AUTISME


deze blog gaat hoofdzakelijk over mijn hulpactie, maar ook over mijn persoonlijk leven en dat van mijn omgeving....
mijn oudste kleinkind Tom, bijna 12 jaar is autistisch. door de jaren heen heb ik veel gelezen over dit onderwerp, en je leert ook gaandeweg hoe zo'n kind in mekaar zit, wat de problemen zijn....
het grootste probleem is, dat men bij problemen niet onmiddelijk aan 'autisme' denkt. de meeste autistjes worden als 'moeilijke kinderen' bestempelt, worden dan gestraft, en dit is juist wat je niet mag doen...
omdat ik overtuigd ben dat veel ouders en grootouders mijn blogje lezen wil ik hierover toch iets meer vertellen. deze kinderen hebben meestal al een 'lijdensweg' van onbegrip en verkeerd handelen achter de rug wanneer ontdekt wordt dat ze autistisch zijn....
op de site van een vereniging voor ouders van autistische kinderen vond ik een opsomming van enkele signalen van autisme :
* enkel meedoen als een begeleider aandringt of helpt
* onophoudelijk over hetzelfde onderwerp praten
* behoeften uitdrukken door iemand bij de hand te nemen
* ongepast lachen of giechelen
* moeilijkheden in de omgang met anderen
* ongewoon spelgedrag
* vreemde bewegingen
* beperkte wederkerigheid
* extreem verdriet of woede zonder aanwijsbare reden
* geen angst voor gevaar
* steeds dezelfde activiteiten herhalen
* letterlijk herhalen van woorden of zinnen
* weinig soepel in denken en doen
* heel goed zijn in sommige activiteiten waarbij geen sociaal inzicht nodig is
* vluchtig of géén oogcontact
* opvallende lichamelijke over-activiteit of extreme passiviteit
* afstand houden
* ze hebben moeilijkheden met : sociale relaties, (non-)verbale communicatie, spel en verbeelding, veranderingen....
in 'Nina' van vorige week stond een vraag over 'hoe communiceren met autisten?'
daar raad men het volgende aan :
- spreek met korte zinnen
- gebruik concrete taal
- vaak kunnen ze maar één ding tegelijk, dus niet praten en kijken tegelijk...
- vermijd eindeloze discussies. het kind begrijpt je standpunten niet en zal het ook niet begrijpen. hij moet het gewoon doen omdat het moet
- hou het inhoudelijk zakelijk inplaats van emotioneel
- toon je gevoelens en emoties fysiek
- stel concrete vragen en wees geduldig, een antwoord krijgen duurt soms wat langer
- wees voorspelbaar en geef veranderingen 'tijdig' aan
- lok communicatie uit en geef het de tijd om de informatie te verwerken
- geef duidelijkheid en regels
- communiceer één ding tegelijk
- verwacht geen reactie op non-verbale communicatie van jou kant
- stel het kind gerust als je boos bent op iemand anders, het heeft niets met hem te maken
- straffen heeft geen zin, ze begrijpen niet waarom...met duidelijke afspraken en regels zal het vanzelf goed gaan, want ze kunnen zich daar goed aan houden
- als het kind boos is, zorg dan voor afleiding om weer tot rust te komen. praat er later met hem over. er discussies en emoties in mengen heeft géén zin.
zoals je ziet is het een heel moeilijke materie, maar ik hoop dat je een klein beetje inzicht kreeg, en niet altijd denkt bij kinderen die soms raar reageren, dat het 'moeilijke kinderen' zijn...
wat mijn dochter dikwijls ervaart is dat mensen je bekijken 'alsof je met je kind geen weg kunt...'
veroordeel ouders niet onmiddelijk, want je weet nooit wat erachter zit...
dat is iets wat ik geleerd heb door de leukemie van Fien en de kanker bij mezelf : niet te snel oordelen als iemand te moe lijkt te zijn, iets niet kan....
één voorval is me altijd bijgebleven van toen Fientje ziek was. op een bepaald moment in haar ziekte kon ze niet meer stappen, ze was té uitgeput. ik had bij de CM een grote buggy gehuurd, zodat ik elke dag met haar eens kon gaan wandelen... op een keer kruisten we een paar jonge gasten. één van hen zei : "hey zeg, ben jij niet een beetje te groot om in zo'n buggy te zitten???"
Fien zijn toen tegen mij : " mémé, zij weten niet dat ik heel ziek ben, en niet meer kan stappen hé "
gelukkig dat ze dat zo opnam, maar die gast besefte niet hoeveel hij ons kwetste met zijn opmerking...
't is weer maandag, een nieuwe week, bijna halfweg het jaar, ons stemplicht vervult, en nu uitkijken wat de week ons brengt. hopelijk geluk, vriendschap, een nieuwe uitdaging....
ik wens het jullie alvast toe.

















