heden, ben ik genood de toren van uitzicht te beklimmen reis met koffers vol vragen en gedachten naar de Vlakte van Inzicht teneinde de…
|
heden, ben ik genood
de toren van uitzicht
te beklimmen
reis met koffers vol
vragen en gedachten
naar de Vlakte van Inzicht
teneinde de wijsheid
te zien, te beminnen
ik bestijg duizend treden
elk bekleed met een
zinderende spreuk
doch boven, geheel buiten
adem aangekomen
stel ik de fundamentele vraag
is zoeken naar de Heilige Zin
niet eindeloos peuren
met een verroeste zaag
ik zie uit over een weidse vlakte
met volledige leegheid gevuld
slechts diep in de einder
ontwaar ik een verlichte tekst
"u doet te veel uw best
keer terug naar uw ploeg
het leven doet de rest"
|
|
ik lijd aan ons leven
dag in, nacht uit
eenzaamheid groeit
als een gezwel
ziet hij dat wel?
o ja, hij heeft me lief
door alles heen
maar de wijsheid
van een moederhart
wordt ontkend
voelt hij ook mijn smart?
overgave aan wat is,
waarbij het verleden
en heden
niet uitsluitend
door het geweten
wordt opgegeten
maar waar liefde
slechts door geven
wordt gemeten
en rijkdom door
loslaten groeit
zal hij dat nog beleven?
hij raakt mij niet kwijt
ik voel zo, dat hij
aan zichzelf lijdt
maar ziet hij ook
mijn duizend tranen,
mijn, ons eiland
van verdriet
waardoor wij een steeds
kleinere weg banen
|
|
zij is niet meer
maar wel zichtbaar
dat doet zeer
was hier nog lang
niet klaar
huil ik keer op keer
zij praat niet
als ik het uitschreeuw
van binnen
mijn handen raken
zo dichtbij
wil haar wekken,
met mijn eigen
leven toedekken
hoe kan dit nu
zo roerloos
ze is toch mooi
nog jong
was dit nu haar leven
nee, ze is er nog,
toch?
de tijd staat stil
onder een wazige stolp
ben er wel
maar verdwaal
in verwarring
als ik de
komende dagen tel
en ik met mijn tranen
de ontkennende waarheid
deel en eindeloos vertel
|
|
mijn trillende telelens
zoemt jou dichterbij
wil wel eens zien
hoe vergrijsd jij oogt
zag zo al, gaandeweg,
de kleur verbleken
hoe jouw hoofd
het doorleefd vel
nog kennelijk gedoogt
ik denk zowaar terug
aan mijn ouden van dagen
waar de zoete babbelaar
uit het vierkante blik
dat de schoorsteen sierde,
mijn kinderhart deed opjagen
het was somber in de kamer
van het haast uitgezeten
levenspaar
de eeuwige stilte leek nabij
slechts wachten op de dood,
onderbroken door de gong,
ze waren er voor klaar
ik zie ze graag komen,
kruipen op mijn knie
en omarm hun
onbewuste dromen
zullen zij later nog
mijn schaduw zien
verhalen van wat was
moet haast wel
dacht ik zo
het is de overgave
die ik in hun ogen las
|
|
een kleine meis
met krullen
dacht met
woorden over
mij heen
zij dichtte
een lied
in grijze haren
om weer
vorm te geven
aan mijn
uitgewaaierde
eigenwaarde
haar vingers
schreven letters
bouwde lagen
met een schaar
het teveel werd
verdreven
het couplet
was klaar
|
|
als je lacht
hoor ik de echo
van je bestaan
ondeugend
maar toch een
onvoorwaardelijk
gaan van blijven
als ik zie in je ogen
en kruitdamp
van pijn
langzaam
zie wegdrijven
droog jij je tranen
en zucht je
zonnige
lindelanen
|
|
letters
tot stuifzand
geworden
glijden door mijn
korte vingers
verwaaien
zonder ooit een
woord te vormen
vallen terug
op het strand
waar de oude zee
hen opnieuw
overmant
onderhevig aan
vermaledijde
stormen
ik houd mijn handen op
tot dragen toe bereid
maar zie met lede ogen aan
dat het machteloosheid is
dat door mijn vingers glijdt
|
|
het is nog steeds
zo vreemd
mijzelf in de spiegel
te aanschouwen
wil wel kijken
maar ook weer niet
doet het mij goed
of wellicht berouwen
je weet wel wat ik bedoel
zal ik op die kop lijken
die ik ergens zwevend
boven mijn schouders voel
laatst keken schimmen
heimelijk mee
wilden mijn ogen sluiten
naar believen
kom wees toch gedwee
wij weten veel beter
hoe voor jou te kijken
al was het maar
ons te gerieven
plots drong tot mij door
dat mijn bril ontbrak
op het reflecterend schilderij
ik zag een tevreden mens
nadat het uitzicht was hersteld
het stelde mij dadelijk
op mijn gemak
ja, wat was ik blij
voor even
had ik mijzelf gekweld
|
|
haar tenen raken amper het water
van de kronkelige groenige loop
alsof zij de stroom niet wil storen
het heden niet wil kwetsen voor later
de lange haren vallen over
haar blanke schouderlijn
in enkele resterende vlechten
en waar glooiende heupen
verborgen in het jonge gras
haar aan de aarde doen hechten
zo gaat zij verstild op
in de zachte zwoele sfeer
van zomers genot
ik zou haar willen raken;
even meedrijven op haar
gedachteloos vlot
|
|
in mijn dorp
van zure
druiven
zoekt men
de blanke pit
onder de zoete
blauwen,
die doorgaans
slechts in een
gerimpelde
oude zit
op de kale
bank rond
de oude olm
sterft hij
en valt op
moeder aarde,
deze gerijpte
mens met
zijn blijvende
waarde
|
|
naarmate mijn jaren zich verkorten
begint aan het groeiend inzicht
van sturing in mijn leven
overduidelijk iets te schorten
waar groei nog gepaard gaat
met versterking van het ik
en keuzes mogelijk lijken
blijkt bij vergrijzende haren
de ruimte steeds meer in te dijken
en het geheel minder te verklaren
allengs onbereikbaar voor mij
wordt de grote gang van de rede
als persoon te plaatsen
steeds meer ben ik een pion
waarbij ik soms nog alleen
even de loper mag kaatsen
voor de onzichtbare kracht
die dat voor mij verzon
|
|
met leedwezen deel ik u mede
ik zeg u gewoon
dat vredig van ons is heengegaan
dat jij bent overleden
met grote dankbaarheid
ach, gewoon normaal
zullen wij je gedenken
je was een kort verhaal
je was een liefdevol mens
een egotripper voluit
altijd stond je klaar
het interesseerde je geen fluit
een leegte laat je achter
nou ja, vooral een duister gat
je was een voorbeeld voor ons allen
ik was je snel zat
met eerbied dragen wij je weg
hoe sneller hoe beter
droefheid speelt ons parten
ik denk slechts aan de jenever
|
|
als u dit leest,
ik weet het zeker,
ontkomt u niet
aan uw knellend
geweten
u hebt uw meester
hier gevonden
ik hou u voor
"zoek niet meer!
naar het
beter weten
u bedrijft
slechts zonden"
men zoekt het
unieke te vinden
maar draait eeuwig
om een ordinaire
arrogante rotonde
|
het muisje
is dood
hij stierf
in de val
door
hongersnood
soms bekruipt mij het gevoel geen woorden meer te vinden en dat ik alles reeds heb verkend ja, dat is wat ik daarmee bedoel het leven h…
|
soms bekruipt mij het gevoel
geen woorden meer te vinden
en dat ik alles reeds heb verkend
ja, dat is wat ik daarmee bedoel
het leven heeft mij al
zoveel voorgelegd
of door sprakeloze
momenten gedreven
er is zoveel gezegd
en mateloos gezwegen
ik verlang naar het verleden
die stuwende krachten
heb ze allen bereden
ik rust nu in het zadel van heden
met onbepaalde gedachten
|
|
is de reden
dat ik schrijf
dezelfde waarom
ik de liefde bedrijf
een dwangmatige verrichting
met een zucht van verlichting |
|
vandaag draai ik er
maar eens omheen.
de waarheid, zult u vragen
dat is gemeen
u wilt zich beklagen
laten we wel wezen
heeft u het altijd
bij het rechte eind
dat moet ik vrezen
of is uw aard zeer verfijnd
ook al ga ik recht door zee
dan is nog niet gezegd
dat dit recht doet
aan mijn wel en wee
immers in de kennis
die ik openbaar
waarbij ik mijn uiterste best doe
het te verklaren
dan zou u nog kunnen zeggen
dit is niet waar
vandaar heden mijn reserve
om u slechts bescheiden
in de ogen te staren
|
|
het meisje van de bloementuin
streelt met haar blote voetjes
het zachte dons van elk blad
die zij, getooid
met een fladderende
hoed met voile
haast zwevend betrad
zij was uit het licht gesneden
zo broos en ongerept
en danste haar engelendans;
al draaiend en huppelend,
een mooie bloemenkrans
waar vind ik haar nog
aanschouwelijk, zuiver
en gracieus
waar voel ik nog iets
van haar pracht
ik zoek haar
heb geen keus
|
|
in een zachte schaduw
is het doek gespreid over
jong en donzig mos
op een mantel van scharlaken
rust zij in een lieflijk lentebos
op een door mij
geschapen aardse huid
en laat mijn blik haar
naaktheid raken
haar strakke vel omringt
de verlegen sierlijke pose
terwijl mijn gevoel
zingt van verlangen
en mijn armen zich
naar haar willen strekken;
zij, een boeket van
ontluikende witte rozen
zij schept een ruimte
in een maagdelijk beeld
waarin verleidelijke
vormen groeien
en haar gratie stilaan
mijn hartstocht steelt
allengs gaan haar ogen
wijder open
zoekend naar een
wezenlijke verbinding
en rijpt de spanning
in haar lijf
tot een zichtbare
zuigende opwinding
|
zwanenzang