OKIDO
de eerste week van het nieuwe jaar zit er bijna op. het was voor mij een week om eens ons appartementje grondig te kuisen, nog wat kaartjes te versturen... kortom een nuttige week.
één dag was voor mij bijzonder : donderdag.
eerst en vooral wil ik vertellen dat ik sinds jaren... steeds naar dezelfde krantenwinkel ga en daar ook trouw met een groep op de lotto speel. françois en rita zijn heel toffe mensen, en zo heb ik gedurende de vele jaren een goede band met hen gekregen. veel geluk hebben ze met hun winkel nog niet gehad, want thans zijn ze voor de derde keer van locatie moeten veranderen. telkens kwamen wegenwerken voor hun deur, of werden ze uit hun winkel gezet omdat de dochter van de eigenaar erin kwam.... je zou er alle moed bij verliezen.
nu hebben ze eindelijk een onderkomen gevonden in een voormalig restaurantje. omdat ze daar nogal wat ruimte hebben, kan je er ook terecht voor een morgen ontbijt en voor belegde broodjes, vanaf 's morgens 5.30u en dit alles in een rustiek kader. echt gezellig! het is nog langs de grote baan eeklo - gent gelegen, naast de welgekende eeklose fabriek Buyck. ik heb het over OKIDO.
dat is zowat de voorhistorie om beter te begrijpen hoe ik daar donderdag terechtkwam.
door de hevige regen voerde ik patriek naar zijn vrachtwagen die geparkeerd staat aan het station. het was zeven uur, en normaal gezien ga ik de donderdag om een lekkere wafel naar de markt in eeklo. nu bedacht ik van eens te gaan ontbijten bij rita en françois in okido.
de lekker verse ontbijtkoeken en de warme thee smaakten enorm. rita en ik raakten aan de praat en tussendoor kwam françois ook een kijkje nemen. we begonnen te praten over de dekens en de truitjes die we maken voor pakistan. ik heb er altijd bij me in de wagen, dus ging ik ze halen en toonde ze met trots. beiden waren aangenaam verrast van het resultaat van de lapjes.
françois had in het begin van de actie reeds in zijn programma op donderdag heel vroeg, op de radio melding gemaakt van wat ik hier in eeklo opstartte. hij wist echter niet dat ik daar nog volop mee bezig was, en nu zelfs truitjes maakte voor groot en klein.
op de grote trui wil ik nog "I love Pakistan" borduren. françois zegt je zou er beter "dino" opzetten. dit is veel korter en verwijst toch ook naar de actie.
hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat het inderdaad korter en makkelijker is dan een zin.
daarom ook noem ik vanaf vandaag mijn truitjes : dino's. klinkt toch leuk hé : ik heb een dino.
gisteravond was ik de dino eens aan het omschrijven :
hij is lekker warm, hij is gelijk van model voor groot en klein, man en vrouw.
hij is ruim, dus kan gerust een tijdje mee, dus ook niet duur!
met enkele bolletjes wol kan iedereen zo'n handige trui maken.
het kan in alle kleuren, je kan er al je creativiteit in kwijt.
je maakt het gewoon tussendoor, terwijl je tv kijkt.
in de zomer draag je hem zonder mouwen en in de winter brei je gewoon vier lapjes bij en je hebt mouwen!
hij is gemakkelijk te dragen, zit niet strak
ook gemakkelijk aan te doen voor babies en oudere mensen.
hij maakt ook geen onderscheid tussen arm en rijk.
indien alle kinderen er dragen op school, zou geen sprake meer zijn van
merkkledij en pesten op school, iedereen zou gelijk zijn!
autochtonen, allochtonen, iedereen dezelfde gemakkelijke kledij.
je kan er in de winter ook een kap aanzetten, en vooraan een extra stuk waar je je handen kan in warmen....noem maar op....alleen voordelen.
het is een utopie hoor, want velen willen gewoon opvallen en anders zijn dan anderen. maar het zou wel eenvoudiger zijn en allemaal minder duur.
dus vandaag is "de dino" geboren.
we gaan dus verder dekens en dino's maken voor pakistan.
het is ook niet zo maar een truitje, hé.
en voor wie eens naar eeklo komt en je hebt zin in een koffietje of frisdrank, spring gerust binnen bij okido. je kan er rustig verpozen. heb je ook nog restjes wol mag je ze daar gerust voor mij achterlaten. of... misschien zien we er mekaar eens !!!!!!!
