Kerkstraat

Wie kent Jenever Van Hoorebeke niet (voor mij een Hoorebeeksken madam). Dit was de ingang naar de distillerie vroeger. Dit moet ongeveer zijn waar nu de toegang naar De Herbakker is in de Boelare. In het groot herenhuis links was dokter De Keyser de laatste bewoner dacht ik. Op de voorgrond een 'gendarm' met hun hoge kepie. Als klein mannen hadden we daar schrik van.

materiaal. Graag zou ik iets nieuw willen proberen op mijn blog. De zondag zou ik een nieuwe rubriek willen starten maar met oude foto's. Zoiets als : Eeklo vroeger en nu. Dat zou zowel over personen, straten of om het even wat kunnen gaan. Nu is het niet mijn bedoeling om te jammeren of te neuten over vroeger maar eens een klein beetje mijmeren over lang vervlogen tijden mag wel eens dacht ik. Ook zullen er dingen bij zijn 'van vóór mijn tijd' maar waar er wel foto's van bestaan. Julien Van De Genachte zal mij foto's bezorgen die ik dan hier op mijn blog kan gebruiken. Als er nog mensen zijn die mij foto's kunnen bezorgen, aarzel niet. Wie mijn 'vernieuwing' niet goed vind (of juist wel) kan altijd reageren op de link onderaan elk artikel. Of als er iemand is die van het artikel nog meer informatie heeft mag het mij altijd laten weten.

De namen De Clercq Huibrecht en De Roo Alice zullen de meeste mensen niet veel zeggen. Maar van 'Beirken de garçon' en van 'Liesken toarte' (beiden rechts op de foto) zal menig Eeklonaar wel al gehoord hebben en sommigen hen wel goed gekend hebben. Hun café Picasso was in 'Het Rootjen' op de Markt hier in Eeklo. Alice dankt haar bijnaam 'toarte' aan de periode dat zij bij bakker Gustaaf Geirnaert (vooraan in de Molenstraat) werkte. De 'jonge gast' naast Alice op de foto lijkt mij op een op dit ogenblik bekende Eeklonaar. Of ben ik mis?

Nieuwe info: de man naast Lieske is inderdaad Patrick Ysebaert. De andere (met krullen) is Pierre Van Hee. Beiden waren ze in de jaren 80 verantwoordelijk voor de produktie van de bekende toneelstukken "Mielken" en "Het sleutelgat.

De werken in de Peperstraat schieten goed op. De baan is al met een soort verharding bewerkt en ligt gereed om gegoten te worden. Waarschijnlijk zal men wachten tot de werken volledig klaar zijn. Er moet op het einde nog een stuk riolering gelegd worden en dan zal alles in één keer geasfalteerd worden.

krijgt een naam. Hier in Eeklo heeft men de laatste weken schijnbaar ijverig bezig geweest om alles een naam te geven. Nu wordt donderdag 26 februari om 19.00 uur het kunstwerk "Oog voor Eeklo" op het rond punt aan de watertoren officieel  onthuld door de weduwe van industrieel en ereburger John Buyck. Het is een ontwerp van mevrouw Hilde Van Sumere en werd vervaardigd door Victor Buyck Steel Construction. Het werd door de heer John Buyck, ter gelegenheid van zijn 75ste verjaardag, aan de stad Eeklo geschonken.

veldrit van het seizoen werd gereden in Eeklo. Met winnaar Niels Albert was iedereen tevreden en mochten de organisatoren terug een pluim op hun hoed steken voor het voortreffelijke werk dat ze geleverd hebben.

Foto's Jörgen Lammens

Met Antoine De Boever, op de foto zijn Herbakkerskostuum, hebben we hier toch iemand die in de Eeklose samenleving al het een en ander verwezenlijkt heeft. Hij was stichter van de Eeklose sportraad, Espora, waar hij na 35 jaar stopt met "zijn" sportraad. Antoine was turnleraar  bij de Broeders van Liefde waar ik er zelf nog les van gekregen heb. Zijn vrouw Rosa heeft mij leren zwemmen. Hij was mede-organisator van Te Voet door 't Meetsjesland. Hij was ook oprichter van VVV Eeklo en was een van de eerste zwemleraars in het Eeklose zwembad. Vele van deze groeperingen zullen hem missen. Maar zoals Antoine zelf zegt: ik besef nu dat ik eigenlijk weinig thuis ben geweest de voorbije 40 jaar, waarmee vrouw Rosa het wel eens zal zijn.

Een tijdje geleden kwam ik hier met het bericht dat dit oude hoevetje op de Brugsesteenweg zou worden afgebroken. Nu rij ik niet iedere dag Eeklo rond om iedere plaats in de gaten te houden maar deze hoeve is niet meer.

Dit is alles wat er momenteel nog overschiet. Maar dit is een serieuze lap grond waar er toch wel mogelijkheden zijn om er iets moois van te maken.

komt alles stilletjesaan terug op gang. Gisteren was men dan toch op twee plaatsen weer aan het werk.

                 Dit is in de Zandvleuge waar er gisteren een man of twee bezig was.

Grote bedrijvigheid was er wel aan het Zonneheem.  Maar daar is men binnen bezig en voor de kou zal dat wel 'een vest schelen' zoals we dat zeggen.

Het was zondagavond dat de zon het genoeg vond en op een tijspanne van een kleine 10 minuten helemaal achter de Eeklose kerk verdween. Met het open weer kleurde de ondergaande zon de hemel in verschillende kleuren. Mooi schouwspel.

De werken in de Kerkstraat hier in Eeklo gaan waarschijnlijk hun laatste week van 2008 in. Men is volop bezig met buizen leggen.

Met Gaston Dauwe hebben we hier in Eeklo een man die zelf een beetje geschiedenis schreef. Op 75 jarige leeftijd studeerde hij af aan de Gentse Universiteit als licentiaat Geschiedenis en werd alzo de oudste Belg die zo'n universiteitsdiploma behaalde. Deze geboren en getogen Eeklonaar wou in 1950 eigenlijk rechten gaan studeren. Maar zijn familie was actief in de textielnijverheid en werd hij dus naar Verviers en daarna ook naar Doornik gestuurd om er ingenieursstudies te doen. In het begin van de jaren zestig ging het bergaf met de textiel in het Meetjesland. Na dertien jaar in de textiel te hebben gewerkt verzeilde Gaston in de meubelbranche. Maar ook in deze branche ging het na enkele goede jaren minder en minder. Negen jaar geleden - Gaston was intussen 67 jaar- deed hij de deur van zijn meubelfabriek definitief dicht.  In 1999 is Gaston dan terug beginnen studeren. Maar nog weet Gaston van geen ophouden en heeft zich onlangs nog ingeschreven voor een gidsenopleiding in Gent. Als er dus iemand de titel van 'eeuwige student' met trots mag dragen dan is hij het wel !

Het is al 17 jaar geleden dat het toenmalig EBES Eeklo verliet. Dit gebouw dat u hier ziet zijn de vroegere burelen in de Cocquytstraat. Vele Eeklonaars zijn daar nog geweest om inlichtingen en waarschijnlijk ook wel met klachten. Maar Ebes verdween uit Eeklo en moest alles per telefoon afgehandeld worden, het dichtste bureel was in Gent. Om het Meetsjesland beter te kunnen dienen is men vorig jaar teruggekomen en is er nu een bureel hier in de Molenstraat. Zoals men op de foto's kan zien is men nu bezig met het oude bureeltje af te breken.

Ook in de Kerkstraat (oud huis De Keyzer) is er momenteel een rustpauze. Maar daar is men al goed gevorderd en moet er waarschijnlijk ook een droogtijd worden ingelast.

In deze rubriek past toch wel Romain Coemelck. Deze veelzijdige artiest wordt volgend jaar 80. Hij is al meer dan 60 jaar "selfmademan". Naast de opdrachten van de bekende "calicots", zijnde cinema-affiches in de jaren 50 en 60, werd hij ook gevraagd voor reclame op voetbalvelden, seizoengebonden artistiek werk op vensters zoals met Kerstmis. Hij was ook erg "gedreven" in het slaan van metaalsculpturen, waar een voorbeeld hangt aan zijn eigen woning. Hij is in de streek ook gekend voor zijn cartoons die door Marc Van Hulle gebruikt worden op zijn blog van het Nieuwsblad onder de rubriek "glaasje Coemelck". Hij blijft nog steeds artistiek bezig maar geen grote werken meer omdat Romain na een verlamming aan zijn linkerheup niet lang meer kan rechtstaan. Hij heeft in 2000 de prijs van cultuurverdienste van de stad Eeklo ontvangen. In 2004 werd hij tot ridder gekroond in de "Orde van de Herbakker".

Een korte wandeling in het Leen, een koffietje op de Markt en zijn werk. Romain is een heel gelukkig man....

         "Enjoy the good moments and try to except the bad ones"   is zijn lijfspreuk.

(bron:Jan Coemelck)

Nu is het wel al lang geleden dat onze poes Manoe hier nog eens is verschenen. Manoe blijft een fiere poes en laat haar gewillig fotograferen.

Het was nochtans nog niet zo lang geleden dat ik door de Zuidmoerstraat ben gereden. Tot mijn grote verbazing zag ik vorige vrijdag dat het gebouw waar vroeger begrafenisondernemer Gussé was, afgebroken is. Wat er nu komt weet ik nog niet.

Een paar weken geleden hoorde ik op de radio dat café De Reisduif gesloten was. Dit café werd ooit bezongen door Johan Verminnen en is toch wel iets speciaals. Maar nieuwsgierig als we zijn trokken we gisterennamiddag richting Hansbeke, niet zo ver van Eeklo, om zelf eens de toestand te gaan bekijken. Ik had een gesprek met Leon, de uitbater, en dat ging een beetje als volgt. (A) Is't waar hebt ge de café gesloten? (L) Gesloten, gesloten 'k ben ne 'k ik nie gesloten! Allé, 'k ben nie open en 'k ben nie gesloten. Doe 'k ik open alze 'k ik goestinge heb. Ge moe gij nie geloev'n wa da'n ze zeg'n...Ik ga hier nu niet het volledige gesprek neerpennen want Leon moet niet achter zijn woorden zoeken en is een sappige verteller. Maar op het laatste gebeurde dit. Ik vroeg aan Leon. Mag ik gene foto nemen van u, zo'n beetje van dichte woar dadde dan schone opstoat. (L) Dé dju ba nieg. Ge moe mij hier ne keer zien stoan. 'k Ben ne 'k ik aan 't werk'n zille. Mee mijn vuile kleer'n an, da zoe schoone zijn  zekers. Weette wadde. Kom zondag achternoene ne keer weere, 'k zal der dan wa properder uitzien. Allé nen plastron 'n ek nie moar 't zal beter zijn dan neu. (ik dan terug) 't Is goe Leon, misschien teeg'n zondag achternoene... Salu hé....Ik voelde mij Martin Heylen wel.....

Wij vinden het allemaal normaal dat de brandweer uitrukt bij een ongeval, brand of wat dan ook. Maar hoe gaat alles te werk? Het is al een ganse tijd dat ik graag eens van naderbij het materiaal wou bekijken. Verleden week ben ik dan naar de brandweer geweest en werd daar door Kapitein-Bevelhebber Michaël Hoornaert vriendelijk ontvangen. Mijn dank is dan ook groot dat ik deze kleine rondleiding met hem mocht doen. Uit de vele foto's heb ik terug een moeilijke selectie moeten maken en ik hoop dat dit uw waardering voor deze mensen nog vergroot.

Het begint allemaal in dit kleine bureeltje waar bij deze dame, Martine, alle oproepen toekomen. Zij blijft steeds met de ploegen die op de baan zijn in contact. Alles wordt op fiches bijgehouden. Op de volgende foto de mannen die op deze dag van dienst waren.

Opvallend is de perfectie en netheid van alle materiaal die in de kazerne aanwezig is. Alles ligt klaar bij iedereen zijn persoonlijke kast. Op de andere foto een uitrusting van een Amerikaanse brandweerman die de Kapitein heeft meegebracht van een stage die hij ginds heeft mogen meemaken.

Alles, maar dan ook alles, heeft zijn plaats en staat mooi geklasseerd. Ook de paraatheid van alle machines is bewonderingwaardig. De Kapitein had graag een paar foto's met de wagens aan de poorten. Op twee minuten tijd stonden alle wagen buiten. Eén klik met de kontaktsleutel en de motor draait. Ja, ik weet het, we vinden het normaal maar ik denk toch dat het ooit anders is geweest.

Deze wagen staat permanent gevuld met 8000 liter water. De elevator zou in de loop van volgend jaar door een moderner type vervangen worden.

Nogmaals de mannen van dienst fier maar paraat bij hun wagens. Hier dan de Kapitein bij zijn 'oud slaafje' die binnenkort na vele jaren trouwe dienst aan vervanging toe is.

Tot slot nog een blik op de kastjes van de brandweermannen waar iedereen zijn materiaal klaar ligt zodat men op een zeer snelle manier ter hulp kan komen bij mensen in nood.

Hierbij zal ik dan maar afsluiten want ik ben op een zodanige positieve manier verrast van ons Eeklose brandweerkorps dat ik er haast niet kan over zwijgen. Nogmaals een bedankt aan de Kapitein voor de vriendelijke ontvangst en het feit dat ik dit allemaal op mijn blog mag zetten.

Misschien nog een kleine tip. Ga volgende zondag, met de opendeurdag, misschien eens op bezoek bij ons brandweerkorps en toon uw waardering voor het werk van deze jongens, in waarschijnlijk soms heel moeilijke omstandigheden.

Ook bekend in Eeklo is toch wel Roger Rijckaert, hier in de volksmond 'Roger van de naaimasienen'. Deze minzame man heeft, zo ver als mijn geheugen kan teruggaan, een naaimachinewinkel in het begin van de Boelare. Al heel lang geleden kwam hij ook bij mijn moeder om de naaimachine te repareren. De foto is genomen tijdens de afbraak aan de hoek van de Boelare. Wat Roger, volgens mij, met toch een beetje weemoed zit te bekijken hoe de gebouwen waar hij al die jaren rechtover heeft gewoond ziet verdwijnen.