Rhododendron

De waddenzee


Als de omgeving langzaam ontwaakt, een nieuwe dag is geboren
Laten de eerste vogels zich luidkeels horen
Trekvogels komen aangevlogen in duizendtallen
Hun oorverdovend gekrijs doet de lome rust vergallen
Vogels die met elkaar de hevige strijd aanbinden
Op zoek naar hun voedsel en rust dat ze daar vinden
Het wad, waar meeuwen op zilte zeewind zweven
Een uniek landschap, rijk aan planten en dierenleven
Zeehonden die zich in de zon op de platen laten drogen
Waar hun jongen worden geworpen en gezogen
Waar zilveren watergeulen tussen grauwe platen stromen
Waar imposante strandvlaktes tot stand komen
Het wad, altijd in beweging, waar het wriemelt en krioelt
Waar de wind boetseert aan wat de zee heeft samen gespoeld

Het blad


Als de eerste zonnestralen mij hebben geraakt
Heb ik voor het eerst met het leven kennisgemaakt
Vastgehecht aan mijn steel, prachtige nerven en groene tint
Word ik krachtig heen en weer bewogen, moe gedreven door de wind
De zon die ik koester om haar warmte en die mij het nodige licht geeft
De regen die altijd met zijn parels zorgt dat mijn lichaam voortleeft 
Langzaam van geel naar bruin gekleurd, zo licht als een veer
Dwarrel ik mettertijd geruisloos en gedwongen neer
Nestel ik mij op de grond, mijn lichaam verdort en verstard
Met onder mijn huid een rottend hart

Het waterrad


Ik weet nog best hoe jij al draaiende je werk deed
Met je krakend houten rad door het water gleed
Het beekwater omlaag liet vallen met gelijke tred
Een hoe een schoepenrad in beweging werd gezet
Een horizontale as werd gewekt tot leven
Een werktuig geleidelijk werd aangedreven 
Maar nu sta je al lange tijd met je neus in de hoogte gericht
Met je stilstaand hart en groene wier op je aangezicht
Jammer dat je als trouwe vriend van ons bent heengegaan
En je ziel en zaligheid aan de moderne tijd hebt afgestaan

Het droeve lied van het riet


Als de wind zo uw grote halmen trotseert
Wat is dan het droeve lied dat er wordt gecomponeerd
Als je toch eens wist hoe je door mij wordt bemind
Wanneer het riet zo heerlijk ruist in de wind
Zo mooi en goedhartig ritsel je zachtjes heen en weer
Brengt zo een vredelievende en ontspannen sfeer
Wat is sfeervoller dan een zwoele nachtwind die pas begint
Halmen die fluisterend hun verhaal vertellen tegen de wind
Die mij begroeten door spontaan tegen mij te wuiven
Mij verachten door hun krachtige pluimen die nijgend verschuiven

Zeeschuim


Wanneer de wind hard door onze haren woelt
Wordt veel schuim uit zee op zand aangespoeld
Als de zon het dan omtovert tot een onweerstaanbare gloed
Is het een fenomenaal natuurverschijnsel, zo uit de hoge hoed
Verbazingwekkende kleuren die zich fraai tentoonstellen
Met verrassingsvolle weerspiegeling in bonte luchtbellen
Wat ongelooflijk dat zoiets moois kan verschijnen
En onvoorstelbaar dat zoiets abrupt weer kan verdwijnen

Verdwaalde zielen


In het oneindige heelal door een wonderbare kracht geleid
Staren ogen mij aan met hun ongekende schoonheid
Laserogen die eindeloos ver weg stralen in het donker
Maken alles weer levendig met hun warm geflonker
Verdwaalde zielen die gewichtsloos door de ruimte zweven
Net onbereikbare diamanten met zacht zilverachtig licht omgeven
Zo hoog aan het firmament, de bakens in de duistere nacht
Een fascinerende sterrenhemel, los van magische zwaartekracht 

Visarend


Met zijn enorme vleugels wijd uitgeslagen
Durft die zich al zwevende door het luchtruim te wagen
Balancerend met zijn vleugels op de wind
Kijkt die met spiedende ogen tot die wat vindt
Klapwiekend en met grote snelheid schiet die uit de lucht
Om een buit uit het water te halen in spectaculaire duikvlucht
Meedogenloos hoe die met zijn klauwen in het water grijpt
En al het leven uit zijn slachtoffer knijpt

Echinacea


Verbijsterend hoe ver je dunne stengels de lucht in gaan 
Elegant zoals je fleurige zonnehoeden bovenop hoge stengels staan
Klapwiekende vlinders kunnen niet anders dan op je neerstrijken
Behalve adembenemend ben je ook hemelsmooi om naar te kijken
Je grote zonnehoeden en opvallende grote harten zijn spectaculair te noemen
Net als die statige, stevige en grote gevormde margrietbloemen
Je bijzondere kleuren hebben een krachtige uitstraling in de zonneglans
Net als je bloemen die rond roestbruine bloemhoofden staan in een krans

Verloren vlinder


Op mijn levenspad kwam ik je ineens tegen
Je vleugels zag ik nog een beetje door de wind bewegen
Je lichaam zonder levenslust, je gevoelsprieten zo slap, zo broos
Zo koud lag je daar, zo zielsverlaten en levenloos
Nooit meer kunnen je vleugels speels wapperen in de wind
Nooit meer blij dartelen en huppelen over velden als een kind
Ik weet, je hebt nu eenmaal een kortstondig bestaan
Zonde dat er een wonderbaarlijk stuk natuur verloren is gegaan

Donkere wolken


Als ik zo eens kijk naar alles om mij heen
Dan zie ik een verbitterde mensheid, zo koud als een steen
Met veel haat en moord, agressie en veel ellende
Verslaving én angst voor het dreigende onbekende
Waar respect voor een mensenleven niet meer telt
Waar vrede ketst op gloeiende keien van zinloos geweld
Waar weer een dier op brute wijze wordt verminkt
Of een mens in zijn eigen bloed verdrinkt
Ik wens dat er eens weer vrede op onze aarde zal zijn
Zonder haat, geweld, verdriet en pijn

Wolken


Voort geblazen door de wind, veel witte deze keer 
Geven tegen een blauwe lucht zo'n rustgevende sfeer
Zoetjes zweven door de atmosfeer net engelenhaar
Zo gecontroleerd en zo onbeheersbaar
Wolken, die sfeervol en vredig aan je voorbij drijven
Die voor mij volledig onbereikbaar blijven
Ze blijven even op mijn netvlies gebrand
Als ze gezichten of bergen vormen van een land
Met steeds wisselende gedaanten en kleuren die oplichten
Tonen in rimpelloos water hun weerspiegelde gezichten

Een Vlam


Een eeuwenoude lichtbron in de moderne tijd
Die uitblinkt in broze simpelheid
Die door vuur wordt gevoed en gedreven
Ons hart verwarmt en ons leven
De ene na de andere schaduw als gedaante uitspreidt
En een vlam laat flikkeren of dansen uit speelsheid
Die sfeervolle trekken tovert op het gezicht
En de fakkel in de duisternis oplicht
Een vlam van vrede, in ons vaak duister bestaan
Dat al brandende en in harmonie over de aarde moet gaan

Fuchsia


Door je vrolijke kleuren zul je niet snel in de vergetelheid raken
Je weet van een sombere dag weer een opgewekte dag te maken
Mijn aandacht weet je op een sublieme manier te vangen
Met je hoepelrok en hangende klokjes die schattig aan je hangen
Het zijn stuk voor stuk elegante en prachtige pronkjuweeltjes
Kleurrijke belletjes die zachtjes schommelen aan dunne steeltjes
Die zich op de vleugels van de wind laten beroeren
Net ballerina's die hun sierlijke pirouettes uitvoeren

Paardebloemen


Aandachtig luister ik naar een concert dat aanzwellend begint
Klanken van felgele bloemhoofden die zachtjes deinen op de wind
Duizenden kleine zonnen op holle stelen die van blijdschap schijnen
Die het eentonige landschap met pure fris- en schoonheid omlijnen
En als de hoofdbloei het dan uiteindelijk heeft opgegeven
Komen er kogelronde pluizenbollen weer tot leven
Die later door de wind als kleine parachutes door de lucht zweven
Om zich naar andere onbekende oorden te begeven

De vlinder


Met haar vleugels zo licht, zacht en teer
Strijkt zij poeslief bij me neer
Ze toont aan mij haar opwindende schoonheid
Als zij haar vleugels van papier spreidt
Hunkerend naar de warmte en het zonlicht
Vouwt ze haar vleugels nu en dan weer dicht
Stijgt plots op en wil van mij weg zweven
Op zoek naar de geuren en kleuren van het leven
Steeds hoger, steeds verder van mij vandaan
Tot ik haar dansend niet meer kan gadeslaan

De aalscholver


Een grote zwarte vogel komt aangevlogen boven rijk visgrond
Ploft zo in het water en zwemt even in het rond
Met z'n kop schuin omhoog gericht
Kijkt die alle kanten uit en verliest niets uit het zicht
Met zijn diepduiken is die vis aan het inlijven
Kan behoorlijk lang onder water blijven
Zo nu en dan onderbreekt die z'n roof- en vraatzucht
Om naar boven te komen voor het happen van wat lucht
Een zeldzame gast die later de strijd met zichzelf aanbindt
Z'n wijd uitgeslagen vleugels drogen laat in de wind

Ballonklokje


Eenmaal op dreef, dan ben je niet meer te stoppen
Een mysterie vol opgeblazen bloemknoppen
Talrijke ballonknoppen zo luchtdicht
Schieten plots open als een bliksemschicht
Stervormige klokjes komen ineens te voorschijn
Zo schattig, wondermooi en van nuances zo haarfijn
Wat ben je toch sierlijk en nogal elegant
Zo florissant en bijzonder charmant
Als je eens wist wat je bij menig hart weet los te maken
Zo adembenemend dat ik je bijna niet durf aan te raken

Vertrouwen


Ik heb mijn vleugels voor je uitgeslagen
Hierop zul je door het luchtruim worden gedragen
Vertrouw op mij, ik laat je nimmer alleen
We voeren samen door de luchtige wolken heen
Als we snellen met wiekslagen langs de blauwe lucht
Bereiken we vast ons doel op onze eindeloze vlucht
We vliegen met sterkere en vastere slagen steeds verder omhoog
Op weg naar het stralende licht van de hemelboog

Hagel


Buiten heerst een grimmige kou
De lucht is dicht en de wolkenvelden grauw
Uit de wolken vallen in een wilde vlaag
Harde witte glanzende korrels omlaag
Met grote snelheid vallen ze met duizenden tegelijk op de grond
En springen van vrolijkheid dansend in het rond
Net een winterdag, een wit laagje sneeuwachtig ijs ontstaat
Wonderbaarlijk, totdat alles weer in water over gaat