FATA MORGANA IN SINT - LAUREINS

zaterdag trok een artikel in de krant mijn aandacht : " hugo rombouts over het succes van zijn antwerps koffiebedrijf "

zijn grootvader,  frans rombouts,  huurde 112 jaar geleden een trommel om koffie in te branden en de passie heeft hij doorgegeven aan zijn kleinzoon.
 "ik ben in de koffie geboren.  als kind speelde ik tussen de koffiebalen.  ik heb nooit anders gekend.  amper vijf moet ik geweest zijn toen ik mijn eerste kopje dronk.    kwaliteit is heilig en elke koffieboon is als een diamant,  zei mijn grootvader.     laat hem dus niet op de grond vallen, herhaalde hij steeds.     dat respect  voor de koffie probeer ik nu door  te geven aan mijn kinderen. "
na zijn studies en legerdienst is hugo rombouts meteen in het familiebedrijf gestapt.
  "net op dat moment kregen we de kans om de franse koffiebrander malongo in nice over te nemen.     het bestuur vond mij de meest geschikte kandidaat om de zaak te gaan leiden.     omdat er onaangenamere plaatsen zijn op de wereld dan nice ben ik op mijn 24ste naar het zuiden vertrokken. "
rombouts vond er niet alleen geluk in het werk maar ook in de liefde.     hij trouwde met een niçoise en kreeg twee kinderen.  maar in 1980 keerde hij noodgedwongen terug naar antwerpen : het familiebedrijf stond toen op de rand van het faillissement.  " door de concentratie van de distributiebedrijven was de onderhandelingsmarge al kleiner geworden maar de echte klap volgde toen een zware vorst de koffieoogst in brazilië vernielde,  en als gevolg vernegenvoudigde de prijs in amper twee jaar.  het was onmogelijk de prijsaanpassingen door te rekenen aan de klant.      ik heb toen snel ingegrepen :  de kosten bijgeschroefd, de verkoop gestimuleerd.     alle maatregelen die een goed management moest nemen.  daar is mijn overtuiging uit gegroeid dat men met de rug tegen de muur de juiste beslissingen neemt. "
door de tering naar de nering te zetten - zelf ruilde hugo rombouts zijn porsche in voor een R5 - slaagde de koffiebrander erin de moeilijke periode te overleven.     "vandaag  draait alles goed, maar dat betekent nog niet dat het gemakkelijk is.  het is alle dagen knokken. "

als je goed gelezen hebt,  besef je wel dat er een goede les inzit,  die we allen,  en ook onze politici   zouden mogen onthouden :  " de tering naar de nering zetten...  alle maatregelen nemen die een goed management nemen moet.... porsche inruilen voor een R5...  alle dagen knokken....
in het maandblad "milo"  stelde men de lezers de vraag : "voel jij  een daling van de koopkracht in je portemonnee en wat doe je om te besparen?  "
één reactie vond ik heel goed :
de  koopkracht daalt en misschien is dat maar goed ook.  want we consumeren ons kapot,  en dat gaat ten kosten van ons milieu, onze planeet (co2-uitstoot),  onze medemens (95 pct van de wereldbevolking is armer dan wij !!!) en tenslotten ten koste van onszelf.  we kunnen deze hoge levensstandaard niet volhouden op deze manier.  dus consuminderen is de boodschap.
dus minder met de auto,  minder met het vliegtuig, minder nutteloze dingen kopen,  minder energie verspillen,  minder vervuilen. 

feit is,  dat er steeds gewaarschuwd wordt,  dat er slechtere tijden komen,  de lonen zijn te hoog,  de bedrijven kunnen niet meer concurreren met het buitenland.... en toch leeft men nog steeds alsof er niets aan de hand is.
als de  lonen zo hoog blijven ,  hebben de bedrijven straks geen werk meer  en kunnen we zelf naar polen  of  een ander oosteuropees land gaan werken....
misschien moeten we eens denken als hugo rombouts,  en onze levenswijze een beetje aanpassen  :    als we maar één keer op reis gaan per jaar,  zal dat misschien véél  meer gaan betekenen ,  als we dan iets kopen,  zullen we er misschien véél   meer van genieten....  en we helpen er ons milieu,  onze planeet mee....
we hebben ook nog kinderen en kleinkinderen  waarvoor we zeker niet wensen dat zij   alle problemen van nu moeten oplossen,  dat zij het met veel minder moeten stellen dan wij.

de les van hugo rombouts is voor mij duidelijk,   voor U ook?

netje  is het koosnaampje  voor antoinette.   en vandaag  is ze  60 jaar geworden...  maar het is haar niet aan te zien hoor !!!!! 
antoinette,  annie en ik vormen een soort drieëenheid,   of zijn we drie musketiers,  ik weet het niet hoe je ons best noemt maar we  vormen een perfect team .
dus deze namiddag mochten annie en ik niet ontbreken op het appèl.
gans de ochtend had  "netje"  haar uitgesloofd om taarten te bakken,  en het was nodig hoor,  want het was daar echt "de zoeten inval",   wat nogmaals bewijst dat ze héél graag gezien wordt.
ik zet het hier nogmaals op mijn blog ;
van harte proficiat,  netje,  met je verjaardag !!!!!

deze mooie,  samengestelde foto  kreeg ik van lies,  de mama van lucas. in het midden een prachtige baby  tussen de mooie kleuren.  met deze foto  wens ik jullie een prachtig,  zonnig  weekend !!!!!