    Enter Callsign ON4AW       invult , en daarna klikt op   Lookup Callsign .
  • 27-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (5)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.34 cinema-affiches/movie-posters
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     In deze folder zitten er enkele tientallen posters van films ,
    startend vanaf ongeveer 1930 .De "stomme" zwart-wit -
    films die rond 1920 en later gedraaid werden ,hebben we 
    er niet bijgevoegd.

    Op het ogenblik kunt U meer dan 600 affiches bekijken .

     Klikt U ook op de volgende URL :

    http://www.drivehq.com/folder/p2470718.aspx

    Het is duidelijk dat de gekozen voorbeelden onvolledig zijn ,       
     gezien het groot aantal films dat in de loop der decennia , gedraaid is . Ook zitten hier voor het ogenblik vooral Amerikaanse films in.

     Ik zal deze leegte proberen op te vullen, door een scanning te maken van enkele honderden postkaarten over filmsterren van alle nationaliteiten , die ik in mijn jeugd verzamelde , en die ik hier bij mij  staan heb in een kartonnen doos .


    Wanneer U de affiches bekijkt , zult U hier en daar wel een film herkennen , die U indertijd gezien heeft , of die U bekend voorkomt . Het kan zijn , dat U daarover een zekere nostalgie of melancholie voelt , dat is meer dan normaal . Zo'n film kan jeugdherinneringen oproepen , ook aan vrienden  of vriendinnen  die toen samen met U in de zaal zaten te kijken naar het  grote scherm .
     
              Als  inspiratie van ontwerpers , tekenaars en schilders ,
    zit er in deze voorstellingen natuurlijk ook stof genoeg ,want dit is zonder meer ook kunst .

    Er zitten ook een paar foto's bij , die ik genomen heb in een verbruikzaal van een cafe-restaurant , vlak bij de Metropolis in Antwerpen . Ik herinner mij de naam niet meer van de verbruikzaal , maar door daar beneden aan de voet van de Metropolis eventjes rond te lopen , en naar binnen te kijken in de diverse drink-en eet-ruimten , vindt U wel snel de muur-schilderingen , die ik bedoel .
    Groot en knap gemaakt ,  veelkleurig en kunstig  geschilderd .

    Klik op deze link om 148 posters te bekijken :

    http://backe.photosite.com/~site/Scripts_PhotoManager/PhotoManager.dll?CMD=CMDPhotoManager

    Klik ook op de volgende Link om nog 250  andere posters te bekijken :

    http://www.drivehq.com/file/df.aspx/publish/willyacke/cinema3

    en op de volgende Link om nog 94 andere te bekijken :http://public.fotki.com/art1/movieposters/     ofwel :
    http://willyacke.myphotoalbum.com/view_album.php?set_albumName=album05

    27-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    26-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.32 Winter-landschappen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen In de folder , zitten er 32 schilderijen van  winterland-
    schappen ,als goede voorbeelden voor degenen onder
    ons die eens een  dergelijk onderwerp willen schilderen .
    De sneeuw kan men het best blauwachtig getint schilderen,
    en de lucht vaak paarsachtig , met deze kleur weerkaatst in
    de sneeuw.

    Waterlopen stelt men vervroren voor , en daken van huizen het liefst niet
    volledig bedekt met sneeuw maar gedeeltelijk de dak-struktuur tonend ,
    bijvoorbeeld de dakpannen of schalies van  een dakbedekking .

    Takken van bomen worden voor de helft besneeuwd voorgesteld
    (als men aquarel schildert , dan afdekvloeistof gebruiken ) . Er zullen
    weinig rondlopende dieren kunnen voorgesteld worden in een bittere koude , behalve misschien reeen . Wil men toch dieren voorstellen , dan in een
    openstaande deur van een stal binnenkijkend op twee paarden , een koe of
    een geit .En hier en daar een kraai , in de lucht boven de bomen en de
    velden vliegend.

    Harde winters hebben we hier niet meer zoveel . Daarom kan men ook eens
    zoeken naar voorbeelden van winterse voorstellingen van Skandinavische of Russische schilders .

    26-04-2005, 19:11 Geschreven door Willy
    Reageren (1)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.31 Tango + spaans
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    In de hierbijgaande folder , die U kunt bekijken door met de
    muis op de afbeelding te klikken , staan er 90 afbeeldingen ,
    schilderijen en ook enkele foto's van tango-dansen .
    Deze dans ,waarvan men enkele tijd geleden zei ,dat hij
    enkel bedoeld was voor "ouderen", wint duidelijk ook de
    voorkeur van de jonge mensen . Men ziet dit als men
    danskursussen volgt bij de dansschool Marc Spillemaeckers
    in Brasschaat , of als men elke laatste zondag van de maand gaat
    dansen bij Pol Van Assche ,om 15 uur in het kultureel centrum :De Luchtbal .

    Andere mogelijkheden zijn , de Luna ,in Berchem , niet van van
    het station , als men naast het groot postgebouw de brug over de
    autoweg overrijdt , dan de eerste straat onmiddellijk links ,
    enkele huizen verder. Men kan ook tango dansen in het Oude Badhuis ,
    niet ver van het Stuyvenbergplein in Stuyvenberg ,elke derde zondag
    van de maand om 15 uur , of  aan de  Kattendijksluis,meestal op
    een dinsdag , bij Tango aan de Stroom . Dit , om er maar enkele te
    noemen . Waarom is tango zo populair ? Ten eerste is het nog een dans ,
    waar men met een partner van het andere geslacht danst , dat is bij de
    moderne dansen een uitzondering geworden . Ten tweede is het een
    passionele dans , op zeer mooie muziek , meestal in het latijns-
    amerikaans-spaans gezongen , met onder meer de veel terugkerende
    termen corazón (hart) , estar enamorado (verliefd zijn ) , amor ,
    tristeza ( treurnis , triestigheid ) , enz . Aanvankelijk werd de tango
    gespeeld door kleine groepen , zoals een trio met een viool , een
    dwarsfluit en een guitaar .  Achteraf is daar zang bijgekomen , die
    bijvoorbeeld kan begeleid worden  door guitaar ,piano en bandoneon .
    Dit laatste instrument is een soort verkleinde accordeon . De oorzaak
    ligt daar , dat de tango ontstaan is in Argentina , een Latijns -Amerikaans
    land dat na de "conquista " van Zuid-Amerika , vooral groeide door
    inwijkelingen, en wat de tango-makers betreft , vooral Fransen , Polen
    en Duitsers.( niet de duitse nazi's die na de tweede wereldoorlog naar
    Argentina gevlucht zijn , we spreken wel over eeuwen geleden ) .
    Het bandoneon is vrij laat ontstaan , rond de beginjaren 1900 ,en is 
    duidelijk een afgeleide van de franse accordeon .  Nu vandaag nog ,
    spelen de Fransen in  Frankrijk ,maar ook muzikanten ,accordeon-
    spelers bij ons ,daar hun musettes op , en hun tango's .
    Ook in Nederland had de tango navolging met het orkest van Malando,
    een echte Hollander, die onder meer "la comparsita" , componeerde of
    verwerkte .

    Hier ter plaatse , kunnen wij zowel de Europese tango met zes passen
    leren dansen ,als de Argentijnse tango met 8 passen , en een variante
    op deze laatste is de Milonga . Tal van danskoppels ,meestal jonge mensen
    uit diverse landen , (en als kers op de taart ,natuurlijk uit Argentina ),
    geven op tal van plaatsen waar tango gedanst wordt , demonstraties
    en uiting van hun kunnen , prachtig om aan te zien , temeer daar ze
    meestal in zeer mooie klederdrachten optreden .

    Bent Uzelf nog geen tango-danser ? Probeert U het eens , het is niet zo
    moeilijk en het verplaatst U in een andere kunst-en -ontspannings-wereld .

    Om de tango schilderijen nog eens anders te bekijken ,klik op :
    http://willyacke.myphotoalbum.com/view_album.php?set_albumName=album04

    -------------------------------------------------------------------------------

    El tango:"La vida es un tango y hay que saberla bailar. El tango es parte
    de nuestra identidad "

    Musicalmente, el tango entronca en su genealogía con la habanera hispano-cubana y es por tanto hijo del trasiego mercantil entre los puertos de lengua española de La Habana (Cuba) y Buenos Aires (Argentina).
    Sin embargo, estos orígenes explican poco sobre su nacimiento. Inicialmente,
    el tango es interpretado por modestos grupos que cuentan sólo con violín, flauta y guitarra o incluso, en ausencia de ésta, el acompañamiento de un
    peine convertido en instrumento de viento con la mediación de un papel de fumar y un avezado soplador que marca el ritmo. El instrumento mítico, el bandoneón, no llega al tango hasta un par de décadas después de su nacimiento, en 1900 aproximadamente, y poco a poco sustituye a la flauta
    .

    El tango como baile ha sido determinado por la conjunción de tres elementos:
    un componente musical negro, la milonga y la habanera, que asume un rol catalizador. La guajira flamenca aportó su melodía para la formación de la
    milonga. La habanera, su ritmo. El tango negro, la danza. Luego esa milonga ya transformada por su triple influencia, pasa a denominarse tango por efecto del
    tango negro y del tango andaluz. Para ese entonces el tango andaluz aporta al
    nuevo tango en Buenos Aires, melodía y música.

     Las danzas sociales surgen de una profunda necesidad física de crear un
     lenguaje a través del cual la gente pueda comunicarse con el otro sin palabras.
    El tango es la danza de la carne, del deseo, de los cuerpos entrelazados. Es un diálogo nuevo, la seducción hecha movimiento, el ir y venir, encuentro de dos mundos. Es un baile exhibicionista, estéticamente bello, y ronda sin temores el universo de lo lúdico.
    La pareja de baile roza sus zapatos entre sensuales caricias mientras el atónito espectador ocasional, eterno voyeur, se fascina y deslumbra con el ardor del
    tácito romance entre los bailarines de turno.
    La primera expresión precursora de lo que sería luego el tango fue,
    para muchos,la incorporación en los bailes de la pareja enlazada y
    figuras coreográficas propias de los bailes de los negros.

    El tango no es un baile que pueda realizarse de forma individual, tiene a la pareja como unidad básica e indivisible. La mujer seduce y el hombre conduce. Es el hombre el que cobija a la mujer y la sostiene, la dama se desenvuelve en todo el baile bajo el amparo del mismo, rompiendo el equilibrio para recostarse sobre su pecho. La actitud de entrega de la mujer la deja en una posición de dependencia y el que manda es el hombre: él decide cuándo, dónde y con qué velocidad se generan los movimientos. La tarea de la mujer no es, sin embargo, menos importante: ella debe acompañar la propuesta e interpretar a su compañero en un juego de seducción donde la fragilidad y delicadeza de su desempeño tienen un papel preponderante. Esta relación es la base del tango. 

    Danza apasionada :Una corrida elegante tras la vuelta una sentada y un ocho bien compadronasi lleno de emoción ,yo
    me luci en mil fandangos
    porque asi se baila el tango

    de alma, de alma y de corazón

    26-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.30 Schilderijen van aquarel tentoonstellingen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    In de  folder ,zitten er 104 aquarel- schilderijen van tentoon-
    stellingen uit Kapellen,Schoten ,Ekeren ,Brasschaat ,
    Wuustwezel , Kalmthout , een gemeente dichtbij Wetteren,
    Schellebelle , en nog enkele andere .

    Als ik de plaats van Uw eigen tentoonstelling vergeten ben ,
    dan mijn excuses , en ik hoop ook dat alle handtekeningen
    en namen van de schilders/schilderessen ,leesbaar zijn op
    hun werken .Op het ogenblik zitten er 104 schilderijen in ,
    maar ik zal er nog aan toevoegen .

    Zelf volgde ik een paar aquarel-kursussen in het buitenland ,
    vooral in Frankrijk , bijvoorbeeld in dit laatste , onder de
    leiding van Linda , de echtgenote van Jacob , die de gekende
    winkel Papermill voor schilders-artikelen heeft in Antwerpen .
    Ze zijn nu juist verhuisd .

    Overal waar ik in het buitenland rondreis ,en dat doe ik veel ,
    naar alle continenten , heb ik aquarel schildersgerief mee en
    aquarel-papier van 300 gram op de grootte van mijn valies .
    Dit schilderen , is vooral een dankbare onderneming in de
    warme landen en eilanden ,waar de zon (bijna) altijd schijnt,
    zoals Spanje ,Portugal ,Turkije ,Griekenland ,de vele
    Griekse eilanden ,Frankrijk ,Cyprus , Kreta ,enz. Maar ook
    in Bulgarije,Roemenie , Czecoslovakije ,Polen ,Hongarije ,
    Oost-Duitsland ,het vroegere Yugoslavie ,heb ik veel
    geschilderd ,want de zon schijnt daar meer dan men zou vermoeden .

    In Hongarije bijvoorbeeld , bekend voor de Pusta , kan
    men prachtige paarden schilderen of paarden die elementaire
    houten karren voorttrekken . Die ziet men overal .

    In alle landen van Zuid-Amerika kan men schilderen . Daar
    schijnt de zon altijd , zoals in Egypte , maar het grote verschil
    met Egypte (waar alleen de Nijl-delta echt vruchtbaar is ), is,
    dat de Zuid-Amerikaanse landen niet zo zand-stoffig zijn .

    Op Malta ontmoette ik een knappe Japanse vrouw ,die ,
    ziende dat ik aquarel schilderde , mij een Japanse schilderdoos cadeau deed . Ik heb ze nog altijd , met mooie aquarel-verven en speciale borstels , die men kan vullen met water . Typisch iets
    voor de Japanners , om zo iets uit te vinden .
     
    Gedurende de voorbije twee jaren , volgde ik een aquarel-
    kursus in het kultureel centrum te Wuustwezel . Daarvoor
    had ik nog een aquarel-kursus gevolgd in een zijstraat van
    de hoogboomse steenweg te Kapellen .

    Keuze genoeg voor degenen onder ons die geinteresseerd zijn
    in aquarel . Bijvoorbeeld in Kalmthout zijn er minstens drie instellingen waar men  aquarel kan schilderen , en in het
    arboretum zijn er ook regelmatig aquarel tentoonstellingen .....

    P.S. U kunt 9 van de schilderijen bekijken , door op de volgende Link te klikken:

    /1449239http://photos.wanadoo.co.uk/album

    26-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.29 Kubisme
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Kubisme

    Het kubisme begint in 1906-1907 met als pioniers Picasso
    en Braque .De vijandigheid die het kubisme wekte , is al
    een voldoende bewijs dat het hier om een revolutie in de
    kunst ging.Deze manier van schilderen werd in twijfel
    getrokken als ' misleidend '.

    Cezanne (een vriend van Renoir) wou de natuur bekijken in de vorm
    van cilinders , bollen en kegels , alles in het juiste perspectief ...
    Zijn waardering van ruimte,kleur en licht bij de heftige primitieve
    expressie in zijn werken,maakt indruk .Braque en Picasso onderzoeken dit Cezanisme en vernieuwen het .In 1906 vervangt Picasso een gezicht door
    een masker ,nadat hij Afrikaanse kunst had bekeken op een tentoonstelling.
    In 1907 schildert hij " les demoiselles d' Avignon (in feite ' tippelende '
    meisjes die hij in Barcelona heeft gezien), en hij drukt zijn bewondering
    uit voor ' het blauwe naakt ' van Matisse met zijn verwrongen lijnen en
    felle kleuren roze en blauw.Hij begint na Derain's werk te hebben bekeken
    aan een geometrische vlakindeling in een streven "helemaal opnieuw te beginnen ,waarbij men wel zal begrijpen wat ik bedoelde bij het schilderen".
    Zijn roze periode vloeit over in de beeldtaal van de " neger-maskers" die hij
    zelf  'een vorm van exorcisme ' noemt .Hij verlaat zijn levensgezellin ,de
    mooie Fernande Olivier,die hij verschillende keren schilderde,maar die niet
     in staat schijnt te zijn hem een kind te schenken.Picasso schildert nu
     ' 3 vrouwen ' en ' 5 vrouwen ' in waterverf en gouache op hout ,dus
    gemengde techniek in kleuren van oker tot bruin en groen tot blauw .
    Hij begint ook te beeldhouwen en etsen te maken . Braque,Picasso en Derain ,hebben elkaar vaak ontmoet.

    115              116               117               118                119

    Terwijl Braque analytisch,methodisch ,constructivistisch werkt ,blijft
    Picasso ge
    hecht aan primitivisme met sterke kontrasten.Hij begint nu ook landschappen te schilderen met simpele geometrische vormen , maar niet zo
     " gevuld met kubussen "
    (-> kubisme) ,driedimensionaal, als sommige werken
    van Braque ,die zich begint te concentreren op stillevens , "die hij in hun ruimte
    kan voelen " ,en ook op landschappen.Aangetrokken door muziek ,schildert hij
    ' hommage aan Johan Sebastian Bach','de klarinet ' ,' de vrouw met de guitaar (1913) ' , en ' de viool (1914)' .Tussen 1912 en 1924 leggen Picasso en Braque
    zich ook toe op het maken van collages van stillevens met onder meer stukjes behangpapier en lamellen hout , kranten-knipsels,stukjes spiegel ,die op een ondergrond geplakt werden, bijvoorbeeld in 'de guitaar en de klarinet ' uit 1918
    (als kubistische montage) .

    120        121        122          123          124         125      126     127      128

    In 1911 exposeert Picasso 83 tekeningen en aquarellen in een galerij in New
    York,
    voor het eerst zo ver in het buitenland ,terwijl hijzelf samen met Braque,
    de zomer
    doorbrengt in Céret .Hij wordt in New York als leider van de kubisten aanzien,met een intuitieve,spontane uitdrukkingswijze, ,meer dan Delaunay ,
    Léger(1881-1955), Juan Gris (1887-1927) ,en de reeds hierboven vernoemden ,
    en volgelingen die
    ' krachteloze imitaties voortbrengen ' in tegenstelling tot ' de kreatieve spanning die met intensiteit de nieuwe ruimte op doek materialiseert'.

    Picasso keert na Céret ,terug naar Parijs en leert er Eva Gouel kennen,die hij prompt schildert ,een felle , betoverende verschijning ,geheel anders dan de evenwichtige Fernande die uit zijn leven verdwijnt , en na publicatie van haar memoires over haarzelf en Picasso ,sterft in 1966. Picasso zal na haar nog 6
    andere minnaressen als model kennen , tot op een hoge leeftijd .

    ----------------------------------------------------------------------------
    Naschrift :
    Pablo Picasso's Love: La Femme-Fleur .

     

          As originally published in
          The Atlantic Monthly
          August 1964
          Pablo Picasso's Love: La Femme-Fleur
          The love affair between Pablo Picasso, aged 61, and Françoise Gilot, 21,
          began in Paris in the spring of 1943 during the German occupation of
          France. She was a student of art, the only child of a domineering father
          who brought her up as if she had been his son. In her mood of rebellion
          she found in Picasso a gentleness and depth of understanding she had not
          known in any other man. They were to live together for the next ten years;
          she was to bear him two children. Their relationship forms the substance
          of a new book, LIFE WITH PICASSO, to be published this winter by
          McGraw-Hill. This excerpt is taken from the opening part.

          by Françoise Gilot and Carlton Lake

          I met Pablo Picasso in May, 1943, during the German occupation of France.
          I was twenty-one, and I felt already that painting was my whole life. At
          that time I had as houseguest an old school friend named Geneviève, who
          had come up from her home near Montpellier, in the south of France, to
          spend a month with me. With her and the actor Alain Cuny, I went to have
          dinner one Wednesday at a small restaurant then much frequented by
          painters and writers. It was called Le Catalan and was in the Rue des
          Grands-Augustins on the Left Bank, near Notre Dame.
          Return to Flashback: Portraits of Picasso When we got there that evening
          and were seated, I saw Picasso for the first time. He was at the next
          table with a group of friends: a man, whom I didn't recognize, and two
          women. One of the women I knew to be Marie-Laure, Vicomtesse de
          Noailles, the owner of an important collection of paintings, who is
           now   something of  a painter herself. At that time, though she had
           not yet taken up painting -- at least publicly -- but she had written a
           poetic little book called  The Tower of Babel.
           She had a long, narrow, somewhat decadent-looking face
          framed by an ornate coiffure that reminded me of Rigaud's portrait of
          Louis XIV in the Louvre.
          The other woman, Alain Cuny whispered to me, was Dora Maar, a Yugoslav
          photographer and painter, who, as everyone knew, had been Picasso's
          companion since 1936. Even without his help I would have had no trouble
          identifying her, because I knew Picasso's work well enough to recognize
          that this was the woman who was shown in the Portrait of D . . . M . . .
          in its many forms and variants. She had a beautiful oval face but a heavy
          jaw, which is a characteristic trait of almost all the portraits Picasso
          has made of her. Her hair was black and pulled back in a severe, starkly
          dramatic coiffure. I noticed her intense bronze-green eyes, and her
          slender hands with their long, tapering fingers. The most remarkable thing
          about her was her extraordinary immobility. She talked little, made no
          gestures at all, and there was something in her bearing that was more than
          dignity -- a certain rigidity. There is a French expression that is very
          apt: she carried herself like the holy sacrament.
          I was a little surprised at Picasso's appearance. My impression of what he
          ought to look like had been founded on the photograph by Man Ray in the
          special Picasso number of the art review Cahiers d'Art published in 1936:
          dark hair, bright, flashing eyes, very squarely built, rugged -- a
          handsome animal. When I saw him now, with his hair graying to white,
          and with an absent look -- either distracted or bored -- he had a withdrawn,
          oriental appearance that reminded me of the statue of the Egyptian scribe
          in the Louvre. There was nothing sculptural or fixed in his manner of
          moving, however; he gesticulated, he twisted and turned, he got up, he
          moved rapidly back and forth.
          As the meal went on I noticed Picasso watching us, and from time to time
          acting a bit for our benefit. It was evident that he recognized Cuny, and
          he made remarks that we were obviously supposed to overhear. Whenever
          he said something particularly amusing, he smiled at us rather than just at
          his dinner companions. Finally he got up and came over to our table. He
          brought with him a bowl of cherries and offered some to all of us, in his
          strong Spanish accent calling them cerisses, with a soft, double-s sound.
          Geneviève was a very beautiful girl, of French Catalan ancestry but a
          Grecian type, with a nose that was a direct prolongation of her forehead.
          It was a head, Picasso later told me, that he felt he had already painted
          in his work of the Ingresque or Roman period. She often accentuated that
          Grecian quality, as she did that evening, by wearing a flowing, pleated
          dress.
          "Well, Cuny," Picasso said. "Are you going to introduce me to your
          friends?" Cuny introduced us and then said, "Françoise is the intelligent
          one." Pointing to Geneviève, he said, "She's the beautiful one. Isn't she
          just like an Attic marble?"
          Picasso shrugged. "You talk like an actor," he said. "How would you
          characterize the intelligent one?"
          That evening I was wearing a green and brown turban that covered much of
          my brow and my cheeks. Geneviève answered his question.
          "Françoise is a Florentine virgin," she said.
          "But not the usual kind," Cuny said. "A secularized virgin." Everybody
          laughed.
          "All the more interesting if she's not the ordinary kind," Picasso said.
          "But what do they do, your two refugees from the history of art?"
          "We're painters," Geneviève answered.
          Picasso burst out laughing. "That's the funniest thing I've heard all day.
          Girls who look like that can't be painters." I told him that Geneviève was
          only on holiday in Paris and that she was a pupil of Maillol in Banyuls,
          and that although I wasn't anybody's pupil, I was very much a painter. In
          fact, I said, we were having a joint exhibition of paintings and drawings
          right at the moment in a gallery in the Rue Boissy d'Anglas, behind the
          Place de la Concorde.
          Picasso looked down at us in mock surprise. "Well, I'm a painter, too," he
          said. "You must come to my studio and see some of my paintings."
          "When?" I asked him.
          "Tomorrow. The next day. When you want to."
          Geneviève and I compared notes. We told him we'd come not tomorrow, not
          the next day, but perhaps the first of the next week. Picasso bowed. "As
          you wish," he said. He shook hands all around, picked up his bowl of
          cherries, and went back to his table.


          THE following Monday morning, about eleven o'clock, Geneviève and I
          climbed a dark, narrow, winding staircase hidden away in a corner of the
          cobblestone courtyard at 7 Rue des Grands Augustins and knocked on the
          door of Picasso's apartment. After a long wait it was opened about three
          or four inches, and the pointed nose of his secretary, Jaime Sabartés,
          came through. We had never seen him before, but we knew who he was.
          We had seen reproductions of drawings Picasso had made of him, and
          Cuny had told us that Sabartés would be the one who received us. He
           looked at us  rather  suspiciously and asked, "Do you have an appoint-
           ment?" I said we did. He  let us in. He looked anxious as he peered  
           out from behind his thick-lensed glasses.
          We entered an anteroom where there were many plants and birds: turtle-
          doves and a number of exotic species in wicker cages. The plants were not
          pretty; they were the spiky green ones you see frequently in copper pots
          in a concierge's loge. Here they were arranged more appealingly, though,
          and in front of the high open window they made a rather pleasing effect. I
          had seen one of those plants a month before in a recent portrait of Dora
          Maar that was hung -- in spite of the Nazi ban on Picasso's work -- in an
          out-of-the-way alcove of the Louise Leiris gallery in the Rue d'Astorg. It
          was a magnificent portrait, in pink and gray. In the background of the
          picture there was a framework of panels like the panes of the large
          antique window I now saw, a cage of birds, and one of those spiky plants.
          From that room we followed Sabartés into a second one, which was very
          long. I saw several old Louis XIII sofas and chairs and, spread out on
          them, guitars, mandolins, and other musical instruments which, I supposed,
          Picasso must have used in his painting during the Cubist period. He later
          told me that he had bought them after he painted the pictures, not before,
          and kept them there now as a kind of remembrance of his Cubist days. The
          room had noble proportions, but everything was at sixes and sevens. The
          long table that stretched out before us and two long carpenter's tables,
          one after the other against the right-hand wall, were covered with an
          accumulation of book, magazines, newspapers, photographs, hats, and
          miscellaneous clutter. On top of one of these tables was a rough piece of
          amethyst crystal, about the size of a human head. In the center of it was
          a small, totally enclosed cavity filled with what appeared to be water. On
          a shelf underneath it I saw several men's suits folded up and three or
          four pairs of old shoes.
          As we walked past the long table in the center of the room, I noticed that
          Sabartés moved out around a dull brownish object lying on the floor, near
          the door that led into the next room. When I came closer to it, I saw that
          it was a sculpture of a skull cast in bronze.
          The next room we went into was a studio almost entirely filled with
          sculptures. I saw The Man With the Sheep, now cast in bronze and standing
          in the square at Vallauris, but at that time simply in plaster. Then there
          were a number of large heads of women that Picasso had done at Boisgeloup
          in 1932. There was a wild disorder of bicycle handlebars, rolls of canvas,
          a fifteenth-century Spanish polychromed wooden Christ, and a weird and
          spindly sculpture of a woman holding an apple in one hand and what looked
          like a hot-water bottle in the other arm.
          What hit me hardest, though, was a glowing canvas by Matisse, a still life
          of 1912, with a bowl of oranges on a pink tablecloth against a light
          ultramarine and brighter pink background. I remember also a Vuillard, a
          Douanier Rousseau, and a Modigliani, but above all, in that shadowy
          studio, the glow of color of the Matisse was particularly striking among
          the sculptures. I couldn't prevent myself from saying, "Oh, what a
          beautiful Matisse." Sabartés turned around and said austerely, "Here there
          is only Picasso."


          BY ANOTHER little winding staircase, on the far side of the room, we
          climbed to the second floor of Picasso's apartments. Upstairs the ceiling
          was much lower. We passed into a large studio. On the other side of the
          room I saw Picasso, surrounded by a group of six or eight. He was dressed
          in an old pair of trousers that hung loosely from his hips, and a
          blue-striped sailor's jersey. When he saw us, his face lighted up in a
          pleasant smile. He left the group and came over to us. Sabartés muttered
          something about our having an appointment and then went downstairs.
          "Would you like me to show you around?" Picasso asked. We said we would
          indeed. We hoped he would show us some of his paintings, but we didn't
          dare ask. He took us back downstairs into the sculpture studio.
          "Before I came here," he said, "this lower floor was used as a workshop by
          a weaver, and the upper floor was an actor's studio -- Jean-Louis
          Barrault's. It was here, in this very room, that I painted Guernica." He
          settled back onto one of the Louis XIII tables in front of a pair of
          windows that looked out onto an interior courtyard. "Other than that,
          though, I hardly ever work in this room. I did L'Homme au Mouton here,"
          he said, pointing to the large plaster sculpture of the man holding the sheep
          in his arms, "but I do my painting upstairs, and I generally work on my
          sculpture in another studio I have a little way up the street.
          "That covered spiral stairway you walked up to get here," he said, "is the
          one the young painter in Balzac's Le Chef-d'oeuvre inconnu climbed when he
          came to see old Pourbus, the friend of Poussin who painted pictures nobody
          understood. Oh, the whole place is full of historical and literary ghosts.
          Well, let's get back upstairs," he said. He slid off the table, and we
          followed him up the winding staircase. He took us through the big studio,
          around the group of people, none of whom looked up at us as we passed
          through, and into a small room in the far corner.
          "This is where I do my engraving," he said. "And look here." He walked
          over to a sink and turned on a faucet. After a while the water became
          steamy. "Isn't it marvelous," he said. "In spite of the war, I have hot
          water. In fact," he added, "you could come here and have a hot bath any
          time you liked."
          About one o'clock the group around us broke up, and everyone started to
          leave. The thing that struck me as most curious that first day was the
          fact that Sabartés was obviously a kind of monk of the Picasso religion,
          and all the people who were there had the air of being completely immersed
          in that religion except the one to whom it was addressed. He seemed to be
          taking it all for granted but not attaching any importance to it, as if he
          were trying to show us that he didn't have any desire to be the central
          figure in a cult.
          As we turned to go, Picasso said, "If you want to come back again, by all
          means come. But if you do come, don't come like pilgrims to Mecca. Come
          because you like me, because you find my company interesting, and because
          you want to have a simple, direct relationship with me. If you only want
          to see my paintings, you'd better go to a museum."
          I didn't take that remark of his too seriously. In the first place, there
          were almost no paintings of his to be seen in any of the Paris museums at
          that time. Then, too, since he was on the Nazi list of proscribed
          painters, no private gallery was able to show his work openly or in
          quantity. And looking at another painter's work in a book of reproductions
          is no satisfaction for a painter. So if anyone wanted to see more of his
          work -- as I did -- there was almost nowhere to go except 7 Rue des
          Grands-Augustins.
          A few days after that first visit I dropped in at the gallery where
          Geneviève and I were having our exhibition. The woman who ran it told me
          excitedly that a little earlier a short man with piercing dark eyes,
          wearing a blue-and-white-striped sailor's jersey, had come in. She had
          realized, after the first shock, that he was Picasso. He had studied the
          paintings intently and then walked out without saying anything, she told
          me. When I got home, I told Geneviève about his visit. I said he had
          probably gone to see how bad our paintings were and prove to himself the
          truth of what he had said when he met us at Le Catalan: "Girls who look
          like that can't be painters."
          Geneviève took a more idealistic view of it. "I think it's a nice human
          touch," she said. "It shows he takes a real interest in young artists'
          work."
          I wasn't convinced. At best it was curiosity, I felt. "He just wanted to
          see what we had inside -- if anything."
          "Oh, you're so cynical," she said. "He seemed to me very kind,
          open-minded, and simple."
          I told her I thought he perhaps wanted to appear simple, but I had looked
          into those eyes of his and seen something quite different. It hadn't
          frightened me, though. In fact it made me want to go back. I temporized
          for about another week and then, one morning, with Geneviève in tow,
          returned to the Rue des Grands-Augustins. It was Sabartés, of course, who
          opened the door for us again, sticking his head outside like a little sand
          fox. This time he admitted us without comment.
          Remembering from our first visit the very pleasant entrance with its many
          plants and exotic birds in wicker cages lighted by the high window, we had
          decided to add a little color to the greenery, and so we arrived carrying
          a pot of cineraria. When Picasso saw us he laughed.
          "Nobody brings flowers to an old gent," he said. Then he noticed that my
          dress was the same color as the blossoms, or vice versa. "You think of
          everything, I can see that," he said. I pushed Geneviève in front of me.
          "Here's beauty, followed by intelligence," I reminded him.
          He looked us over carefully, then said, "That remains to be seen. What I
          see now are simply two very different types of beauty: archaic Greece and
          Jean Goujon."
          On our first visit he had shown us only a few pictures. This time he made
          up for it. He piled them up almost like a scaffolding. There was a
          painting on the easel; he stuck another on top of that, one on each side,
          piled others on top of those, until it seemed like a highly skilled
          balancing act of the human-pyramid kind. As I found out later, he used to
          arrange them that way almost every day. They always held together by some
          kind of miracle, but as soon as anyone else touched them, they came
          tumbling down. That morning there were cocks, a buffet of Le Catalan with
          cherries against a background of brown, black, and white: small still
          lifes, some with lemon and many with glasses, a cup, and a coffeepot, or
          with fruit, against a checked tablecloth. He seemed to be playing with
          colors as he sorted them out and tossed them up onto the scaffolding.
          There was a large nude, a three-quarter rear view that one saw at the same
          time front view, in earth tones, very close to the palette of the Cubist
          period. There were also scenes of the Vert Galant, that little tip of the
          Ile de la Cite on the other side of the Pont Neuf. In these paintings
          there were trees on which each branch was made out of separate spots of
          paint, much in the manner of Van Gogh. There were several showing mothers
          with enormous children whose heads, reached the very top of the canvas,
          somewhat in the spirit of the Catalan primitives.
          Many of the paintings he showed us that morning had a culinary basis:
          skinned rabbits, or pigeons with peas, a kind of reflection of the hard
          time most people were having to get food. There were others almost like
          papiers collés, with a sausage stuck onto an otherwise carefully composed
          background; or portraits of women wearing hats topped with forks or fishes
          and other kinds of food. Finally he showed us a group of portraits of Dora
          Maar, very tortured in form, which he had painted over the past two years.
          They are among the finest paintings he has ever done, I believe.
          Suddenly he decided he had shown us enough He walked away from his
          pyramid. "I saw your exhibition," he said, looking at me. I didn't have
          the courage to ask him what he thought of it, so I just looked surprised.
          "You're very gifted for drawing," he went on. "I think you should keep on
          working -- hard -- every day. I'll be curious to see how your work
          develops. I hope you'll show me other things from time to time." Then he
          added, to Geneviève, "I think you've found the right teacher in Maillol.
          One good Catalan deserves another."
          Little else he said that morning registered very deeply with me. I left
          the Rue des Grands-Augustin feeling very buoyant, impatient to get back to
          my studio and go to work.


          SOON after that second visit, Geneviève went back to the Midi. I wanted to
          return to the Rue des Grands-Augustins by myself, but I felt it was a
          little early to show Picasso any new work, even though he had been more
          than cordial in his invitation to come see him as often as I wanted to. I
          wondered more than once whether, if he had met me alone, he would even
          have noticed me. Meeting me with Geneviève, he saw a theme that runs
          through his entire work and was particularly marked during the 1930s: two
          women together, one fair and the other dark, the one all curves and the
          other externalizing her internal conflicts, with a personality that goes
          beyond the pictorial; one, the kind of woman who has a purely aesthetic
          and plastic life with him; the other, the type whose nature is reflected
          in dramatic expression. When he saw the two of us that morning, he saw in
          Geneviève a version of formal perfection, and in me, who lacked that
          formal perfection, a quality of unquiet which was actually an echo of his
          own nature. That created an image for him, I'm sure. He even said, "I'm
          meeting beings I painted twenty years ago." It was certainly one of the
          original causes of the interest he showed.
          When I did go back to see him, it wasn't long before he began to make very
          clear another side of the nature of his interest in me.
          There were always quite a few people waiting to see him, some in the long
          room on the lower floor, where Sabartés held forth, others in the large
          painting atelier on the floor above. Picasso, I soon noticed, was always
          looking for some excuse to get me off into another room where he could be
          alone with me for a few minutes. The first time, I remember, the pretext
          was some tubes of paint he wanted to give me. Having an idea that there
          was more involved than just paints, I asked him why he didn't bring them
          to me. Sabartés, never very far away, said, "Yes, Pablo, you should bring
          them to her."
          "Why?" Picasso asked. "If I'm going to give her a gift, the least she can
          do is make the effort to go after it."
          Another morning, I had gone there on my bicycle, since that was the only
          way one could get around conveniently at that period. En route it had
          started to rain, and my hair was soaking wet. "Just look at the poor
          girl," Picasso said to Sabartés. "We can't leave her in that state." He
          took me by the arm. "You come with me into the bathroom and let me dry
          your hair," he said .
          "Look, Pablo," Sabartés said, "perhaps I should get Inès to do it. She'll
          do it better."
          "You leave Inès where she is," Picasso said. "She's got her own work to
          do." He guided me into the bathroom and carefully dried my hair for me.
          Of course, Picasso didn't have a situation like that handed to him every
          time. He had to manufacture his own. And so the next time it might be some
          special drawing paper he had uncovered in one of the countless dusty
          corners of the atelier. But whatever the pretext, it was quite clear that
          he was trying to discover to what degree I might be receptive to his
          attentions. I had no desire to give him grounds to make up his mind, one
          way or the other. I was having too much fun watching him to figure it all
          out.
          One day he said to me, "I want to show you my museum." He took me into
          a  small room adjoining the sculpture studio. Against the left-hand wall was
          a glass case about seven feet high, five feet wide, and a foot deep. It
          had four or five shelves and held many different kinds of art objects.
          "These are my treasures," he said. He led me over to the center of the
          vitrine and pointed to a very striking wooden foot on one of the shelves.
          "That's Old Kingdom," he said. "There's all of Egypt in that foot. With a
          fragment like that, I don't need the rest of the statue."
          Ranged across the top shelf were about ten very slender sculptures of
          women, from a foot to a foot and a half high, cast in bronze. "Those I
          carved in wood in 1931," he said. "And look over here." He pushed me
           very gently toward the end of the case and tapped on the glass in front of a
          group of small stones incised with female profiles, the head of a bull and
          of a faun. "I did those with this," he said, and fished out of his pocket
          a small jackknife, labeled "Opinel," with a single folding blade. On
          another shelf, and next to a wooden hand and forearm that were
          recognizably Easter Island, I noticed a small flat piece of bone about
          three inches long. On its long sides were painted parallel lines imitating
          the teeth of a comb. In the center, between the two strips of "teeth," was
          a cartouche showing two bugs meeting in head-on combat, one about to
          swallow up the other. I asked Picasso what that was. "That's a comb for
          lice," he said. "I'd give it to you but I don't imagine you'd have any use
          for it." He ran his fingers through my hair and parted it at the roots
          here and there. "No," he said, "you seem to be all right in that
          department."
          I moved back to the center of the vitrine. There was a cast of his
          sculpture A Glass of Absinthe, about nine inches high, with a hole cut
          into the front of the glass and a real spoon on top, bearing a simulated
          lump of sugar. "I did that long before you were born," he said. "Back in
          1914. I modeled it in wax and added a real spoon and had six of them cast
          in bronze, then painted each one differently. Here, this will amuse you."
          He put his arm around me and sidled over to another part of the case,
          drawing me along with him. I saw a small matchbox on which he had
           painted the head of a woman in a post-Cubist manner. I asked him
           when he had done that.
          "Oh, two or three years ago," he said. "These, too." He pointed to a group
          of cigarette boxes on which he had painted women seated in armchairs.
          Three of them, I noticed, were dated 1940. "You see, I built them up in
          relief by pasting other bits of cardboard in various places," he said. He
          pointed to the one in the center. "For that one, I sewed on the panel that
          makes the central part of the torso. Notice the hair. It's pretty close to
          being hair -- it's string. These things are midway between sculpture and
          painting, I suppose."
          On the opposite side of the room from the vitrine was a table covered with
          tools. I walked over to it. Picasso followed me. "These I use in finishing
          my sculpture," he said. He picked up a file. "This is something I use all
          the time." He tossed it back and picked up another. "This one is for finer
          surfaces." One after another he handled a plane, pincers, nails of all
          kinds -- "for engraving on plaster" -- a hammer, and with each one he came
          closer to me. When he dropped the last piece back onto the table he turned
          abruptly and kissed me, full on the mouth. I let him. He looked at me in
          surprise.
          "You don't mind?" he asked. I said no -- should I? He seemed shocked.
          "That's disgusting," he said. "At least you could have pushed me away.
          Otherwise I might get the idea I could do anything I wanted to." I smiled
          and told him to go ahead. By now he was thrown completely off the track.
          I  knew very well he didn't know what he wanted to do, or even whether,
          and I had an idea that by saying, placidly, yes, I would discourage him from
          doing anything at all, so I said, "I'm at your disposition." He looked at
          me cautiously, then asked, "Are you in love with me?" I said I couldn't
          guarantee that, but at least I liked him and I felt very much at ease with
          him, and I saw no reason for setting up in advance any limits to our
          relationship. Again he said, "That's disgusting. How do you expect me to
          seduce anyone under conditions like that? If you're not going to resist --
          well, then it's out of the question. I'll have to think it over." And he
          walked back into the sculpture studio to join the others.


          A FEW days later he brought up the question in a similar manner. I told
          him I could promise him nothing in advance, but he could always try and
          see for himself. That nettled him. "In spite of your youth," he said, "I
          get the impression that you've had a lot of experience in that sort of
          thing." I said no, not really. "Well, then, I don't understand you," he
          said. "It doesn't make sense, the way you act." I said I couldn't help
          that. That's the way it was, sense or nonsense. Besides, I wasn't afraid
          of him, so I couldn't very well act as though I were. "You're too
          complicated for me," he said. That slowed him down for a while longer.
          A week or so later, I went to see him. Using the by now familiar
          technique, he managed to maneuver me into his bedroom. He picked up
          a book  from a pile on a chair near his bed. "Have you read the 
          Marquis de Sade?"  he asked me. I told him no. "Aha! I shock you,
          don't I?" he said, looking  very proud of himself. I said no. I told
          him that although I hadn't read  Sade, I had no objection to it.
          And I had read Choderlos de Laclos and  Restif de Bretonne.
          As for Sade, I could make out without it but perhaps  he couldn't,
           I suggested. In any case, I told him, the principle of the victim
           and the executioner didn't interest me. I didn't think either one
          of those roles suited me very well.
          "No, no, I didn't mean that," he said. "I just wondered if that might
          shock you." He seemed a little disappointed. "You're more English than
          French, I think," he told me. "You've got the English kind of reserve."
          After that his campaign slacked off. He was less friendly whenever I
          dropped in mornings, but since I hadn't encouraged his early approaches,
           I was clearly hesitant about attempting further advances. I was just as well
           pleased.
          One morning toward the end of June, he told me he wanted to show me the
          view from the "forest." In French that word is used to refer to the
          framework of beams that come together to form the support for the roof.
          He  took me into the hallway outside his painting studio on the upper floor.
          There, at an angle against the wall, was a miller's ladder leading up to a
          small door about three feet above our heads. He bowed gallantly. "You go
          first, he said. I had some qualms about it, but it seemed awkward to argue
          the point, so I climbed the ladder and he followed right behind. At the
          top I pushed open the door and stepped into a small room, about twelve
          feet by twenty, under the eaves. On the other side of the room was a small
          open window, almost to the floor. I walked over to it and looked out on a
          kind of Cubist pattern formed by the roofs and chimney pots of the Left
          Bank. Picasso came up behind me and put his arms around me. "I'd better
          hold onto you," he said. "I wouldn't like to have you fall out and give
          the house a bad name." It had grown warmer in the last few days, and he
          was wearing what seemed to be his usual warm-weather outfit for receiving
          his friends in the morning: a pair of white shorts and his slippers.
          "That's nice, the roofs of Paris," he said. "One could make paintings of
          that." I continued to look out the window. Opposite us, a little to the
          right across a courtyard, an empty building was being remodeled. On one of
          the outside walls, a workman had drawn in whitewash an enormous phallus,
          about seven feet long, with very baroque subsidiary decoration. Picasso
          went on talking about the view and the handsome old roofs against light
          gray-blue of the sky. He moved his hands up and lightly cupped them over
          my breasts. I didn't move. Finally, a bit too innocently I thought, he
          said, "Tiens! That drawing in whitewash on the wall over there -- what do
          you suppose that represents?" Trying to sound as offhand as he had, I said
          I didn't know. It didn't seem to me to be at all figurative, I told him.


          Portraits of Picasso.


          Copyright © 1964 by Françoise Gilot and Carlton Lake. All rights reserved.
          Originally published in The Atlantic Monthly, August 1964. Volume 214, no.
          2 (pages 79 - 84).
          Permission to post granted by Watkins/Loomis agency, 1996.

     

     

     

     


     

    26-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    25-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.27 Enkele mooie schilderijen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen In deze folder staan er een beperkt aantal
    schilderijen , vooral uit de periode van het
    impressionisme.Er staan in totaal ,slechts
    elf  schilderijen in van Gaugain , Monet ,
    Courbet , Waterhouse ,Munch, Schiele .

    We verwijzen naar de andere hoofdstukken in de linkse
    kolom van de bladzijde , om meer  over al deze schilders te vernemen .

    Bekijkt U ook enkele andere  schilderijen door op de volgende twee
    URL 's te klikken met de muis :
    http://willyacke.myphotoalbum.com/view_album.php?set_albumName=EnkeleMeesters
    http://willyacke.myphotoalbum.com/view_album.php?set_albumName=album01

    25-04-2005, 10:07 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.28 Molens en Vuurtorens+Onstaan van aarde en mens
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Bij de afbeeldingen in deze folder , is er bij de molens ,
    slechts 1 watermolen , alhoewel er daarvan in de loop
    van de kunstgeschiedenis , heel wat mooie geschilderd zijn .
    We zullen er nog bijvoegen . Wie de gelegenheid had ,
    een windmolen van binnen te bezoeken en te bekijken ,
    heeft niet alleen het groot molenwiel gezien , om het
    graan te malen ,maar ook het overbrengingsmechanisme
    tussen de as waar de wieken opzitten en de maalsteen .
    Daar zijn heel mooie uitvoeringen bij van conische
    tandwielen ,echte kunstwerken ,gemaakt in hard hout ,
    met grote tanden die in elkaar grijpen .

    Wat de vuurtorens betreft , staan deze ofwel op een pier , zoals
    in Nieuwpoort , of op een soort eilandje in de zee , om minder obstakels
    voor zich te hebben bij het draaiend licht . Dat licht kan een booglamp zijn ,
    vroeger met twee koolstaven , waarvan de punten op een zekere afstand
    geregeld werden zodat er een onderhouden , zeer helle elektrische boog
    kon overslaan . Achter de lichtbron zit er een of andere vorm van parabolische reflector , soms in delen gemaakt , soms uit een enkel stuk .

    De vuurtoren is "het licht in de duisternis " , en in sommige gevallen
    de redder in nood , door de zeelui te orienteren naar de juiste richting.

    De meeste muziek-theaters , de arena’s ,in de oudheid , waren gebouwd
    in de vorm van een parabool,
    omdat wanneer een orkest speelt , of een
    zanger zingt in het brandpunt van de parabool , iedere persoon die in het amphitheater zit , het geluid , de klank , even sterk hoort , hetgeen de hoofd-eigenschap van de parabool is , ook toegepast in auto-phares . De lamp ,de
    lichtbron , in de autolamp , is opgesteld in het brandpunt , en de parabolische reflector maakt dat de lichtstralen er horizontaal ,evenwijdig met het wegdek , uitkomen .

    Parabolische reflectoren vindt men ook in radar-antennen van schepen ,vliegtuigen en afweergeschut in legerapparatuur , alsook in de satellietantenne , die de meesten onder ons geinstalleerd hebben , en in radiotelescopen , waarmee men zeer verre sterrenstelsels kan bestuderen , verder dan het geval is met de gewone telescopen,
    nog uitgerust met lenzen en spiegels .

    Wanneer U voor deze laatste materie belangstelling zoudt hebben , dan kunt U de beschouwingen in de volgende paragraaf misschien verder lezen :

    Over het ontstaan van de aarde en van het leven op aarde .

    Tijdens mijn 21 maanden durende militaire dienst , was ik radar-specialist . Ik werkte dus met apparatuur met klystrons , magnetrons , en draaiende antennen , waarachter een parabolische metalen reflector stond , die dus meedraaide zoals aan boord van schepen .
    In die tijd was ik geabonneerd op Philips Technisch tijdschrift , waarvan ir. Gradstein in
    Eindhoven , de hoofd-redacteur was . Na mijn legerdienst , ben ik , samen met een groep entoesiasten , een tijdschrift beginnen uitgeven over het zelf uitzenden van televisiebeelden,
    ATA (Amateur Televisie Associatie) genoemd . Daaraan deden onder andere mee :
    Eric Platteeuw uit Gent , Van Maercke uit Zottegem ,Willy Everaert uit Merelbeke ,
    Maurice (met zijn baard ) uit Sint Maertens Lathem ,enz. Via dit tijdschrift kwam ik
    in aanraking met ir.Gradstein , omdat ik hem gevraagd had zekere Philips artikels over
    televisie , in ons tijdschrift te mogen opnemen. Ik stuurde hem telkens de publicaties ,
    en van dan af ,nodigde hij mij regelmatig uit naar Eindhoven .
    Zelf heb ik trouwens nog gewerkt voor Philips op de Haarmanweg in Terneuzen , Zeeuws Vlaanderen , en ook voor de kleurentelevisie-fabrikant Barco in Kortrijk . Toen ir. Gradstein
    met pensioen ging , nodigde hij mij uit , om zelf hoofd-redacteur van Philips Technisch
    Tijdschrift te worden . Ik zei dat de verhuis naar Eindhoven mij te zwaar viel en hij was
    daarover zeer teleurgesteld . Van die weigering heb ik nog steeds spijt . Het tijdschrift is
    samen met ir.Gradstein verdwenen en heeft opgehouden te bestaan .
    Ik kende ook ir.Valeton, de baas van de Philips fabriek die microfoons en luidsprekers
    maakte in Breda , en de Philipsfabriek op de ring in Leuven ,waar ik na studies ( in de
    ingenieurs-wetenschappen ) aan de universiteiten te Gent en te Leuven , een tijdlang
     lesgegeven heb.

    Ik reed met camions van Philips Leuven ( nu verdwenen) naar hogescholen in Vlaanderen , waar ik aan de studenten in de elektronika , Philips- komponenten zoals transistoren , weerstanden , kondensatoren , printplaten , transformatoren , en dergelijke , gratis uitdeelde . In die tijd gaf ik ook les aan de Jules Jourdainschool in een straat recht tegenover de beurs in Brussel , de Rijke Klarenstraat , in het kader van een door Philips -Evere , georganiseerde cyclus over kleuren-televisie en digitale technieken . Daar kwamen ook werkkrachten van MBLE in de statiestraat te Anderlecht naar luisteren , een fabriek die samenwerkte met Philips . Bij MBLE-Philips had ik zelf ook nog kursussen gevolgd , en ik had ook goede kontakten met ingenieur Boes van CBRT op de industrieweg te Brugge ,nog een ander bedrijf dat samenwerkte met Philips , zoals de lampenfabriek van Philips in Turnhout.

    In Eindhoven kende ik in het Natlab op Strijp II , doctor Tan , die zich bezighield met de ontwikkeling van onderwater-kleuren-camera’s , en toen reeds van glasvezel -communicatie , en beeld-telefonie , dus zoveel jaren geleden , ver vooruit op hun tijd . Bij Philips in Eindhoven , werkte ook doctor Vanderpol , een geleerde van wereldformaat , die zich ook bezighield met ultra-hoge-frekwentie-technieken en parabool-antennen . Een eminente Nederlandse sterrekundige , professor Van Oordt had via radiotelescopen , ( zoals deze die in Engeland staat in Rodrell-bank , maar de Hollanders hebben ook een reeks radiotelescopen , zoals deze die in Chile op de hoogvlakte staan ,waar de hemel altijd onbewolkt is) , het firmament met zijn miljoenen sterrenstelsels ,gedurende jaren bestudeerd , en hij kwam tot het besluit ,dat de oorzaak van alles wat er bestaat in het heelal , een reusachtige waterstofgenerator is , die kontinu en onophoudelijk , waterstof in de ruimte spuwt , waaruit alle sterren,planeten en sterrenstelsels ,samen met steengruis en stof in de ruimte , door samentrekking , ontstaan zijn .Met gewone telescopen en vooral met radio-telescopen , neemt men ook waar , dat 99,99 procent , van alles wat er bestaat , waterstof is . Waterstof zendt een straling uit op een golflengte van 21 centimeters , dus op een ultra-hoge frekwentie , maar men heeft nog steeds de boodschap niet kunnen ontcijferen , die daarin vervat zit.

    Door zelfontbranding ontstaan er zonnen , zoals onze zon , en professor van Oordt (nu overleden) zei dat hij al minstens 3000 zonnestelsels gevonden had door zijn waarnemingen , met er ronddraaiende planeten , waarop leven heerste , zoals het onze op aarde .

    Ook eenvoudige statistiek bevestigt dit , dat wij niet de enigen zijn , die leven in dit heelal.
    In de miljoenen sterrenstelsels met triljoenen sterren , kan het niet anders , of er zijn duizenden planeten zoals de aarde , om niet te zeggen honderdduizenden , waar leven op heerst .
    Het enige wat ons scheidt , zijn de kolossale afstanden , waarbij bijvoorbeeld het licht van verafgelegen sterren ons slechts na honderdduizend jaar bereikt . Als men dan nog eens
    nagaat dat het licht zich  voortplant met een snelheid van 300000 kilometers per sekonde,
    realizeren we ons met grote moeite de kolossale uitgestrektheid van het heelal en van de ruimte rondom ons . 
    Geleerden vragen zich af , waar het heelal eindigt , en of het wel eindigt ,ofwel , of het  
    helemaal geen grenzen heeft ? Waar ligt dan de verklaring van die toestand ?
     De afstanden , in lichtjaren uitgedrukt , tussen de sterrenstelsels en de planeten waar leven
    op is , is zo groot , dat we elkaar nooit zullen kunnen bereiken of ontmoeten .

    Leven onststaat door zonnestraling die water treft en beroert . Plaatsen we een kom water
    buiten , dan zitten er na enkele weken microscopisch kleine diertjes is , algen , en als men
     voldoende lang wacht , kleine waterdieren.
    Hetzelfde met kunstmatige meren , waar bijna onmiddellijk vissen ,waterplanten en waterlelies en watervogels en trekvogels in verschijnen .
     De zon is onze levensschepper en onze   levens-in-stand-houder.

    Wanneer de zon 14 dagen zou uitdoven , en dat staat ons na enkele honderden miljoenen jaren onomstootbaar te wachten , dan sterft alle leven op aarde , omdat er geen zuurstof meer geproduceerd wordt door de bomen . Alle leven in de zee vervriest , omdat buiten het
    water ,de aarde afkoelt tot min 273 graden Celsius .Geen enkele zonnestraal dringt nog
    door .Het is pikdonker ,want ook de maan krijgt geen licht meer van de gedoofde zon.
    De Indianen in Amerika hadden dus de enige juiste godsdienst : ze aanbaden de zon , en als een familielid stierf , werd het op een draagberrie , op vier houten palen , met het gezicht naar de zon gelegd . Ook 1 enkele Farao in Egypte ,heeft alle goden afgeschaft en de zon tot enige juiste god verheven .

    De aarde is een uitgestoten stuk van de zon , volgens de opzoekingen in "Scientific American " ,waar men spreekt over "the big cigar " , dit wil zeggen een grote uitstoot van zonneplasma in de vorm van een soort grote sigaar , die zich dan opgerold heeft tot een bol met een straal van 6300 kilometer , onze huidige aarde . Dit was een gloeiende massa , die men nu nog terugvindt in de kern van de aarde , met gloeiend ijzer , dat door de rotatie van de aarde,zelf wentelend om de zon , gevangen door de aantrekkingskracht van de zon , het magnetisch veld van de aarde opwekt . Rond de gloeiende kern zit er nog een laag van de oorspronkelijke waterstof .
    De zon zelf staat ook niet stil ,maar beweegt zich op een spiraalvormige baan naar het
    centrum of de kern van het melkwegstelsel , dit is een verzameling van miljoenen sterren .
    De zon bevat miljoenen tonnen waterstof die opbranden onder meer tot helium , maar bevat verder allemaal dezelfde 111 elementen als de aarde , die we vinden in de tabel van Mendeliev . Of juister uitgedrukt , de aarde bevat juist dezelfde elementen als haar moeder , de zon , hetgeen zeer eenvoudig door spectroscopisch onderzoek kan aangetoond worden . De aarde is dan gedurende miljoenen jaren niet alleen afgekoeld ,maar het heeft honderdduizenden jaren onophoudelijk geregend om de aarde voor twee derden te bedekken met oceanen . Hoe die regen ,( dus dat water H2O , een verbinding van waterstof met zuurstof) ,in die tijd is ontstaan , daar is men nog niet helemaal uit ,want vanwaar kwamen de kolossale hoeveelheden zuurstof , die zich door blikseminslagen verbonden met de kolossale hoeveelheden waterstof . Tenslotte is er aan de oppervlakte van de aarde een gestolde korst gevormd uit silicium-dioxide .
    Een echte zuurstof-atmosfeer waarin men zou kunnen ademen en leven , was er toen
    nog niet ,want er waren nog geen bomen die door zonnestraling zuurstof en chlorofil
    konden produceren .De laag gas rond de aardbol bestond uit moerasgas of methaan ,
    CH4 . Daaruit blijkt dat koolstof ( C ) ook aanwezig was en een belangrijke rol
    gespeeld heeft.

    De eerste dieren die in de zee ontstonden , naast de amino-zuren en de micro-organismen , waren de sponsen en de kwallen .
    Dus vrij elementaire strukturen . Ze zijn ontworpen , zoals alle verder leven op aarde en in het heelal ,door de intelligentie die zit in de quarks , in elk waterstof-atoom , dat bovendien bestaat uit een negatief geladen elektron , de vrouw , draaiend rond een positief geladen proton , de man . De schepping is dus het resultaat van een man-vrouw kombinatie ,zoals die ook in veel sterrengroepen voorkomt onder de vorm van een "dipool " .

    De scheppings-intelligentie , is dan gaandeweg ,steeds gecompliceerder modellen gaan ontwerpen , ontwikkelen en opbouwen , volgens de geleerden , "basis-pakketten " , waaruit door kleine veranderingen in de genen-struktuur , andere soorten ontstonden , dus verschillende soorten vlinders (want insecten waren ook bij de eerst ontwikkelde ) , vissen , later vogels , enz . Alles wat toen tot stand gebracht is , plantte zich nog voort via eieren , noch zo’n fantastische uitvinding . En alles ontstond in de zee , ook bij het later ontwerpen van de zoogdieren en 63 miljoen jaren geleden de eerste mens , sommigen zeggen slechts 3 miljoen jaar geleden , met in de baarmoeder van de vrouw ,de nabootsing van de zee , door het vochtwater waarin elke baby zich ontwikkelt . We zijn dus nog steeds allen , van de eerste tot de laatste , in de zee geboren .

    Nabootsing ,dit  heet ook simulatie ,  is een techniek die door wetenschappers en ingenieurs , gebruikt wordt om bijvoorbeeld een nieuw model van motor uit te denken , zoals de wankelmotor , die , vooraleer hij gebouwd wordt , eerst grondig theoretisch getest wordt op computers , zoals een toekomstige piloot eerst leert vliegen op een vliegtuigsimulator op de grond . In het museum van Bernissart , kan men de skeletten van Iguanodons bekijken , die 20 meter lang waren , en 7 meter hoog . De handen aan hun voorpoten , zien er precies dezelfde uit als de onze , met dezelfde kootjes-struktuur , behalve dat ze 1,5 meter lang zijn .
    Het is duidelijk dat de reusachtige Iguanodons , de mammoet’s , de vogels met een vleugelslag van 12 meters , allen voorbeelden zijn van eerst gesimuleerde modellen ,waarop de creator de goede werking getest en gekontroleerd heeft , steeds verbeteringen aanbrengend , in 600 miljoen jaar tijd ,(waterstof vergaat niet en heeft het eeuwig leven ) tot de werking voldoende goed was , om tot het ontwerp en de bouw van kleinere modellen over te gaan . Dat is misschien , hetgeen Mandel ,en Charles Darwin , "de natuurlijke evolutie "
    van alle wezens genoemd heeft , maar er is helemaal geen natuurlijke evolutie , maar wel
    steeds verbeteringen aangebracht met ontwerp-technieken , door het super-genie , de
    intelligentie in waterstof , die trouwens in gebonden toestand (elke mens bestaat voor 80
    procent uit water ) , in elk van ons aanwezig is en in elk ander levend wezen . Dit is de
    vorm die "monitoring " van op afstand toelaat , door modulatie van de zonnestralen ,
    over hetgeen de mens allemaal doet in zijn leven , om daaruit te leren .

    Het verschil tussen dier en mens , is dat het dier kolossaal geprogrammeerd is ,
    om bepaalde taken tijdsgebonden uit te voeren , terwijl de mens veel meer
     "vrijheidsgraden " heeft , waardoor hij/zij bijvoorbeeld de buurman om het leven
     kan brengen. Een wild dier doet dat enkel om aan eten te geraken , en een
    roofvogel om dezelfde reden , of helemaal niet ,zoals de gewone vogels ..
    .paarden ...koeien ...ga zo maar door .

    Van spontane aanpassingen en veranderingen kan er helemaal geen sprake zijn . Elk van onze ogen bijvoorbeeld , bestaat uit 60 miljoen kegeltjes en staafjes , met minuscule zenuwdraden verbonden met onze hersenen , om zowel gevoelig te zijn voor lichtintensiteit als voor kleur .Het is dus een minutieus ontwerp dat minstens 1 miljard jaar in beslag genomen heeft , om dat op punt te stellen .
    De Chinese doctor-doctor in de dierengeneeskunde ,Mei Wu , zei mij dat onze huid ,van een hand bijvoorbeeld , bestaat uit 4 goed bij-elkaar passende boven elkaar gestapelde lagen . Dit is allemaal minutieus uitgedacht en getest ,en helemaal niet tot stand gekomen door "evolutie ".   Ik heb trouwens veel geleerd van Mei Wu .
    De grootste humoristen , zijn degenen ,die indertijd beweerd hebben , dat alles ontstaan
    was door "toeval ".

    Het mensdom is , zoals men vooral in Afrika kan zien , aan het uitsterven door Aids.
    Dat is geen toeval .Naar onze mening is er reeds een  ontwerp-pakket klaar, dat
    de mens zal vervangen , een volgende intelligenter soort mens ,die niet meer
    driedimensionaal , maar vier-dimensionaal zal kunnen waarnemen  ,met een baby-
    draagtijd van 18 maanden in plaats van 9 maanden , om niet terug het fenomeen
    te moeten meemaken van de huidige overbevolking van de wereld .
    In de middeleeuwen , waren er nog maar 500 miljoen mensen op aarde .

    Alles is bovendien aan de tijd gebonden , door de rotatie van de aarde om de zon .
    Het is deze omwenteling , die het begrip "tijd " voortbrengt , en het scheppend element
    in waterstof , heeft alles aan de tijd gekoppeld . Denken we ook aan de waterstof-atoom-
    klok , die de meest preciese tijdbepaler is , die we kennen op aarde . Als ik in de
    Caraibische zee rondzwem , bij een water- temperatuur van 32 graden Celsius , dan zie ik
    niet alleen witte haaien en prachtige grote gele vissen met blauwe strepen , ( U kunt gratis
    tropische vissen bekomen in de universiteit van Leiden , Nederland , waar men ze kweekt
    en op overschot heeft ) , maar ook koralen ,als ik diep genoeg duik . Bij bijvoorbeeld
    koralen , komt de tijd-programmering op een fantastische manier tot uiting . Over een
    afstand van 5000 kilometer , langs de oceaan-kusten , worden er op hetzelfde ogenblik ,
    tot op de sekonde na , duizenden kilo’s eieren uitgestoten , en tegelijkertijd duizenden kilo’s
    zaad of sperma ,dat deze eieren bevrucht .Ook alle mogelijke soorten bloemen gaan op
    hetzelfde ogenblik open .

    Tijd-programmering speelt dus een kolossale rol , in het leven van alle dieren , en ook de
     temperatuur binnen de eieren . Men heeft door telemetrie , dat is meting op afstand ,
    vastgesteld , dat de temperatuur binnen de eieren van de Adelaide Penguin , konstant
    op 27 graden behouden lijft , wanneer de vrouwelijke Penguin , afgelost door de mannelijke ,
    daarop zit te broeden . Deze soort onderzoekingen past in het kader van de "Cybernetica ".
    De winterslaap van de beer is nog zo’n fenomeen .

    De dieren en insecten hebben een ingebouwde klok , kijk naar het ontstaan van de vlinders
    met de prachtige motieven op hun vleugels .Want dat moet ook gezegd worden , de creator,
    het scheppend element , is een echte kunstenaar-kunstenares , met een fantastisch oog voor
    mooie motieven en kleuren , bijna steeds symmetrisch , zoals het systeem van de celdeling
    om tot een lichaam te komen , dat ook binair of twee-tallig is . Ook onze twee ogen , twee
    oren , twee handen ,enz. getuigen van dit symmetrie-concept , nogmaals een bewijs dat de
    creator , die bestaat uit een dipool , dus een twee-systeem , zichzelf hier heeft nagebootst .
    .
    Omdat het water , dus de gebonden waterstof , na onze dood , ook nog aanwezig is in de
    beenderen van de gestorven mens , is het aan te raden , deze niet te cremeren of op te
    branden , want dan is het scheppend element voorgoed uit ons verdwenen .Wat de
    duitsers in de concentratie-kampen deden in de verbrandings-ovens , was dus het
    totaal voor eeuwig wegwissen van de mens .
    Daarom ook balsemden de Egyptenaren hum mummies om ze toch een vleugje hoop
    op een "eeuwig leven" te geven .
     
    Op sterk-water of in de formol , heb ik een groot aantal foetussen gezien aan de Penna
    University in Philadelphia , toen ik daar een zomer-kursus  "solid state physics" volgde .
    Daar heeft men ook aangetoond , (en dat stemt overeen met de hierboven aangehaalde
    ontworpen pakketten , waar slechts weinig hoefde aan veranderd te worden om een nieuw
    wezen te vormen ) dat in het beginstadium van de groei , een groot aantal wezens ,
    bijvoorbeeld de eerste zes weken in de baarmoeder , volkomen identiek zijn .
    Men ziet bijvoorbeeld geen verschil tussen een mens , een aap en een varken .
    Het is trouwens geweten van dokter Barnhard ,de zuid-Afrikaan ,die hart -
    transplantaties deed , dat het hart van een varken , precies hetzelfde is ,als dat van
    een mens . Het is pas na de groei in de tijd , weeral de tijd die daaraan gekoppeld is ,
    dat de verschillen tot uiting komen .
                     Terloops : aan de Penna univ. hadden ze ook een echte Egyptische mummie .
    Vandaag , in 2005 , doet een groep astronomie aan diezelfde universiteit opzoekingen
    omtrent het gedrag van "zwarte gaten", dat zijn speciale sterren , die over duizenden
    jaren, miljoenen sterren opslorpen en daardoor een zodanig grote energie verwerven
    dat ze aan beide zijden van hun massa een sterk gebundelde energiestraal beginnen
    uit te zenden , een soort licht dat miljoenen kilometers ver in het heelal reikt , en nieuwe
    sterren doet ontstaan.

    Ziedaar , geachte lezer(es) , stof om over na te denken .

    25-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (1)


    24-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.24 Bloemen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Bloemen schilderen , is vooral een onderwerp , dat
    vrouwen aantrekt .Dit ziet men niet alleen vandaag
    gebeuren in de diverse verenigingen en clubs van
    schilders en tekenaars , maar ook in de loop van
    alle voorgaande eeuwen .

    Bloemen worden ofwel geschilderd in verband met een
    stilleven , ofwel in de natuur als deel van een groter schilderij ,
    ofwel fragmentarisch ,met uittreksels en close-ups gecentreerd
    op enkele bloemen , of op details van bloemen , takken ,
    struiken en bladeren .

    Ook in de geneeskunde en in de wereld van de apothekers , de
    drogisten en de plantkundigen , werden natuurlijk hele collecties
    van bloemen aangelegd en getekend met uitgebreide referenties
    en catalogen ernaar.

    Vergeten we niet dat er een bloementuin is , verbonden aan de
    universiteit te Gent , een botanique te Brussel , een bloementuin
    in de koninklijke serres te Laken , en  nog een grote bloemenverzameling dichtbij Brussel , ik meen te Wemmel .

    En klikt U eens op de link 
    http://www.natuurlijkerwijs.com/tuinen.htm
    om een groot aanbod van bloementuinen te zien in Vlaanderen en Nederland.
    In Nederland bewonderen we de vele tulpen en andere bloemen in Kruidhof.
    Een andere volgt nu , en wanneer die niet in het groen zou oplichten,dan kunt U hem kopieren in de adreslijn van Uw browser en op OK klikken :
    http://share.shutterfly.com/action/welcome?sid=8AbOWjVm4cOGEq
    Verder , zijn hier in Vlaanderen vele tuinliefhebbers , die bv.
    in Kalmthout hun inkopen doen , in het arboretum , waar
     
    ook heel wat te zien en te beleven is .

    24-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.25 Landschappen en Maritiem
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    In de hierbijgaande folder , staan er meer dan 
    860 schilderijen , vooral in olieverf-en aquarel
     -
    uitvoeringen .Door elkaar , zonder echte ordening,
     
    staan schilderijen over landschappen-allerhande ,
    vermengd met maritieme afbeeldingen , d.w.z. veel
    schepen , havens ,en afbeeldingen , die ook zouden
    kunnen geklasseerd worden bij de rubriek "17  boten
    en schepen", die U eveneens in de linker kolom van deze bladzijde vindt .

    De schilderijen kunnen zonder twijfel dienen als inspiratie voor landschap -schilders  en voor degenen die , zonder zich naar de haven  te begeven ,
    thuis of in een atelier , ook al eens een schip of boot op canvas of op papier willen zetten . 


    Men kan schilderen op papier of op doek (canvas ) .Niet alleen voor aquarel bestaan er speciale papiersoorten , maar er
    zijn er ook die geprepareerd werden om er met olieverf of met acryl op te  schilderen , bijvoorbeeld van het merk  Schoellershammer . 

     

    24-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.26 Stillevens
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    In de hierbijgaande folder zijn stillevens afgebeeld , die zowel geschilderd zijn in olieverf als in aquarel .Wanneer U ze zult bekeken hebben , zult U het mij eens zijn , dat dit prachtige voorbeelden zijn , om ons aan te zetten ook eens een stilleven te schilderen , het mag ook in acryl zijn , of met pastelkrijtjes getekend en afgewerkt .

    In dit laatste geval is het best  ,  over het afgewerkt stuk , een
    kleurloze vernis te spuiten , bijvoorbeeld uit een metalen haarlak-     
    bus of een andere goede-kwaliteit spray , die de kleuren niet dof maakt .

    Uit de schilderijen kunnen we leren , hoe we voor-en -achtergronden kunnen voorstellen , en met welke kleuren . Vaak is het ook niet gemakkelijk een  tafelkleed voor te stellen met al zijn plooien en vouwen , met de juiste licht-en donker schakeringen .

    Sommige  schilderijen uit de folder gaan ver terug in de tijd ,
    andere zijn van recenter datum . We hopen dat U de handtekeningen of de namen van de  schilders kunt lezen .

    Bekijkt U ook  deze schilderijen op de volgende URL :
    http://share.shutterfly.com/action/welcome?sid=8AbOWjVm4cOGEI
    Indien deze URL niet oplicht in het groen onderstreept, kopieert U
    hem dan in de ledige adreslijn van Uw browser , en klik OK

    24-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    23-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.22 Paarden
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Klik op de afbeelding om meer dan 250 schilderijen van
    paarden te bekijken . Indien de Link niet onmiddellijk
    opent , klikt U dan dan op de volgende , daar staan er
    ook 192 schilderijen van paarden op :
    http://share.shutterfly.com/osi.jsp?i=EeANnLRqzcOHDpY

    In 1930 bestond er in elke gemeente slechts 1 auto . Alle
    vervoer gebeurde met paarden , en voor die tijd natuurlijk
    ook . Een paard trok een karrestel , waarop een reservoir
    lag , waaruit de man die er mee rond kwam , petroleum 
    tankte voor de huisvrouwen die hem in de (gekasseide)
    straat , met een metalen kannetje stonden op te wachten
    voor de petroleum-lampen en het petroleum-vuurtje .
    De schepen werden langs de vaart getrokken door 1 of 2 paarden , die op een speciale wegel liepen die daarvoor op de weg langs het kanaal aangelegd was . Ook de paarden-koersen zijn toen ontstaan op de hippodroom in Oostende , alsook het wedden op deze paarden ,bereden door bekwame jockey's .

    Paarden zijn prachtige dieren , en dankbare onderwerpen om te schilderen .
    In de hierbijgaande folder die U kunt bekijken door op de afbeelding te
    klikken ,staan paarden , geschilderd door een groot aantal auteurs . Soms
    kan men de naam of de handtekening lezen op het schilderij, soms niet ,
    of er wordt verwezen naar een site .

    Bij uitzondering staan tussen de schilderijen een gering aantal foto's .
    Er is een foto bij , genomen in Bobbejaanland , waar ik ook eens zelf opsta ,
    met een lichtgroene trui en daarboven een grasgroene jas,in gezelschap van
    een Chinese vriendin (Xiao),en waarbij ik een paard met wit-grijze schimmel-
    kleur streel. In Bobbejaanland , nu blijkbaar overgekocht door een spaans
    bedrijf , waren toen de familieleden  van Bobbejaan Schouppe , verwoede
    paarden-liefhebbers , met een stal en weiden met een aantal prachtige
     raspaarden en veulens .Er staat nog een andere foto op ,van een andere
     Chinese vriendin , Mei Wu , in een trui met oranje motieven en een lange
    beige broek aan , die eveneens een paard streelt . Deze foto is genomen
    in Wallonie , op de weide van een kasteel .Hier in Antwerpen wonen in
    de Chinese wijk rond het centraal station , 7000 Chinese families .

    Maar Xiao en Mei Wu waren Chinese jonge vrouwen , die hier vanuit China
    met een studiebeurs kwamen studeren aan de universiteit RUCA ( nu
    opgeslorpt in U.A ) . Beiden hadden reeds een diploma , behaald in China ,
    en beiden hebben hier nog twee jaren doorgebracht met te studeren voor een aanvullend diploma , de ene P.A.M. , de andere dierengeneeskunde . Beiden
    zijn geslaagd . De Chinezen zijn goede en toegewijde studenten .

    In tal van films , hebben we ook paarden zien optreden als echte intelligente
    acteurs of in de cowboy-films met Gary Grant of de latere president Ronald
    Reagan op hun rug .In de film " My fair lady " met onder meer Audrey Hepburn , zien we een scene , waarbij paarden voorbij het selecte publiek voorbijrennen in Wimbledon,Engeland .

    In de folder staan ook een paar ezels , die we daarbij plaatsten wegens de
    oorspronkelijkheid van de schilderijen .

    23-04-2005, 16:12 Geschreven door Willy
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.23 Schelpen,kristallen en fossielen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    In de hierbijgaande folder , staan geen schilderijen , enkel foto's . Ik heb ze genomen in een tentoonstellingszaal in een straat achter de Arenbergschouwburg , waarschijnlijk in 2002.Noch van de straat ,noch van de tentoonstel-lingsruimte , herinner ik mij de naam..

    Schelpen, kristallen en fossielen verzamelen is zonder twijfel een boeiende
    hobby . Men vindt er ook talloze boeken over , met boeiende beschrijvingen
    en prachtige kleurenfoto's , onder meer in de bibliotheek van het kultureel
    centrum De Luchtbal , in het Antwerpse.

    Vroeger was er een gebouw dichtbij het kasteel van Schoten , met een
    werkruimte , waar men kon leren kristallen te herkennen en te polijsten .
    Ik heb er onder meer prachtige blauwe robijnen gezien .Spijtig genoeg
    ging men dat gebouw verlaten omdat de gemeente er een andere be-
    stemming wou aan geven , en sedertdien ben ik deze vereniging ,die
    ook een tijdschrift uitgaf ,uit het oog verloren.

    Ook in Wallonie zijn er jaarlijks tentoonstellingen van schelpen , kristallen
    en fossielen . Men moet echter normaal gezien , zo ver niet lopen , om
    ook zeer merkwaardige fossielen uit lang vervlogen tijden te bekijken .
    Op de hierbovenvermelde tentoonstelling heb ik zowel vissen als vogels
    in steen afgedrukt gezien , alsook de voorloper van een trilobiet van
    55000 jaar geleden ,zo'n 40 centimeter lang , en met evenveel poten als de
    trilobiet kevers van vandaag , 1 centimeter groot , die we onder hout in onze
    tuinen aantreffen. Spijtig genoeg zetten ze alle hout om tot houtpulver , en
    zijn dus even schadelijk als houtmijten . Het zijn " opruimers " in de natuur ,
    en dat is niet zo prettig als men bedenkt dat er ook zulke opruimers zijn van kadavers van dieren , vogels en van gestorven  menselijke lichamen .

    In de Vlaamse Jeugdherberg , dichtbij het Bouwcentrum in Antwerpen ,en
    naast de autoweg gelegen , waren er vroeger bijna wekelijkse bijeenkomsten
    van clubleden die schelpen en kristallen verzamelden , alsook kleine fossielen.

    Dergelijke clubs bestaan er ook van vlinderverzamelaars , noch zo'n interes-
    sante hobby , met vlinders in houten kastjes achter glas , waar men niet uitge-
    keken geraakt op de prachtige kleuren van de motieven op hun vleugels .

    De prijzen van schelpen en kristallen varieren vanaf 20 franken tot enkele
    honderden euro 's . Natuurlijk kan men zelf proberen vlinders te vangen ,
    schelpen en kristallen te zoeken , vooral wanneer men in het buitenland
    op reis is . Kristallen vindt men bijvoorbeeld  in rivieren in Brazilie .
    Maar het kan natuurlijk ook dichter bij huis , aan de Belgische kust of
    in het Nederlandse  Kadzand of Scheveningen ........

    23-04-2005, 00:00 Geschreven door Willy
    Reageren (2)


    Archief per week
  • 02/02-08/02 2009
  • 27/10-02/11 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 25/04-01/05 2005
  • 18/04-24/04 2005
  • 11/04-17/04 2005
  • 26/04-02/05 2004
  • 19/04-25/04 2004
  • 12/04-18/04 2004

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!