een kleine meis met krullen dacht met woorden over mij heen zij dichtte een lied in grijze haren om weer vorm te geven aan mijn uitgewa…
|
een kleine meis
met krullen
dacht met
woorden over
mij heen
zij dichtte
een lied
in grijze haren
om weer
vorm te geven
aan mijn
uitgewaaierde
eigenwaarde
haar vingers
schreven letters
bouwde lagen
met een schaar
het teveel werd
verdreven
het couplet
was klaar
|
|
als je lacht
hoor ik de echo
van je bestaan
ondeugend
maar toch een
onvoorwaardelijk
gaan van blijven
als ik zie in je ogen
en kruitdamp
van pijn
langzaam
zie wegdrijven
droog jij je tranen
en zucht je
zonnige
lindelanen
|
|
letters
tot stuifzand
geworden
glijden door mijn
korte vingers
verwaaien
zonder ooit een
woord te vormen
vallen terug
op het strand
waar de oude zee
hen opnieuw
overmant
onderhevig aan
vermaledijde
stormen
ik houd mijn handen op
tot dragen toe bereid
maar zie met lede ogen aan
dat het machteloosheid is
dat door mijn vingers glijdt
|
|
het is nog steeds
zo vreemd
mijzelf in de spiegel
te aanschouwen
wil wel kijken
maar ook weer niet
doet het mij goed
of wellicht berouwen
je weet wel wat ik bedoel
zal ik op die kop lijken
die ik ergens zwevend
boven mijn schouders voel
laatst keken schimmen
heimelijk mee
wilden mijn ogen sluiten
naar believen
kom wees toch gedwee
wij weten veel beter
hoe voor jou te kijken
al was het maar
ons te gerieven
plots drong tot mij door
dat mijn bril ontbrak
op het reflecterend schilderij
ik zag een tevreden mens
nadat het uitzicht was hersteld
het stelde mij dadelijk
op mijn gemak
ja, wat was ik blij
voor even
had ik mijzelf gekweld
|
|
haar tenen raken amper het water
van de kronkelige groenige loop
alsof zij de stroom niet wil storen
het heden niet wil kwetsen voor later
de lange haren vallen over
haar blanke schouderlijn
in enkele resterende vlechten
en waar glooiende heupen
verborgen in het jonge gras
haar aan de aarde doen hechten
zo gaat zij verstild op
in de zachte zwoele sfeer
van zomers genot
ik zou haar willen raken;
even meedrijven op haar
gedachteloos vlot
|
|
in mijn dorp
van zure
druiven
zoekt men
de blanke pit
onder de zoete
blauwen,
die doorgaans
slechts in een
gerimpelde
oude zit
op de kale
bank rond
de oude olm
sterft hij
en valt op
moeder aarde,
deze gerijpte
mens met
zijn blijvende
waarde
|
|
naarmate mijn jaren zich verkorten
begint aan het groeiend inzicht
van sturing in mijn leven
overduidelijk iets te schorten
waar groei nog gepaard gaat
met versterking van het ik
en keuzes mogelijk lijken
blijkt bij vergrijzende haren
de ruimte steeds meer in te dijken
en het geheel minder te verklaren
allengs onbereikbaar voor mij
wordt de grote gang van de rede
als persoon te plaatsen
steeds meer ben ik een pion
waarbij ik soms nog alleen
even de loper mag kaatsen
voor de onzichtbare kracht
die dat voor mij verzon
|
|
met leedwezen deel ik u mede
ik zeg u gewoon
dat vredig van ons is heengegaan
dat jij bent overleden
met grote dankbaarheid
ach, gewoon normaal
zullen wij je gedenken
je was een kort verhaal
je was een liefdevol mens
een egotripper voluit
altijd stond je klaar
het interesseerde je geen fluit
een leegte laat je achter
nou ja, vooral een duister gat
je was een voorbeeld voor ons allen
ik was je snel zat
met eerbied dragen wij je weg
hoe sneller hoe beter
droefheid speelt ons parten
ik denk slechts aan de jenever
|
|
als u dit leest,
ik weet het zeker,
ontkomt u niet
aan uw knellend
geweten
u hebt uw meester
hier gevonden
ik hou u voor
"zoek niet meer!
naar het
beter weten
u bedrijft
slechts zonden"
men zoekt het
unieke te vinden
maar draait eeuwig
om een ordinaire
arrogante rotonde
|
het muisje
is dood
hij stierf
in de val
door
hongersnood
soms bekruipt mij het gevoel geen woorden meer te vinden en dat ik alles reeds heb verkend ja, dat is wat ik daarmee bedoel het leven h…
|
soms bekruipt mij het gevoel
geen woorden meer te vinden
en dat ik alles reeds heb verkend
ja, dat is wat ik daarmee bedoel
het leven heeft mij al
zoveel voorgelegd
of door sprakeloze
momenten gedreven
er is zoveel gezegd
en mateloos gezwegen
ik verlang naar het verleden
die stuwende krachten
heb ze allen bereden
ik rust nu in het zadel van heden
met onbepaalde gedachten
|
|
is de reden
dat ik schrijf
dezelfde waarom
ik de liefde bedrijf
een dwangmatige verrichting
met een zucht van verlichting |
|
vandaag draai ik er
maar eens omheen.
de waarheid, zult u vragen
dat is gemeen
u wilt zich beklagen
laten we wel wezen
heeft u het altijd
bij het rechte eind
dat moet ik vrezen
of is uw aard zeer verfijnd
ook al ga ik recht door zee
dan is nog niet gezegd
dat dit recht doet
aan mijn wel en wee
immers in de kennis
die ik openbaar
waarbij ik mijn uiterste best doe
het te verklaren
dan zou u nog kunnen zeggen
dit is niet waar
vandaar heden mijn reserve
om u slechts bescheiden
in de ogen te staren
|
|
het meisje van de bloementuin
streelt met haar blote voetjes
het zachte dons van elk blad
die zij, getooid
met een fladderende
hoed met voile
haast zwevend betrad
zij was uit het licht gesneden
zo broos en ongerept
en danste haar engelendans;
al draaiend en huppelend,
een mooie bloemenkrans
waar vind ik haar nog
aanschouwelijk, zuiver
en gracieus
waar voel ik nog iets
van haar pracht
ik zoek haar
heb geen keus
|
|
in een zachte schaduw
is het doek gespreid over
jong en donzig mos
op een mantel van scharlaken
rust zij in een lieflijk lentebos
op een door mij
geschapen aardse huid
en laat mijn blik haar
naaktheid raken
haar strakke vel omringt
de verlegen sierlijke pose
terwijl mijn gevoel
zingt van verlangen
en mijn armen zich
naar haar willen strekken;
zij, een boeket van
ontluikende witte rozen
zij schept een ruimte
in een maagdelijk beeld
waarin verleidelijke
vormen groeien
en haar gratie stilaan
mijn hartstocht steelt
allengs gaan haar ogen
wijder open
zoekend naar een
wezenlijke verbinding
en rijpt de spanning
in haar lijf
tot een zichtbare
zuigende opwinding
|
|
in mijn hooglied over liefde
spettert het er vanaf
trompetten schallen
stemmen brallen de klanken
schor gesteund door mijn
voce particolare
met puilende ogen de een
de anderen met staren
ondergaan wij de liefde
hosanna is ons deel
hoe kunnen we dat verklaren
de eeuwige zucht, de al durende
kramp in de maag
het voeden van de onzichtbare vlinders
en de voortgaande doorloop
is niet alleen vandaag
zo juichen we om dat teder gevoel
reizen de wereld rond
verzetten bergen en woestijnen
we laten de boel de boel
op de hoek van de straat zie ik haar
mijn hooglied, mijn zucht
kon ik haar maar bereiken
waarom blijf ik voor mijn grote liefde
slechts ontsnappende ballonnenlucht
|
|
een vermoeid hoofd rust
op mijn handen
de armen steunend
op een gammele tafel
ik zie naar u allen
ja, ieder in de
virtuele zaal
leg ik in mijn blik
aan banden
u ziet mij vragend aan
verwacht iets groots,
een meesterdichter
dient u voor te gaan
in deze schrijversloods
mijn mond opent zich
langzaam en beheerst,
frons de wenkbrauwen,
plooi mijn voorhoofd
volgens gewenst gebruik
echter geen woord
passeert mijn lippen
ik steek weloverwogen
de tong naar u uit
|
|
hij kijkt me
wezenloos aan
over de rand
van zijn afgezakte
oude bril met
mistige glazen
de wijsvinger
recht voor de neus
alsof hij naar
de hemel wees
en wilde zeggen,
mij nemen ze nog
niet te grazen
de plek
door rook gewolkt
omvat zijn
denkend bestaan
zoveel gezwegen
zelfs dichtbij
het diepste gestaan
ach, zei hij fluisterend
luister niet naar mij
ik was een denker,
maar het geluk, nee
dat kwam niet voorbij
|
|
zij weet niet meer
wat gister was
nee, niemand
kwam hier op bezoek
dit is geen leven
was hij er nog maar
al was het even
een mensenkind
kwam in de ochtend
reisde bij volle maan
heeft weet van niets
schreeuwde bij aankomst
heeft een lange weg te gaan
waar is toch mijn beurs
oh, in de la of nee daar
wie heeft hem meegenomen
vertrouw niemand
ik mis zoveel de laatste tijd
altijd alleen, heb ik daarom
zoveel zonen
de wieg is verwarmd
door een omhulde kruik
zij wordt bewonderd
omringd door
hoopvolle vreugde,
verwachtingsvolle liefde
lang gekoesterd
in een moederbuik
wanneer kom je
weer eens langs
ik ben zo alleen
huil dagen en nachten
was ik maar dood
dit heeft geen zin
ik weet steeds minder
kom je nog
ik wil garen kopen
heb een trui
met een gat erin
|
oud in heden