Maandag 27 augustus 2007

verzameldrift

neem mij mee
van hier tot ginder
neem mij mee
naar jouw idee

boetseer, kneed mij
of beeld mij uit in zwart-wit
maak mij de David
van je ultieme dromen
naakt en honderd op een rij
genoeg om dagelijks
klaar te komen

stapel mij op
in glazen urnen
versier daarmee
het eiken dressoir
stof mijn potten
dagelijks steevast af
met de rafelige rand
van je vette peignoir

zing dan jouw eigen lied
op de versleten plaat
en brul mee met luide stem:
hoe kan ik hem bezitten,
hoe zet ik mijn adonis klem

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

L'image de la Croix

mijn lijf, genageld
aan de schepping
kruist zich naar vieren,
verbeeldend de
levendige beweging

de arm ter rechterzijde
draagt de last van sterven
in ons aardse niet te vermijden
soms gericht om inzicht te verwerven
vaak ook het onbegrijpelijk lijden

de linker kent de vreugde
de zonnestralen in de
ogen van een kind
de schitterende hoop
eeuwig te worden bemind
drijvend op een zoete waterloop

de lange lengte schuift
heen en weer
waar de wind van het lot,
onweerhoudbaar,
mij in een richting wuift
keer op keer

het valt mij zwaar
gelijk elk mens
de balans te vinden
met overgave als wens
zich aan het ongekende
te binden

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

achtergebleven

door de donkere steeg
met grauw gruis
ga ik

omhuld door een nevel
van herinneringen
aan mijn vroeger thuis

als vanzelf vind ik
de weg naar
la Place de Liberté

toen liep ik hier ook
gedwongen mee
unter befehlen
berooid met z'n twee

met nog meer, velen,
wij, schaduwen van schrik
als opgejaagd onteerd vee

ik nader de hel
het plein van ontvoering
de laatste blikken
van herhalende ontroering
de kelen die schreeuwen
onder drukkende verstikking

ingesloten door haast gestorven panden
beschijnt een eeuwig licht de betonnen zuil
hier liet men, toen, mijn toekomst verzanden
het is hier waar ik om het levend verleden huil

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Maandag 27 augustus 2007

seizoengebonden

ik voel de aarde aan mij zuigen
als mijn armen zich willen verheffen
het zou de hoop zijn die wil juichen
om niet de stilte van de winter te beseffen

maar seizoenen zijn niet te verplaatsen
net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren

oh, zeker, ik heb weet van de huidige dagen
waar innerlijke spiegels zijn aangeslagen
en waar zaden ongemerkt groeien
ik zou mij er zo graag mee willen bemoeien

het daglicht schijnt op de muur van mijn tuin
en zet de stenen duif in zijn eigen schaduw
zo vergaat het mij nu ook in wezen
ik zit met mijn rug tegen het geduld
in een gesloten boek te lezen

Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1d