als je anderen kan helpen, ben je een gelukkig mens
bezoek ook eens onze website : www.debreimadammen.be
Zondag 23 april 2006
wolven
het is zondagmorgen, half negen. ik kon niet meer slapen, zie dat het zonnetje schijnt, en ben dus maar opgestaan. wat ik graag doe is enkele blogs bezoeken. ik heb ook zo wat mijn favorieten. één ervan is "wolven". het is een prachtige site over een dier, waar de meeste van ons een verkeerd beeld over hebben. we hoorden allemaal over de boze wolf in het sprookje van roodkapje, en ook over de wolf die de zeven geitjes allemaal op at. maar blijkbaar is het niet zo'n bloeddorstig dier als we altijd dachten. blue luna, die de site over wolven maakte vertelt er je over, je vind er ook prachtige teksten en supermooie foto's over dit toch wel heel mooi dier. als jullie even tijd hebben, links bij mijn favorieten vind je deze site. als je erop klikt , kom je er automatisch op terecht. ik hoop dat jullie het even mooi vinden als ik. veel lees- en kijkplezier.
wat een fijne dag vandaag! ik heb deze namiddag mijn terrasstoelen van de zolder gehaald. ( wij wonen op een appartement, op de bovenste verdieping, en daardoor hebben we er een zolder bij. dat is natuurlijk een luxe, als je op een appartement woont. ) nu kan ik dus in het zonnetje op mijn terras lapjes aan elkaar zetten. en ze voorspellen toch mooi weer... vandaag stuurde ik nog een mail naar kolonel florkin, om te vragen of er voorlopig nog vluchten naar pakistan gaan, maar hij antwoordde negatief. spijtig. nu ik geef de moed niet op, tegen het einde van de zomer zullen ze wel op één of andere manier in pakistan geraken. rosa van het rusthuis in beernem mailde me dat ze weer al één en ander klaarliggen heeft voor mij, dus volgende week, even daarheen. als de zon zo schijnt, zie je onmiddelijk dat de mensen meer buitenkomen. tijdens mijn dagelijkse wandeling , de scholen waren net gedaan, zag ik al die jongeren met een blij gezicht, want tis niet alleen weekend, tis bovendien mooi weer! de kust zal weer volk trekken... en de kust heeft voor mij een speciale betekenis : ik ben geboren in blankenberge, en heb daar ook enkele jaren gewoond, vandaar zijn we verhuisd naar zeebrugge, dus ook aan zee. het waren fantastische jaren. twas er toen nog niet zo druk ook. we woonden aan de baan die langs de kustlijn loopt. wat me altijd bijgebleven is : 's nachts, als er storm op zee was, dan zag je de lichtjes van de vissersbootjes zo naar de haven toe komen. ik kon ze zien vanuit mijn kamer. de haven van zeebrugge was toen nog niet uitgebreid. je kon zo de zee zien vanuit ons huis. als het mooi weer was, gingen we vaak naar het strand, dat was niet zo ver af. ik ging toen naar een klein wijkschooltje, waar je kon gaan tot na je eerste communie. daarna moest je naar de dorpschool, die wat verder was. daar ben ik niet meer naartoe gegaan. mijn ouders stuurden me naar brugge, naar het sint andreasinstituut aan de garenmarkt. verschillende zusters van die school waren toen in belgisch congo, als missiezusters. vandaar leerden we al vroeg, dat niet alle kinderen de mogelijkheden hadden, die ons te beurt vielen. we maakten hemdjes voor de missies, die namen de zusters dan mee, wanneer ze na een vakantie teruggingen naar congo. ik bewonderde die mensen, evenals alle mensen die nu voor organisaties in die verre landen zijn, onder soms heel moeilijke omstandigheden moeten werken, soms met risico van hun eigen leven. door mijn initiatief heb ik verschillende zusters leren kennen, die vroeger missiezuster waren . sommigen hebben er vele jaren doorgebracht en zij deden het heel graag. hun geluk was die mensen te kunnen helpen en te onderwijzen. zij verdienen onze grootste bewondering! zo , nu ga ik weer wat dekentjes maken, en hopelijk kan dat morgen in het zonnetje. ik wens jullie allemaal een zonnig weekeinde . groetjes, dino
er zijn reeds ontelbare dekens opgestuurd naar pakistan, roemenië en usa, maar we hebben nog duizenden lapjes aan elkaar te zetten. ik wil jullie de vrouwen even voorstellen, die zich steeds vrijwillig inzetten, om me te helpen, met deze lapjes, mooie dekens te maken. marleen : dit is mijn buurvrouw, die reeds heel veel vrijwilligerswerk deed. ze is altijd bereid om mensen te helpen. ze zorgt ook graag voor haar kleinkinderen. ze is helemaal in de ban van de \"dekens voor pakistan\". het is , net als voor mij, een echte ontspanning. we zitten dan ook vaak samen om lapjes aan elkaar te zetten. we hebben een goede band met elkaar, al sinds ik hier acht jaar geleden kwam wonen. ludwine : is ook een heel bijzondere vrouw. ze is altijd positief ingesteld, en doet ook heel veel vrijwilligerswerk : ze geeft nederlandse les aan asielzoekers, doet oppasdienst... ze woont in waterland-oudeman, dat is een heel klein polderdorpje op de grens met nederland. linda : doet ook veel vrijwilligerswerk, maar maakt toch tijd om te helpen met de dekens. als ze niet kan komen , doet ze thuis verder. ze zorgt ook voor haar kleinkinderen, doet oppasdienst.... kortom, ook een bezige bij. sandra : een echte optimiste! en heel sportief ook : ze speelt ijshockey met een eeklose ploeg, is leidster van de scouts, woont nog steeds thuis bij haar ouders. ze heeft nu vast werk gevonden, en daardoor kan ze minder komen naaien, maar samen met haar ma, maken ze thuis verder dekens. laurette : is ook bezeten van de \"deken voor pakistan\"-microbe. ze is zo enthousiast om mee te werken, zodat ze ook s\'avonds zit te naaien. dan heb ik ook nog antoinette, en haar creaclub, die ook de lapjes aan elkaar helpen zetten . antoinette hoef ik zeker niet meer voor te stellen, daar heb ik jullie in het begin van mijn blog al uitvoerig over verteld. marianne : dat is één van mijn beste vriendinnen, die ondanks haar vele werk toch nog tijd maakt om me te helpen. en niet alleen, om lapjes aan elkaar te zetten, maar ook om de dekens weg te voeren naar melsbroek. ze heeft er ook voor gezorgd, dat we momenteel een ruimte hebben om de lapjes op te slaan, en om er te naaien. al deze mensen wil ik vandaag eens heel bijzonder in de spotlights plaatsen, want zonder hen, zou het zeker niet lukken. ik dank hen langs deze weg dan ook bijzonder voor de fijne uren van samenwerken, en voor hun inzet. ik hoop dat we dit nog lang kunnen doen.
eindelijk heb ik het gevoel dat de lente zal beginnen! vandaag straalde de zon al een redelijke tijd. hopelijk wordt het nu steeds beter. ik krijg al zin om mijn terrasje een beetje op te fleuren met bloemen. deze morgen ging ik op bezoek op de blog van de natuurliefhebber julien. je vindt er alles over planten voor binnen en buiten, over bloemen.... met prachtige foto's ter illustratie. brengen jullie ook eens een bezoekje aan zijn blog? ga dan naar blog.seniorennet.be/flora je zult aangenaam verrast zijn! morgen begint een nieuwe werkweek, ook het begin van de derde schooltrimester, dus voor vele studenten de aanloop naar hun eindexamen. eerste en plechtige communicanten kijken al uit naar die "speciale dag" voor hen. stilaan komt ook de jaarlijkse verlofperiode voor velen in zicht. zal het een warme zomer worden? wie zal het zeggen! in elk geval is het nu echt de moeite om eens rond ons te kijken : de natuur komt in volle bloei, de vogels maken hun nest , de dagen worden steeds langer en komt er dus meer tijd om na de dagtaak nog eens te gaan wandelen of fietsen, een terrasje doen... ik denk dat je in de lente en zomer meer contacten legt, waarschijnlijker rapper eens de auto aan de kant laat (goed voor het milieu!) het kan je alleen maar blij maken, het geeft je energie!
tis nog maar vrijdag, maar ik denk dat velen vandaag het paasweekend inzetten. hopelijk zit het weer een beetje mee, want ik vind het nogal fris voor de tijd van het jaar. de paaslelies trekken zich daar weinig van aan. het is een pracht om ze overal in bloei te zien! ik heb deze morgen al een wandeling gemaakt in eeklo. het was nog vroeg en nog tamelijk rustig. in praktisch alle etalages vind je de sfeer van pasen weer. het is echt een mooie tijd van het jaar : het wordt stillaan warmer, de terrasjes worden weer gezet, het is langer klaar, de mensen komen meer buiten voor een wandeling, een fietstocht, een uitstap... ik denk dat er nu ook wat minder zal gebreid worden, maar geen nood, we hebben nog een enorme hoeveelheid lapjes om aan elkaar te zetten. met de lapjes ben ik nu ook truitjes beginnen maken voor de kinderen, dat zullen ze daar in pakistan volgende winter ook goed kunnen gebruiken. wat je toch allemaal kan maken van die simpele lapjes.... ze zijn gewoonweg prachtig! al zeg ik het zelf. in mijn gastenboek schreef marjon het ook. marjon is een vriendin van me waar ik veel bewondering voor heb. zij en peter, haar man, hebben drie schattige kinderen. ze heeft dus behoorlijk veel huishoudelijk werk te doen, en bovendien gaat ze mee met haar man werken die zelfstandig stukadoor is, je moet het maar doen....niets is haar te veel. het bewijst nog maar eens dat een vrouw heel belangrijk is in onze maatschappij. de pakistaanse en afghaanse vrouwen zijn de minst bedeelde over heel de wereld....(staat in een officieel rapport in génève) laat ons daarom speciaal bij dit paasfeest eens denken aan hen, en via het breiwerk voor pakistan, hen een klein beetje steunen. hetgeen we kunnen opsturen is misschien niet zoveel, maar alle beetjes helpen, en hopelijk krijgen we nog wat meer steun vanuit onverwachte hoek. prettig paasweekend toegewenst!
ik heb misschien al verteld, dat ik één broer en drie zussen heb. één ervan : ann, doet de zaak van mijn ouders verder : GBcontact in ruddervoorde. (misschien voor sommigen een onbekende gemeente, maar het is een deel van oostkamp bij brugge) toen men in ruddervoorde gelezen had in de krant over \"de dekens voor pakistan\" , had iedereen wel door dat ik de zus was van \"anneke van den unic\". velen kennen me daar trouwens omdat ik daar een tiental jaren geleden gewerkt heb na het dodelijk ongeval van mijn schoonbroer piet. ann en ik zijn allebei onze man vroeg verloren, en daardoor hebben wel een hechtere band met elkaar. zuster hendrika zei tegen mijn zus, dat ze met de missiekring zouden breien voor pakistan. ze hebben prachtige, volledig afgewerkte dekens , gemaakt! zoveel, dat ik de tel ben kwijtgeraakt. deze namiddag ben ik hen gaan bedanken daarvoor, en ondertussen kreeg ik weer een lading mooie dekens mee. elke maand komen ze één namiddag samen. in juli en augustus is het rust- en vakantieperiode, en in september gaan ze weer volop aan de slag, want dan organiseren ze een groots missiefeest. daar ben ik alvast op uitgenodigd.
ik kreeg deze morgen een prachtige mail toegestuurd van ingrid. we zien elkaar niet zo vaak, omdat we allebei héél druk bezig zijn, maar af en toe maken we even tijd, en gaan we samen eens iets gaan eten, en dan praten we even bij. nu is het al een tijdje geleden....en ze stuurde me volgend gedichtje :
tijd tikt door... in zijn eigen ritme tijd is slechts geleend, een gegeven, waar ieder naar leeft. alle voor-en tegenspoed en één seconde... een héél leven in één uur... om hem soms even stil te zetten... Ine
we leven in een tijd van stress, haast, deadlines halen, snel dit, snel dat... dat we soms vergeten even stil te blijven staan, en ook nog eens te genieten, eens te praten met elkaar, rond te kijken naar al het moois die er is. éénentwintig jaar geleden stierf mijn man héél plots. één minuut ervoor stonden we nog te praten, zei hij dat hij even wat ging drinken in de keuken...hij kwam niet terug. een afwijking aan zijn hart, waar wij geen weet van hadden. hij heeft niets gevoeld, geen pijn gehad, en daar ben ik wel blij om, maar hij was véél te jong om ons te verlaten, maar daar kies je niet voor. hij was wel een eeuwige optimist, leefde graag, genoot van het leven, werkte graag, zorgde voor zijn gezin als de beste...ik had toen een winkel \'t speelmanneke aan o.l.vrouw ten doorn in eeklo. ik verkocht er van alles voor school, maakte fotocopies, en het meest geliefd voor de schoolkinderen : snoep en frisdrank. door een faillissement van zijn baas, was hij in een fabriek gaan werken waar hij enkel in het weekend werkte, en tijdens de week hielp hij veel in de winkel. na de winter zou hij weer werk zoeken in de bouw, hij was vloerder. maar zo ver is het dus niet meer gekomen.... vanaf die dag besefte ik hoe belangrijk tijd is, hoe kort de tijd soms is om te genieten, hoe broos geluk is... in plaats van ons over van alles en nog wat druk te maken, laat ons genieten van alles wat ons gegeven is, laat ons ook dankbaar zijn voor elke minuut dat wij hier zijn... want wat er vandaag is , is er misschien morgen niet meer... daarom ben ik ook zo dankbaar dat we ons samen inzetten voor pakistan : we geven die mensen toch een beetje \"warmte\" in die moeilijke tijden die ze daar nu meemaken. en we gaan dat verder doen!
toen ik vanmorgen opstond had ik zin om diep in mijn lakens te duiken en gans de dag in mijn bed te blijven. hebben jullie ook soms zo\'n dag? sinds de dag dat mijn artikel in alle kranten verscheen, dat was 9 december vorig jaar , is er precies een sneltrein beginnen rijden, die nergens stoptte. ik zat er op en hier en daar sprongen er nog mensen op, en de trein bleef maar rijden. ik zag van alles, hoorde van alles, was druk bezig....maar is het nu voorjaarsmoeheid, of een beetje vermoeidheid, wie zal het zeggen, maar ik hoop op een rustige nacht, en hopelijk ben ik morgen een beetje uitgeslapen. het is ook dat steeds denken aan alles wat nog moet gebeuren, steeds vechten om vooruit te geraken, om een nieuwe ruimte te vinden, waar ik de lapjes die toekomen, voorlopig kan opslaan....nu heb ik een lokaal, maar dat wordt in juni afgebroken. voorlopig weet ik nog niet waar ik de lapjes dan kan onderbrengen : het moet een droge ruimte zijn, niet ver van waar ik woon, en ook de vrijwilligsters. tijd geeft raad zegt mijn ma altijd, dus wie weet.... ik mis ook sandra, die altijd zo optimistisch was, en veel kwam helpen lapjes aan elkaar zetten. ze heeft nu vast werk, en ze doet het graag, dat vind ik echt tof voor haar. ze doet wel s\'avonds verder aan de dekens, maar das anders... ik mis ook linda, die nu op reis is, ludwine die een beetje ziek is, laurette moet geopereerd worden...marleen, met wie ik nu eigenlijk het meest samenwerk is geveld door een zware bronchitis... marianne heeft haar werkweek... maar toch naaien ze allen thuis verder aan de dekens! zo blijven we steeds met elkaar verbonden, en ook met al diegenen, die nog steeds verder breien, en lapjes opsturen. een paar dagen rustig aan, en ik kan er weer tegenaan. morgenmiddag ga ik naar ruddervoorde. de missiekring komt samen, en ze hebben al zoveel dekens gemaakt voor pakistan, en ze verwachten mij, dus ga ik zeker op hun uitnodiging in.
als jullie even klikken op gastenboek, dan kunnen jullie, net als ik meegenieten met het verhaal van annie uit drongen. k vind da zo tof da ze eens neerschrijft hoe zij het initiatief ervaarde, en eraan begon mee te werken, hoe zij met enkele mensen samen een echte vriendschapsband opbouwde, hoe zij er zich bij voelt...zo leest u ook eens hoe een ander dit breien voor pakistan beleeft. ik hoop dat er zo nog meer mensen eens hun verhaal neerschrijven. in elk geval : dank je annie, voor je verhaal, voor je mooie lapjes die je breit, voor de mooie mailkes, en de uitnodiging om eens samen te komen met je vriendinnen, die ook al zoveel gedaan hebben. ik wil iedereen die mijn blog bezoekt ook een prettig weekend wensen, hopelijk met goed weer. ik hoop ook dat alle kinderen, die vakantie hebben, er zullen van genieten! hartelijke groetjes, dino
"de parel" is een kleine gezellige school in maldegem-donk. juffrouw linda nam contact met mij op om te zeggen dat zij ook zouden breien voor pakistan. enkele "breimama's" leerden de kinderen uit het derde leerjaar van juf linda breien. dat ging fantastisch, ze breiden lapjes om vier mooie dekens van te maken. twee mama's zetten de lapjes aan elkaar en het resultaat was gewoonweg prachtig. de kinderen vonden het zo mooi, dat ze vroegen aan de mama's om ook voor hen zo'n lapjesdeken te maken. ik werd uitgenodigd om de dekens af te halen. samen met enkele van mijn vriendinnen, die helpen naaien, zijn we naar dit toffe schooltje geweest, waar we kennis maakten met juffrouw linda en haar leerlingen. het was echt gezellig! bij een kopje koffie en een koekje leerden we ook de mama's kennen die de lapjes aan elkaar genaaid hadden. het had hen veel werk gekost maar ze hadden er blijkbaar ook veel plezier aan beleefd.
zuster maria woont in brugge in huize sint jan. ze is altijd verpleegster geweest in het sint jan ziekenhuis tot ze, tien jaar geleden blind werd door suikerziekte. nu gaat ze drie dagen in de week naar de blindenschool. ze is heel sociaal, en daardoor wilde ze ook zo graag breien voor pakistan. enkele maanden geleden was ik er al een keer. we hebben toen thee gedronken en ze heeft me verteld over haar werk , over haar blindheid, over de blindenschool, hoe ze nu met de pc werkte...ik heb echt bewondering voor deze zuster, die zich ondanks haar handicap, zo gelukkig voelt en steeds bezig is met haar medemensen. gisteren ben ik nog eens langs geweest omdat ze me gebeld had, dat er weer twee dozen lapjes klaarstonden. ze heeft me getrakteerd op een kopje koffie met een lekkere tom-pouce. we zijn ook eens binnengeweest in de prachtige kapel, en hebben een wandeling gemaakt in de prachtige tuin. ze was zo gelukkig dat ik er nog eens was.
eigenlijk was het sint-michielscollege, de eerste school die begon te breien, alhoewel ik dit maar later te weten kwam. toen ik in het ochtendprogramma van leen op radio donna kwam met mijn idee , kreeg ik daar geen reactie op. ik dacht al dat niemand het wat vond. tot ik enige tijd later op de site van donna, een berichtje zag over de brei-activiteiten van deze school. ik nam toen contact op met de school, en toen bleek, dat het er een echte hype was op school. ze hadden zich een doel vooropgesteld, om tot de examen te breien, en de oma's en mama's kwamen helpen om de lapjes aan elkaar te zetten. je kan even meegenieten als je op "google" volgende intikt : users.pandora.be/hans.ghyseghem/hometot.htm dan klik je op foto-album , en je scrolt naar "breien voor pakistan ". je vindt er het hele verhaal en prachtige foto's. hun dekens waren ook de eerste die naar pakistan vertrokken. heel veel dank voor de inzet van de leerlingen en leraressen van deze school!!!!!
graag nodig ik jullie uit om even een kijkje te nemen op www.sint-amelbergaschool.be, je klikt even op activiteiten, en dan breien voor pakistan. het is om jullie even een idee te geven, hoe deze school zich ook inzette voor pakistan. op een zonnige namiddag ging ik naar deze school. ik reed door het nogal smalle straatje, waar de school zich bevindt. het was juist na de middag, even voor de lessen begonnen. éénmaal door de schoolpoort, zag ik een heel ruime toffe speelplaats, allemaal lachende gezichtjes, de direkteur, die me herkende en uitnodigde te komen kijken wat er zoal klaarstond voor pakistan. de kinderen, maar ook hun familie hadden massaal lapjes gebreid, en ook aan elkaar gezet tot mooie dekens. het was met zoveel plezier dat zij dat deden, het resultaat was verbluffend. via hun site, kan je even meegenieten, hoe kinderen meewerken aan de dekens voor pakistan. eigenlijk is het in al de scholen die ik bezocht dat ik hetzelfde hoor : onze kinderen zijn zo blij dat zij dit kunnen doen, dat ze zelf een steentje kunnen bijdragen tot het leed van de vele slachtoffers in pakistan. met een lapje van 15x15, dat ze met liefde breien, geven ze zoveel warmte! ze staan ook eens stil met het feit dat zij elke avond in een warm bedje kunnen slapen, het lijkt de normaalste zaak, maar het is niet overal op de wereld zo. ze leren ook solidair te zijn, ze voelen ook mee met het leed. dat is ook belangrijk in onze maatschappij. dank je , lieve kinderen , leraars en leraressen van de sint-amelbergaschool! dank voor jullie mooie dekens!
mijn twee oogappels : tom en fien. tom wordt 8 jaar in juli en fien wordt er 6 in mei. voor hen, en alle kinderen van de wereld, moeten we ons inzetten voor een betere toekomst.
juffrouw marleen uit haacht en haar vriendinnen en collega's waren ook beginnen breien en vonden het heel leuk. na de examen van de eerste trimester, hadden de leerlingen nog een week, voor ze op vrijdag 23 december om hun rapport mochten komen. juffrouw marleen stelde ze voor om ook te breien voor pakistan, volledig vrijblijvend. ze konden de lapjes dan de vrijdag in een grote doos deponeren op school. en wat denk je????? de week erna bracht marleen 8 grote (propere) vuilniszakken!!!!!!! vol met lapjes . ze hadden dus duidelijk niet stilgezeten, tijdens hun vrije week. ik bedank al die leraressen, vriendinnen van juffrouw marleen, en alle leerlingen, die hiermee bewijzen, dat ze echt begaan zijn met de mensen uit pakistan. ze bewijzen ook dat onze jeugd, het hart op de juiste plaats heeft! dino
ik kreeg een mailtje van monique. zij is moeder van één van de caspers. dit is een sportclubje voor gehandicapte kinderen uit aalst. elke zaterdagvoormiddag komen ze samen in een sporthal.daar leren ze de verschillende sporten kennen : de reglementen en alles wat erbij komt, en daarna proberen ze het eens. de moeders van de caspers zitten dan samen in een ruimte ernaast waar ze de kinderen kunnen zien. ze praten wat , bij een kopje koffie. monique stelde dus voor dat ze hun breinaalden zouden bovenhalen en voor ons doel breien. dat vond ik echt tof! ik beloofde de lapjes persoonlijk te komen afhalen, zodat ik ook eens kon zien wat de caspers deden. zo gezegd zo gedaan : op een zaterdagvoormiddag ging ik samen met sandra, die me trouw helpt om de lapjes aan elkaar te zetten, naar aalst. sandra is 29, lerares lichamelijke opvoeding, speelt ook ijshockey, is bij de scouts.... dus kon ik niemand beter meenemen. in de sporthal aangekomen konden we genieten van een gezellige babbel met de moeders en ondertussen zagen we de caspers genieten van hun sport-uurtje. sandra en ik vonden dit echt een mooi initiatief, en de kinderen zijn zichtbaar héél gelukkig met deze vorm van ontspanning, waar geen competitiedruk aan te pas komt. na het sporten overhandigden ze ons de kleurige lapjes, allemaal netjes per grootte verpakt. dank je monique en de andere mama's van de caspers, en ook de caspers zelf. ik weet niet of jullie het al gemerkt hebben, maar het liedje dat jullie horen op mijn blog is dat van "casper". niet toevallig...... dino
meester koen van de basisschool van merchtem, was één van de vele mensen die reageerden op mijn oproep. de kinderen van ter dreef gingen massaal aan het breien, ook hun familie en de kav van merchtem ging aan de slag. trots was meester koen dan ook toen hij me mailde dat ze meer dan 1000 lapjes hadden klaarstaan. hij vroeg of ik ze persoonlijk wilde komen halen, wat ik graag deed. het was een echt een toffe ervaring die glunderende gezichtjes te zien. ze waren zo fier! en terecht!!! samen hebben we wat zitten praten, en ze stelden me vragen over hoe we de lapjes aan elkaar zetten, wie me helpt, hoe de dekens in pakistan zouden geraken, over de brief van onze koning albert... ik zei hen dat ze ondanks hun jonge leeftijd, hun eigen steentje hadden bijgedragen, dat ze een beetje warmte gaven aan die slachtoffers van de aardbeving, die nu in de barre koude in tenten moeten slapen. hun oogjes spraken boekdelen. ik was zo gelukkig toen ik met al die lapjes huiswaarts keerde. weer één van de mooie momenten, die dit initiatief met zich meebracht. ik dank nog eens alle kinderen van ter dreef en hun leraars/leraressen, familie en de kav van merchtem voor de in totaal 1128 lapjes! dino
even een foto van mijn twee dochters.....ze hebben de liefde voor het breien niet geërfd, maar ze zetten zich allebei in voor de medemens. ze zijn allebei verpleegster. het zijn twee schatten van dochters waar ik terecht fier op ben! dino
als jullie zo mijn ervaringen lezen, denken jullie misschien : wie is ze? ik ben geboren in blankenberge op 24 september 1953. mijn ouders waren hardwerkende zelfstandigen. met nog drie zussen en één broer was ons gezin compleet. mijn vader was varkenshandelaar en toen ik klein was ging ik altijd mee naar de boeren met hem. vandaar dat ik enorm veel van dieren hou, en van het plattelandsleven. op school in brugge leerde ik veel over de missies, daar de zusters van de congregatie van de school in belgisch congo actief waren. we naaiden en breiden, met de ganse school, voor de mensen in afrika. dat is me altijd bijgebleven. breien werd eigenlijk mijn hobby. mijn oma leerde het me toen ik nog maar pas zes jaar was. ze kon het als geen ander. toen ze veertig jaar was, werd ze weduwe met vier kinderen. ze had het niet breed, moest haar boerderij verkopen, omdat ze het niet alleen aankon, en verhuisde naar blankenberge, waar ze appartementen verhuurde tijdens de zomer. als nieuwjaarscadeau kregen we altijd een gebreide trui, of muts en sjaal, of gebreide poppekleertjes.... ze waren zo mooi. ik hield enorm veel van mijn oma, ze was eenvoudig, leefde volledig in teken van haar kinderen en kleinkinderen. net toen ik mijn eindexamen achter de rug had, is ze gestorven. ik ben haar enige kleinkind dat zo graag breit. enkele jaren geleden kreeg ik er nog een andere hobby bij : wenskaarten maken. dat creatieve zit er in onze familie wel in. mijn broer, marc, heeft een decoratiebedrijf. van kleinsaf interesseerde kunst hem. nu maakt hij van veel ruimten, juweeltjes! hij heeft het gewoon in zich. mijn jongste zus, katrien, studeerde voor étalagiste, en verstaat als geen ander de kunst om de huiskamer knus en gezellig te maken, te décoreren. zelf probeer ik van mijn wenskaarten iets heel moois te maken, ook mijn breiwerk mag gezien worden. spijtig genoeg, heeft geen van mijn twee dochters deze liefde geërfd. tis wel van daar uit dat het idee gekomen is voor de dekens . door het vele breien, heb ik ook veel restjes wol, dus...ik had wel nooit verwacht dat mijn oproep zo massaal beantwoord zou worden. maar ik ben zo blij, en geniet ieder moment van het maken van heel mooie lappendekens. ik dank nog eens iedereen, die breit, want daardoor hebben we reeds zoveel dekens kunnen maken. groetjes, dino
chand is de naam van een pakistaans student, die ik leerde kennen via een opmerkelijke vrouw, in wie ik veel vertrouwen stel. chand is een vriend van haar zoon. hij kent dus, meer dan wie ook , de noden in pakistan. hij was heel blij toen we op 30 januari de eerste 500 kilo dekens naar pakistan verstuurden. gisteren heb ik hem gemaild, om te vragen of hij eventueel niemand kende, die ook goederen naar pakistan verstuurde en onze dekens zou kunnen meenemen. momenteel zegt hij is er niemand, maar het is daar nu al heel warm , en ze hebben nu niet echt dekens nodig. we hebben afgesproken, dat wij verder dekens maken, en we die dan in het najaar zullen opsturen naar pakistan, tenzij defensie vroeger een vlucht plant. we hadden een grote voorraad dekens, die ik nu meegegeven heb met andere initiatieven, omdat ik er geen opslag genoeg meer voor had. maar nu is er weer plaats en richten we ons volop op pakistan. dat is mijn hoofddoel en dat moet het blijven. ik hoop dat we ondertussen misschien opslag en werkruimte vinden, want waar we nu bezig zijn, wordt het gebouw in de loop van de maand mei afgebroken. antoinette en ik gaan de hoofden eens bij elkaar steken om ons beter te organiseren, want het initiatief groeit verder. we willen er echt iets blijvends van maken, en ons daar ten volle voor inzetten. ik wens jullie nu allemaal een fijn weekend. ze voorspellen wel regen, maar dan kunnen we verder aan de dekens werken of lapjes breien. hopelijk krijgen we in de loop van volgende week wat mooi weer. het is tenslotte lente!!! zaterdagnacht mogen de klok dan een uurtje doordraaien.....wat gaat de tijd toch vlug!
wolven
