Zomaar flarden van emoties, meningen, herinneringen en verzuchtingen.om stoom af te laten van de schaarse hersencellen die er nog overschieten.
30-01-2023
Omtrent digitaliseren
Ik digitaliseer.
Zou het nostalgie zijn? ge weet wel dat verlangen naar een vervlogen tijd die nooit meer terugkomt, die pijnlijke hunkering naar vreugdevolle gelukzalige momenten van vroeger.
Of zou het het eerder verzamelwoede zijn, die afwijking waar verzamelaars van postzegels, champagne kurkcapsules, sigarenbandjes, bierglazen en andere prllaria niet aan kunnen weerstaan. Hamstergedrag, een mooi woord. Digitalisatiedrang, de invulling van verloren tid.
Ik ben nu de gelukkige bezitter van een nieuwe pick-up, een platenspeler met een mp3converter om oude vinylplaten af te spelen en te converteren naar mp3 files die met usb op een pc kunnen opgeslagen worden. Rest alleen om de muziekmap te benoemen met de titel van de opgenomen plaat en elke mp3 file de het naam van het track te geven. Ik heb nog een heel karton met vinylplaten te digitaliseren.
Ik ben ook mijn dia's aan het digitaliseren, opnieuw. Ik had vroeger al heel wat dia laders gedigitaliseerd, maar eigenlijk was ik niet zo gelukkig met de scanresultaten, de jpeg copies waren niet zo best. Ik was het beu om elke jpeg wat bij te werken in Lightroom of Photoshop. Ik heb mij een nieuwe diascanner aangeschaft, de reflecta X10 scan, dat autonoom werkt. De dia wordt met een gecalibreerde led belicht en het ingebouwde fototoestel maakt er een foto van die opgeslagen wordt op een SD geheugenkaart. De lens van f 3,5 is fefocust op de 24x36 dia en de scan neemt op in een resolutie van 4608x3072, 44MP met bitdiepte 24, 180 dpi. De foto's zijn scerp, prima kleuren, kortom echt mooie jpeg copies van die dia's. En vooral het gaat aardig snel. Als een diareeks is gescand dan stop ik het SD geheugenkaartje in mijn pc zn importeer ik de jpegs in een map. nog wel enkele duizend dia's te gaan. Leuk winterwerkje
Mijmermuziek. Dat is het woord dat ik geef aan de ijle, medidatieve muziek die mij doet wegdromen naar fijne zorgeloze zonovergoten dagen, muziek met een vleugje nostalgie maar vooral fijne romantische relaxmomenten. Veel van die newage muziek worden gemaakt door russische componisten. De beelden en de muziek doen mij mijmeren over de tijd van het verlerleden, het heden maar ook naar de toekomst. Tijd om eens werk te maken van het downloaden van die russische mp4 clips, en te converteren naar mp3 muziektracks en zo een compilatie CD te maken met mijmermuziek om ze af te spelen op mijn Sony stereo.
We hebben de film "ONZE NATUUR" gezien in een Kinepolis cinema. Inderdaad een indrukwekkende documentaire met echt prachtige beelden van al de flora en fauna in ons klein lanje. Ongelooflijk hoe scherp de filmopnames van de digitale videocamera's zijn, en hoe perfect de beelden en de soundtrack op elkaar zijn gemonteerd. De muziek die Dirk Brossee heeft gecomponeerd op het ritme van de filmbeelden tilt de film op tot Kunst met een grote K. In een donkere Kinepolis zaak met klasse beamer op een groot beeldscherm en met de klankrijkdom van de soundtrack op de 3d muziekinstallatie, werd deze documentaire een audio-visueel mesterwerk. Ik kijk uit om het terug te zien op televisie, al zal dat vaneigens nooit dezelfde impact hebben als de magie van die eerste visie in een goede bioscoop. De cameramensen, de editors van de lontage, de muzikanten, iedereen die deze film hebben gerealiseerd verdienen eer en respect voor zoveel moois. Internationale klasse, van dezelfde orde als de beste natuurfilms van de BCC. En wat een muziek!
Nee, se tijd kun je niet vasthouden. Je wil wel die mooie momenten bewaren, maar dat lukt niet. De tijd glijdt als los zand door de vingers van je gesloten hand. Foto's bevriezen het moment, film proberen de tijd in te blikken, maar de tijd zelfis onherroepelijk voorbij, er blijft alleen nog de herinnering van dat moment over. Mijn moto blijft wel: "verzamel geen spullen, verzamel momenten" want het zijn de wow momenten die het leven de moeite waard maken. Just another year is niet bevorderlijk voor de levenslust. in the dictionary of obsure sorrows is er een nieuw woord voor dat verlangen om de tijd te behouden.
2023 en nog steeds ademend sinds die eerste keer in 1942
Angelo Alstmardatis is mijn engelbewaarder, hijheeft altijd goed voor mij gezorgd. Vandaar dat ik mijn goed voornemen voor het jaar 2023 aan Angelo opdraag: "365 dagen zonder klagen en 12 maanden lang mijn zegeningen tellen". En vaneigens blijven ademen, al zijn het eigenlijk net de adembenedemende momenten die dat waarde en zin geven. 2023 wordt een goed jaar.
De kracht van de verbeeling gecondenseert in vetsttiften , en de vluchtige muziekklanken van Evangelis zijn synthesizer. Poëzie in beelden die geen woorden nodig hebben.
Ergens doet het mij denken aan Amélie Poulain, een sprookje over een meisje met een gave.
Mijn grootvader, de vader van mijn moeder, was Gustaaf Hermans, mijn "bompa". Zijn vrouw, mijn groormoeder, heette Virgenie Cobbaert, fet was mijn "marainne". Zij sprak hem aan met "Staf" en hij noemde haar "Vierch", de verkorting van Virgénie. Bompa was een soort plaatselijke voorzitter of secretaris van het Willemfonds, een liberale boekenclub als tegenhanger van het katholieke Davidsfonds. Mijn Bompa bestelde en kocht boeken aan voor de bibliotheek van Ons Huis, de liberale trefplaats in Blankenberge. Ik leende boeken uit de schoolbibliotheek maar ook uit de bibliotheek van Ons Huis en vooral uit de boekenkast van mijn bompa. Ik ben opgegroeid tussen de boeken, en mijn moeder en mijn bompa stimuleerden mijn leeslust.
Ik ben circa 12, 13 jaar. Bompa geeft me een boek uit zijn kast en zegt: ge zijt nu al groot genoeg om eens een echte roman te lezen en duwt me "Schipper naast God" van Jan De Hertogh in handen.ikbegin te lezen kom echt onder de indruk van die eerste echte literatuur. Ik herinner mij nog steeds de boeken die mijn Bompa mij liet lezen in die tienerjaren: John Steinbeck : Ten Oosten van Eden, De druiven der Gramschap, Leon Uris; Exodus, en een nobelprijs boek van Knut Hamsun, maar de baam van die roman weet ik niet meer. Als 15 jarige lees ik Lode Zielens meesterwerk "moeder, waarom leven wij". Ik zit in het eerste middelbaar en we moet een boek lezen en een boekbeschrijving over schrijven. Ik kies uit de bibliotheek kast van bompa een dikke kanjer van een roman: Het Geslacht Bjorndal van Tygue Gulbrassen. Ik lees in een ruk het eerste deel uit; En Eeuwig zingen de bossen, dan het tweede deel "Winden waaien rond de rotsen", en ook het derde deel "De Weg tot elkaar" versllind ik. Ik maak een lijvige boekbespreking van dit Noorse epos overde barse en trotse hereboer Dag BJorndal die in Noorwegen eindeloze bossen bezit en over zijn zonen Tor en Dag Junior, de schoondochter Adelheid, het generatie conflict, drama en catharsis, ik weet nog altijd welke impact dit grootse epos op mij maakte. Dus ik lever een behoorlijk lange boekbeschtijving af aan de meester. Aanvankelijk twifelt de meester of ik inderdaad wel degelijk zo een dikke turf van drie romans echt uutgelezen heb in amper twee of drie weken tid, maar uiteindelijk gelooft hij mij dat ik het gelezen en zelf het opstel heb neergepend. Het is bijna 65 jaar geleden dat ik het boek over Dag Bjorndal in habdebn heb gehad, en ik kijk altijd of ik het ergens zou kunnen vinden. Pure jeugdnostalgie van een voormalige boekenworm.
