Eeklo in vroegere jaren

Het is nu al een hele tijd geleden dat ik hier een bericht schreef over het café aan de watertoren, Idee. Dit café werd in de jaren zeventig opengehouden door jonge kunstliefhebbers. Dit werd door sommige Eeklonaars echter ook aanzien als de plaats waar het "langharig werkschuw tuig" samenklitte. Ook kon men daar regelmatig terecht om een tentoonstelling te bezoeken.

Voor welke gelegenheid men met deze boerekar door Eeklo trok weet ik niet maar op de foto herkennen we Wouter Maréchal met een soort muzikale fiets en achteraan (met zwarte hoed) heeft Danny Plasschaert de contrabas in aanslag. De man die dit 'zootje ongeregeld' op zijn kar meevoerde was Gaston De Smet uit de Peperstraat.

Veel foto's van het interieur van het café zijn er waarschijnlijk niet maar deze kreeg ik van Jan Standaert en geeft toch een 'idee' hoe het er in de jaren 70 uitzag.

Hier dan een paar special shapes van zondag. Het werd een moeilijke keuze en misschien zet ik later nog wel enkele (ballon)foto's.

          

   

   

        

                                    

Op 25 mei 1982 overleed dokter Pieter Van Ghyseghem. Hier in Eeklo had hij niet alleen een goede naam als dokter maar ook als burgemeester was hij een geliefd man. Hij werd omschreven als een eenvoudige en wijze burgervader.  Het bezoek van het vorstenpaar, op de foto Pieter samen met koningin Fabiola, noemde hij de heugelijkste gebeurtenis tijdens zijn burgermeesterschap.

Toen ik hier een paar weken geleden een foto plaatste van de MZV dames waterpoloploeg kon ik er niet van tussen om ook een foto te zoeken van de heren. Wat dacht ge van deze stoere binken waarvan de foto genomen werd in april 1982.

Maurice DE WAELE

 

　

In een periode waarin alle wielersupporters zwaar gebeten zijn door de Tourmicrobe is het gepast om even stil te staan bij de exploten van de enige Meetjeslandse flandrien die er ooit is in geslaagd om de zwaarste wielerwedstrijd zegevierend te besluiten.

Maurice De Waele werd op 27 december 1896 te Lovendegem geboren. Vooraleer hij toetrad tot het rennersgild verdiende hij zijn kost als slagersgast. Maar zoals velen van zijn tijdgenoten zou hij het ook als ‘coureur’ proberen. Niet zonder succes trouwens : in 1922 werd hij als onafhankelijk kampioen van België in het veldrijden en ook op de weg kon hij meer dan zijn mannetje staan. Zware koersen zoals Brussel-Luik en Brussel-Luxemburg schreef hij op zijn naam.

In 1924 debuteerde hij in de hoogste categorie. Veel aanpassingsproblemen kende hij niet want reeds tijdens zijn eerste profjaar won hij een rit in de Ronde van België. Een nieuwe ronderenner leek geboren. In 1927 waagde hij voor het eerst zijn kans in de Ronde van Frankrijk. Als debutant liet hij meteen van zich spreken : tot eenieders verbazing won hij de tweede rit, die liep van Dieppe naar Le Havre. Hij zou zich trouwens tijdens die Tour opwerpen als één der absolute smaakmakers en dit zonder enige ervaring. Hij schreef dat jaar ook nog de dertiende etappe van Perpignan naar Marseille op zijn naam en als kers op de taart eindigde hij in het eindklassement op een schitterende tweede plaats. Ook voor Maurice De Waele gold dus duidelijk het gezegde dat grote kampioenen niet veel tijd nodig hebben om zich met de besten te kunnen meten !

Het jaar nadien, in 1928, werd hij ingelijfd in de grote Alcyonploeg. Niettegenstaande hij opnieuw twee ritten won, kwam hij toch nog niet in aanmerking voor eindwinst in Parijs. Een derde plaats werd zijn deel. Maar in 1929 viel er niet te tornen aan het meesterschap van de Meetjeslander. Hij was veruit de sterkste in de Pyreneeën en controleerde nadien de overgangsetappes. Maar het eten van bedorven voedsel leek nog roet in het eten te gooien. In de nacht voor de rit over de beruchte Galibier verbleef Maurice meer in ‘het kleine kamertje’ dan op zijn bed. Er was heel wat werk aan de winkel om hem enigszins te kunnen opkalefateren en de leider werd veeleer een ‘lijder’. Die dag dwong Maurice De Waele bij iedere volger het grootste respect af. Als een levend lijk legde hij in de zware Alpenrit de basis voor zijn zwaar bevochten Tourzege. In de laatste ritten naar Parijs werd hij niet meer verontrust en schreef wielergeschiedenis door als enige Meetjeslander ooit de Ronde van Frankrijk te winnen. Organisator Henri Desgrange was niet echt opgezet met de zege van Maurice en liet dat ook voldoende blijken in zijn blad l’Auto. Maar Maurice De Waele snoerde bijna onmiddellijk alle kritiek door kort nadien ook de oerlastige Ronde van het Baskenland te winnen.

Maurice De Waele werd als een held ontvangen in Maldegem. Een nooit geziene massa bracht hulde aan hun wielerkampioen. Toch kwam er geen vervolg op dit succes. Het jaar nadien werd hij niet geselecteerd voor de Belgische ploeg en amper twee jaar na zijn Tourzege zette Maurice een punt achter zijn carrière. Een loopbaan die hem geen windeieren had gelegd : hij stampte een Fordgarage uit de grond en bracht bovendien ook nog eens zijn eigen fietsen op de markt.

Maurice De Waele overleed op amper 55-jarige leeftijd na een slepende ziekte. Nu na al die jaren is de enige Meetjeslandse Tourwinnaar nog niet vergeten : in Maldegem is het sportcomplex naar hem genoemd en in Lovendegem is een mooi monument voor hem opgericht.
(Mark Van Hamme)

                        
                          

Het zal nu wel al een jaar geleden zijn dat dat ik hier een bericht plaatste dat het oude Broederschooltje in de Zuidmoerstraat ging afgebroken worden. Het schooltje moet plaats maken voor nieuwe burelen van de Zuidkaai. Nu zijn ze daar deze week, een paar dagen vroeger dan gepland, aan begonnen. 

                             

Voor mij, en menig ander Eeklonaar, de eerste school waar we naar toe gingen. Aan de witte deur gingen we binnen in de gang en dan waren er de klassen. Helemaal links was een turnzaal zoals dat toen genoemd werd. Bij 'meester' Vanhauwenhuyse volgde ik het eerste en het derde studiejaar. 

                             

Nu is het allemaal gedaan. Met een machtige machine wordt het gebouw onherroepelijk tegen de vlakte gegooid.

  

De achterkant van het gebouw. Waar de eikenboom staat en langs waar men De Kring kan bereiken. 



Terug een hoofdstuk afgesloten. Zo gaat dat nu eenmaal in het leven.

We komen nog eens terug op onze voetballers. Op 8 november 1920 werd de voetbalclub "De Ledeganckzonen" gesticht. Het volgende jaar werd de naam veranderd in "F.C.Eeklo" en op 25 augustus 1922 sloot de club zich aan bij de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Op het terrein aan de Gentsesteenweg werd de club in 1930 kampioen van de tweede afdeling van Oost-Vlaanderen.

                            

Dit waren de kampioenen.
Staande vlnr. Désiré De Baets, Albert Pauwels, Alberic Verschoote, Albert Hoornaert, Louis Hoornaert en Alfons Meiresonne.
Zittend vlnr. Georges Valcke, Alfons Van De Genachte, Henri De Vos, Georges Lenihan en Maurits L'Espé.
(foto Wilfried Coppens)

Met onze retro rubriek gaan we eens terug naar de Pastoor De Nevestraat. Vroeger een heel klein straatje welke nu uitgegroeid is tot een heuse straat. Het was nog een straatje toen Richard De Backer op 3 juni 1966 een bouwaanvraag indiende om het bouwen van een woonhuis. Richard had in die tijd daar een zaak voor brandstoflevering. Er was daar een benzinepomp maar hij voerde ook mazout en andere 'gazzepullen' uit bij de mensen. Richard zou ons echter veel te vroeg verlaten. Zijn weduwe samen met zoon Marc deden de zaak nog een tijd verder maar stopten er enkele jaren later mee. Het juiste jaar weet ik ook niet meer. Het werd daarna een krantenwinkel en dat is het nu nog altijd.



Zoals op de foto te zien is was de P. De Nevestraat toen nog een heel klein straatje. Het huis waar de benzinepomp aan staat is gebleven. Al de rest die men ziet is verdwenen. Waar hier nog een muur staat aan de rechtse kant is nu het terrein aan de Herbakker. De huisjes links zijn dan iets later ook afgebroken en maakten plaats voor de appartementsblokken aan het J.F.Willemsplein.

                      

Op de foto van aan de andere kant ziet men links de baan nog wegdraaien naar het plein die daar vroeger was.



Zo ziet het er tegenwoordig uit. Het rode huis is dus blijven staan en daar stond de benzinepomp. Het huis in het midden is dus het nieuwe huis waarvoor de aanvraag werd ingediend. Het rechtse stuk, waar dus nu de krantenwinkel is, kwam er volgens mij iets later bij. Daar was het kantoor van bedrijf De Backer. Men ziet nog een glimp van de appartementen. Daar stonden dus die oude huisjes van op bovenstaande foto's.

Vandaag was het 1 jaar geleden dat Alain Deschamps ons ontviel. De foto is zoals velen hem leerden kennen. Als jonge gast, keeper van de Fc.

                                                   

Ook de Eeklose biljartclub heeft zich door de jaren heen een mooie reputatie opgebouwd en heeft ook heel goede spelers in hun rangen gehad. Nu nog wordt men bij de betere clubs van België onder gebracht. Op 21 maart 1980 vierde de club zijn 25 jarig bestaan en werd op het Eeklose stadhuis ontvangen.

                           

Alle namen weet ik niet maar we herkennen Aimé Immesoete, Robert Verhas, dokter Van Ghysegem, Herman Van Kerkhove, Guido (van De Leeuw), J.Van Kerkhove.
De tweede van links is Reginald De Poorter, nationaal voorzitter KBBB, en derde van links is Marc Verstraete. (bedankt Rony)

Het was mevr. Willems - Wauters die op 10/01/1969 een bouwaanvraag deed. De vraag was een huis te bouwen achter de bestaande benzinepomp. 

    

Dit 'naftestation' was gelegen vooraan in de Peperstraat een beetje voorbij de watertoren. Het station noemde dan ook toepasselijk "station watertoren". Let er op dat op de rechtse foto nog geen huizen te zien zijn. Later zou dat vol gebouwd worden. In de verte ziet men het PTI staan.



Hoelang dit station is blijven bestaan weet ik niet meer. Misschien kan hier iemand helpen. Dit was nochtans een druk bezochte pomp.



Vandaag ziet het er zo uit. Al lang geen benzinepomp niet meer en langs weerszijden allemaal nieuwe huizen. Zoals andere straten in Eeklo is ook de Peperstraat heel veel veranderd.

 
    

Bij chiro Ommekeer in Eeklo werd deze namiddag hun nieuw lokaal in gebruik genomen. Schepen Ann Van den Driessche gaf een beknopte geschiedenis van de chiro en toen de burgemeester de vlag hijste onthulde het naar beneden vallende doek het nieuwe gebouw. Misschien niet zo heel groot maar wel heel nuttig voor de jeugd maar waarbij het dakterras wel het meeste bijval zal hebben.

                            

Er is nog wel een beetje werk aan maar zo ziet het er van binnen uit. De burgemeester samen met de chiro delegatie, de architect Verschoote en schepen Ann zagen dat het goed was.

Gisteren rond 19 uur werd de viering gestart van het 40 jarig bestaan van de Eeklose Sportraad. Voor deze gelegenheid werd het beeldje van Lotjen in een sportieve outfit gestoken. Maar het was vooral voorzitter Jacky De Smet die onverwacht (voor hem dan toch) een speciale attentie kreeg van het Stadbestuur. 

   

De zeefdruk geschonken door het stadbestuur werd overhandigd door schepen Dirk Van De Velde. De sportieve kleding van Lotjen werd mede door de burgemeester Koen Loete onthuld.

   

Ook de Herbakkers lieten zich van hun beste zijde zien en horen. De burgemeester had echter nog iets totaal onverwacht voor Jacky. Hij mocht de eremedaille van de stad Eeklo in ontvangst nemen en hij was duidelijk 'op zijn nest gepakt' zoals we dat hier zeggen.

                          

Jacky en zijn vrouw Magda samen met de kleinkinderen. Of hoe geluk soms in een klein hoekje zit.

29 Jaar lang heeft Leonard aan de Post gestaan. Toen werd er nog heel veel met de fiets naar de Post gereden. Leonarke hing daar een kaartje aan en 'bewaakte' de fietsen. Hij kreeg dan van de mensen een kleinigheid en iedereen was content. Leonarke overleed echter plots op 27 januari 1980, hij zou in november 50 jaar geworden zijn. 

                             

    

Vroeger hadden we in Eeklo meer dan één voetbalclub. Er was de FC en de SK (waarover binnenkort meer) en SV Boelare. Later kwam de Young Stars er nog bij. Deze namiddag vond ik in het archief  echter deze foto van de miniemen ploeg in 1979 van SV Boelare.

We zien staande v.l.n.r. trainer  Dirk Van Hootegem, Mario Van Hulle, Filip Carnewal, Pascal Vermeire, Didier Rotsaert, Gino Pauwels, Jörgen Lammens en Filip De Pauw. De onderste rij v.l.n.r. Kurt Pauwels, Peter Van Deynze, Peter Van Moorhem, Peter Bruneel, David Dumortier, Alain Ferbuyt, Mario Van Kerrebroeck.

 

Erik De Vlaeminck

 

 Erik De Vlaeminck zette als jongeling zijn eerste stappen in de sport bij de Eeklose turnclub Slank en Vrank. Hij ontpopte er zich als een uiterst lenige atleet.

Maar algauw kreeg hij de wielermicrobe te pakken. Ook omdat in die sportdiscipline meer geld te verdienen viel. Zowel bij de onderbeginnelingen als bij de juniores reed hij meestal op de weg. Pas later viel zijn oog op het veldrijden. Mede door toedoen van vader Philibert debuteerde Erik als cyclo-crosser te Laarne, jawel de thuisbasis van zijn latere grote concurrent Albert Van Damme. Hij kon onmiddellijk meer dan zijn mannetje staan. Stelselmatig zocht hij zijn weg naar de top en in 1966 behaalde hij in het Spaanse Béasain zijn eerste wereldtitel. Dat was tevens de eerste maal in de wielergeschiedenis dat een Belg op het hoogste schavotje van een wereldkampioenschap veldrijden mocht plaatsnemen.

Erik De Vlaeminck zou nadien nog zes keer de fel begeerde regenboogtrui mogen omgorden en is daarmee tot op de dag van vandaag absoluut recordhouder. Erik kroonde zich ook viermaal tot Belgisch kampioen veldrijden. Hij wordt algemeen beschouwd als de beste veldrijder uit de rijke wielergeschiedenis.

Naast zijn triomfen in het veld was Erik ook een meer dan degelijk wegrenner. Op zijn erelijst staan onder meer de eindoverwinning in de Ronde van België, Parijs-Luxemburg en een felbevochten ritoverwinning in de Ronde van Frankrijk 1968.

Na zijn actieve loopbaan werd Erik met groot succes nationaal coach van de Belgische veldrijders. Hij mag zich zonder blozen de architect van de ijzersterke lichting Nys-Wellens noemen. Eind 2002 verdween hij plots van het wielertoneel.

Toch volgt hij het reilen en zeilen binnen zijn zo geliefde veldritsport nog steeds met argusogen. Op tijd en stond voelt hij zich niet te beroerd om zijn deskundige, vaak ongezouten mening naar de buitenwereld te ventileren. Een mening waar ook nog altijd meer dan rekening mee gehouden wordt.

                              

Dit is dan het eerste artikel van Mark Van Hamme die hier een maandelijkse bijdrage zal leveren over De Flandriens van het Meetjesland. In een korte samenvatting zal Mark de carrière van wielrenners uit het Meetjesland beschrijven.