in deze wondere wereld van wel en wee De middenfoto's zijn aanklikbaar
Eronder vaak sites te vinden
15-12-2007
Vriendschap is een geheim.
Het geheim van het zaad. Ooit werd je voor elkaar gezaaid. Je ontkiemde, kwam aan het licht, droeg vrucht. wonder boven wonder werd je brood voor elkaar.
Jezelf niet onderschatten. je bént iemand. Mens,herkend en bevestigd. Mens,gedragen en bemind. Eén,die onvoorwaardelijk in je gelooft. Eén,die onvermoeiaar ja tegen je zegt. Mens die je beaamt, mens die je viert. Je bént iemand. bevriend ben je.
Vriendschap is ongevoelig voor eventuele gevolgen, positieve of negatieve. Grandioos overstijgt ze al die belangen en prioriteiten, die altijd wer de dienst uitmaken.
een passant,een nummer,een functie- Dat je niet berust op een toevalligheid, maar dat je bestaat zoals alleen jij bestaat, onvergelijkelijk,onvergetelijk, het is een vriend, een vriendin die je dit zegt.
Mensen die als bomen naast je staan, schouder aan schouder, lijf aan lijf, ziel aan ziel. Als bomen zo standvastig en begrijpend, zo opbeurend. Vrienden,vriendinnen voor elk seizoen. Vrienden,vriendinnen in weer en wind. Bomen van mensen.
Ergens iemand die hoger reikt,dieper gaat. Je ontdekt in je laatste gestalte, je noemt bij je uiteindelijke naam. ergens een vriend,een vriendin. Een mens,die je ontmoet op de bodem van je bestaan.
Vriendschap is een warmte,die je bestaan op temperament brengt. een waarde,die er een heel verrassende dimensie aan verleent. Vriendschap geeft je leven niveau, maakt het tot bij uitsek menselijk leven.
Vriendschap is een zaak van onomwonden,niets achterhoudende mensen. Mensen,die zich tot het laatste uitspreken. Want vriendschap is een zaak van mensen, die zich tot het laatste geaccepteerd weten.
Wat vriendschap is-herkenning. Een allsomvattende saamhorigheid. Je hebt dezelfde hartslag, je wortelt in dezelfde aarde, je drinkt hetzelfde licht. Of vraag het de bomen. Vriendschap is verwantschap, stamverwantschap. Je had familie kunnen zijn.
Je kunt wérken aan een vriendschap. Je kunt bewust naar iemand toeleven. Maar uiteindelijk is vriendschap iets, dat jou en die ander ten deel valt. Vriendschap is een verrassing, een geschenk. Vriendschap is geluk hebben. Het had net zo goed niet kunnen gebeuren.
Niet gemaakt,maar gekregen. Niet ontdekt,maar onthuld. Zomaar op je weg gekomen. Zomaar met je mee gelopen. Wonder boven wonder zomaar een vriend,zomaar een vriendin.
Je laten kennen-zoals een kind zich laat kennen. Ogen,die niet misleiden. Een gezicht als een helder landschap. Je niet verbergen,je niet anders voordoen. Geen mens ,die je dan ontdekt.
Vriendschap betekent onderdak, vertrouwdheid,geborgenheid. Een klein universum van intimiteit. Je voelt je thuis bij elkaar, loopt in en uit bij elkaar. Vriendschap is: Altijd welkom, altijd bereikbaar,volledige acceptatie. Wonen in elkaars ogen, wonen in elkaars ziel.
'k voel jou nog immer in mijn hart al kan ik jou slechts zelden zien toch wil 'k 'genezen' van deez smart en niet alleen 'misschien' dat 'k effe met je praten mag om aan je stem te horen hoe het gaat te weten dit is weer een dag dat jij niet naast me staat 'k wil niet meer slaaf van mijn gevoelens zijn en enkel hunkeren naar jou al doet de amputatie nog zo'n pijn het moet, omdat 'k nog altijd van je hou zal ik mijn dromerijen stoppen al weet ik dat het is verkeerd gevoelens weg te stoppen dat heb ik nooit geleerd.
********** sunset 07-07-2003 **********
de hunk'ring brandt
Twijfelend mijn ziel de hunk'ring brandt al eeuwen loop ik alleen in 't dorre niemandsland
wij leven werelden gescheiden ieder voor zich, alleen is 't beter voor ons beiden dat ik bitt're tranen ween
jij had op elke vraag jouw antwoord klaar dat toch nooit werd gegeven de liefde duurde even maar in plaats van heel ons leven.
********** sunset 07-07-2003 **********
In 't schemerdonker
In 't schemerdonker van de nacht strelen mijn vingertoppen je gezicht en vederlicht signeren hete lippen heel jouw lichaam
In 't schemerdonker van de nacht voel ik de spanning van jouw lijf jouw smekend: 'blijf!' in mij welt d'overwinnaarslach
In 't schemerdonker van de nacht denken wij enkel nog aan lust en aan ons liefdesspel tot 't passievuur voor even is geblust.
********** sunset 08-07-2003 **********
Als ik niets vragen mag
Mijn mond verstomd en huilend nu mijn lach Elk antwoord is verdomd als ik niets vragen mag
Mijn hart dat zwerft in wanhoop gevangen En bloedend sterft mijn eeuwig verlangen.
********** sunset 09-07-2003 **********
zelfgeschapen stilte
ik ken jouw gevoel door iedereen verlaten de mensen doen koel je gaat je zelf haten
je vloekt deze dag en wilt hem begraven van niemand een lach want enkel maar slaven van 't eigen genot
je hebt je gekleed in tule van tranen jouw innerlijk leed zijn nu de granen van jouw stil verdriet
nu voel je de kilte in zelfgeschapen stilte en hoor je zelfs niet de zang van jouw levenslied.
Kun je in mijn dromen zeggen dat je me vertrouwt? Gewoon naar mij toe komen omdat je van me houdt?
Samen met mij wand'len tussen sterren, maan? Liefde laten vonken als vlinders ontstaan?
Durf jij vlinderdromen laten groeien in je hart? Tot werk'lijkheid doen komen niet alleen bij nacht?
Zul jij mij in droefheid laten gaan, voor eeuwig ons verliezen? Of zou je niet liever naast me staan als j'enkel maar durfde te kiezen?
********** sunset 06-07-2003 **********
paradijselijke liefde
dwaal met me mee door 't mulle, warme zand op 't maagd'lijk strand van onze levenszee
nooit lopen wij alleen de zon zal ons verwarmen beter dan in elkaars armen smelten de schaduwen ineen
daar op ons eigen strand waar wij voor eeuwig blijven en paradijselijk de liefd' bedrijven op 't mulle, warme zand.
********** sunset 09-07-2003 **********
Ik denk aan je
kijkend naar sterren voel ik jou heel diep van binnen zo nabij, en toch zo verre
tranen vloeien uit mijn ogen, in mijn hart watervoedsel voor een liefde die niet echt wil bloeien en je zo verwart
liefde: onontkoombaar levenslot ultiem mens-zijn
lijkt geluk soms onbereikbaar denk niet aan jouw eerdere pijn wees voor elke liefde dankbaar blij dat 'liefde' er voor jou mag zijn.
********** sunset 27-06-2003 **********
Hem ... mij
Ik heb jou 'gelezen' Je gevoelens vol smart Jij hebt niets te vrezen Eens opent jouw hart
Dan komt in dit leven Jouw liefde voorbij Wacht nog maar even Op hem ... of op mij
Je hoeft niet te vragen Naar vroegere pijn Want die zal vervagen Als je verliefd blijkt te zijn
Je kunt je weer geven Je bent eind'lijk vrij Denk dan heel even Aan hem ... of aan mij.
********** sunset 09-07-2003 **********
steeds maar heel even
mijn harte gegeven en ik in dit leven heel even door jou onverwacht toegelacht
tranen die kussen het leed willen blussen en ik die heel even jouw pijn wat verzacht
jij hebt niets te vrezen emoties geschreven al was 't maar voor even in jouw dromen vannacht
liefde is geven en nemen en leven steeds maar heel even zoals jij nooit gedacht.
********** sunset 30-06-2003 **********
De kern van jouw bestaan
Zou jij echt zoveel anders zijn Dan alle mensen om je heen Als mens ben jij net zoals zij En sta je niet alleen
Het innerlijk is wat anders maakt Al denkt men soms van niet Dat zit niet aan de buitenkant Waar iedereen het ziet
Eerst als je naar jezelf durft gaan En aan je eigen went Raak jij de kern van jouw bestaan Ben jij pas wie je bent.
********** sunset 03-07-2003 **********
Reik naar ...
Reik naar de maan en hoor de stilte tussen sterren bezingen in koor de nietigheid van ons bestaan
Reik naar een ster die bloeit in 't hemels veld herinnering aan hen die ver in het verleden heengegaan zo wordt verteld
Reik naar de zon die gloeit als god'lijk vuur en ons het leven schenkt de aarde warmt, uur na uur waarmee het allemaal begon
Maar reik naar mij, naar hem, naar jou vergeet nooit wat belangrijk is en voel de menswaar ik van hou want zonder hem, de schepping een gemis.
********** sunset 08-07-2003 **********
licht in het duister
maan, sterrenlicht als nachtogen waken plukken de wolken en scheren de daken priemen als dolken
donker hemelgewelf omhelst door stralen en zichzelf kathedralen van onnoemelijke pracht
zonder pralen in eeuwige jacht naar licht en zon begeleiden hun stralen de donkere nacht.
********** sunset 08-07-2003 **********
Even dichtbij
Dwalend in nachten en door je gedachten 'lees' ik beknopt wat jij hebt verstopt
Gevoelens geboren jouw pijn nu verloren kun je je schenken je hoeft niet te denken
Plots, heel verschrikt 'Heb ik echt ja geknikt?' 't verstand neemt het over en breekt de betover
Jij vlucht uit ons leven en 'k mag je niet volgen toch was je even voor mij heel dichtbij.
********** sunset 27-06-2003 **********
Wij beiden, drijvend elk voor zich in de imense levenszee kwamen elkaar voorbij En dreven samen 'n eindje mee op het gelijke gevoelsgetij
In 't eeuwige bestaan van eb en vloed zal eens ook deze pijn vergaan Niet omdat het kan, maar moet
nu eenzaam weer mijn weg vervolgen Mijn weg naar 't eeuwig duister Misschien dat 'k eens je ooit in al je luister niet zelf bedroefd, gewond, verbolgen weer wil zien.
********** sunset 30-06-2002 **********
Niemand weet
Laat me je liefde, jouw gevoel Laat me je 'ik' - Jij weet wat ik bedoel -
En met een snik kun jij je, eindelijk, laten gaan Afrekenen met het verleden En in die diepe duisternis zal ik dan naast je staan
Leer wat vertrouwen is en openheid, en tederheid Misschien heb ik 't wel mis Maar jouw gezochte zekerheid, ben jij daarmee gebaat?
Vertrouw jezelf en luister naar de stem in jou Want niemand weet wat morgen hem te wachten staat.
********** sunset 02-07-2003 **********
Zelfs met gesloten ogen
Ik knijp mijn ogen dicht Wil zinken in het duister Vergeten levenslicht Als jij niet 'voelt', niet luistert
En tranen wassen mijn gezicht Want 'k blijf jou zien, en telkens weer ondanks mijn ogen dicht doen mij die beelden zeer
Geen schuilplaats kan mij aangeboden - Alsof ik schuilen wil voor jou - Zelfs met mijn hart en ogen nu stijf dichtgesloten Blijf 'k weten dat ik eeuwig van je hou.
Een zonnestraal weerkaatst in't water en't klinkt banaal dat even later jouw lippen mij nu laven
De hitte van de zon verbrandt mijn huid en wat in lente eens begon die warmte van binnen uit koestert mij nu alle dagen
Ik laat de stilte tot mij komen hoor in de rust de vogels zingen de afstand laat mij enkel dromen en 'k moet de hunkering bedwingen alleen t'gevoel kan stromen
een zonnestraal weerkaatst in't water van mijn ogen ik ween voor, nu en later en ken geen mededogen. ********** sunset
01-06-2003. **********
Jij draagt "jouw"lasten met je mee
Jij draagt jouw lasten met je mee Die zwaar als steen, of licht als veren Maar wandel door jouw leven, wel te vree Het leven kan j' alleen maar leren
Maak toch je reisgoed niet te zwaar Je hoeft niet echt eraan bezwijken Neem enkel t'essentiéle maar Laat al't onnodige wijken En "toon" hetgeen je heeft belet te zijn waar jij voor staat Als dan jouw reis wordt voortgezet Het merk'lijk lichter gaat. ********** sunset
24-05-2003 **********
Heel helemaal
Ik voel jouw liefde mij omarmen je kijkt me adorerend aan Mijn kilte wil ik bij je warmen maar mijn gevoel heeft je ontsteld doen staan
Als ik je meeneem naar mijn pijnen en hopend toon al mijn verdriet Dan antwoord jij door te verdwijnen en niemand die mijn tranen ziet
Soms wil zelfs ik niet verder leven omdat mijn smart mijn vreugde wurgt en ik mij enkel zo kan geven
totaal
want die je ziet en voelt ben ik heel echt, heel helemaal. ********** sunset
10-04-2003 **********
Roos van liefde
Het geluid van't stromend water zingt zijn eigen levenslied rode rozen,nu en later Eens voor vreugd, nu voor verdriet
Tranendruppels uit mijn ogen als een voile voor mijn gezicht warmte die mij heeft belogen 't smartenduister kent geen licht
In de stilte van de morgen komt het weten van wat was ligt, voor eeuwig weggestorven Roos van liefde, geknakt in't gras. ********** sunset
22-05-2003 **********
Ik luister naar het zingen van mijn hart
Ik luister naar het zingen van mijn hart de melodie van leven, ontsproten uit mijn smart Gecomponeerd door elke traan die ooit geplengd Waar nu én liefdesvuur én hunkering verzengd De pijn, die gisteren nog geleden
Ik luister naar het zingen van mijn hart en laat het levenslied cresendo nu weerklinken Vergeten al die eeuwen leed en pijn 'k Kan mij voor euwig in gevoel verdrinken Eindelijk ZIJN, wie ik mag zíjn. ********** sunset
04-05-2003 **********
In jouw orkest van klanken ben ik maar slechts een 'toon' Eén van de spelers op de banken en veelal droevenis mijn loon
'k Wil echter solo spelen met enkel jou als dirigent aandacht met niemand delen 'k wil dat je er voor mij bent. ********** sunset **********
ik zal mijn liefd' verstoppen
ik zal mijn liefd' verstoppen verstommen mijn gevoel ik laat me nimmer meer bedotten zeg nooit meer wat 'k bedoel
van honderdduizend levens heb ik dees les geleerd je toont je steeds vergevens en eerlijkheid...dat is verkeerd
dus zal 'k mijn liefd' verstoppen verstommen laten mijn gevoel ik zal mijzelf nooit meer bedotten alleen ik weet wat ik nog voel! ********** sunset ***********
Ik kijk in jouw stralende licht En teken, met de vinger aan mijn hand De contouren van je lief'lijk gezicht En ik verbrand
Alleen nog maar genegenheid Koestert mij En ben mijn angst nu kwijt Eindelijk blij
En zonder zorgen Zie ik geboren De nieuwe morgen En niemand meer verloren. ********** sunset *********
Geluk, iets wat geschonken wordt Soms duurt het lang,soms veel te kort Geluk, dat kun je niet taxeren Geluk is zelfs niet aan te leren Maar als je 't hebt, dat is wel zeker Dan voel je je gelijk veel beter. ********** sunset **********
Zou ik dan echt toch anders zijn Dan alles wat rond mij leeft En moeilijk vindt als je je geeft Zou ik dan echt toch anders zijn?
Ik ben niet ik, alleen gevoel (geluk, verdriet, ook pijn) En niet de rede, nooit dat keurslijf Dan weet ik met mezelf geen blijf Zou ik dan echt toch anders zijn?
Ik weet, alleen emotionele adem Jouw nooit gedachte harteslag Geeft mij de kracht,
Zou ik dan echt toch anders zijn Als God ons mensen heeft gedacht? ********** sunset **********
Waar pijn, onzekerheid ons eens belaagd
Spoken uit 't heden of 't verleden
Hebben wij de eenzaamheid ontmaagd
in liefde. Omhelzing van onszelf, én ons, niet meer gemeden
Terwijl de hittewasem van ons minnen
De ramen met een druppelsluier dicht deed glijden
Kon voor een elk van ons het leven weer beginnen
Want confrontatie nu niet meer te mijden
Met wie je was, en wie je bent
En wat je voelt, niet wat je denkt
Blij dat je mij, en jou, en ik gekend
In 't nemen, geven nu niet meer gestremd.
**********
sunset
**********
De waarheid wordt vermoord, en weggehoond Altijd als eerste. Nooit gehoord En niet getoond De tranen van de moeders stromen Verzwelgen dode kinderogen 'Laat alle kleintjes tot mij komen' Al had dat nu nog niet gemogen. sunset 26-03-2003 ******
laat mij maar in de wereld van mijn dromen
laat mij maar in de wereld van mijn dromen vergeten mijn verdriet, en al mijn pijn 'k wil in het heden niet meer komen verliezen wie ik ben, zelfs heel mijn 'zijn'
'k wil rusten in een bed van warmte en kunnen wenen, lachen, ongeremd 'k zou willen dat iemand mij omarmde ook als die niet mijn ware 'ik' gekend
laat mij maar in de wereld van mijn dromen al was het maar voor dit moment 'k zal heus naar werk'lijkheid weer komen ik ben tenslotte die jij bent.
Waar denk je aan Of heb je 't denken uitgeschakeld En laat je je niet gaan
Al wachtend op de morgen
Stuur ik mezelf naar jou En al mijn warmte Omdat ik van je hou
En maak mij ook geen zorgen
Ik laat gedachten gaan En afstand overbruggen Waar denk je aan? ********** sunset **********
Het water breekt En ijlend drijft de baar Op golven pijn Door kale, koude gangen En draagt hij haar En het, nog steeds gevangen
Het water breekt En golvend komt de barenswee Verheft het weerloos lijf Dat nu van rede is beroofd En kreunt, en perst, en jammert Tot het verschijnen van 'n bloederig hoofd
Het water breekt En al het tastbaar lijkt verloren Nog slechts gericht op het orgasme Van 't nieuwe dat nu is geboren.
(een eerbetoon aan alle moeders, en een herinnering aan de geboorte van mijn kinderen) ********** sunset **********
Herfst wandelt door het land Zijn metgezellen, wind en regen Neemt hij steeds bij de hand De zomer is voor nu verdreven
Toch is hij ook wel een charmeur Die met zijn gaven leurt En met een flair van groot grandeur Wordt de natuur gekleurd
Als voorbereiding op zijn neef Die na hem komt, winter zijn naam Vernietigt wat nog overbleef En dag in nacht laat overgaan
Maar ook die tijd die gaat voorbij Voorzichtig bloeit weer op En voor je 't weet is het weer mei Staat alles in de knop
Om uit te barsten in een jubellied 't Gezang van zomertijd Weer staat ie daar, al zie je hem niet De herfst! klaar voor de strijd. ********** sunset **********
O Afrika Waar gij U keert in hunkering En steeds nog zweert bij uw utopia
Waren niet de eerste slavenhalers zwart? En blank bloed toch ook rood? Kijk in uw hart En leef niet langer deze levende dood
Kinderen van dezelfde moeder Aarde kleurt ons bestaan Eénzelfde weg te gaan
Je bent zo ingetogen Zo vreselijk in jezelf Kon ik je maar bereiken Je stille pijn verzachten
Mijn kind Je onrust in je nachten, Onrust over je zijn Pijn en onbegrip zijn nu jouw deel Ook mij doe jij zo'n pijn
Kijk even maar achterom Kijk wat je hebt, niet hád Een leven vóór je, frank en vrij Ga gewoon, wees blij.
**********
Grijs kleurt de morgen als het vale winterlicht de nacht verdringt De alledaagse zorgen 't nog slaperig hoofd met alle grelheid weer bespringt
'k Kijk door de wasem op het raam - 't Bewijs van leven, warmte van onszelf - en zie nog vaag contouren van een maan 'k Word werkelijk weer, en mens, en elf
Kan zo dit mensenleven aan
Ga met me mee op drakenjacht Kom praten met natuur en dieren Hou van de dag, en van de nacht Leer 't leven als een feest te vieren
En als jij mij nu dromer vindt - Dat is je volste recht - Zeg ik: "Te leven zoals ieder kind in eerlijkheid, eenvoudig en oprecht Dat is wat ik van "leven" vind Dan pas is 't leven echt".
********** sunset 28-01-2003 **********
Weet je ...
Saddam, mensen zijn niet te onderdrukken Israeli, de Palestijn hoeft niet voor jou te bukken dat Bush alleen zijn oorlogje mag spelen dat terrorisme nu de mensheid gaat vervelen?
dat het niet stoer is, al 't geweld op straat dat discriminatie echt nergens op slaat dat mishandeling niet is te tolereren dat onrecht niet valt te negeren?
Ik weet ...
ooit wordt de dag, in verre toekomst nog, geboren dat God, gelukkig, 't geduld met ons nog niet verloren dat eens de liefde voor elkaar zal winnen dat 't aardse paradijs weer mag beginnen
dat alle mensen broeders, zusters zijn dat onbegrip geleid heeft tot onnodige pijn dat nu het eindspel echt kan starten dat niemand meer op liefde, warmte hoeft te wachten.
********** sunset 29-01-2003 **********
De stilte van jouw zwijgen van je stem en van je hart, en 't weerloos willig drijven op golven van jouw smart, laat heel je "zijn" verstillen
Jouw warm levend bloed verandert in een stroom van ijs- kristallen die een ander doden en brengen mij nu van de wijs gevoelens die niet noden
tot 't maken van herinneringen. Jij wilt het levenslied nooit zingen in duet. Laat niemand toe! Enkel solistisch d'andere beminnen. ********** sunset 12-02-2003 **********
Wordt dan pas over vrede nagedacht?
Je hoort 't gekraak van nachtelijk bevroren lucht waarin gebeiteld maan en sterren Ik voel emotionele pijn, waak over 't zinloos lijden, en zucht
mijn moedeloze schreeuw die 't onbegrip, de smart verwoord En 'k zie de zielen, gedragen door een meeuw van elkeen die door ons vermoord
omdat te lang gezwegen
Als ooit de schuldenlast ons knecht en wij 't verdiende loon gekregen voor elke kogel die in 't echt ons kind heeft omgebracht Wordt dan pas over vrede nagedacht?
********** sunset 14-02-2003 **********
Verjaardagsmijmering
Stil zijn mijn levens, stromen in nevelen van mijn geest 'k Kan enkel mijmerend dromen Hunkeren naar wat geweest
Rustig wolkt onze adem, uit monden in droog-koude winterlucht 'k Weet mij met jou nu hartsverbonden synchroon met elke zucht
Het zwijgen geeft een antwoord, op elke niet gestelde vraag En stilte heeft nog niet vermoord genegenheid, al blijft de toekomst vaag.
********** sunset 19-02-2003 **********
... voor eeuwig ...
Ik sloop mij, en jouw muren Terwijl ik hunker, uren kruipen, worden dagen Wij moeten onze eenzaamheid - en zilte tranen - in stilt' voor eeuwig dragen
********** sunset 20-02-2003 **********
Alleen
Ik wandel langs het meer van mijn gevoelens, én in mijn geest Vermoeidheid velt me, heel mijn 'ik' doet zeer 't Wordt nimmer zoals eens geweest
De zonnestralen kussen zacht mijn nutt'loos lijf. Mijn tranen nu het voedsel waarop gewacht En 'k ween alleen, laat jou het wanen
dat jij me kent Al kan ik niet beamen dat nu jouw liefde mij verwend
Ik ween En treur om wat had kunnen zijn 'k Blijf eenzaam in en met mijn pijn Alleen!
********** sunset 26-02-2003 *********
Aanwezigheid
Ik voel wel jouw aanwezigheid in 't dansend leven rondom mij of in duist're stilte van de nacht de eeuw'ge schaduw aan mijn zij
Ik zie wel jouw aanwezigheid in 't helder-blauw van voorjaarslucht in 't botten van de jonge knoppen zelfs in 't wanhopige gezucht
dat deel uimaakt van mijn bestaan 'k Heb al mijn levens moeten wachten ben steeds alleen door eeuwigheid gegaan.
Jij maakt iets los in mij iets wat ongrijpbaar is en toch dichtbij
Jij maakt iets los in mij iets wat ik al bezit onder duizend lagen stof
Jij maakt iets los in mij de vrouw van binnen die wil beminnen
Jij maakt iets los in mij ik dank je hiervoor ik dank je dat je leeft voor alles wat je mij geeft.
**********
Gouden stralen
Je straalt liefde uit als ik je zie , word ik warm warm van jouw zachte kracht
Je blijft bij jezelf je gouden stralen om je heen , en bij jou kan ik geestelijk zonnebaden Straal maar verder mijn zonneschijn.
**********
Een web
een kwetsbaar web bestaande uit draad, als uit zijde gesponnen. kunstzinnig , artistiek wonderlijk met elkaar verbonden
romantisch , stralend in het licht een spiegel , een gedicht mm te leven , te aanvaarden, door niets te evenaren doorstaat de storm , nauwelijks een zucht een kwetsbaar web , door ons geweven zwevend , in de blauwe lucht.
**********
De sleutel
mijn tranen tikken op jouw spiegel van gevoel en glijden door tot de bodem van jouw ziel en vormen zich langzaam tot de sleutel van jouw hart. **********
Ik kwam jou zomaar tegen Als een zonnestraaltje in de regen en had het eerst niet door
Tot dat ik mij in jou verloor Gevoel, zo raar Slaat zomaar op hol Toch is het waar Je vergeet gewoon je bol Maar ja, wat kan en mag ik hier nu mee Dít ga ik ... .koesteren, hoezee! Gevoel zo warm zo ongewoon Jóh, 't is bijna lente dus doe gewoon En toch ... mijn dag kan niet meer stuk Ik voel wéér ... het geluk!
Vergeeld ligt hij in't hoge witte kussen Zijn blik dwaalt schichtig nog de kamer rond En stotend gaat de hete adem tussen De oude tanden in de zwarte mond
De magere hand ligt machteloos op de deken En komt onzeker soms naar 't klam gelaat Hij ziet het zonlicht aan het venster breken En ' t avondrood, dat langzaam doven gaat
In 't stille huis klinkt zwaar zijn rustloos hijgen De lippen zoeken moeizaam naar een woord Dan noemt hij blij, na machteloos zwijgen, de naam van Hem, aan wie de geest reeds toebehoord. *
(geschreven door mijn broer die deze man is nagegaan
Gert-Wim)
Er zijn geen woorden voor een zieke
van wie je weet,hij redt het niet.
Je streelt zijn wang,je ziet zijn ogen,
je bent bevangen door verdriet.
Toch ben je dankbaar voor zijn einde,
dat na een moedig strijden kwam,
omdat het niet zlleen zijn leven
maar ook zijn lijden overnam.
Even was ik bijna vergeten Hoeveel liefde er ons is gegeven Had er niet meer aan gedacht En vergat ik echt te leven Worstelde met de nacht
Ik vloog mijzelf voorbij Totdat jij 'halt' riep tegen mij 'Zo kan het nu niet meer Doe jezelf toch niet zo zeer Sta eens met twee benen op de grond Vlieg eens niet zo in het rond Gun jezelf wat tijd Anders raak je jezelf nog kwijt'
Nu ik sta weer stevig op twee benen Al vlieg ik ook nog vrolijk rond maar kom toch steeds efkes naar beneeën om te lachen Ja ... wij tweeën!