De Bengaalse tijger is een ondersoort van de tijger die nu nog in de grootste aantallen en verspreiding voorkomt in het wild. Rond 1900 waren er alleen in india al tegen de 40.000. In 1972 was dit aantal dramatisch gedaald tot 2000.

Door een goed beschermingsprogramma heeft de Bengaalse tijger zich weer enigszins kunnen herstellen: naar schatting zijn er nu tussen de 3200 en 4500.

De tijger is de grootste katachtige en onmiskenbaar met zijn zwart gestreepte oranje-gele vacht. Een eeuw leefden er naar schatting nog zo\'n 100.000 tijgers in een groot deel van Azië. Door het verdwijnen van zijn leefgebied en vooral door de meedogenloze jacht zijn er nu nog hooguit 7000 tijgers over.

Van de acht ondersoorten zijn er de afgelopen zestig jaar drie uitgestorven: de Javaanse, de Kaspische en de Balinese tijger. Sommige van de vijf overgebleven ondersoorten dreigen ook te verdwijnen, zoals de Zuid-Chinese tijger waarvan er naar schatting nog tussen de 20 en 30 exemplaren in het wild zijn.

Tegenwoordig is de vraag naar tijgerproducten voor traditionele oosterse medicijnen de belangrijkste oorzaak van de aanhoudende stroperij. Het Wereld Natuur Fonds heeft zet zich in voor tijgerreservaten en tegen de handel in tijgerproducten.

Het meest opvallende aan de vliegende katten of vliegende maki's - die overigens niet verwant zijn aan katten en ook niet aan maki's (halfapen) - is de vlieghuid tussen hun staart, poten en nek. Tijdens een sprong strekken ze hun poten en lijken dan op een vlieger. Op deze manier kunnen ze soms wel 100 meter tussen bomen overbruggen zonder veel hoogte te verliezen.

Van de 10 ondersoorten van de panter is de amoerpanter de zeldzaamste. Er leven hoogstens 40 exemplaren in Khasan: een relatief klein gebied tussen Vladivostok en de grens met China. Misschien leven er in China ook nog een handvol. In dierentuinen wereldwijd zijn er ongeveer 200.

 

De basiskleur van de amoerpanter is vrij bleek, de donkere, ononderbroken kringen zijn relatief groot en staan ver uit elkaar. In de winter krijgt hij een erg dikke vacht, met haren van soms 7 centimeter lang.

 

Oorspronkelijk leefde de amoerpanter in een groot deel van het Amoer-gebied tot en met de bergen in Noordoost-China en Korea. Door de jarenlange jacht en stroperij om zijn vacht en botten (traditionele medicijnen) is de amoerpanter uit het grootste deel van zijn verspreidingsgebied verdwenen. Ook zijn leefgebied wordt door ontginning, bosbranden en aanleg van oliepijpleidingen steeds verder aangetast. Het Wereld Natuur Fonds is actief met de bescherming van het Amoer-gebied en terugdringen van stroperij van de amoerpanter en van de Siberische tijger, die ook in dit gebied leeft.

De wilde kat lijkt veel op een groot uitgevallen (cyperse) huiskat. Een van de ondersoorten van de wilde kat - de Afrikaanse - is de stamvader van de huiskat.

Wilde katten zijn solitaire dieren die op kleine dieren jagen zoals muizen, ratten, lemmingen en konijnen. Vroeger kwamen ze wijdverspreid voor in Eurazië en Afrika, maar tegenwoordig is met name hun leefgebied in Europa sterk beperkt.

De nevelpanter dankt zijn naam aan zijn prachtige, op wolken lijkende vlekken op de vacht. Deze soort is de 'kleinste van de grote katten'. Hij heeft in verhouding erg lange hoektanden. De nevelpanter klimt erg goed en gaat veel in bomen op jacht. Hij vangt echter ook bodembewonende dieren.

De luipaard wordt ook wel panter genoemd. Deze forse kat komt voor in bosrijke gebieden in vrijwel geheel Afrika en zuidelijk Azië.

Luipaarden jagen voornamelijk \'s nachts en sluipen daarbij geruisloos naar hun prooi waarna ze die bespringen. Ze vangen prooien van het formaat mestkever tot grote antilopen die veel zwaarder zijn dan zijzelf. Zulke grote vangsten slepen ze vaak in een boom, zodat ze niet worden ingepikt door hyena\'s of jakhalzen.

Bij de luipaard komt regelmatig een zwarte vorm voor: een soort albino, maar dan precies omgekeerd. Deze zwarte panters zijn dus geen aparte soort, maar een variatie van de luipaard.

De leeuw is de enige katachtige die in hechte en duurzame familiegroepen leeft. Meestal bestaat een leeuwengroep uit een stuk of vijf verwante vrouwtjes, hun jongen en een volwassen man.

De leeuwinnen jagen vaak gezamenlijk op een prooi, de man eist bij het verdelen van de gevangen buit het leeuwendeel voor zich op.

Een mannetjesleeuw heeft per dag ongeveer 7 kilo vlees nodig, een vrouwtje ongeveer 5 kilo. De man is ook een stuk groter en heeft imposante manen. Leeuwen jagen soms ook in hun eentje op kleinere prooidieren.

Het jachtluipaard wordt ook vaak cheeta genoemd. Deze katachtige staat bekend als het snelste dier op het land. In een korte sprint kunnen ze snelheden van meer dan 100 km per uur halen en ze trekken net zo snel op als een Ferrari.

Jachtluipaarden jagen vaak midden op de dag. Dat maakt ze extra geliefd bij toeristen en filmmakers. Soms ondervinden de cheeta\'s last bij het jagen van al die toeschouwers. Een andere lastpak is de leeuw of een hyena die regelmatig buit van cheeta\'s afpakken of hun jongen doden.

Vroeger werd het jachtluipaard door de Egyptenaren en de Assyriers gebruikt als jachtdier. Hij moest op bevel achter een prooidier aangaan en deze na de vangst naar zijn begeleider brengen.

De zwartvoetkat is het kleinste lid van de familie der katachtigen. Hij dankt zijn naam aan zijn zwarte voetzolen. Het is een uitstekende graver, die zijn prooien vaak te pakken krijgt door ze uit te graven. De zwartvoetkat leeft in droge, woestijnachtige gebieden in zuidelijk Afrika zoals de Karoo en de Kalahari en kan met weinig water toe.