We hebben weinig last van vrachtwagens en ander verkeer, zelfs op een maandagochtend als deze.
De pas over de Pyreneeën, via St Jean Pied de Port en Roncesvalles, richting Pamplona, ligt er rustig bij. Het verkeer kiest blijkbaar voor de veel drukkere tunnel.
We stoppen in Estella (Ayegui), op de gloednieuwe, ruime en nette camperplaats bij het sportcentrum. Sanizuil aanwezig.
Het is hier aangenaam warm, 25°. Zelfs Wifi lukt soms maar is wel zwak.
Pas enkele dagen geleden is een warme ambachtelijke bakker in dit dorpje komen wonen. Alsof hij zijn winkel wou openen tegen dat wij hier aankwamen...
We kopen er “un pain complet”, wat enkele uren later het lekkerste brood blijkt te zijn dat we ooit in Frankrijk kochten.
We rijden verder via Vierson en Salbris. Goed om te weten : de Carrefour is hier op deze zondagvoormiddag open.
Op de N21 in Sarliac, merken we even voor Perigueux, langs de weg ook een voorziening voor mobilhomes.
We vorderen goed op deze doorgangsweg zonder vrachtwagens. Dus permiteren we ons een tussenstop.We kunnen de kastanjes die Moeder Natuur voor ons heeft klaargelegd, toch niet zomaar laten liggen?
In Gaumont Sur Yonne vinden we langs het kanaal een plaatsje achter de lange rij mobilhomes . Tijd voor even onze benen te strekken in deze rustige schilderachtige omgeving bij een aangename 20°.
Op een vrijdagmiddag in België vertrekken is geen verstandige beslissing. Anderzijds begint onze reis toch van zodra we in Vroem stappen?
We schuiven, meter na meter, over de Brusselse ring en vervolgen onze weg naar Charleroi. We leren dat we volgende keer niet meer van Charleroi naar Philippeville mogen rijden, of beter : aanschuiven van licht naar licht en van de ene rotonde naar de andere.
Eindelijk bereiken we de comfortabele snelweg naar Couvin. Maar... hier worden we allen op één rijvak gestuurd wegens wegenwerken. Maximum toegelaten snelheid 50km/u. Als we volgend voorjaar langs hier willen rijden, kunnen we best eerst even nakijken of deze werken nog bezig zijn.
Voorbij de Franse grens houden we halt op een zeer rustige camperplaats aan de rand van het piepkleine dorpje Rocroi. Sani station is hier aanwezig. Er is echter slechts één aansluiting voor electriciteit.
De ondergrond voor de parkeerplaatsen is ook enorm oneffen, we slagen er toch in om Vroem's wielen net over een verzakking te plaatsen.
We rijden naar Nisramont en vinden een grote parking bij het stuwmeer.
Hier staat ook een wandeling aangegeven,"Promenade du lac des deux Ourthes," weliswaar 13km rond het stuwmeer met klimmen en dalen, soms met trapjes maar ook vaak op glibberige boomwortels.
Het weer valt mee en dus trekken we onze wandelschoenen aan en begeven ons al vroeg op weg.
Het blijkt een heel mooie wandeling te zijn. Veel wandelaars ontmoeten we niet, maar dat vinden we natuurlijk niet erg.
Gedurende de dag komen er heel wat bezoekers om de stuwdam te bewonderen, 's avonds valt het compleet stil.
Een camperplaats om van te snoepen dus. Er zijn wel geen voorzieningen maar voor een korte stop als deze hebben we niets nodig dan enkel natuur en rust, en dit is in overvloed.
We rijden naar de camperplaats in Fourneau Saint Michel, in St.-Hubert. De beoordeling van campercontact (7,8) leek ons voldoende om ons naar hier te begeven.
Er is een ijzermuseum in de buurt en het ligt bovendien in een natuurgebied. Voor winkels moet je toch wel een eindje rijden.
Sommige voorzieningen zijn er wel maar levering van water en stroom gebeurt via een betalende sani-zuil. De plaatsen zijn toch wel ruim met hier en daar wat banken.
Helaas ligt het voor ons toch wel iets te kort bij een drukke verkeersweg. En alhoewel de nacht redelijk rustig is, wensen we toch nog een andere camperplaats op te zoeken.
De acht voorziene camperplaatsen langs het kanaal in Mareuille sur Aye zijn, net als bij onze heenreis, allemaal volzet. We parkeren verderop, samen met andere laatkomers. Tegen de avond zijn we met 19 mobilhomes. Er zijn er zelfs 5 die vlak achter het verbodsbordje verblijven.
Het is erg warm. De enkele campers op het terrein “ Maison de Braconage” hebben de schaduwplaatsen al ingenomen.
31° om 19u vinden we veel te warm om te koken. Vermits dit dorpje geen restaurant heeft, halen we onze restjes uit de frigo en improviseren we een koud buffet.
De mist is verdwenen. Het is stralend weer. We genieten van het uitzicht over dit zonovergoten berglandschap.
Vandaag, zondag, rijden er geen vrachtwagens. Door het mooie weer is het echter heel druk op de Franse wegen.
Rond 16u30 bereiken we Gaumont sur Garonne, een idylisch plaatsje langs de rivier, om te overnachten. Maar de talrijke camperplaatsen zijn allemaal bezet.
Onze app vermeldt een “zeer rustige” plaats in Montenon. De enorme mix-parking bij het kasteel is er afgeladen vol. Het is er feest en kermis.
We gokken op Lembras, gelegen op weg naar Perigieux. We komen terecht in een fraai aangelegd terreintje, in het groen, aan de rand van het dorpje. Er is plaats voor 10 campers, electriciteit tegen betaling, de andere voorzieningen zijn gratis.
We blijven buiten tot het schemert en de luid kwetterende vogels in slaap vallen.
Op de A12 Estella-Pamplona zien we, op 17 km vóór Pamplona, een plaats met campervoorzieningen. Handig als je onderweg even je sanitair wil verversen zonder kilometers om te rijden.
We stoppen in Puerto de Ibaneta, tussen Roncevalles en de grens met Frankrijk. Vanop 1057m hoogte krijgen we zicht op een dikke laag mist die over het dal hangt. We klinken op onze laatste avond in Spanje, dankbaar voor al het mooie dat we meemaakten. Vroem heeft ons tot nu toe 6304 km (!) veilig door Frankrijk en Spanje geloodst. Bovendien zijn we allebei gezond gebleven, niets kwijtgeraakt, niet bestolen geweest.
Zulk een geschenk is in geen enkel winkeltje te koop!
Vanop de snelweg, richting Pamplona, kijken we neer op de talrijke pelgrims die zich langs de stoffige zandwegen naar Compostella begeven. Sommige mensen stappen in groep of per twee, anderen zijn alleen met zichzelf. Allemaal dragen ze een grote, tot aan de rand gevulde rugzak. Hoe groot en hoe zwaar zou de rugzak zijn van hun verleden, dat ze met zich meedragen?
We stoppen in Estella voor enkele boodschappen. Op de autoloze pleintjes en straatjes heerst een gezellige drukte. Toch merken we in de smalle winkelstraatjes opvallend veel leegstand.
We overnachten op een rustige camperplaats tussen Estella en Pamplona. De ruime parking is voorbehouden voor campers en biedt alle voorzieningen.
Palencia blaakt in de zon. Om 16u wijst de thermometer in één van de straten 32°aan.
In dit kleine stadje vinden wij acht kerken – misschien zijn er wel meer – waarvan er enkele op amper 100m van elkaar liggen. De gebouwen die wij bekijken dateren uit de 14de-15de eeuw. Een duik in de geschiedenis leert ons wie dit financierde en ook waarom…
De ooievaar, bovenop één van de torens, trekt zich daar in elk geval niets van aan.
Het uithangbord bij de parking vermeldt een wandelpad: “ Center La Alberca- Las Betuecas”.
We maken de mooiste tocht die we ooit in Spanje deden, in het mooiste natuurgebied dat we ooit in dit land bezochten.
Nog nooit zoveel arenden bij elkaar gezien. Ze komen echter niet rustig voor ons poseren om gefotografeerd te worden…
We geraken niet tot aan het einde van de wandelweg. Het hoogteverschil is te groot. Het kost ons dubbel zoveel tijd om de steile helling naar de parking op te lopen. Maar we ontdekken dat het pad nog twee andere parkings kruist. Bij deze wordt er meteen een dagactiviteit voor volgend voorjaar ingevuld.
Vandaag bezoeken we Salamanca. We vinden vrij makkelijk een parkeerplaatsje langs de rivier.
Het is er aangenaam wandelen in de binnenstad, die bijna volledig autovrij is. De talrijke kerken zijn letterlijk gehuld in pracht en praal. We bewonderen de kunstenaars die al dat moois creëerden en vergeten even de bloedige veroveringen die het nodige geld en goud tot hier brachten.
Van alle steden die we al bezocht hebben in Spanje is dit toch wel een van de mooiste…
We brengen de nacht opnieuw door in La Alberca, want we willen de Sierra de Pena ook niet overslaan.
In La Alberca ligt een groot parkeerterrein met een aparte plaats en voorzieningen voor campers. Het autentieke dorpje ligt midden in de “Siera de Pena de Francia”. Vanuit de parking vertrekken verschillende wandelingen door het natuurgebied.
Hoe dichter we bij Alberca komen, hoe grimmiger het weer wordt. Vroem trotseert de storm en hevige regenbuien op de smalle bergwegjes.
Het dorpje is mooi en ademt de sfeer van een eeuw geleden. Behalve één supermarkt en één bakker, wemelen de straten van prullenwinkeltjes en dure restaurantjes.
We vinden een gezellig autovrij pleintje met terrasjes. Maar de stoeltjes staan opgestapeld om elkaar te beschermen tegen de stortregen.
Deze nacht wordt zeker fris genoeg om comfortabel in te slapen.
We rijden terug naar de varkentjes voor ons sanitair, want wie weet hoe verweg de volgende campervoorzieningen liggen.
Wel, die liggen even voorbij Cumbres Mayores. In Fregenal de la Sierra prijkt het bekende icoontje reeds op de Ex 105. Achter een school bevindt zich een rustig pleintje, enkel en alleen voor mobilhomes. Alle voorzieningen behalve stroom zijn aanwezig. Er bevinden zich ook enkele tafels met banken. We noteren de coördinaten: N 38°10’11’’ ; W 6°38’58’’.
Onderweg naar Guadalupe stoppen we ook even in Logrosa, de camperplaats met voorzieningen die we in 2013 ontdekten, maar waar we niet overnacht hadden. Qua rust is deze plaats een aanrader. Vandaag, bij dit warm weer, krioelt het hier van de vliegen.
Guadalupe barst van de drukte maar op de parking hoor je alleen de vogels.
De varkens hebben zich gedragen! Veel beter dan de nachtlawaai-makers in Arcos…
Het is bloedheet, veel te warm om wat dan ook te ondernemen.
Er zijn hier, in deze streek ten noorden van de drukke kust, weinig fatsoenlijke plaatsen om te overnachten.
Zullen we naar Portugal rijden, waar we kunnen genieten van meer camper-accomodatie? Of zullen we eerst naar Aracena rijden? We kiezen voor het laatste, goed beseffend dat we deze zaterdagavond alweer op het punt staan om regel nummer één te overtreden…
Al wandelend vinden we hier een enorme parking, of wat daarvoor moet doorgaan. Het terrein ligt er in de vooravond rustig bij.
Aracena is een druk, toeristisch maar gezellig stadje. Boven op de heuvel prijkt een prachtig kasteel. Maar we vinden het te warm om “ bergen” te beklimmen…
Een zoektocht naar het beste terrasje kan er nog net af.
Door het warme weer blijven de mensen tot ’s nachts buiten staan praten. Dit kunnen we geen irriterend nachtlawaai noemen. Bovendien is het toch al te warm om eerder in slaap te vallen.
De ochtend nodigt ons uit voor het ontbijt buiten… Ware het niet dat de politie hier regelmatig patrouilleert: stoeltjes buiten heet hier "camperen" en is bijgevolg verboden.
We begeven ons naar Cumbres Mayores, de dichtst bijzijnde plaats voor een sani-stop. We komen terecht op een plateau met prachtig uitzicht over het landschap en het dorpje. We horen alleen de vogels. Er staat een rustige wandelweg aangeduid naar de twee volgende dorpen. In afwachting tot de zon wat in kracht afneemt instaleren we ons in de schaduw van Vroem.
In het dorpje vinden we twee terrasjes en een bakker die zelfs vandaag open is. Verder valt hier niets te beleven.
Vlak naast de parking ontdekken we achter een laag muurtje een varkenskwekerij. Daarom zijn hier meer vliegen dan op onze vorige slaapplaatsen. Doordat de wind vanuit de valei komt hebben we wel geen last van geuren.
De dieren knorren er lustig op los. Hopelijk maken ze ons morgen niet te vroeg wakker.
Na ons ontbijt buiten in de zon begeven we ons naar Arcos. Aan de rand van de stad liggen verschillende pleinen achter elkaar. We kiezen een plaatsje met uitzicht op de valei.
We willen geen omweg maken naar het centrum en beklimmen moedig de 125 trappen die de parking verbinden met de binnenstad. Arcos is mooi en zou heel gezellig zijn als de auto’s uit de knusse zeer smalle straatjes wegbleven. Er is zoveel lawaai dat we moeten roepen als we elkaar iets willen zeggen. De talrijke terrasjes die de heerlijkste tappa’s aanbieden liggen op het voetpad langs de straat. Na een speurtocht vinden we toch een pleintje waar we een plaatsje kunnen kiezen, iets verder van het verkeerslawaai. Terwijl de Spanjaarden - 20u – een kopje koffie drinken en een ijsje eten, vinden wij het hoog tijd voor een aperitief en hapjes.
Onze standplaats aan de rand van de stad is de rustigste ooit…. Rond middernacht parkeert een auto naast ons. Deuren open en boenkeboenk… tot 4u. Regel nummer één: slaap tijdens het weekend ver weg van een stad! Omdat het morgen, vrijdag, 1 mei is, begint het weekend vandaag al. Zou deze ervaring straf genoeg zijn om dit voor altijd te onthouden?
Jaren geleden was men van plan om hier een spoorweg aan te leggen. Het stationsgebouw werd opgetrokken en verschillende tunnels (24) werden aangelegd. Maar de spoorweg (oorspronkelijk voorzien tussen Almargen en Jerez de la Frontera) is er nooit gekomen. De route werd dan maar omgetoverd tot een wandel- en fietspad, (via verde genoemd) dat zich uitstrekt van Puerto Serrano tot in Olvera. (38 kilometer)
Je kan er heen en terug door velden en weiden. Voor ons wat eentonig maar ideaal voor iemand die dit stuk weg in allle eenzaamheid wil afleggen om tot rust te komen. We lopen door soms onverlichte tunnels, soms zelfs relatief lang en ook over viaducten. We horen vele vogels en komen af en toe een kudde schapen tegen.
Vandaag is het restaurantje open. De menu valt tegen. Het personeel is nors en onvriendelijk.