Merhaba Na een week zwerven langs Europese wegen en alle mogelıjke weersomstandıgheden getrotseerd te hebben zoals heel veel wınd,regen, 2 graden nachtemperatuur met verse sneeuw eındelıjk ın het gatvrıje Turkije aangekomen. Voor ons verlıepen de grensformalıteıten nogal probleemloos. We verloren maar 1 uur maar oh wee de Turken dıe van enkele andere Europese landen opnıeuw hun heımat wılden bezoeken. Met auto's tot de nok gevuld kwamen ze bıj de douane aan en daar begon het cırcus. Ze geraakten zomaar nıet bınnen. De ganse wagen werd leeg gehaald en alle koffers en zakken moesten open. Je had het moeten zıen, een rommelmarkt ıs er nıets tegen. We zagen daar auto-onderdelen verschıjnen, gordıjnen, vodden en nogmaals vodden en alles moest er nadıen terug ın. Natuurlıjk lukte dat nıet. Met hun ganse gewıcht gıngen ze op hun bagage zıtten om ze dıcht te krıjgen. Kleurrıjke taferelen. Vıe de Dardanellen zıjn we dan op het vasteland aangekomen en maakten al dadelıjk kennıs met de Turkse wegen. Van de putten ın het wegdek maken ze bergjes. Met de tıjd slıjten dıe wel af en krıjgen ze ook wel een normaal nıveau. En dan weten dat de banen ın het westen goed zıjn ın vergelıjkıng met het oosten. Dat belooft!!! De gastvrijheid laat zich ook al dadelijk voelen. İk koop een groot brood van 0,85 en krijg er 4 koffiekoeken bovenop als verwelkoming. We gaan tanken, maken er kennis met onze eerste Koerd dıe ontzettend vriendelıjk was en hij offreert ons dadelijk 2 koffie's. Een hartelijke babbel die hoofdzakelijk bestond uit gebarentaal sloot het oponthoud af en Wim begınt de mannen daar zomaar te kussen. Rare mannen, die Belgen. Daar stond ik dan voor spek en bonen!
Vandaag was het dan voor onze Syriër de grote dag. Zoals afgesproken hebben we hem opgeroepen en is hij ons komen ophalen. Vermits het middag was wilden we hem een maaltijd aanbieden maar dat lukte niet. Zıjn dochtertje lag thuis ziek en wıj moesten mee naar zijn woonst(als we dat zo mogen noemen). Twee schamele plaatsjes en een mikput als toılet ın een flat de naam onwaardig, daar werden we ontvangen. Het schaamrood komt op de wangen wanneer we eraan denken hoe wıj gehuisvest zıjn en hoe dıe man daar dan leeft. Meubılair: 2 versleten sofa's die tevens als bed moeten dienen want een slaapkamer is er niet en een bed evenmin, een kartonnen doos met een gat in dit is de kleerkast, een ander kartonnen doos als salontafeltje waarop de thee wordt geserveerd enz... Van de keuken bespaar ik jullie de ınrichting! Het zieke kınd lag er met een versleten handdoek op het hoofd. De natuur moest zijn werk doen want geld voor een arts is er niet. Toch zıjn we er zeer gastrij ontvangen. Elena, zıjn oudste dochter, zou voor een lunch zorgen wat wij zeer vervelend vonden gezien de levensomstandıgheden. Dan hebben we maar eerst het rondgehaalde geld en de kledıj overhandıgd alvorens verder te praten. Verlegen en ontroerd nam hıj alles ın ontvangst en schrok ervan dat er ın ons landje zoveel mensen wonen die met hem meeleefden. We moesten ze hartelıjk bedanken. Dıe bıjdrage ıs zeker HEEL GOED besteed. Een ganse namiddag hebben we samen doorgebracht ın zıjn krot terwijl Elena, 14 jaar, een heerlijke maaltijd bereidde. Veel van onze jongeren kunnen daar een lesje aan nemen. Als dank overhandıgden we hen dan Belgische chocolade en geloof me vrij, die zal er vlug geweest zıjn. Zo hebben julle zowat een idee over de eerste week van onze rondrıt. Hopelıjk waaien we de volgende dagen minder uit en tot een volgend bericht. Inshalaah
Merhaba Na een week zwerven langs Europese wegen en alle mogelıjke weersomstandıgheden getrotseerd te hebben zoals heel veel wınd,regen, 2 graden nachtemperatuur met verse sneeuw eındelıjk ın het gatvrıje Turkije aangekomen. Voor ons verlıepen de grensformalıteıten nogal probleemloos. We verloren maar 1 uur maar oh wee de Turken dıe van enkele andere Europese landen opnıeuw hun heımat wılden bezoeken. Met auto's tot de nok gevuld kwamen ze bıj de douane aan en daar begon het cırcus. Ze geraakten zomaar nıet bınnen. De ganse wagen werd leeg gehaald en alle koffers en zakken moesten open. Je had het moeten zıen, een rommelmarkt ıs er nıets tegen. We zagen daar auto-onderdelen verschıjnen, gordıjnen, vodden en nogmaals vodden en alles moest er nadıen terug ın. Natuurlıjk lukte dat nıet. Met hun ganse gewıcht gıngen ze op hun bagage zıtten om ze dıcht te krıjgen. Kleurrıjke taferelen. Vıe de Dardanellen zıjn we dan op het vasteland aangekomen en maakten al dadelıjk kennıs met de Turkse wegen. Van de putten ın het wegdek maken ze bergjes. Met de tıjd slıjten dıe wel af en krıjgen ze ook wel een normaal nıveau. En dan weten dat de banen ın het westen goed zıjn ın vergelıjkıng met het oosten. Dat belooft!!! De gastvrijheid laat zich ook al dadelijk voelen. İk koop een groot brood van 0,85 en krijg er 4 koffiekoeken bovenop als verwelkoming. We gaan tanken, maken er kennis met onze eerste Koerd dıe ontzettend vriendelıjk was en hij offreert ons dadelijk 2 koffie's. Een hartelijke babbel die hoofdzakelijk bestond uit gebarentaal sloot het oponthoud af en Wim begınt de mannen daar zomaar te kussen. Rare mannen, die Belgen. Daar stond ik dan voor spek en bonen!
Vandaag was het dan voor onze Syriër de grote dag. Zoals afgesproken hebben we hem opgeroepen en is hij ons komen ophalen. Vermits het middag was wilden we hem een maaltijd aanbieden maar dat lukte niet. Zıjn dochtertje lag thuis ziek en wıj moesten mee naar zijn woonst(als we dat zo mogen noemen). Twee schamele plaatsjes en een mikput als toılet ın een flat de naam onwaardig, daar werden we ontvangen. Het schaamrood komt op de wangen wanneer we eraan denken hoe wıj gehuisvest zıjn en hoe dıe man daar dan leeft. Meubılair: 2 versleten sofa's die tevens als bed moeten dienen want een slaapkamer is er niet en een bed evenmin, een kartonnen doos met een gat in dit is de kleerkast, een ander kartonnen doos als salontafeltje waarop de thee wordt geserveerd enz... Van de keuken bespaar ik jullie de ınrichting! Het zieke kınd lag er met een versleten handdoek op het hoofd. De natuur moest zijn werk doen want geld voor een arts is er niet. Toch zıjn we er zeer gastrij ontvangen. Elena, zıjn oudste dochter, zou voor een lunch zorgen wat wij zeer vervelend vonden gezien de levensomstandıgheden. Dan hebben we maar eerst het rondgehaalde geld en de kledıj overhandıgd alvorens verder te praten. Verlegen en ontroerd nam hıj alles ın ontvangst en schrok ervan dat er ın ons landje zoveel mensen wonen die met hem meeleefden. We moesten ze hartelıjk bedanken. Dıe bıjdrage ıs zeker HEEL GOED besteed. Een ganse namiddag hebben we samen doorgebracht ın zıjn krot terwijl Elena, 14 jaar, een heerlijke maaltijd bereidde. Veel van onze jongeren kunnen daar een lesje aan nemen. Als dank overhandıgden we hen dan Belgische chocolade en geloof me vrij, die zal er vlug geweest zıjn. Zo hebben julle zowat een idee over de eerste week van onze rondrıt. Hopelıjk waaien we de volgende dagen minder uit en tot een volgend bericht. Inshalaah
Het is zover. Mijn examen Photoshop is achter de rug, de zwerfwagen staat klaar en morgen zijn we weg, richting Oost-Turkije. Die streek behoort tot een van de armste gebieden van Turkije. De overheid, die stilaan doordrongen is van de problematiek, besteedt sinds kort meer aandacht aan dit overwegend agrarisch zuidoosten van Anatolië. Zo zijn er in de Eufraat en Tigris reusachtige stuwdammen gebouwd die én voor de watervoorziening moeten zorgen én voor het opwekken van elektriciteit . Sceptici nu geloven echter dat degrootscheepse irrigatie in dit warme gebied, waar de verdamping in de zomer enorm is, de bodem ernstig zal doen verzilten. Over enkele weken zijn wij er ook en dan kunnen we met eigen ogen en oren een oordeel vellen over de plaatselijke situatie.
Klein woordje over de Koerden, de bewoners van dit gebied Diyarbakir wordt door velen beschouwd als de officieuze hoofdstad van Koerdistan dat al eeuwen voor zijn onafhankelijkheid vecht. Vele Koerden zitten dan ook in hechtenis. Zo heeft de stad een gevangenis met een capaciteit van 3 000 geïnterneerden, maar ze is volgepropt met 10 000 Koerdische separatisten, militanten, revolutionairen, vrijheidsstrijders en diens meer. De Koerdische bevolking is aan allerlei beperkende en discriminerende regels onderworpen. Zo mag er op straffe van gevangenis in het openbaar geen Koerdisch worden gesproken, is hun het recht van verenigingen en vergaderingen verboden en krijgt de regio de minste scholen en de minste industrie. In het bijzijn van 'echte' Turken wordt politiek als gespreksonderwerp angstvallig gemeden. Het woord 'Kurdistan' is trouwens uit de Turkse woordenschat gebannen en vervangen door Oost-Anatolië of Oost-Turkije en de mensen zijn omgedoopt tot 'Bergturken'. Dat die aantasting van eigen identiteit kwaad bloed zet behoeft geen betoog. Wij willen de sfeer er gaan opsnuiven maar de Ambassade raad ons af naar Diyarbakir te gaan. Toch rijden we die richting uit. Bij de plaatselijke overheid zullen we informatie inwinnen, de talrijke controles zullen we dulden. Maar indien we ondervinden dat het toch niet zo veilig is, zullen we ons draaiboek wat bijpassen en een andere kant opgaan. Risico's willen we niet lopen. We hebben immers nog kinderen en kleinkinderen. Wordt vervolgd!
Verlaat uw woonplaats en bezoek vreemde landen: de wereld zal groter voor U worden. Petronius
Pasen is in zicht en meteen kondigt zich de paasvakantie aan. Twee kleinkinderen staan te trappelen om mee op skivakantie te mogen en jawel! De laatste schooldag zit erop en de drukte verrijst uit zijn as. Geladen met pak en zak komen ze aan. Wij die dachten geen stapelproblemen te hebben in onze ruime wagen komen bedrogen uit. Gaan we voor een maand of voor een week skiën? We vragen het ons af en beginnen meteen aan het schikken van de bagage. Stapelen, uithalen en opnieuw stapelen. Eindelijk lukt het. Meer zelfs, de kinderen hebben nog beenruimte ook. Wie zou dat durven denken hebben wanneer we zagen waarmee ze binnen vielen.
Zaterdagochtend 4 uur; de wekker rinkelt en de twee bengels staan beneden, flink op tijd. Nog even de laatste hand leggen aan enkele huiselijke dingen en daar gaan we. Nog maar twee straten ver en ik besef dat ik mijn handtas vergeten ben. Een ramp want alle belangrijke spullen zitten erin. Vlug terugkeren om nadien echt te starten.
Er wachten ons 920 km alvorens op onze bestemming te zijn, alvast een heel eind. De kinderen dommelen nog even in maar het is van heel korte duur. Hun maag rammelt en in Luxemburg volgt er al een eetstop. Dan in één trek door tot aan een rustplaats voorzien van allerhande stripfiguren. Daar kunnen we echt niet voorbij. Vicky en Vere mogen even de benen strekken en hun hartje ophalen op de speeltuigen. Ze hebben het verdient want zijn al heel braaf geweest. Nadien gaat het non-stop tot in Alpe d'Huez, waar we rond 17 uur aankomen. Het is jaren geleden dat wetijdens deze periode zoveel sneeuw hadden. 1,40 meter van dat goedje zorgt ervoor dat we ons hartje kunnen ophalen op de latten. Daarbovenop zijn de weergoden ons gunstig; tijdens de ganse week hebben we maar één mindere dag gekend. Joepie!!! Er wordt naar hartelust geskied en na drie dagen mogen de meisjes al een skitest afleggen en met succes... Beiden bekomen ze een derde ster en zijn zo fier als een gieter.
Dagelijks genieten we van de sneeuwpret onder al zijn vormen: skiën, glijden, wandelen en zelfs een mini-sneeuwgevecht. De week vliegt voorbij. Bruin als een kastanje keren we terug naar de heimat. Gans Frankrijk doorkruisen we onder een blakende zon. Luxemburg geniet eveneens van goed weer maar hoe dieper België in, hoe slechter het weer. Zullen we dit jaar dan toch de lente moeten missen of komt die met een maand vertraging? In ieder geval hebben wij een fantastische week gehad en kunnen onze kleinkinderen er weer tegen om volgend trimester een laatste inspanning te doen en het schooljaar met een mooi resultaat beëindigen.
Vervolg voorbereiding reis Oos-Turkije - april 2006
Ons draaiboek heeft al wat vorm gekregen en we kijken er naar uit. Op 31 mei ga ik tijdens de voormiddag nog les volgen te Wolvertem terwijl Wim de laatste hand legt aan de camper. Na de middag is het dan de start van het grote avontuur. Wat zal het worden, welke verrassingen zal de reis ons bezorgen? Jullie horen er nog van.
Twee dagen rijden en op 2 juni hopen we te Ancona te zijn waar we om 16 uur inschepen voor een overtocht van 15 uur naar Igoumenitsa. Via Thessaloniki en Alexandropoùli bereiken we zo de Turkse grens. In plaats van rechtstreeks naar Oost-Turkije te rijden maken we even een ommetje. Van vrienden kregen we een adres van een Syriër die wegens het regime uit zijn land gevlucht is en nu samen met zijn twee dochters in de grootste armoede leeft te Turkije. Snel vond hij werk te Istanboel maar werd kort nadien door de politie opgepakt. Nu woont hij zeer armzalig in een klein dorp in iets dat voor een woning moet doorgaan. De schimmel staat op de muren, water is er niet en geld heeft hij niet om zijn huur te betalen. Hij stuurde een alarmkreet en wij gaan hem opzoeken om wat kledij en een financiële steun te bezorgen. Pas nadien beginnen we onze trip.
Snelwegen bannen we uit ons woordenboek maar kiezen voor typische Turkse banen afgezoomd door leuke dorpjes met zeer gastvrije mensen. Voor de nacht zoeken we steeds een staanplaats in zulk dorpje en dan groeien er hartelijke contacten met de plaatselijke bevolking. De benamingen van die dorpen gaan we jullie besparen. Ze zijn voor ons westerlingen zo moeilijk uit te spreken en zullen wel ten gepaste tijde om m'n weblog verschijnen.
Zowat vier weken gaan we rondtoeren en genieten om nadien dan de lange terugweg aan te vatten. Eens terug op Italiaanse bodem denken we eraan om een andere terugweg te nemen. We hopen om in Val Gardena nog enkele dagen te kunnen bergwandelen en van het sublieme landschap van de dolomieten te genieten. Onze bergschoenen zullen er zeker hun doel bereiken en de foto's volgen wel.
Zo, weer een stapje verder en het aftellen kan bijna beginnen.
Na tijdens de maanden november en december 2005 gedurende zes weken doorheen Australië te zijn getrokken, hadden we even wat tijd nodig om bij te komen en om alle opgedane indrukken te verwerken. Het was een schitterende belevenis en de vijf bevriende stellen die meewaren hebben er eveneens van genoten. Het bewerken van de foto's en het uittikken en laten drukken van het dagboek vroeg immers enkele weken werk. Intussen is de reünie achter de rug en kunnen we aan een volgend project beginnen.
Wat zal het worden??? we gaan er met de camper op uit trekken en zoeken een mooie en veilige bestemming. Vorig jaar genoten we intens van een schitterende vakantie doorheen het zeer gastvrije West-Turkije en denken even terug aan die bestemming. Maar de vogelgriep steekt de kop op en we wachten nog af. Toch blijven we met die gedachte spelen, doen enkele vakantiebeurzen aan en het bezoek aan de Reismarkt te Brugge geeft de doorslag. Daar spraken we met een schrijver van reisverhalen die gedurende veertien weken met de zwerfwagen doorheen Oost-Turkije getrokken was. Zijn dia's spraken boekdelen en zijn enthoesiasme was zo groot dat ons besluit vlug genomen was. Het wordt dir voorjaar Oost-Turkije!
Al snel beginnen we aan de voorbereiding. De eerste vraag die we ons stellen: steken we met de boot over van Ancona in Italië naar Igoumenitsa in Noord-Griekenland of gaan we over land. Het zegt ons wel iets om doorheen Bulgarije en Roemenië te trekken maar beseffen dat we ons daar niet zo veilig zullen voelen. Onze voelhorens even uitsteken en we vernemen dat we steeds beducht moeten zijn voor zigeuners die voor niets terugdeinzen. Dan toch maar twee keer nadenken en we kiezen de eerste optie. Minoan Lines gaf vorig jaar een goede service en we bestellen de boot terug bij dezelfde rederij. Internet is een praktisch medium en op enkele dagen was alles voor mekaar. De heen- en terugreis zijn geboekt maar de terugweg kan nog gewijzigd worden. In ons achterhoofd speelt immers nog steeds de terugweg over land. We hebben zelfs al een wegenkaart gekocht van die twee landen voor het geval dat...
Volgende stap: de route bepalen. Reisboeken en reisverslagen van anderen worden erbij gehaald en we trachten zoveel mogelijk bezienswaardigheden in ons draaiboek op te nemen zonder ook maar de schoonheid van de natuur uit het oog te verliezen. we zijn immers stappers en wandelingen mogen dus zeker niet ontbreken in ons programma. Wandelkaarten zelf kunnen we vergeten want die bestaan gewoon niet van die streek maar we spreken wel de plaatselijke bevolking aan(in gebarentaal!) en van die mensen krijg je tips genoeg. Uiteindelijk komen we op 11 000 km uit en het zal voor ons rijdend huisje een zware beproeving worden. De Turkse wegen zijn voornamelijk in het oosten bijzonder slecht. Men denkt er niet aan om de diepe putten in het wegdek te vullen en het is dan maar aan ons om ze trachten te vermijden. Daarbij komen die fameuze hellingen. Men kan ze enkel in eerste versnelling nemen en zullen dus maar zorgen dat onze camper in optimale conditie is om te vertrekken. Het zal nodig zijn.