|
Vroeger, in de prille beginjaren van mijn blog, was 'Sien' mijn schuilnaam. Het was de tijd dat ik met drempelvrees mijn blog betrad. Toen geen kat mijn blog kwam lezen. Een handvol lezers, en 'k was al content. Mijn verzuchtingen vervlogen in het ijle. De lezer zit echt niet te wachten op voorzichtige rondjes rond de pot of op het camoufleren van pijnlijke details. Eerlijk gezegd, ik was een saaie blogger, nu nog, maar ik kan 't beter verbergen. Naarmate de jaren verstreken kreeg mijn schrijfstijl een meer revolutionair tintje, toen mijn belagers uit het verleden klinkende vegen uit de pan meekregen. Botsingen met het CGKR en de webmaster van seniorennet waren het gevolg... Op een dag merkte ik belangstelling van een zekere Duplo, mede-oprichter van de Angeltjesblog. Zo nu en dan nam hij op zijn Aanklachtblog een artikeltje van mij over, waaronder 'Gevoel van Straffeloosheid' dat ik op 25 april 2008 schreef:
Ze was er vanochtend weer. Juffrouw Irène! In een blanke taverne midden in een bruine wijk. Allochtone inwoners kwamen er nooit, hun aanwezigheid zou het uniculturalisme grondig verstoren.
Juffrouw Irène kende ik van toen ze lesgaf aan een hopeloze bende allochtonen in het atheneum van directeur Blauwbaard. Zij mocht niet zeggen wat ze dacht en moest haar lespeil aanpassen aan het beschamend lage niveau van allochtone leerlingen. Ze kwam in opstand en bleef dezelfde hoge eisen stellen als toen het atheneum nog ouderwets en degelijk was, toen migrantenleerlingen het lesniveau nog niet naar beneden hadden laten donderen. Gelijk had ze, maar in haar eentje kon ze niet opboksen tegen een corrupte directeur en slaafse collega's.
Juffrouw Irène nipte aan haar koffie-met-borrel toen we elkaar in de gaten kregen. Samen haalden we herinneringen op en puzzelden zomaar wat stukjes ineen over de multiculturele dwaasheid. We waren het er roerend over eens dat het actuele 'gevoel van straffeloosheid' niet zomaar iets is van de laatste tijd. Neen, dat gevoel hebben de kleine migrantjes vroeger al gekregen, het werd hen op een schoteltje aangeboden, dat gevoel van straffeloosheid, toen ze op de speelplaats blanke kindjes mochten pesten, en in de klas werkstukken van blanke kindjes mochten beschadigen. Sancties bleven uit, want bruine krullebolletjes mochten zich niet geviseerd voelen. Gewetenloze migranten zijn het geworden, die niet het 'gevoel' van straffeloosheid hebben, maar de 'zekerheid' van straffeloosheid!
Toen allochtoontjes nog klein, jong en kneedbaar waren, werd er door de school niéts gedaan aan gewetensvorming (échte gewetensvorming, geen islamleraar of zo). De kleintjes kregen altijd gelijk en het voorbeeld van hun blanke klasgenootjes wuifden ze spottend weg. Hun vaders lagen vaak in de moskee met hun achterste in de lucht en hun snoet tegen de grond, in plaats van hun kindjes te helpen met hun huiswerk. En hun moeders begrepen niets van het rare Vlaamse taaltje, ze moesten alleen maar goed kunnen kweken...
|
