Archief

enkele weken geleden vertelde ik over het dramatisch ongeval in Eeklo,  waarbij twee vrouwen om het leven kwamen.    één ervan was de dochter van een vriendin van mij .  ze was amper 35 jaar.   
de eerste dagen na het overlijden was het een komen en gaan van mensen die hun steun kwamen betuigen.  
gisteren ben ik bij haar langs geweest.
het verdriet bij het overlijden van een kind is immens,  en onbeschrijfelijk.  mijn vriendin heeft niet alleen haar eigen verdriet te verwerken,  maar heeft nu ook de zorg om de twee nog heel jonge kinderen van haar dochter. 
twee kinderen die hun mama nooit meer zullen zien,  vastnemen,  knuffelen....  ik vraag me af hoe die kinderen dat ooit kunnen verwerken.  ook voor hun vader is het verlies verschrikkelijk.
dit drama doet me denken aan de strijd die fien en ik en duizenden mensen leveren om kanker te overwinnen.   maar wij kunnen ervoor vechten,  deze twee vrouwen hebben geen schijn van kans gehad tegen de dood.
de komende feestdagen zullen heel hard zijn voor de families die zo plots een heel geliefd persoon moesten afgeven.... 
op die dagen word je dubbel zo hard op de feiten gedrukt  van wat die persoon voor je betekend heeft. 
we beseffen eens te meer hoe kort het leven kan zijn,  hoe broos...

denk eens aan de mensen die zo graag eens iets zouden wensen,  nog iets van hun leven willen maken, maar er helaas niet in slagen  uit een diep dal te raken.
mensen met gezondheidsproblemen,  die hen zoveel mogelijkheden ontnemen,  om een beetje pijnloos en prettig door het leven te kunnen gaan.
laten we eens stilstaan bij mensen die eenzaam zijn,  dat is erg,  dat is een verschrikkelijke pijn,  al hebben ze 100 mensen om zich heen. 
mensen die dierbaren zijn verloren.... hen kan geen luxe hen nog bekoren.  wat en wie ze kwijt zijn,  willen ze liever over  zwijgen.  ze hebben het zwaar .  nooit zullen ze wat hen lief was terug kunnen krijgen.
sta eens stil bij die mensen , die moeten vechten voor hun geluk,  voor hen gaat er elke dag toch een klein beetje moed stuk.   ze voelen zich in de steek gelaten  en storten zich op hun werk of bezigheden  maar voelen zich zo verlaten.  laten we er eens bij stilstaan hoe moeilijk ze door het leven gaan.
mensen die buiten hun schuld in moeilijkheden zijn gekomen. zij hadden andere wensen en dromen...
alles gebeurde tegen hun wil.
neem even de moeite en sta daar ook eens bij stil,  het is soms een aanzet voor sommigen om verder te gaan.

of ik iemand ken die een bloemetje verdient?   wel ja,  eigenlijk onmenselijk veel mensen,  die zich elke dag vrijwillig inzetten voor andere mensen !  vandaag is het immers  "dag van de vrijwilliger".
reeds veel mensen besteden een beetje van hun vrije tijd om andere mensen te helpen.  dat kan allerhande zijn : boodschappen doen,  op zieke mensen passen,  voedselbedeling doen,  wandelen met mensen die dit niet meer zelfstandig kunnen,  zieke mensen voeden,   kranten ronddragen in het ziekenhuis....  vrijwilligers   doen dat met hart en ziel,  en voor velen  brengt het een doel in hun leven. 
er zijn plaatsen genoeg waar je vrijwillig hulp kunt bieden. 
hulporganisaties en liefdadigheidsinstellingen komen handen te kort.  iedereen die zich geroepen voelt of zich ten dienste wil stellen kan zeker ergens terecht. 
je kan ook altijd eens kijken op www.vrijwilligerswerk.be  ,  misschien is er in de buurt een vacature die je aanspreekt. 
uit eigen ondervinding kan ik vertellen dat het je leven verandert in de goede zin.  je doet niet alleen iets voor iemand,  maar je komt ook met andere  mensen in contact,  en sommigen worden  vrienden voor het leven. 
aan alle vrijwilligers : hartelijk bedankt voor jullie inzet voor de medemensen,  jullie hebben het hart op de juiste plaats !
aan iedereen wens ik een aangenaam weekend .