met leedwezen deel ik u mede ik zeg u gewoon dat vredig van ons is heengegaan dat jij bent overleden met grote dankbaarheid ach, gewoon…
|
met leedwezen deel ik u mede
ik zeg u gewoon
dat vredig van ons is heengegaan
dat jij bent overleden
met grote dankbaarheid
ach, gewoon normaal
zullen wij je gedenken
je was een kort verhaal
je was een liefdevol mens
een egotripper voluit
altijd stond je klaar
het interesseerde je geen fluit
een leegte laat je achter
nou ja, vooral een duister gat
je was een voorbeeld voor ons allen
ik was je snel zat
met eerbied dragen wij je weg
hoe sneller hoe beter
droefheid speelt ons parten
ik denk slechts aan de jenever
|
|
als u dit leest,
ik weet het zeker,
ontkomt u niet
aan uw knellend
geweten
u hebt uw meester
hier gevonden
ik hou u voor
"zoek niet meer!
naar het
beter weten
u bedrijft
slechts zonden"
men zoekt het
unieke te vinden
maar draait eeuwig
om een ordinaire
arrogante rotonde
|
het muisje
is dood
hij stierf
in de val
door
hongersnood
soms bekruipt mij het gevoel geen woorden meer te vinden en dat ik alles reeds heb verkend ja, dat is wat ik daarmee bedoel het leven h…
|
soms bekruipt mij het gevoel
geen woorden meer te vinden
en dat ik alles reeds heb verkend
ja, dat is wat ik daarmee bedoel
het leven heeft mij al
zoveel voorgelegd
of door sprakeloze
momenten gedreven
er is zoveel gezegd
en mateloos gezwegen
ik verlang naar het verleden
die stuwende krachten
heb ze allen bereden
ik rust nu in het zadel van heden
met onbepaalde gedachten
|
|
is de reden
dat ik schrijf
dezelfde waarom
ik de liefde bedrijf
een dwangmatige verrichting
met een zucht van verlichting |
|
vandaag draai ik er
maar eens omheen.
de waarheid, zult u vragen
dat is gemeen
u wilt zich beklagen
laten we wel wezen
heeft u het altijd
bij het rechte eind
dat moet ik vrezen
of is uw aard zeer verfijnd
ook al ga ik recht door zee
dan is nog niet gezegd
dat dit recht doet
aan mijn wel en wee
immers in de kennis
die ik openbaar
waarbij ik mijn uiterste best doe
het te verklaren
dan zou u nog kunnen zeggen
dit is niet waar
vandaar heden mijn reserve
om u slechts bescheiden
in de ogen te staren
|
|
het meisje van de bloementuin
streelt met haar blote voetjes
het zachte dons van elk blad
die zij, getooid
met een fladderende
hoed met voile
haast zwevend betrad
zij was uit het licht gesneden
zo broos en ongerept
en danste haar engelendans;
al draaiend en huppelend,
een mooie bloemenkrans
waar vind ik haar nog
aanschouwelijk, zuiver
en gracieus
waar voel ik nog iets
van haar pracht
ik zoek haar
heb geen keus
|
|
in een zachte schaduw
is het doek gespreid over
jong en donzig mos
op een mantel van scharlaken
rust zij in een lieflijk lentebos
op een door mij
geschapen aardse huid
en laat mijn blik haar
naaktheid raken
haar strakke vel omringt
de verlegen sierlijke pose
terwijl mijn gevoel
zingt van verlangen
en mijn armen zich
naar haar willen strekken;
zij, een boeket van
ontluikende witte rozen
zij schept een ruimte
in een maagdelijk beeld
waarin verleidelijke
vormen groeien
en haar gratie stilaan
mijn hartstocht steelt
allengs gaan haar ogen
wijder open
zoekend naar een
wezenlijke verbinding
en rijpt de spanning
in haar lijf
tot een zichtbare
zuigende opwinding
|
|
in mijn hooglied over liefde
spettert het er vanaf
trompetten schallen
stemmen brallen de klanken
schor gesteund door mijn
voce particolare
met puilende ogen de een
de anderen met staren
ondergaan wij de liefde
hosanna is ons deel
hoe kunnen we dat verklaren
de eeuwige zucht, de al durende
kramp in de maag
het voeden van de onzichtbare vlinders
en de voortgaande doorloop
is niet alleen vandaag
zo juichen we om dat teder gevoel
reizen de wereld rond
verzetten bergen en woestijnen
we laten de boel de boel
op de hoek van de straat zie ik haar
mijn hooglied, mijn zucht
kon ik haar maar bereiken
waarom blijf ik voor mijn grote liefde
slechts ontsnappende ballonnenlucht
|
|
een vermoeid hoofd rust
op mijn handen
de armen steunend
op een gammele tafel
ik zie naar u allen
ja, ieder in de
virtuele zaal
leg ik in mijn blik
aan banden
u ziet mij vragend aan
verwacht iets groots,
een meesterdichter
dient u voor te gaan
in deze schrijversloods
mijn mond opent zich
langzaam en beheerst,
frons de wenkbrauwen,
plooi mijn voorhoofd
volgens gewenst gebruik
echter geen woord
passeert mijn lippen
ik steek weloverwogen
de tong naar u uit
|
|
hij kijkt me
wezenloos aan
over de rand
van zijn afgezakte
oude bril met
mistige glazen
de wijsvinger
recht voor de neus
alsof hij naar
de hemel wees
en wilde zeggen,
mij nemen ze nog
niet te grazen
de plek
door rook gewolkt
omvat zijn
denkend bestaan
zoveel gezwegen
zelfs dichtbij
het diepste gestaan
ach, zei hij fluisterend
luister niet naar mij
ik was een denker,
maar het geluk, nee
dat kwam niet voorbij
|
|
zij weet niet meer
wat gister was
nee, niemand
kwam hier op bezoek
dit is geen leven
was hij er nog maar
al was het even
een mensenkind
kwam in de ochtend
reisde bij volle maan
heeft weet van niets
schreeuwde bij aankomst
heeft een lange weg te gaan
waar is toch mijn beurs
oh, in de la of nee daar
wie heeft hem meegenomen
vertrouw niemand
ik mis zoveel de laatste tijd
altijd alleen, heb ik daarom
zoveel zonen
de wieg is verwarmd
door een omhulde kruik
zij wordt bewonderd
omringd door
hoopvolle vreugde,
verwachtingsvolle liefde
lang gekoesterd
in een moederbuik
wanneer kom je
weer eens langs
ik ben zo alleen
huil dagen en nachten
was ik maar dood
dit heeft geen zin
ik weet steeds minder
kom je nog
ik wil garen kopen
heb een trui
met een gat erin
|
|
ik bewoog nog eenmaal
mijn handwarme glas
keek met weemoed
door het gebladderd venster
het raamwerk begrensde mij
met dat wat was
achter in mijn diepe tuin
bij het bouwvallig prieel
zag ik nog haar schim
langzaam verscheidend
in een duistere kim
ik draaide me om,
nam een laatste slok
onder de dode schemerlamp,
begroef daar mijn gelaten gezicht
mijn toekomst was weer
op het verleden gericht
|
|
rust heerst in mij
de bladeren
zijn gevallen
net als gedachten
een plek vinden
en de strijd in
mijn gemoed
allengs verzachten
rust heerst in mij
ik kan weer geven
de ander zien en horen
de eenvoud
van intens contact
kan mij weer bekoren
ja, het lijkt
niet groots
of van gering gewicht
toch raakt het
dat wezenlijke
wat ik zie
in jouw gezicht
|
|
ondanks het slijtend beeld
weet u geen raad
u betrapt uzelf
dat mijn blootheid
uw belangstelling verraadt
ongemakkelijk
is uw houding
bij het zien
van een middelbaar lijf
dat wist ik wel
het vlees is zwak
ik ben nu eenmaal
een mannelijk wonder
een lijf, behaard
van top tot teen
maakt u onrustig
tracht mij in ogen
te zien
blozend gaat u
ten onder
geheel ontdaan
ben ik,
van uiterlijke schijn
ik heb mijn stof
afgelegd
belijd nu een
nakend bestaan
|
|
geheel ontdaan
ben ik,
van uiterlijke schijn
ik heb mijn stof
afgelegd
belijd nu een
nakend bestaan
een lijf, behaard
van top tot teen
maakt u onrustig
tracht mij in ogen
te zien
blozend gaat u
ten onder
dat wist ik wel
het vlees is zwak
ik ben nu eenmaal
een mannelijk wonder
ongemakkelijk
is uw houding
bij het zien
van een middelbaar lijf
ondanks het slijtend beeld
weet u geen raad
u betrapt uzelf
dat mijn blootheid
uw belangstelling verraadt
|
|
adem mijn dromen
voorzichtig in
als ik jou vertel
met zachte stem
wat je toe mag komen
ik waas niet
bij daglicht
ben noch een schaduw
in de nacht
voel de bries
van tederheid
die het versteende
verzacht,
je naar jezelf geleidt
diep in jou
aardt de binding,
de kern van rust
van daaruit
wordt vervreemding
in slaap gesust
en zal je hart
met openheid
zijn uitgerust
word gewaar
van de trilling
in mijn woorden
ze zijn als
reikende handen
zij baren de vreugde,
die ook mijzelf ooit
overmande
|
|
een lieve meis
heeft haar jeugd verloren
zinloos en plots
eindigen haar woorden
stokt de weg naar voren
haar jong verleden
een scheppende bloem
sterft in het heden
bladeren van geluk
zuigend naar het licht
buigen troosteloos
worden machteloos
afgesneden
de toekomst
komt haar niet meer toe
ook die liefhebben
ervaren met ongeloof
de gemiste verwachting
schreeuwende pijn
bevriest het redelijk denken
hoop daalt in de
menselijke achting
daar gaat zij nu
op een onbekende weg
heeft ons ongewild verlaten
een ding kan ik zeggen
niemand, nee niemand
zal haar uit ons hart
kunnen praten
|
|
het is als of
nee, het is
ik ben zo en zo
vind mij, als ik
mij vind, zo veel
of geschift
ga naar mij staren
ontleed mij doorheen
mijn vel en huid
gaat mij verklaren
vind mij te vinden
zie mij in de ogen
kent mijn bronzen hart
splijt mij met mededogen
zwart mij niet
met koele smart
ik ben en meer
meer en anders ook
vind mij als
ik mij vind
dat alles wat
in mijn lijf
en daarbuiten bevindt
een rad van
beeldend avontuur,
een kind van zinnigheid
man van buitenspel,
vrouwelijk,
een zachte structuur
vind mij te vinden
weet mij
en ook jou te binden
binnen mijn beperkte duur
|
pion