Verloren vlinder
Verloren vlinder
Op mijn levenspad kwam ik je ineens tegen
Je vleugels zag ik nog een beetje door de wind bewegen
Je lichaam zonder levenslust, je gevoelsprieten zo slap, zo broos
Zo koud lag je daar, zo zielsverlaten en levenloos
Nooit meer kunnen je vleugels speels wapperen in de wind
Nooit meer blij dartelen en huppelen over velden als een kind
Ik weet, je hebt nu eenmaal een kortstondig bestaan
Zonde dat er een wonderbaarlijk stuk natuur verloren is gegaan

