Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1d

seniorennet.beseniorennet.be

zes quotes




1

naarmate ik afstand neem
komt zij steeds dichter bij


2

mijn denken draagt
verbeeldende gedachten
nimmer sluitende definities


3

in het geweten
is vaak alleen
het verleden opgegeten


4

ik hou van viaducten
ze gaan tenminste ergens over
en zijn vaak stevig onderbouwd


5

ik sterf aldoor aan
de liefde
en kom ter wereld door
de dood heen


6

tot het wegen van gevoelens
is niemand in staat


Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

galerij der zelfportretten

1)

ik schets u hier
een portret
van een kleine man

vanonder zijn warrige haardos
ziet hij met grote bolle ogen
door zijn ronde glazen
naar u allen
nieuwsgierig en opgetogen

niets ontgaat hem aan het zicht
geen ziel laat hij onberoerd;
innerlijk, in figuurlijke zin
en raakt de ander
met een aanschouwelijk licht

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een kleine man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

2)

ik schets u hier
een portret
van een groot man

ofschoon mijn bouw
geaard is in gedrongenheid
en mijn vingers overeenkomstig
klein en dik
ontgaat niemand mijn grootsheid
in eclectische onzin
waarin ik nagenoeg stik

mijn liefde, door de maag gestuurd
is basaal en primitief
u duidt mij dat niet euvel
soms wentel ik mij
in gelukzalig gerief


zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een groot man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

3)

ik schets u hier
een portret
van een intelligent man

zoekend naar het wezen
in alles en ieder aanwezig
zoek ik de waarheid:
een tocht gedurende
mijn hele aardse leven

soms overvallen door een trots,
worstelend door boek en verstand,
het inzicht gevonden te hebben
en de mensheid een nieuwe Kant

genietend van deze prestatie
lees ik de krant van gister
en schouw met leedwezen aan
dat vele gewone lieden
mijn ontdekking al eeuwen terug
als onbelangrijk hebben afgedaan


zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een intelligent man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

4)

ik schets u hier
een portret
van een schaduwrijk man

mijn duistere kant
kent een blinde vlek
slechts doorgewinterde neuroten
herkennen die plek
immers zij zijn mijn lotgenoten

u, die blikt naar mijn gezicht
ziet een zelfverzekerd persoon
al ware hij van enig elitair gewicht
maar, de waarheid stellende
vaak door eb en vloed
tijdens het leven is ontwricht

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een schaduwrijk man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

5)

ik schrijf u hier
een portret
van een poëtisch mens

schoonheid en leed
zijn mijn pilaren
die leiden mij tot
een voortdurend
wezenloos staren

al zie ik een vrouw
een boom, of een dode
het maakt niet uit
waar het gevoel is op gestoeld
alles is voor mij
als een dichtersbuit

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een poëtisch mens
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

verzameldrift

neem mij mee
van hier tot ginder
neem mij mee
naar jouw idee

boetseer, kneed mij
of beeld mij uit in zwart-wit
maak mij de David
van je ultieme dromen
naakt en honderd op een rij
genoeg om dagelijks
klaar te komen

stapel mij op
in glazen urnen
versier daarmee
het eiken dressoir
stof mijn potten
dagelijks steevast af
met de rafelige rand
van je vette peignoir

zing dan jouw eigen lied
op de versleten plaat
en brul mee met luide stem:
hoe kan ik hem bezitten,
hoe zet ik mijn adonis klem




Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

L'image de la Croix

mijn lijf, genageld
aan de schepping
kruist zich naar vieren,
verbeeldend de
levendige beweging

de arm ter rechterzijde
draagt de last van sterven
in ons aardse niet te vermijden
soms gericht om inzicht te verwerven
vaak ook het onbegrijpelijk lijden

de linker kent de vreugde
de zonnestralen in de
ogen van een kind
de schitterende hoop
eeuwig te worden bemind
drijvend op een zoete waterloop

de lange lengte schuift
heen en weer
waar de wind van het lot,
onweerhoudbaar,
mij in een richting wuift
keer op keer

het valt mij zwaar
gelijk elk mens
de balans te vinden
met overgave als wens
zich aan het ongekende
te binden



Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

achtergebleven

door de donkere steeg
met grauw gruis
ga ik

omhuld door een nevel
van herinneringen
aan mijn vroeger thuis

als vanzelf vind ik
de weg naar
la Place de Liberté

toen liep ik hier ook
gedwongen mee
unter befehlen
berooid met z'n twee

met nog meer, velen,
wij, schaduwen van schrik
als opgejaagd onteerd vee

ik nader de hel
het plein van ontvoering
de laatste blikken
van herhalende ontroering
de kelen die schreeuwen
onder drukkende verstikking

ingesloten door haast gestorven panden
beschijnt een eeuwig licht de betonnen zuil
hier liet men, toen, mijn toekomst verzanden
het is hier waar ik om het levend verleden huil



Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

seizoengebonden


ik voel de aarde aan mij zuigen
als mijn armen zich willen verheffen
het zou de hoop zijn die wil juichen
om niet de stilte van de winter te beseffen

maar seizoenen zijn niet te verplaatsen
net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren

oh, zeker, ik heb weet van de huidige dagen
waar innerlijke spiegels zijn aangeslagen
en waar zaden ongemerkt groeien
ik zou mij er zo graag mee willen bemoeien

het daglicht schijnt op de muur van mijn tuin
en zet de stenen duif in zijn eigen schaduw
zo vergaat het mij nu ook in wezen
ik zit met mijn rug tegen het geduld
in een gesloten boek te lezen


Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1d

↑ Terug naar de berichten