Klarenhof

Geschiedenis van de Eeklose meubelindustrie (19)

Zetelfabriek Jos. Geerebaert (1)

Joseph Geerebaert had in de jaren '60 een meubelbedrijf in Sint-Amandsberg (Gent)
en hij voerde met succes zijn meubelen uit naar acht landen.
Halverwege de jaren '60 bouwde hij een nieuwe fabriek in Eeklo.

PERSOONLIJKE DOCUMENTEN

Af en toe komen Eeklonaars glunderend aankloppen met een stapeltje familiedocumenten : “is dit misschien iets voor het Stadsarchief?”
Het spreekt vanzelf dat die stukken niet allemaal een plaatsje in de rekken kunnen krijgen:
na een vriendelijke bedanking moet er geselecteerd worden …

Vallen onmiddellijk af: kaartjes ter gelegenheid van geboorte, heilige of plechtige communie, huwelijksaankondigingen (én feestmenu’s !), zilveren en gouden bruiloften: zij bevatten nooit gegevens die niet in de officiële bronnen te vinden zijn.

Bidprentjes worden wel bewaard, maar met het nodige scepticisme. Sommige mensen besteden jaren lang al hun vrijetijd aan zo’n verzameling, en voor wie aan een biografisch boek of artikel werkt, lijken ze wel een basisillustratie te zijn. De archivaris en de genealoog echter houden vooral voor ogen dat ze vaak niet te vertrouwen zijn, wegens dikwijls in grote haast  en verwarring opgesteld en doordoor
met foutieve spellingen en zelfs data. Om de vele gegadigden tevreden te stellen houdt ons Stadsarchief er wel een ruime collectie bij: momenteel zo’n 15 meter. Voorwaarde is wel dat de overledenen in Eeklo moeten geboren zijn of er hebben gewoond.

Vast onderdeel in de schenkingen zijn ook lid- en identiteitskaarten. Deze laatste hadden eigenlijk bij Burgerzaken ingeleverd moeten worden, en zijn voor het archief ook niet relevant. Een uitzondering vormen die welke in een van de Wereldoorlogen werden uitgereikt: dikwijls vermelden die interessante details over allerlei bewegingsbeperkingen voor de gewone man.

Foto’s ten slotte worden streng geselecteerd. Portret- en familiefoto’s vallen sowieso zonder discussie af: de kans dat die ooit aangevraagd
of gebruikt worden is praktisch onbestaande. Hetzelfde geldt voor bijna alle traditionele klas- en schoolfoto’s,  die vol staan met nu niet
meer te identificeren klasgenoten/-es. Wel interessant worden ze als ze verenigingen in beeld brengen, want op dit punt scoort het stadsarchief niet sterk, het in bewaring geven van verenigingsarchieven is pas de laatste jaren enigszins ingeburgerd.

Alles bij elkaar genomen zouden de schenkers wel teleurgesteld zijn als ze zouden zien at maar door de selectie raakt. Maar het archief
houdt het nog altijd het liefst bij de officiële documenten van geboorten, huwelijken, overlijdens, in- en uittredingen en militieregisters.
Al zijn zelfs daarin fouten helaas niet uitzonderlijk …

Door Freddy Pille, Eeklose Stadsarchivaris

Geschiedenis van de Eeklose meubelindustrie (18)

Kunstmeubelen De Puydt/ Integral (Slot)

Eind de jaren tachtig zagen ze de ellendige neergang van hun bedrijf hangen en stonden de vele meubelmakers
op straat. In augustus 1997 legde NV De Puydt de boeken neer en stonden 98 werknemers op straat, maar
Integral bleef overeind en werkte met een afgeslankt personeelsbestand verder, tot de dag van vandaag.

Toen Firmin de bui zag komen dat het slecht ging in de meubels richtte hij iets nieuws op!
Hij richtte in 1988 een dochterbedrijf Integral op voor de coördinatie van projectinrichtingen van hotelkamers,
restaurants en kantoren e.d., ontworpen, geproduceerd, geleverd en gemonteerd door eigen personeel.
Voor de productie van stijlmeubelen kon het bedrijf de concurrentie met het Oostblok en
het verre Oosten niet meer aan.

Seizoenprogramma 2024

Geschiedenis van de Eeklose meubelindustrie (17)

Kunstmeubelen De Puydt/ Integral (2)

Zijn massieve eiken klassemeubels, zowel eetkamers, salons als slaapkamers werden een groot succes en
in 1970 bouwde hij in de Zeelaan 5 een nieuw bedrijfsgebouw van 10 000 m² waar weldra 125 mensen werkten.
De Puydt was een vaste deelnemer aan de Internationale Meubelbeurs in Brussel, waar hij met zijn collectie
enkele keren de Gouden of Zilveren Stoelenmaker won.

TOCH MAAR PRIVACY …

De kritiek op de privacywetgeving is overbekend: vele “geheime” data staan gewoon op het Internet, van bijna alle overlijdens zijn
wel bidprentjes te vinden (ook in het Stadsarchief!), en in oude lokale weekbladen als de Eecloonaar staan wekelijks bijna
volledige lijsten, niet toevallig dikwijls in de volgorde van de officiële registers.

Het dient gezegd dat ook over de begrenzing van de beschermde documenten niet voldoende is nagedacht. Zo staan in de overlijdensregisters (ontoegankelijk vanaf 1970) uiteraard personen van wie de geboortedatum na 1920 valt, en die dus strikt
genomen niet gezien mag worden. En een zilveren of gouden huwelijksjubileum in krant of weekblad is onvermijdelijk een
overtreding, want dit soort registers zit achter slot en grendel vanaf 1945 …

Afgezien van het feit dat niemand lijkt te weten hoe en door wie de toepassing van deze wet moet gecontroleerd worden, klagen stamboomzoekers steeds vaker over de weigerachtige houding waarmee ze in de gemeentehuizen worden ontvangen.
Afschaffen die rommel, is dan meestal hun conclusie.

Toch maar even een andere geluid … Op het stadskantoor werkt het archiefteam voor de dienst Burgerzaken aan de digitalisering
van de burgerlijke stand 1960-1980, en vooral uit de geboorteregisters komen andere verhalen te voorschijn: jaarlijks tien of
meer ongehuwde moeders, heel wat “verplichte” huwelijken kort na zo’n geboorte, zo’n half dozijn processen voor ontkenning
van het vaderschap, en opvallend veel moeders van zeventien, zestien jaar, uitzonderlijk zelfs vijftien en veertien jaar.
Begrijpelijk dat de betrokkenen daar niet mee te koop lopen.

Het zal dus duidelijk zijn: niet de data dienen afgeschermd te worden, maar de gevoelige informatie in de officiële registers.
Voor de overlijdens is daar eigenlijk geen probleem (de tijd dat daarin de doodsoorzaak werd vermeld is lang voorbij ,
maar bij de huwelijken staan ook de (v)echtscheidingen. En vanzelfsprekend hoeven zeer recente gegevens
niet onmiddellijk openbaar te zijn.

Het probleem is dus eens te meer dat wetten achter een Brussels bureau worden gemaakt, zonder enig zicht op
de realiteit en de dagelijkse praktijk …

Door Freddy Pille, Eeklose Stadsarchivaris