Archief

Te zijn bij wie er niet meer zijn
heel diep in je gedachten
en niet met woorden lang en luid
kan af en toe een stille pijn verzachten
er gaat een wonderlijke rust van uit.
****

Dit zijn 2 gedichtjes van
een vroegere lieve vriendin van Mario
waar ik een fijn contact mee heb.

Foto is vorig jaar door Mario zelf gemaakt.

Voor Mario die ik nooit zal vergeten

Als jij

Als jij weg was,
Zou ik alleen zijn.
Zou ik jou nooit vergeten.

Als jij weg was,
Zou ik huilen van verdriet.
Altijd aan jou denken.
Zou ik jou nooit vergeten.

Als jij weg was,
Zou ik mij niet lekker voelen.
Zou ik jou heel erg missen.
Zou ik altijd naar een foto van jou kijken.
om jou nooit te vergeten.

****

 Weg voorgoed

Hij was zo bijzonder,
hij was zo mooi.
Toen was hij weg,
ineens was hij weg.

Ik mis hem zo,
ik zie je nog zo,
als toen jij daar lag,
dat kan gewoon niet.

Weg was jij voorgoed,
ik zal je missen,
je blijft in mijn hart voorgoed,
voorgoed moet ik je missen.

Ik weet waar je bent,
daar zie ik je terug,
je bent in de hemel,
daar zien we elkaar terug.

Ik neem afscheid,
maar ik zie je weer,
ik zie je terug in de hemel,
ik zal je niet lang hoeven missen,
want waar je bent,
zie ik je ooit weer terug

**** 

Prachtige foto die ik gisteren in onze (extra) garage op een prikbord van Mario's eerste zaak in Doetinchem vond.
Het lag in onze andere garage die Mario van ons huurde.
Zo ook wat dienstkleren die ik bewaren ga.
Wel werd ik er vreselijk verdrietig van...en raasde het gemis als nooit tevoren door mij en Henk heen..het is nog steeds zo onwerkelijk en geeft nog zo vreselijk veel verdriet...het nog steeds maar niet kunnen begrijpen.. waarom... waarom...

Zou fijn zijn dat deze en gene van zijn vrienden die Henk toch ook allemaal kennen eens af en toe bij ons zouden binnen wippen ..om even een praatje te maken.
Iedereen is welkom...nu lijkt het of iedereen hem al vergeten is.

De porsche die hierop staat het oudere model die hij toen zo prachtig vond en ook bezat, komt ook op zijn grafsteen te staan.
Omdat het een eigen ontwerp van ons is..duurde het wat langer..maar er word nu aan gewerkt, al zal plaatsing nog even duren.
Veel pijn doet het ons allen, maar hij zou het hem kennende heel mooi gevonden hebben.

Ans, moeder van Mario 

Indya vind het best lekker...
maar Oma Ans is panisch met dat water...

Al met al toch een fijne Zondag met een lach en een traan.

Zo zal het voorlopig blijven, en zo zal het voorlopig gaan.