Dinsdag 2 december 2008
ALLEEN OP DE WERELD.....
vanuit mijn gevoel voor de medemens, en vooral voor kinderen vond ik het erg wat ik vorig jaar hoorde over de straatkinderen in Gent. zo zijn antoinette, annie en ik bij huize Triest beland waar we heel veel breiwerk naartoe doen. maar in gans België leven kinderen die geen thuis hebben. het volgende las ik in libelle en wil het met jullie delen :
toen Ali zijn ouders had verloren, beloofde hij zichzelf dat hij ooit uit Somalië weg zou gaan. hij was vijftien toen zijn reis begon.
Mohammed liep op zijn tiende weg bij zijn stiefouders in Marokko en droomde van een leven in Europa. hij was veertien toen hij vertrok. Maria wilde weg uit Ecuador, haar mama achterna. op haar twaalfde stapte ze op het vliegtuig.
drie tieners met één doel : een plek vinden waar het leven meer toekomstperspectief biedt. ze hopen dat België die plek is.
"hier heb ik het eerst een veilig gevoel", zegt Ali, nu 17.
Jaarlijks stranden in België ruim 1500 niet-begeleide buitenlandse jongeren onder de achttien, zonder hun ouders. vaak hebben ze ingrijpende dingen meegemaakt. "velen komen uit oorlogsgebieden, of zijn moeten vluchten", zegt Mark Fonteyn van Joba VLW (vluchtelingenwerking voor jongeren), een dienst voor begeleid zelfstandig wonen die jongeren tussen 17 en 21 opvangt. "soms zijn ze door hun ouders weggestuurd, of raakten ze hen onderweg kwijt, of hebben ze gezien hoe ze werden opgepakt en vermoord. de reis hierheen was bijna altijd zwaar. geluksvogels raakten aan een vliegtuigticket, anderen moesten zich verstoppen in containers of in het laadruim van een bus. dat is allemaal moeilijk te verwerken, en wij willen hen daarbij steunen."
volgens het Internationaal Verdrag van de Rechten van het Kind moet het land waar de jongeren aankomen, tot hun achttiende voor hen zorgen. ze krijgen een voogd toegewezen, die uitzoekt hoe ze hier het best hun leven uitbouwen, waar ze zullen verblijven, of ze met hun ouders herenigd kunnen woren en of ze asiel kunnen aanvragen. afhankelijk van hun leeftijd en situatie komen ze terecht in een opvangcentrum, een pleeggezin, of zoals bij Joba, een vorm van begeleid zelfstandig wonen.
sommigen wonen alleen en voorzien in hun eigen onderhoud, anderen wonen in studio's van Joba en krijgen een toelage. bovendien krijgen ze professionele begeleiding, en- als ze dat willen- de warmte van een steungezin, bijvoorbeeld in het weekend.
"zo'n gezin is voor hen ontzettend waardevol. ze wonen er niet, maar gaan er wel eens eten, ze praten wat bij. zo'n beetje als kotstudenten, die al voor een stuk op eigen benen staan maar nog een thuisbasis nodig hebben. deze jongeren verlangen niet altijd een superwarm nest, vaak confronteert het hen te veel met wat ze kwijt zijn. maar ze willen wel graag een plek waar ze welkom zijn, een gezin dat zich aan z'n beloftes houdt. het contact met die jongeren is ook voor die gezinnen een verrijkende ervaring.
de meesten komen hier vrij snel op hun pootjes terecht. ze pikken de taal op, maken vrienden op school... toch kleurt de hemel lang niet altijd stralend blauw. als ze ouder zijn dan achttien, kunnen ze uitgewezen worden, tenzij ze de asielprocedure doorlopen hebben, of tenzij hun verblijfsvergunning wordt verlengd.
"veel jongeren krijgen een witte kaart, een tijdelijke verblijfsvergunning, als ze kunnen aantonen dat ze werken of naar school gaan, en een paspoort kunnen voorleggen," zegt Mark Fonteyn. "dat paspoort is vaak het probleem, want daarvoor moeten ze naar de ambassade van het land waaruit ze gevlucht zijn.
zonder verblijfsvergunning zijn ze na hun achttiende niet langer beschermd. die problematiek is complex en ligt heel gevoelig. kun je tegen een jongere die hier sinds zijn 15de naar school gaat, of misschien uitzicht heeft op een job, plots zeggen dat hij terugmoet?"
Joba is op zoek naar steungezinnen. interesse?
neem vrijblijvend contact op met Joba VLW, golfstraat 62 , 2610-Wilrijk, 03-899 32 51, vlwjoba@telenet.be
Geschreven door dino om 23:03
