Archief

Het blad


Als de eerste zonnestralen mij hebben geraakt
Heb ik voor het eerst met het leven kennisgemaakt
Vastgehecht aan mijn steel, prachtige nerven en groene tint
Word ik krachtig heen en weer bewogen, moe gedreven door de wind
De zon die ik koester om haar warmte en die mij het nodige licht geeft
De regen die altijd met zijn parels zorgt dat mijn lichaam voortleeft 
Langzaam van geel naar bruin gekleurd, zo licht als een veer
Dwarrel ik mettertijd geruisloos en gedwongen neer
Nestel ik mij op de grond, mijn lichaam verdort en verstard
Met onder mijn huid een rottend hart

Het waterrad


Ik weet nog best hoe jij al draaiende je werk deed
Met je krakend houten rad door het water gleed
Het beekwater omlaag liet vallen met gelijke tred
Een hoe een schoepenrad in beweging werd gezet
Een horizontale as werd gewekt tot leven
Een werktuig geleidelijk werd aangedreven 
Maar nu sta je al lange tijd met je neus in de hoogte gericht
Met je stilstaand hart en groene wier op je aangezicht
Jammer dat je als trouwe vriend van ons bent heengegaan
En je ziel en zaligheid aan de moderne tijd hebt afgestaan

Het droeve lied van het riet


Als de wind zo uw grote halmen trotseert
Wat is dan het droeve lied dat er wordt gecomponeerd
Als je toch eens wist hoe je door mij wordt bemind
Wanneer het riet zo heerlijk ruist in de wind
Zo mooi en goedhartig ritsel je zachtjes heen en weer
Brengt zo een vredelievende en ontspannen sfeer
Wat is sfeervoller dan een zwoele nachtwind die pas begint
Halmen die fluisterend hun verhaal vertellen tegen de wind
Die mij begroeten door spontaan tegen mij te wuiven
Mij verachten door hun krachtige pluimen die nijgend verschuiven

Zeeschuim


Wanneer de wind hard door onze haren woelt
Wordt veel schuim uit zee op zand aangespoeld
Als de zon het dan omtovert tot een onweerstaanbare gloed
Is het een fenomenaal natuurverschijnsel, zo uit de hoge hoed
Verbazingwekkende kleuren die zich fraai tentoonstellen
Met verrassingsvolle weerspiegeling in bonte luchtbellen
Wat ongelooflijk dat zoiets moois kan verschijnen
En onvoorstelbaar dat zoiets abrupt weer kan verdwijnen

Verdwaalde zielen


In het oneindige heelal door een wonderbare kracht geleid
Staren ogen mij aan met hun ongekende schoonheid
Laserogen die eindeloos ver weg stralen in het donker
Maken alles weer levendig met hun warm geflonker
Verdwaalde zielen die gewichtsloos door de ruimte zweven
Net onbereikbare diamanten met zacht zilverachtig licht omgeven
Zo hoog aan het firmament, de bakens in de duistere nacht
Een fascinerende sterrenhemel, los van magische zwaartekracht 

Visarend


Met zijn enorme vleugels wijd uitgeslagen
Durft die zich al zwevende door het luchtruim te wagen
Balancerend met zijn vleugels op de wind
Kijkt die met spiedende ogen tot die wat vindt
Klapwiekend en met grote snelheid schiet die uit de lucht
Om een buit uit het water te halen in spectaculaire duikvlucht
Meedogenloos hoe die met zijn klauwen in het water grijpt
En al het leven uit zijn slachtoffer knijpt

Echinacea


Verbijsterend hoe ver je dunne stengels de lucht in gaan 
Elegant zoals je fleurige zonnehoeden bovenop hoge stengels staan
Klapwiekende vlinders kunnen niet anders dan op je neerstrijken
Behalve adembenemend ben je ook hemelsmooi om naar te kijken
Je grote zonnehoeden en opvallende grote harten zijn spectaculair te noemen
Net als die statige, stevige en grote gevormde margrietbloemen
Je bijzondere kleuren hebben een krachtige uitstraling in de zonneglans
Net als je bloemen die rond roestbruine bloemhoofden staan in een krans

Verloren vlinder


Op mijn levenspad kwam ik je ineens tegen
Je vleugels zag ik nog een beetje door de wind bewegen
Je lichaam zonder levenslust, je gevoelsprieten zo slap, zo broos
Zo koud lag je daar, zo zielsverlaten en levenloos
Nooit meer kunnen je vleugels speels wapperen in de wind
Nooit meer blij dartelen en huppelen over velden als een kind
Ik weet, je hebt nu eenmaal een kortstondig bestaan
Zonde dat er een wonderbaarlijk stuk natuur verloren is gegaan

Donkere wolken


Als ik zo eens kijk naar alles om mij heen
Dan zie ik een verbitterde mensheid, zo koud als een steen
Met veel haat en moord, agressie en veel ellende
Verslaving én angst voor het dreigende onbekende
Waar respect voor een mensenleven niet meer telt
Waar vrede ketst op gloeiende keien van zinloos geweld
Waar weer een dier op brute wijze wordt verminkt
Of een mens in zijn eigen bloed verdrinkt
Ik wens dat er eens weer vrede op onze aarde zal zijn
Zonder haat, geweld, verdriet en pijn

Wolken


Voort geblazen door de wind, veel witte deze keer 
Geven tegen een blauwe lucht zo'n rustgevende sfeer
Zoetjes zweven door de atmosfeer net engelenhaar
Zo gecontroleerd en zo onbeheersbaar
Wolken, die sfeervol en vredig aan je voorbij drijven
Die voor mij volledig onbereikbaar blijven
Ze blijven even op mijn netvlies gebrand
Als ze gezichten of bergen vormen van een land
Met steeds wisselende gedaanten en kleuren die oplichten
Tonen in rimpelloos water hun weerspiegelde gezichten