Maandag 27 augustus 2007

hooglied

in mijn hooglied over liefde
spettert het er vanaf
trompetten schallen
stemmen brallen de klanken
schor gesteund door mijn
voce particolare

met puilende ogen de een
de anderen met staren
ondergaan wij de liefde
hosanna is ons deel
hoe kunnen we dat verklaren

de eeuwige zucht, de al durende
kramp in de maag
het voeden van de onzichtbare vlinders
en de voortgaande doorloop
is niet alleen vandaag

zo juichen we om dat teder gevoel
reizen de wereld rond
verzetten bergen en woestijnen
we laten de boel de boel

op de hoek van de straat zie ik haar
mijn hooglied, mijn zucht
kon ik haar maar bereiken
waarom blijf ik voor mijn grote liefde
slechts ontsnappende ballonnenlucht

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

in de ban van de meester

een vermoeid hoofd rust
op mijn handen
de armen steunend
op een gammele tafel
ik zie naar u allen

ja, ieder in de
virtuele zaal
leg ik in mijn blik
aan banden

u ziet mij vragend aan
verwacht iets groots,
een meesterdichter
dient u voor te gaan
in deze schrijversloods

mijn mond opent zich
langzaam en beheerst,
frons de wenkbrauwen,
plooi mijn voorhoofd
volgens gewenst gebruik

echter geen woord
passeert mijn lippen
ik steek weloverwogen
de tong naar u uit

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

de filosoof

hij kijkt me
wezenloos aan
over de rand
van zijn afgezakte
oude bril met
mistige glazen

de wijsvinger
recht voor de neus
alsof hij naar
de hemel wees
en wilde zeggen,
mij nemen ze nog
niet te grazen

de plek
door rook gewolkt
omvat zijn
denkend bestaan

zoveel gezwegen
zelfs dichtbij
het diepste gestaan

ach, zei hij fluisterend
luister niet naar mij
ik was een denker,
maar het geluk, nee
dat kwam niet voorbij

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

als wegen samenvallen

zij weet niet meer
wat gister was
nee, niemand
kwam hier op bezoek
dit is geen leven
was hij er nog maar
al was het even

een mensenkind
kwam in de ochtend
reisde bij volle maan
heeft weet van niets
schreeuwde bij aankomst
heeft een lange weg te gaan

waar is toch mijn beurs
oh, in de la of nee daar
wie heeft hem meegenomen
vertrouw niemand
ik mis zoveel de laatste tijd
altijd alleen, heb ik daarom
zoveel zonen

de wieg is verwarmd
door een omhulde kruik
zij wordt bewonderd
omringd door
hoopvolle vreugde,
verwachtingsvolle liefde
lang gekoesterd
in een moederbuik

wanneer kom je
weer eens langs
ik ben zo alleen
huil dagen en nachten
was ik maar dood
dit heeft geen zin
ik weet steeds minder
kom je nog
ik wil garen kopen
heb een trui
met een gat erin

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

een schim

ik bewoog nog eenmaal
mijn handwarme glas
keek met weemoed
door het gebladderd venster
het raamwerk begrensde mij
met dat wat was

achter in mijn diepe tuin
bij het bouwvallig prieel
zag ik nog haar schim
langzaam verscheidend
in een duistere kim

ik draaide me om,
nam een laatste slok
onder de dode schemerlamp,
begroef daar mijn gelaten gezicht

mijn toekomst was weer
op het verleden gericht

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

zo gewoon

rust heerst in mij
de bladeren
zijn gevallen
net als gedachten
een plek vinden
en de strijd in
mijn gemoed
allengs verzachten

rust heerst in mij
ik kan weer geven
de ander zien en horen
de eenvoud
van intens contact
kan mij weer bekoren

ja, het lijkt
niet groots
of van gering gewicht
toch raakt het
dat wezenlijke
wat ik zie
in jouw gezicht

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

ik, naakt voor u (tweede versie)

ondanks het slijtend beeld
weet u geen raad
u betrapt uzelf
dat mijn blootheid
uw belangstelling verraadt

ongemakkelijk
is uw houding
bij het zien
van een middelbaar lijf

dat wist ik wel
het vlees is zwak
ik ben nu eenmaal
een mannelijk wonder

een lijf, behaard
van top tot teen
maakt u onrustig
tracht mij in ogen
te zien
blozend gaat u
ten onder

geheel ontdaan
ben ik,
van uiterlijke schijn
ik heb mijn stof
afgelegd
belijd nu een
nakend bestaan

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

ik, naakt voor u

geheel ontdaan
ben ik,
van uiterlijke schijn
ik heb mijn stof
afgelegd
belijd nu een
nakend bestaan

een lijf, behaard
van top tot teen
maakt u onrustig
tracht mij in ogen
te zien
blozend gaat u
ten onder

dat wist ik wel
het vlees is zwak
ik ben nu eenmaal
een mannelijk wonder

ongemakkelijk
is uw houding
bij het zien
van een middelbaar lijf

ondanks het slijtend beeld
weet u geen raad
u betrapt uzelf
dat mijn blootheid
uw belangstelling verraadt

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

adem mijn dromen

adem mijn dromen
voorzichtig in
als ik jou vertel
met zachte stem
wat je toe mag komen

ik waas niet
bij daglicht
ben noch een schaduw
in de nacht
voel de bries
van tederheid
die het versteende
verzacht,
je naar jezelf geleidt

diep in jou
aardt de binding,
de kern van rust
van daaruit
wordt vervreemding
in slaap gesust
en zal je hart
met openheid
zijn uitgerust

word gewaar
van de trilling
in mijn woorden
ze zijn als
reikende handen
zij baren de vreugde,
die ook mijzelf ooit
overmande

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

zij ging al

een lieve meis
heeft haar jeugd verloren
zinloos en plots
eindigen haar woorden
stokt de weg naar voren

haar jong verleden
een scheppende bloem
sterft in het heden
bladeren van geluk
zuigend naar het licht
buigen troosteloos
worden machteloos
afgesneden

de toekomst
komt haar niet meer toe
ook die liefhebben
ervaren met ongeloof
de gemiste verwachting
schreeuwende pijn
bevriest het redelijk denken
hoop daalt in de
menselijke achting

daar gaat zij nu
op een onbekende weg
heeft ons ongewild verlaten
een ding kan ik zeggen
niemand, nee niemand
zal haar uit ons hart
kunnen praten

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

vind mij te vinden

het is als of
nee, het is
ik ben zo en zo
vind mij, als ik
mij vind, zo veel
of geschift

ga naar mij staren
ontleed mij doorheen
mijn vel en huid
gaat mij verklaren
vind mij te vinden

zie mij in de ogen
kent mijn bronzen hart
splijt mij met mededogen
zwart mij niet
met koele smart

ik ben en meer
meer en anders ook
vind mij als
ik mij vind
dat alles wat
in mijn lijf
en daarbuiten bevindt

een rad van
beeldend avontuur,
een kind van zinnigheid
man van buitenspel,
vrouwelijk,
een zachte structuur
vind mij te vinden
weet mij
en ook jou te binden
binnen mijn beperkte duur

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

zachte overgave

ik, dwalende,
met bijna gesloten ogen
half ziende
over haar kwetsbaar
lijf
heeft zij, ontegenzeglijk
mij opgezogen
in haar overgebleven zijn,
omkleed
met blanke, gelaagde togen

sanfte hingabe

ich, herumirrend
mit beinah geschlossenen augen
halb sehend,
über ihren verletzbaren leib

hat sie unweigerlich mich aufgesogen
mit ihrem verbliebenen sein
umhüllt
von weissen gelegten roben

tender devotion

wandering about
with almost closed eyes
half seeing
over her vulnerable
body

she has inevitably
sucked me down
into her remaining existence
wrapped into
a white layered gown

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

geboorte van een gedicht

ik staar naar dit witte vlak
open mij in afwachting
van wat komt, dat komt
als het komt en of het zich opsomt
onder een stramien
met een geschreven dak

zie een opening,
zich schuchter aandienend,
nog wel vertragend en vermomd
licht en nog weinig verteerd
ach, ja het dromt

het gorgelt mee
langs mijn enige orgelpijp
een in opgang komend proces
van een startende
of wel achterlatende
resistente resonantie:
de geest vindt zijn weg uit de fles

in dit imperfectum van
ieder gepasseerde minuut,
is mijn ochtend een creatieve crèche,
wippend nog naar afgebakende hoogte
zie hier mijn dagelijks prille debuut

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

verstorven gemis

als het gebroken licht
zich plooit naar
het romaans venster
valt ook de stilte binnen
vult de ruimte zich
met mijn afwezigheid
van aardse zinnen

het niet ervaren
van mijzelf
vertaalt het machtige
niets
doordrongen in
ieder gewelf

een glazen pilaar
opgericht terzijde
van een verholen nis
is mijn verloren ik
verbeeld als het
verstorven gemis

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

zes quotes

1

naarmate ik afstand neem
komt zij steeds dichter bij

2

mijn denken draagt
verbeeldende gedachten
nimmer sluitende definities

3

in het geweten
is vaak alleen
het verleden opgegeten

4

ik hou van viaducten
ze gaan tenminste ergens over
en zijn vaak stevig onderbouwd

5

ik sterf aldoor aan
de liefde
en kom ter wereld door
de dood heen

6

tot het wegen van gevoelens
is niemand in staat

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

galerij der zelfportretten

1)

ik schets u hier
een portret
van een kleine man

vanonder zijn warrige haardos
ziet hij met grote bolle ogen
door zijn ronde glazen
naar u allen
nieuwsgierig en opgetogen

niets ontgaat hem aan het zicht
geen ziel laat hij onberoerd;
innerlijk, in figuurlijke zin
en raakt de ander
met een aanschouwelijk licht

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een kleine man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

2)

ik schets u hier
een portret
van een groot man

ofschoon mijn bouw
geaard is in gedrongenheid
en mijn vingers overeenkomstig
klein en dik
ontgaat niemand mijn grootsheid
in eclectische onzin
waarin ik nagenoeg stik

mijn liefde, door de maag gestuurd
is basaal en primitief
u duidt mij dat niet euvel
soms wentel ik mij
in gelukzalig gerief

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een groot man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

3)

ik schets u hier
een portret
van een intelligent man

zoekend naar het wezen
in alles en ieder aanwezig
zoek ik de waarheid:
een tocht gedurende
mijn hele aardse leven

soms overvallen door een trots,
worstelend door boek en verstand,
het inzicht gevonden te hebben
en de mensheid een nieuwe Kant

genietend van deze prestatie
lees ik de krant van gister
en schouw met leedwezen aan
dat vele gewone lieden
mijn ontdekking al eeuwen terug
als onbelangrijk hebben afgedaan

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een intelligent man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

4)

ik schets u hier
een portret
van een schaduwrijk man

mijn duistere kant
kent een blinde vlek
slechts doorgewinterde neuroten
herkennen die plek
immers zij zijn mijn lotgenoten

u, die blikt naar mijn gezicht
ziet een zelfverzekerd persoon
al ware hij van enig elitair gewicht
maar, de waarheid stellende
vaak door eb en vloed
tijdens het leven is ontwricht

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een schaduwrijk man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

5)

ik schrijf u hier
een portret
van een poëtisch mens

schoonheid en leed
zijn mijn pilaren
die leiden mij tot
een voortdurend
wezenloos staren

al zie ik een vrouw
een boom, of een dode
het maakt niet uit
waar het gevoel is op gestoeld
alles is voor mij
als een dichtersbuit

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een poëtisch mens
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

verzameldrift

neem mij mee
van hier tot ginder
neem mij mee
naar jouw idee

boetseer, kneed mij
of beeld mij uit in zwart-wit
maak mij de David
van je ultieme dromen
naakt en honderd op een rij
genoeg om dagelijks
klaar te komen

stapel mij op
in glazen urnen
versier daarmee
het eiken dressoir
stof mijn potten
dagelijks steevast af
met de rafelige rand
van je vette peignoir

zing dan jouw eigen lied
op de versleten plaat
en brul mee met luide stem:
hoe kan ik hem bezitten,
hoe zet ik mijn adonis klem

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

L'image de la Croix

mijn lijf, genageld
aan de schepping
kruist zich naar vieren,
verbeeldend de
levendige beweging

de arm ter rechterzijde
draagt de last van sterven
in ons aardse niet te vermijden
soms gericht om inzicht te verwerven
vaak ook het onbegrijpelijk lijden

de linker kent de vreugde
de zonnestralen in de
ogen van een kind
de schitterende hoop
eeuwig te worden bemind
drijvend op een zoete waterloop

de lange lengte schuift
heen en weer
waar de wind van het lot,
onweerhoudbaar,
mij in een richting wuift
keer op keer

het valt mij zwaar
gelijk elk mens
de balans te vinden
met overgave als wens
zich aan het ongekende
te binden

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

achtergebleven

door de donkere steeg
met grauw gruis
ga ik

omhuld door een nevel
van herinneringen
aan mijn vroeger thuis

als vanzelf vind ik
de weg naar
la Place de Liberté

toen liep ik hier ook
gedwongen mee
unter befehlen
berooid met z'n twee

met nog meer, velen,
wij, schaduwen van schrik
als opgejaagd onteerd vee

ik nader de hel
het plein van ontvoering
de laatste blikken
van herhalende ontroering
de kelen die schreeuwen
onder drukkende verstikking

ingesloten door haast gestorven panden
beschijnt een eeuwig licht de betonnen zuil
hier liet men, toen, mijn toekomst verzanden
het is hier waar ik om het levend verleden huil

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

seizoengebonden

ik voel de aarde aan mij zuigen
als mijn armen zich willen verheffen
het zou de hoop zijn die wil juichen
om niet de stilte van de winter te beseffen

maar seizoenen zijn niet te verplaatsen
net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren

oh, zeker, ik heb weet van de huidige dagen
waar innerlijke spiegels zijn aangeslagen
en waar zaden ongemerkt groeien
ik zou mij er zo graag mee willen bemoeien

het daglicht schijnt op de muur van mijn tuin
en zet de stenen duif in zijn eigen schaduw
zo vergaat het mij nu ook in wezen
ik zit met mijn rug tegen het geduld
in een gesloten boek te lezen

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1d