Bouwen in Eeklo (Blommekens)

MEEMAKERS EN GROENDIENST VERGROENEN SAMEN DE SPARREBOSSTRAAT

Op zaterdag 16 maart vanaf 9.00 uur vindt er een plantdag plaats in de Sparrebosstraat. Buurtbewoners steken samen
met de groendienst en de leden van het college de handen uit de mouwen.

De plantdag maakt deel uit van het project Meemakers 2023: de bewoners ontvingen een burgerbudget om hun straat te
vernieuwen en er een heuse Toekomststraat van te maken. Met dit budget willen ze hun straat herinrichten met het oog
op ontmoeting, vergroening, biodiversiteit, CO₂-reductie, mobiliteit, enzovoort. De Meemakers van de Sparrebosstraat
willen vooral inzetten op vergroening, met als ultieme doel het creëren van een eetbare, groene straat van de toekomst.
Dit alles met het oog op een vernieuwd straatbeeld en een veiligere omgeving voor spelende kinderen. Zo kan de
Sparrebosstraat een voorbeeldstraat voor de rest van Eeklo worden qua vernieuwing en veiligheid voor spelende kinderen.

De vernieuwde Sparrebosstraat kan worden gerealiseerd dankzij een goede samenwerking tussen de dienst publieke ruimte
en de bewoners. De afgelopen maanden werd er eerst een mobiel zit- en groenelement ingezet als test, om te kijken waar
extra plantvakken konden worden gecreëerd. Dankzij een goed overleg kwamen ze samen tot een voorstel
van vergroening en ontharding van de straat.

Schepen Filip Smet: “Het is fantastisch om te zien hoe ideeën van bewoners via co-creatie met onze stadsdiensten
tot een mooi project leidt dat als voorbeeld kan dienen voor andere plekken in Eeklo.’”

Geschiedenis van de Eeklose meubelindustrie (14)

Zitmeubelen Willems-De Vreese/I.M. Willems Home Interiors (4)

Het toen nieuwe bedrijf aan Kunstdal.
In de jaren 1970 werd de fabriek driemaal vergroot tot 12 000 m² en werkten er 100 man.

IETS TE ROYAAL ?

Sinds eind 2021 werkt archiefmedewerker Luc Dobbelaere aan de uitgave van de 17de-eeuwse stadsrekeningen, de interessantste
bron om het reilen en zeilen van toen te leren kennen. Dit leverde o.a. tot nu toe onopgemerkte informatie over het stadsbestuur op.
Om die te begrijpen is wel enige voorafgaande uitleg noodzakelijk.

Om de stadsdiensten goed te laten functioneren beschikte het stadsbestuur over een aantal min of meer vaste inkomsten: heffingen
op het drankverbruik, het op de markt verkocht graan en linnen, het gebruik van de stadsweegschaal, het tolgeld op de Raverschoot-
brug en de aansluitende steenweg naar de Markt, plus nog enkele kleinere posten. Daarnaast werden er belastingheffingen,
ommestellingen, georganiseerd telkens als er een beven daartoe uit het Brugse Vrije kwam: doorgaans éénmaal per jaar,
iets vaker in tijden van oorlog.

Ruim vier eeuwen lang werd er volgens dit systeem gewerkt, maar in de jaren 1670, toen de oorlogslasten overal zwaar gingen
doorwegen, kwam er kritiek. De schepenen werd verweten dat zij in deze ommestellingen een hoger bedrag lieten ophalen dan
het Vrije vroeg, om hun comfort te financieren, o.a. de drie maaltijden die zij zichzelf jaarlijks “schonken”.

Wellicht daarom werd hogerop beslist dat vanaf 1682 van de ommestellingen een volledig aparte boekhouding moest worden gevoerd.
Voor het stadsbestuur betekende dit dat alle uitgaven moesten gedekt worden met de inkomsten uit de al genoemde stadsrechten.
In principe moesten die daarvoor volstaan, maar vanaf datzelfde jaar 1682 liet het centrale gezag de drankbelasting ophalen voor
eigen rekening, en toen militaire bendes steeds vaker de markten kwamen afschuimen, werden de graanmarkten beperkt
tot de versterkte grote steden.

Hiermee vielen niet alleen de twee grootste inkomstenbronnen weg, maar het verminderde marktbezoek woog ook zwaar op de
inkomsten uit de tolgelden en de stedelijke weegschaal. Concreet betekende dit dat in die jaren 1680-1700 het jaarlijks te besteden
budget van zowat 450 pond groot terugviel op zo’n  260. Maar merkwaardige vaststelling: de schepenbank wist ook met dit bedrag
alle diensten te verzekeren, en hield zelfs een bescheiden budget over voor herstellingen aan wegen en (vooral) het stadhuis.
  Opvallend: van de drie ere-maaltijden was geen spoor meer te bekennen.

Wij komen dus niet onder de conclusie uit dat de stadsbesturen vóór 1680 wel degelijk
iets te enthousiast in de stadskas hadden gegraaid …

Door Freddy Pille, Eeklose Stadsarchivaris

Geschiedenis van de Eeklose meubelindustrie (13)

Zitmeubelen Willems-De Vreese/I.M. Willems Home Interiors (3)

Michel Willems ontwierp een eigen bankstel, waarvan hij het karkas liet maken door Blanckaert & Willems
en dat hij zelf stoffeerde. Hij trok er mee naar de Meubelbeurs in Brussel en kende onmiddellijk succes.

BIDPRENTJES

Het is een bekend cliché: nergens worden zoveel vergissingen gedrukt als op bidprentjes. Een overlijden komt namelijk dikwijls
onverwacht, en in de haast en door de emoties worden soms pijnlijke blunders begaan. Niettemin klaren de gezichten van heel
wat genealogen op als ze zo’n prentje – of beter nog een rouwbrief – onder ogen krijgen. Ten onrechte dus,
want de regel dat alleen de officiële akten van de burgerlijke stand bepalend zijn, blijft nog altijd gelden.

In het Eeklose Stadsarchief worden zo’n 50 à 60 duizend stuks bewaard. De stad zelf heeft nooit een dergelijke verzameling aangelegd,
maar bij sterfgevallen komen af en toe erfgenamen met hele collecties aankloppen. Fervente verzamelaars hebben dikwijls ook
vastgelegd  dat hun “levenswerk” via deze overbrenging voor de toekomst bewaard moet blijven.

De betrokken verzamelaars werkten meestal rond enkele families, met als gevolg dat zij meestal prentjes uit de hele provincie
(en soms zelfs verder) bijeen hadden gebracht. 

Omdat zo’n verzameling in principe op de duur eindeloos kan uitdijen, was in het Stadsarchief een selectie noodzakelijk. De regel werd
dus dat de betrokkene iets met Eeklo te maken moest hebben gehad: er geboren of overleden zijn, of er geruime tijd gewoond hebben.
Zelfs met deze beperking omvat de archiefcollectie nu al zo’n 80 dozen van telkens 30 cm …

Archiefbezoekers brengen ook vaak recente bidprentjes binnen, en maken zo onbewust en ongewild brandhout van onze kreupele privacywetgeving, die bepaalt dat overlijdensgegevens vijftig jaar “geheim” moeten blijven. Aangezien praktisch altijd ook de
geboortedatum vermeld wordt, en overleden eeuwelingen een zeldzaamheid zijn, blijft er ook van de honderdjaarregel
voor geboorten maar weinig meer over.

Bij uitbreiding geldt dit ook voor het 75-jarige embargo op huwelijksdata, want wat voor zin heeft deze wet als de betrokkenen
kaartjes rondsturen, advertenties plaatsen in alle mogelijke bladen en op de populairste Internetsites?

Door Freddy Pille, Eeklose stadsarchivaris

Albert Bonte en Marguerite Marclé zijn 60 jaar getrouwd.

Burgemeester Luc Vandevelde ging met Huguette Van den Fonteyne op bezoek.

Claudine is de enige dochter en ze hebben 2 kleinkinderen en 5 achterkleinkinderen.

Albert was actief als dakdekker bij de firma Huysman, Marguerite was altijd huisvrouw en

onthaalmoeder voor Kind&Gezin.

Ze wonen sinds 2019 in LDC Zonneheem.

François De Haeck en Liliane De Meyere kregen bezoek om hun 50 jaar huwelijk.

Het koppel heeft 2 dochters en 3 kleinkinderen. 

François was actief in de industriële bouwsector, Liliane werkte in het psychiatrisch ziekenhuis, logistieke dienst.

Raphaël Haerens en Liliane Borgonjon huwden 60 jaar geleden in Maldegem.

In hetzelfde jaar kwamen ze in Eeklo wonen en kregen 1 dochter Katrien en 2 kleindochters.

Raphaël deed in landbouwmachines in Watervliet. Liliane was gerante in de Eeklose kledingboetiek Elegance.

Het koppel woont nu op de Markt op een appartement.

Gisteren bracht burgemeester Luc Vandevelde samen met de voorzitster van de Seniorenraad Huguette Van den Fonteyne
een bezoek bij de 100-jarige uit het WZC St. Elisabeth: Pauline Schleicher. Geboren op 5 maart 1924 in Frankfurt.
Woont sinds 1948 in België en trouwde er met Charles Allemeersch. Ze kregen 5 kinderen. 2 kinderen stierven reeds.
1 dochter woont in Australië,  1 in Amsterdam en 1 zoon in Sijsele.