In een open brief aan de Belgische overheid vragen 150 academici om Belgische kinderen uit Koerdische kampen terug naar ons land te halen. Zij dringen aan om de IS-kinderen samen met hun moeders te repatriëren. Volgens Unicef gaat het om een 50-tal Belgische kinderen, velen zijn ouderloos. Criminoloog Marion van San is mede-ondertekenaar van de open brief: "Kinderen mogen niet gestraft worden voor de foute keuzes van hun ouders"... Hans Bonte, Childfocus, Unicef en nog veel anderen willen o zo graag die 'kampkinderen' naar hier halen, alsof er hier nog niet genoeg zijn.
Er is een hele tijd overheen gegaan sinds een rechter vorig jaar oordeelde dat België de kinderen van IS-strijders niet hoeft te repatriëren. Toch duiken er nu uit allerlei hoeken weer nieuwe stemmen op die pleiten voor de terugkeer van IS-kinderen, liefst samen met hun criminele moeders. En dan volgen litanieën om gevoelige snaren te betokkelen, om harten te doen smelten en om te treuren over het lot van IS-kindjes.
Is iedereen dan vergeten dat Belgische veiligheidsdiensten zich vorig jaar zorgen maakten over de eventuele terugkeer van IS-kinderen? En dat onze regering een actieplan uitwerkte om teruggekeerde kinderen van Syriëstrijders op te vangen? En dat ministers Geens en Jambon een goede opvang beloofden van deze kinderen die een gevaar voor de samenleving kunnen betekenen: "Zowel het parket als de federale politie, als de diensten jeugdbescherming worden op de hoogte gebracht zo gauw we iets weten van de vermoedelijke terugkeer van een minderjarige..."
Er is nu niets meer te merken van deze veiligheidsmaatregelen. Rudi Vranckx is zelfs met een psycholoog naar een Koerdisch kamp vertrokken om deemoedig mede te delen dat IS-kinderen geen tikkende tijdbommen zijn, geen moorddadige moordmachines, geen potentieel gevaarlijke kinderen en dat ze zijn zoals alle andere kinderen. Niks aan de hand dus. Laat de tikkende tijdbommetjes maar rustig naar hier komen.
IS-kinderen zijn niét zoals andere kinderen. Hun verblijf in Syrische kampen heeft hen gebrandmerkt voor hun hele leven. Zij komen zeker niet ongeschonden terug. Zij zijn verknoeid voor onze samenleving. Zij leefden in kampen als broeihaarden van radicalisering.
Hoe jong ze ook zijn, IS-sympathieën, vijandelijkheden en wreedheden laten onherroepelijk sporen na in gevoels- en denkwereld van kleine IS-kindjes. Mogelijk is er IS-gedachtegoed opgebouwd, of korreltjes daarvan, en die zullen altijd blijven sudderen en pruttelen en nawerken, met gevoelsarmoede en immuniteit voor geweld. Extremistisch gedachtegoed ontplooit zich tenvolle naar de volwassenheid toe, gruwelervaringen zwellen aan en een vonkje volstaat om tot een explosie te komen.
Voor potentieel gevaarlijke IS-kinderen is er echt geen plaats hier in onze samenleving. Met hun verderfelijke invloeden mogen ze niet in contact komen met onze eigen kinderen!
