Archief

De prairieborder nadert zijn voltooing. De siergrassen, Eupatorium, Crocosmia en daglelies zijn behouden. Er zijn nieuwe vaste planten (Rudbeckia, Echinacea) en ook enkele exoten toegevoegd die in pot staan ingegraven. Normaal zijn deze winterhard genoeg om onze kwakkelwintertjes door te komen. Mocht het toch eens stevig vriezen staan ze op enkele minuten in de serre die in de winter met een elektr. verwarming net vorstvrij gehouden wordt.

En onze jongste Berner zat vol bewondering te kijken en zag dat het goed was ! 

De Nederlandse naam is Akelei, familie van de Ranunculaceae. Deze vaste planten zijn inheems in Europa, Azië en Noord-Amerika. Ze worden al heel lang in de siertuinen aangeplant en toch blijven deze ouderwetse planten met hun fijn varenachtige blad buitengewoon succesvol. Vroeger waren er maar enkele kleuren en enkelvoudige bloemen verkrijgbaar. Tegenwoordig is er een heel uitgebreid assortiment van kleuren en vormen. De klokvormige, geknikte bloemen die dubbel of enkel gevuld zijn, verschijnen vanaf het voorjaar tot aan het begin van de zomer aan de stengels die boven de bladeren uitsteken.

Het zijn vrij gemakkelijke planten die niet veel eisen stellen aan hun standplaats. Ze staan het liefst in de halfschaduw op een goed doorlatende bodem. Zware, kalkrijke gronden kunnen de levensduur van de akelei verkorten alhoewel de meeste planten doorgaans niet ouder dan vier jaar worden. Dit is echter geen enkel probleem als je weet dat ze zich vrij makkelijk rijkelijk kunnen uitzaaien en dat daaruit zelfs leuke nieuwe kleurencombinaties kunnen groeien. Bijzonder goed winterhard, ze verdragen temperaturen tot -30°C.

Een hele mooi cultivar vind ik “Crimson Star”. De bloemkleur is rood met wit en de bloeitijd loopt van mei tot en met juni. De volwassen hoogte van deze vaste plant bedraagt ongeveer 60-70 cm.

Op de foto's achtereenvolgend een enkele, een gevulde vorm en als laatste "Crimson Star".

In mei en juni bloeit de Gouden Regen (Laburnum) rijkelijk met lange goudgele vlinderbloemtrossen. Het is een struik of kleine boom.

In de zuidelijke Alpen en Zuid-Frankrijk is deze struik inheems. Ze groeien daar in zonnige bossen tot 2000 m hoogte op droge, kalk- en voedselrijke bodem. Dat geeft meteen een idee wat de plant nodig heeft om het in de tuin naar zijn zin te hebben. 

Het woord Laburnum is een anagram van het Latijnse woord alburnum dat rotting betekent  en verwijst naar de problemen die kunnen ontstaan bij het snoeien van de boom. Anagyroides is afgeleid van de vlinderbloemige plant Anagyris. 

Gouden Regen wordt vooral aangeplant voor de bloei in mei. Hij bloeit met gele vlinderbloemen in 10-20 cm lange, hangende trossen. De vruchten zijn 4-8 cm lange peulen, in het begin zijdeachtig behaard, later matbruin. De schors is glad en groenachtig bruin.

Gouden regen is bladverliezend en winterhard.

Opgelet : Gouden regen is giftig, let op met de peulen en kleine kinderen die alles in hun mond steken!  

Gouden Regen groeit op alle grondsoorten, behalve op te natte bodem. Voor de lange wortels is het belangrijk dat de bodem goed doorlatend is. Gunstig is een plek met halfschaduw. Het mooist staat hij als solitair, maar u kunt er ook een loofgang of bloeitunnel van maken. Wereldberoemd (bij tuiniers dan toch) is de 55 meter lange Gouden Regen bloemenboog van "Bodnant Garden" in Wales waar jaarlijks meer dan 50.000 mensen naar komen kijken. Je kan online volgen wanneer het juiste moment er is en de boog op zijn mooist staat. Er is dan wel filevorming aan de ingang van de tuin, je zal je zeker niet alleen voelen op die dagen.

Het zijn hoogdagen voor de azuurwaterjuffers, na een lange winter komen ze uit het nimf stadium en worden een echte waterjuffer. Na een uurtje opdrogen leren ze vliegen, komen een maatje tegen en beginnen over kindjes te dromen. Die eerste uurtjes als waterjuffer zijn echter  ook nogal onveilig. De mussen hebben het snel door dat onze jonge generatie nog geen vliegbrevet voor gevorderden heeft en gaan op jacht. Daarbij halen ze halsbrekende toeren uit bij de achtervolging. De rest van het jaar gaan ze terug vrolijk verder met zaadjes en kruimeltjes eten maar rond deze tijd zijn het echte "killers". Ondertussen begint het bruiloftsfeestje van de overgebleven waterjuffers, het gaat snel. Dat feestje ontaardt al snel in een echte orgie waar allerlei standjes worden uitgeprobeerd. Verlegen zijn ze niet en ze storen zich niet aan de buren. Ook dit is niet zonder gevaar want de kikkers liggen altijd op de loer. Dat zijn de risico's als je zomaar ergens in de vrije natuur gaat rollebollen! Ik ben toch blij dat ik geen waterjuffer ben!

Ik vind het kapsel van de zijdehoentjes wel "cool" maar erg praktisch is het volgens mij niet. Vooral de dames hebben zo'n "Afro" kapsel. De gevolgen zijn er ook naar. Vorige week mistrapte Tak (de bruine) zich bij het afdalen van het trapje uit het nachthok en maakte een niet zo elegante entree. Gelukkig niets erg, snel wat pluimpjes terug goed leggen en het voorval was zo vergeten. Gelukkig dat haar beste vriendin, de jongste Berner, niet stond te kijken. De hond zou zich misschien een breuk gelachen hebben. Het zou een kleine afgang geweest zijn. Ook kleine kruimeltjes oppikken lukt niet zo goed als er constant wat dons voor je ogen hangt. Is er iemand die misschien een kapperssalon voor Zijdehoentjes weet zijn (brushen is niet nodig lijkt me !).

Als je kou krijgt kijk dan maar even naar dit fotootje, je warmt er direct van op. Men neme één Agave, wat Gazania's voor de oranje gloed en enkele éénjarigen voor nog wat extra kleurcontrast. Meer heeft een mens niet nodig om zich in Mexico te wanen (zolang het niet te hard regent tenminste).

Neen, geen drone!

Wel een Platbuik, een redelijk veel voorkomende libellensoort deze periode van het jaar. Daarmee zitten we nu met 16 verschillende soorten waargenomen libellen in de tuin. Niet slecht als je weet dat er in de lage landen ongeveer 70 soorten voorkomen.

Gisteren heb ik ze weer betrapt, die twee sloebers die blijkbaar dol op mekaar zijn. Urenlang kunnen ze mekaar in de ogen kijken. Je voelt zo aan dat er iets moois aan het groeien is. Meneer de haan staat meestal een metertje verder te kijken om te kunnen ingrijpen.Tot nu toe is dat nog niet nodig geweest. Tijdens het weekend had mevrouw Woef me gepakt in snelheid en was mee het kippenhok binnengetrokken. Ik dacht dat er een dwaas spelletje zou beginnen maar neen hoor. Woefke ging er heel rustig bij zitten om alles eens van dichtbij te bekijken zonder dat stomme tuingaas er tussen.

Is dit nu een nieuwe hedendaagse dierenversie van Romeo & Julia ? In ieder geval, kleintjes zullen er nooit van komen, al fantaseer ik soms wel eens hoe die er dan zouden kunnen uitzien. 500 jaar geleden werden Zijdehoentjes zelf ook al door gewiekste zakenlui uit Venetië verkocht als een kruising tussen kip en konijn! Gelukkig zijn de meesten van ons tegenwoordig iets minder goed- gelovig!

In ieder geval heb ik het graag zo, liever dan de dreiging voor een nieuw regionaal conflict. Voor dat laatste hebben we Trump al, dat is al meer dan genoeg! Veel meer kan de wereld niet aan.

“Gebroken Hartjes” zijn op zich wel mooi maar ogen meestal nogal saai van kleur. Deze dus niet ! De klassieke roze-witte hartjes zijn bij 'Valentine' bloedrood met wit. Zelfs de uitlopende scheuten zijn iets purper getint. Een echte "2° jeugd" voor deze klassieker.

Planten doe je best in het voor- of najaar. Ze staan liefst op een beschutte schaduwplaats met koele bodem en enkele uurtjes zon.
Dicentra spectabilis moet ook beschut tegen de wind staan, omdat de stengels gemakkelijk afbreken.
Het zijn bosplanten die je ergens in de schaduw van een boom of struik kan zetten. De grond moet goed waterdoorlatend zijn. Ze bloeien slechts kort in het voorjaar in april-mei. Tegen de zomer sterft ook het blad af en verdwijnt de plant helemaal. Volgend voorjaar staan ze er echter gegarandeerd terug. Ze zijn perfect winterhard.

Al met al een mooie plant uit de tuin van "de bomma" maar dan met een modern tintje. 

Gelukkig is dit krabspinnetje in het echt maar enkele mm groot !!!