Nachtegaal

Theeroos


Wat sta je daar te schitteren als het gezicht van een engel
Je donkere en frisgele gezicht balancerend op een magische stengel
Een fragiele roos met een sierlijke en perfecte schoonheid, alles ineen
Je wordt nog vrouwelijker met dat prachtige kader om je heen
Wat ben je toch een lust voor het oog als je mij met je liefde toelacht
Zo grootbloemig, zo indrukwekkend toon je mij jouw uitzonderlijke kracht
Met een welriekende geur van thee die je rondom laat verspreiden
Laat je lege en droeve harten weer door je warme aanwezigheid verblijden

De regenboog


Als een fontein sproei jij je intensief licht in het rond
In een cirkelboog boven de horizon, mooi breed en bont
Door breking van het licht door jou in kleuren omgezet
Rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet
Elke keer weer kijk ik naar dit fenomenaal gezicht
Net vreugde en liefde, bestraald door terugkaatsend licht
Wonderbaarlijk hoe jij op regendruppels kunt schijnen
En het spectrum beetje bij beetje weer laat verdwijnen
Jammer dat je niet eeuwig kunt stralen daar zo hemelhoog
Volmaakte schoonheid, bruisend licht van de hemelboog

Lotusbloem


Het pareltje van moeder natuur
Vol kracht, zo rein en zo puur
Opstijgend uit de diepte, waar het donker is en koud
Ontkiem je, op zoek naar het licht waar je zo van houdt
Koesterend in de warme stralen van het zonlicht
Ontsluier jij je prachtig bloemengezicht
Jouw bloem, die zo wonderschoon en aantrekkelijk blijft
Als je in volle glorie vredig op het water drijft
In het schijnsel van het zilveren maanlicht
Verwelkom je de nacht, sluit je je hart en je zuiver gezicht

Zonsondergang


Wolken leggen rondom haar een kleurige pracht
De hemel wordt gekleurd door haar wonderbare kracht
Een hemelse glans, zo warm en zo tintelend zacht
Het lijkt net of ze van blijdschap naar mij lacht
Haar oranjerode gloed doet mijn adem stokken
Haar ongekende schoonheid blijft mij lokken
Ze zakt steeds verder in de horizon en brengt haar laatste groet
Nog even geniet ik van een hemel in een fel oranjerode gloed
Ik zie dat ze steeds verder daalt en aan de horizon verkleind
Totdat ze tenslotte in de zee verdwijnt

Rode roos


Wat sta je daar statig met je gezicht verheven
Zo standvastig en waardig, dé koningin van het floraleven
Je bent zo wonderbaarlijk, zo'n begerenswaardig exemplaar
Je hebt zo'n warme gloed, je bent echt onweerstaanbaar
Net een ballerina die sierlijk op haar tenen balanceert
Afgeblust door een frisse en pure schoonheid, die mij intrigeert
De volle zuiverheid die moeder natuur je heeft meegegeven
Symboliseert de liefde en vergankelijkheid van het leven
Maar ook bij bloed dat uit het aardse leven is weggevloeid
Is er werkelijk geen enkele roos die roder bloeit

Inspiratie


Het voelt aan als een frisse wind
Een inblazing waarbij de geest verheldering ondervindt
Moeilijk te sturen en soms niet te stoppen
Doet onze harten sneller kloppen
Een vluchtige manier die zich niet laat leiden
Net als zand dat je tussen je vingers ziet wegglijden
Komt op momenten dat je er niet op zit te wachten
Opent je geest en woelt door je gedachten

Jouw vriendschap


Jouw vriendschap is net een bloem die rijkelijk bloeit
Een rups die tot wondermooie vlinder is uitgegroeid
Je doet mij heel vaak aan deze dartelende schoonheid denken
Die geluk en vrijheid met mij wil delen en z'n liefde wil schenken
Jij die zo geliefd bent, vol licht en kleurrijk in mijn hart leeft
En mij altijd weer die bijzonder aangename rilling geeft
Voor jou alleen wil ik elke kleur van de regenboog stelen
Alle zonnestralen en regendruppels met je delen
Jouw vriendschap zo ongebonden als een vlinder op haar zwerfvlucht
Zo hecht en vertrouwd als de ritme van vlindervleugels in de blauw lucht

De kolibrie


Als de zon hoog aan de hemel staat te gloren
Laat een kleine vogel zijn snorrend geluid horen
Met zijn dunne vleugeltjes vliegt die snel uit
En met zijn lange priemvormige snuit
Zuigt die al het kostelijke nectar naar binnen
Van elk bloemenhart dat hij voor zich weet te winnen
Door met zijn vleugels snel heen en weer te gaan
Kan die roerloos in de lucht blijven staan

Een gemis


Verlies is een raar gevoel
In je hart en hoofd een vreemde warboel
Een leegte die niet valt te omschrijven
Een gevoel die je hele leven bij zal blijven
Dat met de tijd steeds minder op je netvlies zal verschijnen
Maar nooit helemaal uit je leven zal verdwijnen
Zoeken naar iets dat er gewoonweg niet meer is
Wachten op dat lieve, de warmte wat ik zo mis
Weggerukt uit ons aardse leven
Een gemis dat geen één je terug kan geven

Draaiorgel


Het speelt en spreidt zijn vrolijke klanken in het rond
Een rijdend orkest op wielen met een beschilderd voorfront
Waar mooie houten figuren aan de voorzijde geëtaleerd staan
Die op de muziek iets bewegen en op koperen bellen slaan
Een klein orkest met een kartonnen orgelboek en orgelpijpen
Waar orgel, bekken, grote en kleine trom elkaar begrijpen
Vroeger door het draaien aan een wiel tot spelen werd gebracht
Nu voortbewogen wordt door mechanische kracht
Waar de orgelman rammelend z'n bakje schudt voor een lieve duit
Voor het behoud van dit nostalgisch geluid

Boven de wolken


Onder het hoogpiepend geluid van motoren
Rolt ze langzaam over de baan naar voren
Steeds sneller en sneller gaat ze, haar lichaam trilt
Totdat ze plots haar twee voeten van de grond tilt
Meer en meer stijgt ze op, een intensieve vogel die trots uitstraalt
Haar vleugels wijd en voeten die ze pas naar binnen heeft gehaald
Schuin omhoog met een glimlach om de brede snoet
Klimt ze hoger en hoger naar de wolken, de zon tegemoet
En als ze boven de wolken voert, zoet zwevend, zo grandioos
Gaat er een vrijheid voor je open zo groots, vrij en grenzeloos
Dan vergeet je echt even alle angsten en alle zorgen
Die veilig onder het wolkendek blijven verborgen

Jong dons

Luchtig gekleed in smetteloos witte zomerkleertjes
Schattige koppies steken uit boven donzige veertjes
Snelle pootjes die lichtvoetend en trappelend het water raken
Die al net zulke sierlijke bewegingen als hun trotse moeder maken
Zo schattig, zo lief hoe die broze kindertjes op mama's rug meevaren
Zo'n vertederend beeld, dat nergens mee valt te evenaren
Ze stelen en ontroeren mijn hart met hun opgevoerd theatershowtje
Als ze dobberend over het water glijden als een vlietend bootje

De tijd 


Seconden tikken meedogenloos op de achtergrond
Oneindig stil draaien de wijzers de uren rond
Met tijd die door onze vingers naar de eeuwigheid is gegleden
Tasten we bewogen in het heden, de toekomst en het verleden
Gaan we met hem als een beste vriend hand in hand
Of schuiven we hem als de ergste vijand aan de kant
Vluchtig als een wolk, beangstigend hoe die met ons leven meedrijft
Glijdt steeds verder weg, net zo lang tot er niets meer overblijft

Leef vandaag


Leef vandaag, denk daarbij niet aan morgen
Leef vrij en vergeet voor een tijd even je zorgen
Laat alle kou en leegte uit je hart stromen
Laat de zon en warmte weer volop in je hart komen
Vergeet even een moment je verdriet en pijn
Leer met elke nieuwe dag gelukkig te zijn
Soms moet je omhoog klimmen langs een zijden draad
Vluchtend uit een dal, zoekend naar de zon die aan de hemel staat
Alleen moet je je door de duisternis een weg zien te banen 
Zodat elke dag lichter wordt en je hart vrijwaart van sombere tranen 
Éénmaal sta je bovenop de berg met je ogen op het dal gericht
Voel je je sterk en gelukkig met de zonnestralen op je gezicht

Venetië


Een fascinerende stad die stil is blijven staan in de tijd
Die doordrenkt is van harmonie en betoverende schoonheid
Die zijn bezoekers met buitengewone mysterie verleidt
Waar alles lijkt te zinken in een wereld van onwerkelijkheid
Een kostbaar juweel met een historisch verleden
Door brede en smalle kanalen in stukken gesneden
Door monumentale bruggen weer bijéén gebracht
Afgeblust door een betoverende aantrekkingskracht
Waar kronkelende waterwegen door hoge huizen snijden
Zwarte meesterwerken geruisloos door het water glijden
Venetië die tussen droombeeld en werkelijkheid is gaan zwerven
Die steeds verder afzakt en mettertijd zal zinken en sterven

Meeuwenleed


Verbijsterend zie ik hoe twee meeuwen uit de lucht komen vallen 
Hun longen uit hun lijf krijsen en mijn lome rust vergallen
Ze hebben beiden hun vleugels en snavels wijd gespreid
Om zich voor te bereiden op een hevige strijd
De ene meeuw heeft de ander stevig bij zijn kop vast
Terwijl de ander zich probeert te ontdoen van de ballast
Het slachtoffer probeert een ontsnappingsvlucht te wagen
Maar de ander heeft hem alweer naar de grond geslagen
De heftige strijd houdt nog een lange tijd zo aan
Maar de belager wil hem maar niet laten gaan
De verliezer krijgt nu een beetje rust om af te druipen
Zijn kracht bij elkaar te rapen en wankelend weg te kruipen

Vogelverschrikker


Een vale zwarte hoed met lappen erop
Verbleekte haren die in het wilde weg staan op z'n kop
Een rode doek die strak gebonden zit om zijn nek
Schriele armen die hij wijd draagt door een lichaamsgebrek
Strootjes die steken uit zijn broekspijpen en elke mouw
Staat die als haveloos figuur in de warmte en de kou
Met wapperende lappen die versleten zijn tot op de draad
Bindt die de strijd aan met het gevleugelde kwaad

Regendruppels


Op mijn venster zie ik een spat
Het is doorzichtig en glinstert wat
Meer regendruppels zie ik op mijn venster komen
Net opgekropte tranen die op een wang naar beneden stromen
Duizenden regendruppels die zich nu uit de wolken wringen
Brengen water tot leven met hun ontelbare kringen
Ik zie regendruppels ritmisch op straat dansen
Die elke steen donker kleuren en laat glanzen
Regendruppels met hun eigen compositie lied
Die aan bladeren hangen als geleden verdriet